Władysław Ślesicki jest niepowtarzalny - wystawa i retrospektywa

Fundacja im. Władysława Ślesickiego zaprasza do warszawskiego kina Iluzjon na retrospektywę i wystawę poświęconą reżyserowi. Pokazane zostaną najciekawsze i najczęściej nagradzane filmy fabularne i dokumentalne Ślesickiego, a goście wystawy poznają jego drogę artystyczną. Dodatkowymi wydarzeniami będą: koncert do wizualizacji z filmów reżysera i publiczne czytanie jego książki w Big Book Cafe. 

W dziesiątą rocznicę śmierci reżysera, Fundacja Filmowa im. Władysława Ślesickiego zaprasza do warszawskiego Kina Iluzjon na wydarzenia poświęcone twórcy „W pustyni i w puszczy” i „Rodziny człowieczej” oraz innych filmów fabularnych i wielokrotnie nagradzanych dokumentów. Retrospek-tywę zakończy koncert pt. „Dźwięki z pustego obszaru” zespołu Marzeny Majcher z wizualizacjami zaczerpniętymi z fragmentów pokazywanych filmów. Zapowiedzią retrospektywy będzie spotkanie z książką „Z Tomkiem i Moniką w pustyni i w puszczy” 25 listopada w Big Book Cafe.

– Jednym z zadań naszej Fundacji jest przybliżanie twórczości mojego ojca, Władysława Ślesickiego, który został zapamiętany jako reżyser „W pustyni i w puszczy”, ale największe sukcesy odnosił jako dokumentalista – mówi Adam Ślesicki, syn reżysera. – Dlatego szczególnie zapraszam na projekcje, na których prezentujemy właśnie te wcześniejsze prace. Będą to oczywiście najbardziej nagradzane: „Płyną tratwy”, „Rodzina człowiecza”, czy „Zanim opadną liście”, ale też mniej znane filmy. Ciekawostką może być fakt, że w jed-nym z nich, pt. „Góra” wystąpiła moja mama, Barbara Ślesicka: film opowiada o nauczy-cielce, która codziennie pokonuje wiele kilometrów w górach, by dotrzeć do szkoły.

Władysław lesicki, fot. organizatorów

PROGRAM WYDARZEŃ:  25 listopada oraz 1 – 5 grudnia 2018 r.

 
25 XI – niedziela, Big Book Cafe, ul. Dąbrowskiego 81, Warszawa
12.00 – czytanie książki „Z Tomkiem i Moniką w pustyni i w puszczy”, oraz spotkanie z synem Władysława Ślesickiego, producentem filmowym Adamem Ślesickim

1 XII – sobota, Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50A, Warszawa
18.00 – wernisaż wystawy, promocja książki – Kino Iluzjon – foyer
19.00 – projekcja „Droga daleka przed nami” – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna

2 XII – niedziela, Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50A, Warszawa
16.00 – projekcja „W pustyni i w puszczy” cz. I – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna
18.00 – projekcja „W pustyni i w puszczy" cz. II – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna
3 XII – poniedziałek, Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50A, Warszawa
19.00 – projekcja –zestaw dokumentalny I – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna

4 XII – wtorek, Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50A, Warszawa
19.00 – projekcja – zestaw dokumentalny II – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna

5 XII – środa, Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50A, Warszawa
19.00 – projekcja – zestaw dokumentalny III – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna
21.00 – koncert – „Dźwięki z pustego obszaru” – muzyka do filmów Władysława Ślesickiego - Marzena Majcher z zespołem: Andrzej Wojciechowski, Michał Pałka-Keff – Kino Iluzjon – sala Stolica
22.00 – finisaż wystawy – Kino Iluzjon – foyer.

Wstęp na wszystkie wydarzenia jest bezpłatny (na podstawie ograniczonej puli wejściówek, które można odbierać od 16 listopada).

ZESTAW DOKUMENTALNY I
„Gdzie diabeł mówi dobranoc”
„Ludzie z pustego obszaru”
„Spacer w Bieszczadach”
„Opowieść o drodze”

ZESTAW DOKUMENTALNY II
„Wśród ludzi”
„Ludzie i ryby”
„Płyną tratwy”
„Góra”

ZESTAW DOKUMENTALNY III
„Zanim opadną liście”
„Rodzina człowiecza”

„Chyłe pola”

RODZINA CZŁOWIECZA, źródło: WFDIF

Tytuł wystawy i retrospektywy „Władysław Ślesicki – jest niepowtarzalny” został zaczerpnięty z napisanego w 1966 r. przez Stanisława Janickiego artykułu: Ślesicki należy do tych reżyserów, którzy choć mówią stale o tym samym – potrafią powiedzieć coś nowego. Może właśnie na tym polega talent i wrażliwość artysty? Ślesicki jest niepowtarzalny. Na szczęście! Bo mrówki po plecach zaczynają mi chodzić, że znalazłby się ktoś, kto zacząłby go naśladować. Zbyt wiele takich potworków zrealizowanych przez znakomitych kopistów oglądaliśmy już na ekranie. Wystawa została przygotowana przez Piotra Pławuszewskiego oraz zespół Centrum Kultury Zamek w Poznaniu i zaprezentowana po raz pierwszy na festiwalu OFF Cinema w 2013 roku. 

Tematem, do którego często powracał Władysław Ślesicki był los mieszkańców polskiej prowincji, chyba najpiękniej przedstawiony w „Rodzinie człowieczej”. Film został doceniony w Wenecji, gdzie otrzymał Grand Prix oraz w Krakowie, gdzie został wyróżniony Złotym Lajkonikiem (1966 r.). Wśród innych nagradzanych dokumentów znalazły się „Płyną tratwy” (Złoty Smok na Krakowskim Festiwalu Filmowym w 1962 r.) oraz „Zanim opadną liście...” (Srebrny Lajkoniki na KFF w 1964 r.). 

W programie Kina Iluzjon znalazł się również nakręcony wspólnie z Kazimierzem Karabaszem dokument „Ludzie z pustego obszaru”, opowiadający o młodzieży z warszawskiej Pragi (1957 r.) oraz fabuły. Najpopularniejszą z nich – „W pustyni i w puszczy” (1973 r.) – obejrzało ponad 30 mln widzów, dzięki tej frekwencji zdobyła w polskim box office drugie miejsce, zaraz po „Krzyżakach”. Filmem otwarcia retrospektywy będzie natomiast „Droga daleka przed nami”, w której Ślesicki opowiedział wojenną historię młodych harcerzy z Szarych Szeregów po upadku Powstania War-szawskiego. Film inspirowany był jego własnymi przeżyciami.

– Mój tata był bardzo uważnym, wnikliwym obserwatorem i taki właśnie, obserwacyjny charakter ma wiele jego filmów, zwłaszcza dokumentalnych – bez komentarza, czasem z minimalnymi dialogami. To podejście dokumentalisty towarzyszyło mu też w pracy nad filmami fabularnymi, dlatego na przykład w filmie o przygodach Stasia i Nel, oprócz samej warstwy przygodowej widzimy bardzo interesujące obrazy przedstawiające Afrykę. Oczywiście była to już Afryka lat 70 XX wieku, ale miejscami niewiele się różniła od tej sienkiewiczowskiej, dziewiętnastowiecznej. Moim zdaniem ten aspekt filmu jest równie interesujący – zauważa Adam Ślesicki.

O przenikaniu się dokumentu i fabuły mówił rozmowie opublikowanej w „Ekranie” w 1966 r. Władysław Ślesicki: Mój pogląd na wykonanie zawodu reżysera–filmowca jest następujący: należy kręcić filmy tylko wówczas jeśli ma się przekonanie, że temat zawiera istotne treści, a chęć ich przekazania wypływa z osobistej wewnętrznej potrzeby autora. Ważne jest to co autor ma do powiedzenia, a nie jaki rodzaj filmowy wybiera. Zresztą w moim przekonaniu obydwa rodzaje filmu, fabuła i dokument, coraz bardziej zbiegają się: w dokumencie zarysowuje się dążenie do tego, aby docierać „pod powierzchnię zjawisk”, do psychologii, życia intymnego – w fabule natomiast coraz częstsze są próby przedstawiania zdarzeń z dokumentalną wiernością, ucieczka od „typowej” dramaturgii, anegdoty, w stronę bliższych życiu luźnych konstrukcji wypełnionych marginesem, dygresjami.

Filmy Władysława Ślesickiego były nagradzane nie tylko w Wenecji i Krakowie, ale i w Lipsku, Kordobie (Grand Prix), Buenos Aires, Bergamo (Nagroda Główna), Guadalajarze i Oberhausen. W 1969 roku reżyser otrzymał nagrodę indywidualną II stopnia Ministra Kultury i Sztuki, a w roku 1976 odznaczono go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2007 roku Stowarzyszenia Filmowców Polskich nagrodziło go za wybitny wkład w rozwój polskiej kinematografii, a pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej i za osiągnięcia w pracy twórczej na rzecz rozwoju polskiej kinematografii.

Historię twórczości Władysława Ślesickiego przedstawia zaprojektowana przez Piotra Pławuszewskiego wystawa, której wernisaż odbędzie się w Kinie Iluzjon 1 grudnia o godz. 19.00. Otwarciu wystawy towarzyszyć będzie promocja książki napisanej przez kuratora pt. „Po swojemu. Kino Władysława Ślesickiego”. Profesor Uniwersytetu Adama Mickiewicza dr hab. Mikołaj Jazdon napisał o niej: 

Szlachetna i piękna twórczość Władysława Ślesickiego znalazła wreszcie godnego jej monografistę. W napisanej z pasją i znawstwem książce Piotr Pławuszewski odmalowuje obraz wyjątkowego artysty polskiego kina, autora lirycznych dokumentów o bezpowrotnie minionym świecie cygańskich wędrówek i flisackich wypraw oraz niezmąconego cywilizacyjnym hałasem życia w na poły dzikich przestrzeniach polskich gór i pojezierzy. Reżyser „Ruchomych piasków” oraz „W pustyni i w puszczy” jawi się na kartach tej książki jako artysta o sprecyzowanym i spójnym programie artystycznym, wrażliwy outsider, który zapłacił wysoką cenę za wierność sobie.

Retrospektywę zakończy, w środę 5 grudnia o godz. 21.00, koncert „Dźwięki z pustego obszaru” . Wystąpi Marzena Majcher (syntezator, wokal, exformer interaktywny) z zespołem – Andrzej Wojciechowski, Michał Pałka-Keff. Muzyce towarzyszyć będą wizualizacje z obrazami z filmów Władysława Ślesickiego.

Tydzień przed rozpoczęciem retrospektywy Fundacja Filmowa im. Władysława Ślesickiego zaprasza na czytanie przeznaczonej dla młodych czytelników książki reżysera „Z Tomkiem i Moniką w pustyni i w puszczy”, które odbędzie się w niedzielę 25 listopada o godz. 12.00 w warszawskiej Big Book Cafe. Pełna anegdot lektura jest zarazem relacją z planu filmowego i opowieścią o podróżniczych perypetiach ekipy filmowej. W trakcie spotkania syn reżysera, producent filmowy Adam Ślesicki także opowie o swoich doświadczeniach z filmem.

Koordynatorką retrospektywy i wystawy jest Natalia Bednarska, a głównym organizatorem Fundacja Filmowa im. Władysława Ślesickiego. Partnerami są: Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny, Kino Iluzjon, Krakowski Festiwal Filmowy, Centrum Kultury Zamek i festiwalu OFFCinema, Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych, Studio Filmowe Kadr oraz Big Book Cafe. Pro-gram jest dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Patronat medialny - KINO i Magazyn Filmowy.

OPISY FILMÓW:

„Doga daleka przed nami”, 1979

reż. Władysław Ślesicki

 

Film opowiada o losach dwóch nastoletnich braci, Piotra i Wojtka, którym pod koniec wojny udaje się uciec z niemieckiego obozu pracy. Bohaterowie przedzierają się przez Niemcy, na nieznanym terenie nie mogą nikomu ufać, muszą liczyć tylko na własne siły. Czy uda im się dotrzeć do War-szawy? I czy w zrujnowanej stolicy odnajdą dom i rodzinę? Tytuł filmu został zaczerpnięty ze słów popularnej wśród Powstańców Warszawskich piosenki: „Hej, chłopcy, bagnet na broń! Długa droga, daleka, przed nami. Mocne serca a w ręku karabin.” Napisała ją w styczniu 1943 Krystyna Krahelska, którą przed wojną pozowała do rzeźby warszawskiej Syrenki. 

 

„W pustyni i w puszczy”, 1973

reż. Władysław Ślesicki

Adaptacja powieści Henryka Sienkiewicza - nakręcone z dużym rozmachem przygody ośmioletniej Nel i czternastoletniego Stasia, porwanych w 1884 roku w Egipcie przez uczestników powstania Mahdiego. Pełna niebezpieczeństw podróż przez Afrykę, staje się okresem próby i dojrzewania Stasia. Chłopiec potrafi ochronić przed niebezpieczeństwem pozostającą pod jego opieką Nel. Film zyskał dużą sympatię widzów - jest jednym z najczęściej oglądanych w historii polskiego kina.

„Gdzie diabeł mówi dobranoc”, 1956

reż. Władysław Ślesicki, Kazimierz Karabasz

Portret najbiedniejszej dzielnicy Warszawy – Targówka. Pierwszy film dwóch młodych absolwen-tów PWSF w Łodzi opowiadający o niekończącej się budowie Dzielnicowego Domu Kultury i od-słaniający nędzę warszawskich przedmieść. Symbolem zawiedzionych nadziei stał się widmowy gmach nieukończonego, lokalnego „pałacu kultury”. W jego murach – w jednej ze scen – echem odbijają się głosy poirytowanych ludzi, dla których nie starczyło miejsc w pobliskiej, niewielkiej salce projekcyjnej objazdowego kina.

„Ludzie z pustego obszaru”, 1957

reż. Władysław Ślesicki, Kazimierz Karabasz

Bohaterowie tego filmu, młodzież z warszawskiej Pragi, pokazani zostali z sympatią i uwagą. Wy-raźnie zaznacza to komentarz do filmu, unikający definitywnych ocen, za to stawiający pytania i cytujący wypowiedzi młodych bohaterów. Na początku pojawia się napis: Film ten jest opowiada-niem o pewnej, poznanej przez nas grupie młodzieży. Ludzie których pokazujemy, są podobni do bardzo wielu swoich rówieśników. Jest to jak gdyby synteza naszych obserwacji. Zamiarem filmu jest zasygnalizowanie problemu, którego korzenie tkwią głęboko w życiu społeczeństwa. Realiza-torzy.

„Opowieść o drodze”, 1958

reż. Władysław Ślesicki

Władysław Ślesicki nie tylko oddał na ekranie specyficzną atmosferę powojennych Bieszczad, ale też przekazał autentyczny wygląd miejsc, ludzi i zdarzeń. Klimat filmu przywodzi na myśl „Bazę ludzi umarłych” Czesława Petelskiego i „Zerwany most” Jerzego Passendorfera. 

„Spacer w Bieszczadach”, 1958

reż. Władysław Ślesicki

Krótki nastrojowy film pokazujący urok bieszczadzkiej przyrody jesienią. Znaleźć w nim można to, co charakteryzowało późniejszą twórczość Ślesickiego: wyczulenie na przemijające piękno, , za-prezentowane tu także w sposób symboliczny.

„Wśród ludzi”, 1960

reż. Władysław Ślesicki

Jedyny w swoim rodzaju film krótkometrażowy, którego głównym bohaterem jest pies. Łaciaty kundel przeżywa dramatyczne perypetie niczym bohater filmu sensacyjnego. Film ma luźną i wie-lowątkową budowę, nie stara się o stawianie point, jest jakby niedomknięty, przez co wielowar-stwowy – napisał Kazimierz Kutz. 

„Zanim opadną liście”, 1960

reż. Władysław Ślesicki 

Dokumentalna ballada o Cyganach, będąca jednym z najbardziej niezwykłych dokonań polskiej dokumentalistyki filmowej. Krytycy analizujący film podkreślają, że nikomu przedtem ani potem nie udało się stworzyć w polskim kinie równie bogatego opisu zwyczajów Romów. Ślesicki uchwycił ich wędrowny tryb życia w ostatniej historycznie chwili. 

Płyną tratwy, źródło: WFDIF

„Płyną tratwy”, 1962

reż. Władysław Ślesicki

Uważany za jeden z najlepszych i najpiękniejszych filmów Władysława Ślesickiego, a zarazem jedno z najsłynniejszych dzieł Polskiej Szkoły Dokumentu. Głównym bohaterem filmu jest młody flisak z Puszczy Augustowskiej. Przyglądamy się jego wyprawom na jezioro i do leśnego zakątka, gdzie opiekuje się oswojonym drapieżnym ptakiem. 

„Ludzie i ryby”, 1962

reż. Władysław Ślesicki

Opowieść o jednym dniu z życia rybaków z Władysławowa. Równolegle kamera obserwuje kobiety pracujące w przetwórni ryb. Ślesicki pozostawił film bez komentarza, pozwalając widzom obser-wować trudną fizyczną pracę odbywającą się nad polskim morzem. 

„Góra”, 1964

reż. Władysław Ślesicki

Pomysł filmu zrodził się z lektury książki Marii Kownackiej „Szkoła pod obłokami”. Zafascynowany opowieścią o wiejskiej szkole położonej wysoko w górach Ślesicki wyruszył na jej poszukiwanie. Na ekranie widzimy impresję o uporze człowieka, cichym bohaterstwie nauczycielki, która wbrew wszystkiemu walczy, by wypełnić swój obowiązek. 

„Rodzina człowiecza”, 1966

reż. Władysław Ślesicki

Najsłynniejszy i najczęściej nagradzany film Władysława Ślesickiego. Inspirowany ideą słynnej wy-stawy fotografii '”Family of Man'”, surowy zapis jednego dnia z życia chłopskiej rodziny na Pojezierzu Augustowskim. Rytm filmu wyznacza praca ludzi. Obrazowi towarzyszą tylko naturalne dźwięki. Przez krytyków film jest określany jako jeden z najwybitniejszych w historii polskiej kinematografii. 

„Chyłe pola”, 1970

reż. Władysław Ślesicki

Ostatni film dokumentalny Władysława Ślesickiego. Łącząc w sobie pierwiastki poetyckiej impresji i studium socjologicznego jest swego rodzaju podsumowaniem całej dokumentalnej twórczości artysty, oraz symbolicznym zwieńczeniem polskiej szkoły dokumentu lat 60. Pokazuje wesele młodej pary górali. Obserwacje weselnych obrządków i radości skromnego biesiadowania przerywają po-ruszające obrazy trudnego życia w górach. 

Opisy filmów pochodzą z wydawnictwa „Polska Szkoła Dokumentu – Władysław Ślesicki” Narodowego Instytutu Audiowizualnego oraz tekstów p. Mikołaja Jazdona.

O FUNDACJI

Fundacja Filmowa im. Władysława Ślesickiego została założona zimą 2014 roku przez rodzinę zmarłego w 2008 roku reżysera: Barbarę, Adama i Katarzynę Ślesickich. Fundacja zajmuje się przede wszystkim organizacją filmowych programów szkoleniowych i konsultacyjnych, zwłaszcza w obszarze filmu dokumentalnego, produkcją filmową oraz promocją filmu polskiego. Ważnym celem Fundacji jest też popularyzacja i zachowanie w pamięci dorobku artystycznego Władysława Ślesickiego, uchodzącego w latach sześćdziesiątych za jednego z najwybitniejszych twórców dokumentalnych w Polsce i na świecie. Fundacja jest m.in. organizatorem największego w Polsce programu dla filmowców–dokumentalistów DOC LAB POLAND.

Strona internetowa Fundacji: www.fundfilm.pl 

informacja prasowa

Latem warto obudzić „Wakacyjną nostalgię" w ... Kinie Iluzjon :-)

Kultowe i bardzo zmysłowe filmy przywołujący wakacyjne wspomnienia w lipcu i sierpniu pokaże warszawskie Kino Iluzjon.

Kadr z filmu Ingmara Bergmana Wakacje z Moniką

Ciepła, pełna życia natura, gęsta atmosfera, dźwięki wody i owadów wyzwalają pamięć zmysłów, budzą marzenia i zbliżają do bohatera. Filmy będące wspólnym, letnim wspomnieniem w reżyserii gigantów światowego kina zaprezentuje w lipcu i sierpniu warszawskie kino Iluzjon. Nie zabraknie filmów – ikon oraz nowszych obrazów, które podbiły światowe ekrany! W letnie wieczory warto obudzić wakacyjną nostalgię!

W programie cyklu znalazły się m.in. „Wakacje z Moniką” – wczesny film Ingmara Bergmana, którym zachwycił się Jean-Luc Godard, opowiadający o młodych kochankach szukających innej od trudnej rzeczywistości drogi życia; „Zapamiętajmy to lato” (reż. Sergey Solovev) - emocjonalny powrót do doświadczeń pierwszej miłości, która swoją mocą przytłacza głównego bohatera czy debiut Davida Hamiltona – „Bilitis” ukazujący miłosne perypetie uczennicy internatu. W „Pokoju z widokiem” (reż. James Ivory) pierwsze gorące uczucia młodych ludzi rodzą się podczas wakacji we Włoszech.
Te i inne, uplecione ze zdarzeń, obrazów i chwil, historie zapadają w pamięć na długo, pozostawiając w widzach niedopowiedziane i nie do końca nazwane wrażenia. W ramach przeglądu nie zabraknie kultowej „Lolity” (reż. Adrian Lyne) czy „Tess” Romana Polańskiego, pełnej liryzmu adaptacji wiktoriańskiej powieści Tomasa Hardy’ego o tragicznym losie młodej wiejskiej dziewczyny. Film został uhonorowany najbardziej prestiżowymi nagrodami, w tym Oscarem za zdjęcia, kostiumy i scenografię.

"Dirty Dancing", zasoby FINA 

W sierpniu z kolei zobaczyć będzie można m.in. kultowy i roztańczony „Dirty Dancing” (reż. Emile Ardolino) z 1987 roku. Siedemnastoletnia Frances (w tej roli Jennifer Grey), zwana przez przyjaciół Baby, spędza wakacje z rodziną w pensjonacie należącym do przyjaciela ojca. Znudzona snobistycznym towarzystwem, poznaje Johnny’ego, o kilka lat starszego instruktora tańca (Patrick Swayze), a między dwojgiem rodzi się namiętne uczucie. Film został uhonorowany Oscarem dla najlepszej piosenki – „The time of my life”.

Wśród tytułów budzących wakacyjną nostalgię nie mogło zabraknąć nagradzanych „Tamtych dni, tamtych nocy” (reż. Luca Guadagnino), filmu po obejrzeniu którego zapach i smak brzoskwiń już nigdy nie będzie taki sam. W otoczeniu pięknych krajobrazów spalonych słońcem Włoch, Elio i Oliver odkrywają siłę wzajemnego przyciągania. To jednak nie wszystko. Zabawna komedia o dorastaniu, która przypomina, jak to jest być młodym i mieć wielkie marzenia, czyli „Królowie lata” (reż. Jordan Vogt-Roberts) trafi na ekran Iluzjonu w drugiej części wakacji. Joe, Patrick i Biaggio skończyli już 15 lat i mają dość słuchania rodziców, a latem chcą wziąć życie w swoje ręce i stać się mężczyznami. Sytuacja komplikuje się, kiedy w ich otoczeniu pojawia się piękna Kelly.

Mezalians, historia niemożliwego do spełnienia związku? To „Jaśniejsza od gwiazd” w reżyserii Jane Campion, film inspirowany powieściami Jane Austen. Campion obdarzyła tą historię olbrzymim wyczuciem i subtelnością, przez co daleko jej do rzewnego melodramatu. Odwiedzający latem warszawskie kino Iluzjon znajdą ponadto film Noah Baumbacha, współczesnego reżysera o duszy nowofalowego artysty. „Frances Ha”, bo o nim mowa, opowiada historię młodej kobiety, którą rzeczywistość zmusza do porzucenia filozofii beztroski. To bardzo subtelna wizualnie przypowieść o wyrzeczeniach dorosłości.

"Frances Ha", materiały promocyjne Best Film

Szczegółowy program dostępny na stronie kina Iluzjon

Pełna lista filmów, które znalazły się w programie przeglądu:

 „Zapamiętajmy to lato”, reż. Sergej Solovʹëv ,  ZSRR 1975, 94 minuty

„Pokój z widokiem”, reż. James Ivory, Wielka Brytania 1985, 117 minut

„Wakacje z Moniką”, reż. Ingmar Bergman, Szwecja 1952, 96 minut

„Lolita”, reż. Adrian Lyne, Francja, USA 1997, 137 minut

„Tajemnica Roan Inish”, reż. John Sayles, Irladia, USA 1993, 104 minuty

„Nagle, ostatniego lata”, reż. Joseph L. Mankiewicz, USA 1959, 114 minut (w oryginale) 

„Naga wyspa”, reż. Kaneto Shindô,  Japonia 1960, 94 minuty

„Trzy kobiety”, reż.  Robert Altman, USA 1976, 123 minuty

„Bilitis”, reż. David Hamilton | Francja, Wielka Brytania, Włochy 1977, 95 minut

„Miłość Elwiry Madigan”, reż. Bo Widerberg , Szwecja 1967, 90 minut

„Tess”, reż. Roman Polański, Francja, Wielka Brytania 1979, 162 minuty

„Dirty Dancing”, reż. Emile Ardolino, USA 1987, 100 minut

„Tamte dni, tamte noce”, reż. Luca Guadagnino, Brazylia, Francja, USA, Włochy 2017, 127 minut 

„Frances Ha”, reż. Noah Baumbach, USA 2012, 86 minut

„Jaśniejsza od gwiazd”, reż. Jane Campion, Australia, Francja, Wielka Brytania 2010, 120 minut

„Królowie lata”, reż. Jordan Vogt-Roberts, USA 2013, 93 minuty

--------------------------------

KINO ILUZJON – Muzeum Sztuki Filmowej – kino z „muzeum” w nazwie, znajdujące się pod opieką Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego (FINA), obecnie położone przy ul. Narbutta 50a w Warszawie, w przepięknej części Starego Mokotowa w zabytkowym budynku dawnego kina Stolica. Iluzjon proponuje ambitny repertuar – połączenie klasyki, m.in. z archiwalnych zasobów FINA, i nowości oraz wybór nietuzinkowych wydarzeń filmowych: pokazów specjalnych, spotkań z twórcami, wystaw multimedialnych, seansów z muzyką na żywo, festiwali i przeglądów. ILUZJON należy do Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych. Wytrawnych widzów nie odstraszy brakiem popcornu, zachęci zaś bezkonkurencyjnym programem, atrakcyjnymi cenami biletów, przyjaznym otoczeniem, bliskością stacji metra oraz pyszną kawą serwowaną przez Iluzjon Café Bar. ILUZJON cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem publiczności i mediów, m.in. okrzyknięty został przez „Gazetę Wyborczą” miejscem magicznym, wyróżniony przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy odznaką „Zasłużony dla Warszawy”, nagrodzony Wdechą (kulturalną nagrodą „Gazety Co Jest Grane 24”) w kategorii Miejsce Roku 2008 oraz polecany jest w alternatywnym przewodniku „Zrób to w Warszawie”.

informacja prasowa

„Kadry wyzwolone”, biografie wielkich malarzy, kino poetyckie i o wiele więcej w Kinie Iluzjon w październiku

„Kadry wyzwolone”, czyli kino i cenzura w okresie PRL, pełne udręki i ekstazy biografie wielkich malarzy, kino poetyckie i klasyki spod znaku czarnej komedii, ulubione filmy Andrzeja Wajdy w 3. rocznicę śmierci reżysera i pachnący kawą Alfabet Retrokina! Jesiennego programu kina Iluzjon nie można przegapić!  

„Ręce do góry”, fot. Jerzy Troszczyński, FOTOTEKA FINA

„KADRY WYZWOLONE” | KINO I CENZURA W OKRESIE PRL

Pokazy filmowe, spotkania autorskie i wykłady historyków kina polskiego. Najważniejsze tytuły, które długi czas „przeleżały na półkach”, jak i mniej znane „półkowniki”, które warto przypomnieć. Przegląd obejmie dzieła mistrzów polskiego filmu fabularnego: m.in. Jerzego Skolimowskiego i Janusza Zaorskiego oraz dokumentalnego m.in. Edwarda Skórzewskiego, Jerzego Hoffmana i Krzysztofa Kieślowskiego, a także mniej znane filmy krótkometrażowe i oświatowe.

„UDRĘKA I EKSTAZA, CZYLI WIELKIE BIOGRAFIE NA DUŻYM EKRANIE”

Trudne osobowości, genialni artyści... Biografie wielkich malarzy są gatunkiem niezmiennie popularnym. Dopieszczone wizualnie, czasem stylizowane, czasem realistyczne, dają cudowną ułudę prawdziwego obcowania z wielką sztuką. W programie jesiennego przeglądu znalazły się: „Tajemnica Picassa” (reż. Henri Georges Clouzot), „Udręka i ekstaza” (reż. Carol Reed), „Mój Nikifor”(reż. Krzysztof Krauze), „Nightwatching” (reż. Peter Greenaway), „Młyn i Krzyż” (reż. Lech Majewski) i „Andriej Rublow” (reż. Andriej Tarkowski).

KINO POETYCKIE

Choć trudno szukać jej wśród filmowych gatunków, istnieje pewna szczególna kategoria dzieł filmowych, które dzięki zastosowaniu nietypowych środków wyrazu pozwalają widzowi na doświadczenie wyjątkowo intensywnych przeżyć estetycznych. Nieuchwytny, niepoddający się zdefiniowaniu i bliski liryce nastrój prezentowanych filmów pozwoli doświadczyć poezji na wielkim ekranie. Iluzjon proponuje wyjątkowy przegląd arcydzieł mistrzów światowego kina – dowodów ich niezwykłej wrażliwości i poetyckiej intuicji, w programie m.in.: „Orfeusz” (reż. Jean Cocteau), „Niebo nad Berlinem” (reż. Wim Wenders), „Hiroszima, moja miłość” (reż. Alain Resnais), „Anioł przy moim stole” (reż. Jane Campion).

CZARNA KOMEDIA

Któż ich nie lubi? Czasem pełne ironii, zahaczające o groteskę, czasem odwołujące się do poetyki absurdu i surrealizmu – zachwycają nas od dziesiątek lat: czarne komedie. Wywodzące się z tradycji teatru, te klasyczne, wręcz eleganckie, wydają się kwintesencją brytyjskiego poczucia humoru. Inne brawurowo żonglują elementami o wyraźnie makabrycznym wydźwięku. Gatunek ten od lat rozwija się w niepohamowanym tempie, sięgając do kryminału, sensacji, westernu, fantastyki, filmu przygodowego i wojennego. Podróż po tym bogatym i popularnym gatunku warto rozpocząć od absolutnych klasyków, m.in.: „Arszenik i stare koronki” (reż. Frank Capra), „Szlachectwo zobowiązuje” (reż. Robert Hamer), „Jak zabić starszą panią?” (reż. Alexander Mackendrick); Płytki grób (reż. Danny Boyle).

TO LUBIĘ: ANDRZEJ WAJDA

Ulubione filmy reżysera zestawione w pary: słynne klasyki światowego kina i jego własne dzieła! W 3. rocznicę śmierci artysty kino Iluzjon przypomni cykl prezentowany przed laty, a seansom towarzyszyć będą prelekcje Andrzeja Bukowieckiego – filmoznawcy i krytyka.  Wajda często wspominał o dziełach, które były dla niego szczególnie ważne i które stały się dla niego inspiracją. Twórczo rozwijał idee, tematy, sposoby opowiadania historii, obrazy, które zapisały się w jego pamięci najsilniej. W programie przeglądu: „Rzym, miasto otwarte” (reż. Roberto Rossellini) i „Pokolenie”; „Obywatel Kane” (reż. Orson Welles) i „Popiół i diament”; „Tron we krwi” (reż. Akira Kurosawa) i „Powiatowa Lady Makbet”; „Osiem i pół” (reż. Federico Fellini) i „Wszystko na sprzedaż”, a także „Zwierciadło” (reż. Andriej Tarkowski) i „Panny z Wilka”.

ALFABET RETROKINA: K JAK KAWA!

Pachnąca i aromatyczna. Kawa! A gdzie przed wojną smakowała najlepiej? Oczywiście w Adrii i Ziemiańskiej. Jak wypadało ją pić? Naturalnie we frakach, marynarkach, sukniach z chiffonne velour i futrach. W październiku kino Iluzjon zaprasza na Alfabet Retrokina do kawiarni, na filiżankę doskonałej czarnej kawy – a wszystko w towarzystwie stukotu projektora, ciemnej sali kinowej i największych gwiazd srebrnego ekranu! Podczas czterech październikowych spotkań widzowie dowiedzą się m.in. czy filiżanka kawy pomoże zakochanej Lucynie w rozbudzeniu uczuć Stefana (w filmie „Czy Lucyna to dziewczyna?”) i czy czarny napar uspokoi zazdrosną do szaleństwa kochankę Andrzeja, Celinę (w filmie „Wrzos”). Wybrane seanse są poprzedzone prelekcjami ekspertów Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego, którzy zdradzają tajniki przedwojennej kinematografii. 

„Wrzos”, reż. Juliusz Gardan, zasoby FINA

Wstęp na wszystkie wydarzenia w ramach cyklu „Kadry wyzwolone” jest bezpłatny - zaproszenia do odbioru w dniu pokazów w kasie kina Iluzjon. Na pozostałe pokazy archiwalne bilety w cenie 12-14 zł do nabycia online lub w kasie kina.

Kino Iluzjon ǀ ul. Narbutta 50a ǀ Warszawa

informacja prasowa

Od Mozarta do Eltona Johna: muzyczne biografie latem w kinie Iluzjon

Gorące premiery: „Rocketman” i „Pavarotti”, kultowy „Amadeusz” i „Śpiewak jazzbandu”, a także doceniane już przez publiczność i krytykę „Bohemian Rhapsody”, „Whitney”, „Idol” czy „I’m Not There. Gdzie indziej jestem” pokaże w lipcu i sierpniu warszawskie kino Iluzjon. 

materiały promocyjne Best Film

W cyklu „Muzyczne biografie” Iluzjon pokaże filmy, które próbują zdefiniować istotę talentu, geniuszu, osobowości artysty i zarazem gwiazdy popkultury. To znakomita okazja, by powrócić do kultowych obrazów - oscarowego „Amadeusza” Miloša Formana czy „Śpiewaka jazzbandu” – amerykańskiego melodramatu muzycznego z 1927 roku w reż. Alana Croslanda o synu kantora, który porzuca tradycję rodziców dla kariery scenicznej. Wystawiany z sukcesem na Broadwayu, przeniesiony na ekran dzięki wytwórni braci Warner, otworzył epokę kina dźwiękowego. W tytułowej roli wystąpił Al Jolson nazywany „Elvisem Presleyem epoki jazzu i bluesa”.

Będzie też „Idol” (reż. Todd Haynes), czyli historia pojawienia się i upadku ery „glamrocka” oraz „Control” (reż. Anton Corbijn), dopieszczona wizualnie biografia Iana Curtisa, legendarnego lidera Joy Division o jego egzystencjonalnych udrękach. Film zyskał aprobatę żyjących członków zespołu, którzy nagrali do niego ścieżkę dźwiękową.

Whitney/ Kino Świat

Nie zabraknie najgłośniejszych tytułów ostatnich lat m.in. nagrodzonej czterema Oscarami, w tym dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, opowieści o słynnej grupie Queen, czyli „Bohemian Rhapsody” (reż. Bryan Singer) czy „Whitney”, przejmującej historii o wzlocie i upadku jednej z największych gwiazd amerykańskiego popu i r&b autorstwa Kevina Macdonalda, laureata Oscara i nagród BAFTA. Na deser znakomity „I’m Not There. Gdzie indziej jestem” (reż. Todd Haynes), film o podróży przez życie i czasy Boba Dylana, przedstawionej jednak w niekonwencjonalny sposób. Sześć słynnych gwiazd Hollywood (Cate Blanchett – nominowana za tę rolę do Oscara, Christian Bale, Heath Ledger, Richard Gere, Ben Whishaw i Marcus Carl Franklin) wciela się w postać barda, a każda opowieść przedstawia inne aspekty jego osobowości. W rolę gwiazdy popu wcieli się także Natalie Portman w filmie „Vox Lux” w reż. Brady’ego Corbeta, który na ekranie kina Iluzjon pojawi się w sierpniu.

Bohemian Rapsody/ Fox

Pretekstem dla letniego przeglądu poświęconego muzyce i największym, muzycznym właśnie bohaterom wszechczasów stały się najnowsze premiery: „Rocketman” – nieprawdopodobna historia sławy popu i rocka – Eltona Johna w reż. Dextera Fletchera i długo oczekiwany „Pavarotti” Rona Howarda. To dogłębny i szczery portret życia, kariery i dziedzictwa pozostawionego przez ikonę „klasycznej” sceny muzycznej i „tenora zwykłych ludzi”, jak go nazywano. Dzięki sile swojego talentu, Pavarotti zawładnął wielkimi scenami na całym świecie i podbił serca słuchaczy z najodleglejszych zakątków globu. W filmie zostały wykorzystane niepublikowane dotąd rozmowy z rodziną i współpracownikami gwiazdy.

Szczegółowy program przeglądu dostępny TUTAJ.

KINO ILUZJON – Muzeum Sztuki Filmowej – kino z „muzeum” w nazwie, znajdujące się pod opieką Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego (FINA), obecnie położone przy ul. Narbutta 50a w Warszawie, w przepięknej części Starego Mokotowa w zabytkowym budynku dawnego kina Stolica. Iluzjon proponuje ambitny repertuar – połączenie klasyki, m.in. z archiwalnych zasobów FINA, i nowości oraz wybór nietuzinkowych wydarzeń filmowych: pokazów specjalnych, spotkań z twórcami, wystaw multimedialnych, seansów z muzyką na żywo, festiwali i przeglądów. ILUZJON należy do Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych. Wytrawnych widzów nie odstraszy brakiem popcornu, zachęci zaś bezkonkurencyjnym programem, atrakcyjnymi cenami biletów, przyjaznym otoczeniem, bliskością stacji metra oraz pyszną kawą serwowaną przez Iluzjon Café Bar. ILUZJON cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem publiczności i mediów, m.in. okrzyknięty został przez „Gazetę Wyborczą” miejscem magicznym, wyróżniony przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy odznaką „Zasłużony dla Warszawy”, nagrodzony Wdechą (kulturalną nagrodą „Gazety Co Jest Grane 24”) w kategorii Miejsce Roku 2008 oraz polecany jest w alternatywnym przewodniku „Zrób to w Warszawie”. Więcej na www.iluzjon.fn.org.pl

informacja prasowa

„Filmowe barwy Września” i wspomnienie o Aleksandrze Śląskiej - od 8 września w kinie Iluzjon

Filmy prezentujące historyczny moment wybuchu II wojny światowej z różnych perspektyw, czyli „Filmowe barwy Września”, a także przegląd obrazów z udziałem niezapomnianej Aleksandry Śląskiej w 30. rocznicę jej śmierci, zaprezentuje we wrześniu kino Iluzjon. 

"Wolne miasto", fot. Irena Netto ǀ Studio Filmowe „Tor”

Filmowe barwy Września   

Jeden filmowy przegląd i różne narracje Września ’39 roku. W ramach „Filmowych barw Września” kino Iluzjon pokaże polskie filmy, które z odmiennych perspektyw i w odmiennej poetyce prezentują ten szczególny moment polskiej i światowej historii. Na początek „Wolne miasto” (1958) - wojenny film Stanisława Różewicza, odwołując się do zdjęć archiwalnych, przedstawiający przebieg bohaterskiej obrony Poczty Gdańskiej, a następnie oniryczne „Szyfry” (1966) Wojciecha Jerzego Hasa. Reżyser po „Rękopisie znalezionym w Saragossie” powrócił do formy i tematu zawsze mu bliskiego – subtelnej analizy psychologicznej. Niedocenione dzieło, polemizujące z legendą szkoły polskiej, dzięki swojej formie obrazowania – realizmowi przeplatanemu symbolicznymi wizjami – sprawia, iż „Szyfry” są jednym z najoryginalniejszych filmów polskiej kinematografii.

Jako trzeci zaprezentowany zostanie wzbudzający kontrowersje „Hubal” (1973) Bohdana Poręby. To filmowy zapis ostatnich dziewięciu miesięcy życia majora Dobrzańskiego, który mimo klęski wrześniowej nie złożył broni i do maja 1940 roku dowodził Oddziałem Wydzielonym, walczącym z okupantem. Obraz Bohdana Poręby mitologizuje postać majora odrzucając tym samym spory historyków o racjonalność jego działania. Na koniec – I część komediowego tryptyku Tadeusza Chmielewskiego „Jak rozpętałem drugą wojnę światową” (1969) pt. „Ucieczka”.  Opowieść o losach obieżyświata Franka Dolasa przekonanego, że przypadkowym strzałem na granicy polsko-niemieckiej o świcie 1 września 1939 roku wywołał II wojnę światową to jedna z najbardziej docenionych polskich komedii. Doskonałe aktorstwo dopełnia misternie skonstruowany scenariusz, który posługując się ramą komedii pomyłek obśmiewa narodowe stereotypy.

Szczegółowy harmonogram pokazów:

8.09 g. 18.00 „Wolne miasto”, reż. Stanisław Różewicz, Polska 1958, 96 minut

15.09 g. 18.00 „Szyfry”, reż. Wojciech Jerzy Has, Polska 1966, 84 minuty

22.09 g. 18.30 „Hubal”, reż. Bohdan Poręba, Polska 1973, 126 minut

29.09 g. 19.00 „Jak rozpętałem drugą wojnę światową” (cz. I, Ucieczka), reż. Tadeusz Chmielewski, Polska 1969, 86 minut

Więcej: http://www.iluzjon.fn.org.pl/cykle/info/1075/filmowe-barwy-wrzesnia.html

Aleksandra Śląska – rocznica śmierci

"Pasażerka", fot. Florian Staszewski, Studio Filmowe "Kadr" 

Chłodna, majestatyczna blondynka, stworzona do ról zdecydowanych, władczych kobiet – pisze o niej Magda Sendecka. - Czasem jednak pod maską obojętności, którą noszą jej bohaterki, pulsują gorące uczucia: miłość, nienawiść czy gniew. W związku z przypadającą we wrześniu 30. rocznicą śmierci aktorki, kino Iluzjon zaprasza na przegląd filmów z jej udziałem.

Córka działacza politycznego, uczestnika III powstania śląskiego, Edmunda Wąsika, urodziła się w roku 1925 w Katowicach. Po ukończeniu Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej grała w teatrach krakowskich, a następnie w warszawskim Teatrze Współczesnym i Ateneum. W filmie zadebiutowała drugoplanową, lecz ważną, wyrazistą rolą Oberaufseherin w „Ostatnim etapie” Wandy Jakubowskiej.

Kolejny wariant tej roli stworzyła po latach w niedokończonej „Pasażerce” Munka. Oba te filmy będzie można zobaczyć w ramach trwającego przez cały wrzesień przeglądu.

Nawet jeśli grała amantki, były to role dramatyczne: jak w „Piątce z ulicy Barskiej” Forda, gdzie pokazała pełnię swojego talentu, wiarygodnie oddając ewolucję emocjonalną Hanki, czy w „Pętli” Hasa, jako narzeczona Kuby, pogrążającego się w nałogu alkoholowym. „Pętlę” oraz „Czarną suknię” w reż. Janusza Majewskiego, jeden z pierwszych pełnometrażowych filmów tego reżysera, także przypomni Iluzjon.  

Aleksandra Śląska w kostiumie historycznym, w dramatach okupacyjnych i w kameralnych współczesnych historiach (jak w „Spotkaniu w Bajce” Jana Rybkowskiego, gdzie partnerowali jej Gustaw Holoubek i Andrzej Łapicki) malowała postaci skomplikowane, bogate wewnętrznie, niejednoznaczne. W pamięci telewidzów zostanie jej fenomenalny dubbing Glendy Jackson w roli Elżbiety, królowej Anglii, w serialu BBC. Wystąpiła też w trzydziestu kilku spektaklach Teatru Telewizji. Laureatka licznych nagród za role teatralne i filmowe oraz odznaczeń państwowych. Wykładowczyni warszawskiej PWST. Żona dyrektora teatru Ateneum Janusza Warmińskiego. Zmarła 18 września 1989 roku w Warszawie.

Szczegółowy harmonogram pokazów:

8.09 g. 16.00 „Pasażerka”, reż. Andrzej Munk, Witold Lesiewicz, Polska 1963, 62 minuty

15.09 g. 16.00 „Pętla”, reż. Wojciech Jerzy Has, Polska 1957, 101 minut

22.09 g. 16.00 „Ostatni etap”, reż. Wanda Jakubowska, Polska 1947, 110 minut

29.09 g. 18.00 „Czarna suknia”, reż. Janusz Majewski, Polska 1967, 45 minut

Więcej: http://www.iluzjon.fn.org.pl/cykle/info/1076/aleksandra-slaska-rocznica-smierci.html

informacja prasowa

PRL-owska cenzura wraca… do kina

Najważniejsze tytuły, które długi czas „przeleżały na półkach”, jak i mniej znane „półkowniki”, do tego spotkania z twórcami i prelekcje historyków kina – to wszystko czeka na widzów, którzy między 21 a 24 października odwiedzą warszawskie kino Iluzjon. Projekcje w ramach przeglądu „Kadry wyzwolone” zaplanowano ponadto w Łodzi i Zduńskiej Woli.

Werk z filmu „Ręce do góry”, reż. Jerzy Skolimowski, fot. Jerzy Troszczyński, materiały FINA

Przegląd „Kadry wyzwolone – kino i cenzura w okresie PRL” przybliży filmy niepokorne, które za swoją wymowę i ukazany obraz ówczesnego świata przez wiele lat nie były rozpowszechniane. Wśród nich dzieła mistrzów polskiego filmu fabularnego: m.in. Jerzego Skolimowskiego i Janusza Zaorskiego oraz dokumentalnego m.in. Edwarda Skórzewskiego, Jerzego Hoffmana i Krzysztofa Kieślowskiego, a także mniej znane filmy krótkometrażowe i oświatowe.

W warszawskim kinie Iluzjon publiczność będzie mogła obejrzeć nigdy nieemitowane filmy średniometrażowe, powstałe tuż po II wojnie światowej i już wtedy skierowane na półki.

Podczas przeglądu odbędą się też spotkania z twórcami filmów oraz prelekcje, przybliżające historyczne i polityczne konteksty, wygłoszone przez uznanych polskich filmoznawców.

Seans „Długiej nocy” Janusza Nasfetera w kinie Iluzjon poprzedzi rozmowa z aktorem Józefem Duriaszem, który zagrał w tym filmie główną rolę.

„Kadry wyzwolone – kino i cenzura w okresie PRL” jest lekcją historii i mechanizmów cenzorskich w ówczesnej kulturze. Przegląd będzie okazją do zdobycia wiedzy o tym, jakimi kryteriami kierowali się cenzorzy oraz jakie wybiegi stosowali twórcy by skierować nieprawomyślne filmy do rozpowszechniania lub zmylić funkcjonariuszy komunistycznego systemu.

Blok pierwszych „półkowników”:

„2 x 2 = 4”, reż. Antoni Bohdziewicz, Polska 1945, 33 minuty

„Harmonia”, reż. Wojciech Jerzy Has, Polska 1947, 11 minut

„Nawrócony”, Jerzy Zarzycki, Polska 1947, 35 minut

„Zdradzieckie serce”, reż. Jerzy Zarzycki, Polska 1947, 10 minut

Dokumenty na cenzurowanym:

„Gdzie jest nasz dom?”, reż. Irena Byrska, Tadeusz Byrski, Polska 1945, 25 minut

„Kopalnia”, reż. Natalia Brzozowska, Polska 1948, 10 minut

„Pamiątka z Kalwarii”, reż. Jerzy Hoffman, Edward Skórzewski, Polska 1958, 14 minut

„Nie wiem”, reż. Krzysztof Kieślowski, Polska 1977, 46 minut

Fabuły:

„Ręce do góry”, reż. Jerzy Skolimowski, Polska1967, 76 minut

„Długa noc”, reż. Janusz Nasfeter, Polska 1967, 78 minut

„Matka królów”, reż. Janusz Zaorski, Polska 1982, 127 minut

Wstęp na wszystkie wydarzenia w ramach cyklu jest bezpłatny. Zaproszenia do odbioru w dniu pokazów w kasie kina. 

Szczegółowy program wydarzeń tutaj:

http://www.iluzjon.fn.org.pl/cykle/info/1092/kadry-wyzwolone-kino-i-cenzura-w-okresie-prl.html

Kino Iluzjon ǀ ul. Narbutta 50a ǀ Warszawa

Więcej na: http://www.iluzjon.fn.org.pl/


informacja prasowa

26 czerwca kino Iluzjon wznawia działalność!

Na „Słodkie życie”, „Piknik pod Wiszącą Skałą” oraz „Ginger i Fred” w weekend ponownego otwarcia, 26-28 czerwca, zaprasza ukochane kino Warszawy. Do końca lipca Iluzjon zagra także dzieła Hitchcocka, filmy z udziałem jednego z największych gwiazdorów „Złotej Ery Hollywood”, czyli zmarłego w tym roku Kirka Douglasa, a na specjalne życzenie widzów wznowi bogatą retrospektywę filmów Felliniego.  

„Słodkie życie”, „Piknik pod Wiszącą Skałą” oraz „Ginger i Fred” na otwarcie

Po dłuższej przerwie kino Iluzjon otwiera się dla publiczności! Seanse wznowione zostaną w piątek, 26 czerwca, a w programie weekendu otwarcia znajdą się kultowe filmy Federica Felliniego: „Słodkie życie” – utkany z wielu wątków, dających niezwykły i głęboki zbiorowy portret psychologiczny mieszkańców Rzymu oraz nostalgiczny i gorzki jednocześnie „Ginger i Fred”, którego bohaterami  jest para starszych ludzi, byłych tancerzy, a także cieszący się ogromnym zainteresowaniem widzów poetycki „Piknik pod Wiszącą Skałą” Petera Weira zrealizowany na podstawie powieści Joan Lindsay.

Słodkie życie

Alfred Hitchcock – reżyser genialny

Wśród lipcowych propozycji znajdzie się pokaźna kolekcja filmów Alfreda Hitchcocka. Reżyser był mistrzem suspensu, niepowtarzalnym artystą umiejącym precyzyjnie budować opowieść filmową, przetykając ją specyficznym czarnym humorem. Jego filmy są jak charakter pisma ‒ nie do podrobienia. Do dziś pozostał niedoścignionym wzorem umiejętności łączenia elementów kina artystycznego i rozrywkowego. 

Debiutował jeszcze w kinie niemym, w 1925 roku. Wyreżyserował w Anglii 23 obrazy, w tym „Szantaż” (1929) – film przełomu dźwiękowego, w którym zagrała Anny Ondra, jedna z ulubionych aktorek Hitchcocka ery kina niemego. W 1939 roku przeniósł się do USA, gdzie zrealizował następnych 30 filmów. Pierwszym z nich była nagrodzona Oscarem „Rebeka” (1940). Kolejne obrazy potwierdziły pozycję Hitchcocka jako mistrza gatunku. Jego znakomite dokonania – m.in. „Urzeczona” (1945), „Zawrót głowy” (1958), „Psychoza” (1960), „Ptaki” (1963) – weszły do żelaznego kanonu filmowej klasyki. Już niebawem na wielkim ekranie będą mogli je zobaczyć widzowie Iluzjonu.

Choć Hitchcock był pięciokrotnie nominowany do Oscara, nigdy nie otrzymał nagrody dla najlepszego reżysera, przyznano mu ją jedynie w 1978 roku za całokształt twórczości.

Legenda Hollywood – Kirk Douglas

Legendzie filmu, jednemu z największych gwiazdorów „Złotej Ery Hollywood”, aktorowi, którego kariera to prawdziwa historia amerykańskiego kina, Iluzjon poświęci jeden z wakacyjnych cykli. Zmarły niedawno Kirk Douglas zostawił po sobie ponad 80 kreacji, postaci barwnych, różnorodnych, niezwykłych i prawdziwych. Ma na swym koncie wspaniałe role dramatyczne, ale świat zapamiętał go przede wszystkim z kina gatunkowego: z powodzeniem grał w kryminałach, filmie noir, kinie wojennym i kostiumowym, zapisał wspaniałą kartę w historii westernu, sprawdzał się w komedii, kinie przygodowym, a nawet SF. Pierwszą nominację do Oscara, za postać boksera w dramacie sportowym „Champion”, otrzymał jeszcze w latach 40., zaledwie kilka lat po debiucie. Nie tylko talent i warunki fizyczne, ale także ambicja i pozaekranowa działalność predestynowały go do osiągnięcia bezdyskusyjnego statusu wielkiej amerykańskiej gwiazdy. W latach 50. założył jedno z pierwszych w Stanach niezależnych studiów filmowych, w którym powstały takie przeboje z jego udziałem, jak „Spartakus” czy „Ostatni kowboj”.

We wspomnieniowym cyklu Iluzjon pokaże kilka zachowanych w zasobach archiwalnych FINA, a rzadko pokazywanych filmów z udziałem Kirka Douglasa, poza wymienianymi wcześniej także: „Ich wielka miłość”, reż. Anatole Litvak (1953); „Ostatni pociąg z Gun Hill”, reż. John Sturges (1959); „Układ”, reż. Elia Kazan (1969); „Pojedynek Rewolwerowców”, reż. Lamont Johnson (1971); „Oddział”, reż. Kirk Douglas (1975). 

Stulecie Felliniego

Do końca lipca, z okazji przypadającego w tym roku 100-lecia urodzin Federica Felliniego, widzowie kina Iluzjon będą mogli także ponownie wkraść się do kina Fulgor w Rimini zmitologizowanego w „Amarcord”, zwiedzić „Miasto kobiet” i zakosztować „Słodkiego życia”. Wrócić do „Nocy Cabirii”, poznać świat włóczęgów, „Wałkoni” i tancerzy („Ginger i Fred”).

Federico Fellini jak nikt wcześniej rzucił na ekran – niczym na prześcieradle w „Wywiadzie” – świat swojej podświadomości, utkany ze snów, marzeń, pragnień i wspomnień. Jak nikt wcześniej w samych tytułach podpisywał swoje filmy („Rzym”, „Casanova”), nadając im piętno autorstwa i szczerej do bólu spowiedzi, a przy tym opiewał żywioł kobiecości, dokumentował włoską elitę, pokazywał starość i rozpad.

Filmy Felliniego inspirowały kolejne pokolenia twórców, z których najbardziej znani to Woody Allen, Emir Kusturica i Giuseppe Tornatore.

Zasady bezpieczeństwa obowiązujące w kinie w obecnej sytuacji pandemicznej dostępne są tutaj:

http://www.iluzjon.fn.org.pl/aktualnosci/info/1109/zasady-bezpieczenstwa.html

informacja prasowa

Piramida kinematografii, czyli „Faraon”. Zaćmienie słońca w Iluzjonie

Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny zaprasza w dniach 21-22 maja 2022 roku na wyjątkowe wydarzenie filmowe „Faraon”. Zaćmienie słońca. Jest to drugie wydarzenie z cyklu W drodze po Oscara, w którym przedstawimy dziesięć polskich filmów, walczących przed laty o najbardziej prestiżową nagrodę filmową na świecie w kategorii Najlepszy Film Nieanglojęzyczny. Panel filmoznawców, spotkanie z Jerzym Zelnikiem, wystawa i koncert zespołu Bastarda wzbogacą program wydarzenia, umożliwiając spojrzenie na film w szerszej – współczesnej perspektywie.

Program wydarzenia

Faraon zyskał uznanie nie tylko w Polsce, lecz także na świecie – zdobył Złotą Kaczkę za najlepszy film roku oraz nominację do Oscara za Najlepszy Film Nieanglojęzyczny. Krytycy skupiali się przede wszystkim na ukazanych przez reżysera technikach rządzenia. Czy jednak opowieść o  konflikcie między młodym, idealistycznym Ramzesem a chłodnym, racjonalnym kapłanem Herhortem, jest tylko dramatem władzy? Warto ponad pół wieku po premierze bliżej przyjrzeć się temu arcydziełu, które skłaniać może do rozmaitych interpretacji.

PROGRAM:

21 MAJA (SOBOTA)

12:00 – 15:00 warsztaty dla dzieci W poszukiwaniu złotego skarabeusza

Warsztaty plastyczne dla dzieci w wieku 5-10 lat

Prowadząca: Klaudia Rutkowska

Makijaż egipski: Aleksandra Plewako-Szczerbińska

13:00 – 15:00 pokaz filmów dokumentalnych wokół Faraona i panel filmoznawców, Sala Mała Czarna

Goście: prof. Krzysztof Kornacki, dr Jacek Pająk oraz prof. Piotr Sitarski

Prowadzący: dr Robert Birkholc

15:30 – otwarcie wystawy Wokół Faraona

22 MAJA (NIEDZIELA)

12.00 – projekcja filmu Faraon, Sala Stolica

14:30 – spotkanie z aktorem Jerzym Zelnikiem oraz z  filmoznawcą i miłośnikiem Faraona Andrzejem Bukowieckim oraz Katarzyną Gliwą, kierowniczką Muzeum Barbary i  Stanisława Ptaków (Dział Teatralno-Filmowy Muzeum Katowic), Sala Stolica

19.30 – koncert zespołu Bastarda, Sala Stolica

23.05 godz. 20.00 – 25.05 godz. 20.00

Film Faraon oraz nagranie ze spotkania dostępne bezpłatnie na platformie Ninateka.pl

Pokaz filmu Faraon, reż. Jerzy Kawalerowicz, Polska, 1966, 150 min

22 maja, godz. 12:00, kino Iluzjon

Kadr z filmu Faraon, Fot. WFDIF

Egipt epoki Ramesydów. Nowy faraon Ramzes XIII chce reformować państwo i budować jego potęgę kosztem kapłanów, którzy – na czele z potężnym Herhorem – za rządów poprzedniego władcy zyskali ogromne wpływy. Młodość – idealistyczna i niecierpliwa – w konfrontacji ze sceptyczną i mądrą dojrzałością przeciwnika, posiadającego bogactwa i stanowiącą silną broń wiedzę, skazana jest jednak na nieuchronną klęskę.

Piramida kinematografii, superfilm uszlachetniony, anty-Kleopatra – donosiła polska prasa po premierze Faraona w 1966 roku. Już na długo przed wejściem filmu na ekrany dziennikarze kreowali atmosferę sensacji i szumnie zapowiadali dzieło Jerzego Kawalerowicza. Relacjonowano szczegóły wielkiej produkcji, kręconej między innymi na pustyni Kyzył-Kum pod Bucharą w Uzbekistanie oraz w Egipcie i ekscytowano się liczbą statystów, w roli których wystąpili…żołnierze armii radzieckiej. Film zachowa znamiona wielkiego spektaklu, będą sceny batalistyczne, wyścigi kwadryg, wielotysięczna armia statystów, którą wypełnię ekran, ale widowiskowość tych scen będzie jedynie służyła przedstawieniu jakiegoś innego świata – zaznaczał jednak sam Kawalerowicz przed realizacją.

Choć Faraon był ogromnym przedsięwzięciem produkcyjnym, zrealizowanym przy ogromnym wysiłku wszystkich członków ekipy, to jednak dla wielu okazał się dużym zaskoczeniem. Adaptacja słynnej powieści Bolesława Prusa nie miała w sobie bowiem nic z wystawnych, komercyjnych superwidowisk w stylu Ben Hura czy Kleopatry. Zamiast mnożyć gatunkowe atrakcje i epatować widzów wizualnymi bodźcami, reżyser postawił bowiem na ascetyzm i  redukcję. W efekcie powstał jeden z najbardziej oryginalnych filmów kostiumowych w  historii światowego kina.

Idei redukcji podporządkowana została zarówno znakomita scenografia Jerzego Skrzepińskiego, jak i fenomenalne zdjęcia Jerzego Wójcika, Wiesława Zdorta i Witolda Sobocińskiego. Wielobarwna, jaskrawa, kiczowata stylistyka hollywoodzkich „supergigantów” została zastąpiona w Faraonie paletą barw opartą na ugrach, bieli, czerni i złocie, kreującą specyficzny efekt patyny.

Jerzy Zelnik w filmie Faraon, Fot. WFDIF

Spotkanie z aktorem Jerzym Zelnikiem, z  filmoznawcą i miłośnikiem Faraona Andrzejem Bukowieckim oraz Katarzyną Gliwą, kierowniczką Muzeum Barbary i  Stanisława Ptaków

22 maja, godz. 14:30, kino Iluzjon

Jerzy Zelnik – aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, kojarzony przede wszystkim z podwójną rolą w Faraonie Jerzego Kawalerowicza, którą zagrał jeszcze jako student warszawskiej PWST. W latach 60. był aktorem Starego Teatru w Krakowie, potem warszawskiego Teatru Powszechnego za dyrekcji Zygmunta Hűbnera i po jego śmierci. Zagrał w pięciu filmach Andrzeja Wajdy: Przekładańcu (1968) wg utworów Stanisława Lema jako doktor Burton, Krajobrazie po bitwie (1970) wg Tadeusza Borowskiego jako amerykański komendant, Piłacie i innych (1971) wg Mistrza i Małgorzaty Bułhakowa w roli Judy z Kiriatu, w adaptacji powieści Ziemia obiecana Władysława Reymonta (1975) jako Stein, pracownik kantoru oraz w Smudze cienia (1976). Wcielił się też w Łukasza Niepołomskiego w ekranizacji powieści Dzieje grzechu Stefana Żeromskiego w reż. Waleriana Borowczyka (1975). Telewizyjnej widowni znany był jako szlachetny prawnik Franciszek Murek w serialu Doktor Murek (1979) wg powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza czy Zygmunt August w serialu Królowa Bona (1980) i ekranizacji Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny (1982) z Anną Dymną (serial i film w reż. Janusza Majewskiego). Znakomity był jako Razumow w Spiskowcach wg Conrada w teatralnym spektaklu Zygmunta Hűbnera (1979) i jako hrabia Henryk z Nie-Boskiej komedii Zygmunta Krasińskiego w telewizyjnym spektaklu tego reżysera (1982).

Andrzej Bukowiecki – absolwent filmoznawstwa UŁ i Studium Wiedzy o Filmie w Szkole Filmowej w Łodzi. W l. 1984–2011 pracownik, a w l. 2011-20 – dyrektor Domu Sztuki SMB „Jary” na Ursynowie. W placówce tej przez 36 lat upowszechniał kulturę filmową. Wykładał m.in. na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie i Akademii Polskiego Filmu. Współautor (z dr Rafałem Marszałkiem) albumu 100 lat polskiego filmu. 1908–2008 (2008). Autor m.in. monografii Kazimierza Prószyńskiego w wyd. Sto lat polskiego filmu. Część pierwsza: Początki (2008) oraz tekstu w pracy zbiorowej Jerzy Płażewski pod red. Barbary Gizy i Piotra Zwierzchowskiego (2021). Laureat Nagrody ZAIKS-u im. Krzysztofa Teodora Toeplitza za osiągnięcia w publicystyce filmowej (2020).

Katarzyna Gliwa –  magister teatrologii UJ, pracuje w Muzeum Historii Katowic, od 2010 roku kierownik Działu Teatralno-Filmowego z ekspozycją stałą „Muzeum Barbary i Stanisława Ptaków”. W zbiorach znajdują się pamiątki oraz dokumentacja życia artystycznego i prywatnego Barbary Ptak. Można tam oglądać fotografie, kostiumy sceniczne (m.in. dwie zbroje zaprojektowane do musicalu Człowiek z La Manchy, w którym wystąpił mąż Barbary, Stanisław Ptak), plakaty, nagrody, wyróżnienia oraz wiele innych ciekawostek zgromadzonych przez lata przez tę parę artystów.

Pokaz filmów dokumentalnych wokół Faraona

21 maja, godz. 13:00, kino Iluzjon

Fot. WFDIF

150 dni Faraona, reż. Grzegorz Lasota, 1966, 20 min

Film został zrealizowany dla Telewizji Polskiej podczas kręcenia dzieła Kawalerowicza i jest rodzajem making-offu.

Buchara-Faraon, reż. Ryszard Ronczewski, 2005

Wyreżyserowany przez Ryszarda Ronczewskiego – aktora grającego w adaptacji powieści Bolesława Prusa Eunanę – powstał po latach od premiery Faraona, jednak składa się głównie z fotografii zrealizowanych na planie filmu, którym towarzyszy komentarz twórców. Warto dodać, że dokument Ronczewskiego jest obrazem unikatowym, bardzo rzadko pokazywanym publicznie. 

Oskarowe kostiumy Barbary Ptak, reż. Krzysztof Korwin-Piotrowski, 2011, 48 min

Barwny, dynamiczny, pełen cennych wypowiedzi ludzi kina i teatru film o jednej z najciekawszych postaci świata polskiej kultury.

Panel filmoznawców „Piramida kinematografii“? Wokół „Faraona”

21 maja, godz. 13:00, kino Iluzjon

Fot. WFDIF

Uczestnicy debaty filmoznawczej „Piramida kinematografii“? Wokół „Faraona” pochylą się nad niezwykłą formą dzieła Kawalerowicza, postarają się odpowiedzieć na pytanie o wyjątkowość filmu na tle polskiej i światowej kinematografii, a także naświetlą rozmaite konteksty związane z jego powstaniem oraz recepcją. W spotkaniu udział wezmą dr hab. Krzysztof Kornacki (prof. UG), dr hab. Piotr Sitarski (prof. UŁ), dr Jacek Pająk oraz dr Robert Birkholc, który poprowadzi rozmowę. 

Krzysztof Kornacki – dr hab., prof. UG, filmoznawca specjalizujący się w historii kina polskiego. Autor monografii Kino polskie wobec katolicyzmu 1945 – 1970  (2004) oraz Popiół i diament Andrzeja Wajdy (2011). Współredaktor m.in. książek Sacrum w kinie: poszukiwanie i  degradowanie oraz Sacrum w kinie: dekadę później: szkice, eseje, rozprawy.

Piotr Sitarski – dr hab., prof. UŁ, filmoznawca zajmujący się kinem oraz nowymi mediami. Autor książek Rozmowa z cyfrowym cieniem. Model komunikacyjny rzeczywistości wirtualnej (2002) oraz Sens stylu: o twórczości filmowej Ridleya Scotta (2010). Współredaktor m.in. książek Filmowy świat Andrzeja Wajdy i Kamera - światło – montaż.

Jacek Pająk – dr, wykładowca w Warszawskiej Szkole Filmowej i reżyser dźwięku. Autor książki Dźwięk w filmie. Między sztuką a rzemiosłem (2018) oraz rozpraw m.in. w monografiach Antropologia postaci w dziele filmowym (2015) i Faraon. Poetyka filmu (2016) (pod red. S.  Kuśmierczyka). Przeprowadzał wywiady do książki Faraon. Rozmowy o filmie (2017) (red. S. Kuśmierczyk).

Robert Birkholc – dr, komparatysta zajmujący się relacjami literatury i filmu. Autor książki Podwójna perspektywa. O subiektywizacji zapośredniczonej w filmie (2019) oraz rozpraw m.in. w monografiach Antropologia postaci w dziele filmowym (2015) i Faraon. Poetyka filmu (2016) (pod red. S. Kuśmierczyka). Przeprowadzał wywiady do książki Faraon. Rozmowy o filmie (2017) (red. S. Kuśmierczyk).

Wystawa Wokół Faraona

Otwarcie wystawy 21 maja, godz. 15:30 

Fot. WFDIF

Na ekspozycję złożą się nagrania spotkań z osobami, które z różnych względów nie zagoszczą w głównym niedzielnym panelu. Obejrzymy rozmowy filmoznawcy  Andrzeja Bukowieckiego: ze znakomitym operatorem i reżyserem Łukaszem Guttem porozmawiają o  zmianach w sztuce operatorskiej od czasów Faraona i o tym czy film się zestarzał, z Anną Adamek –  siostrą nieżyjącej już charakteryzatorki filmu Faraon Teresy Tomaszewskiej – o jej współpracy przy tym projekcie i o tym jak charakteryzatornia zmienia się w gabinet terapeutyczny. Scenarzysta i reżyser Krzysztof Korwin-Piotrowski, autor filmu Oskarowe kostiumy Barbary Ptak, opowie swoim spotkaniu z tą wspaniałą kostiumografką. Igor Strojewski, zaprzyjaźniony z rodziną Bolesława Prusa przedstawi nam potomkinię pisarza. A egiptolog, profesor Andrzej Niwiński, znakomicie przedstawi analizę kilku scen z książki i filmu poddając je weryfikacji z punktu widzenia realiów tamtych czasów.

Na wystawie pokażemy jedyny zachowany fragment kostiumu z filmu – nakrycie głowy Faraona z ostatnich scen, w tym ze sceny śmierci. Obejrzeć będzie można nagranie makijażu egipskiego, wykonanego techniką z tamtych czasów, któremu towarzyszy opowieść o kolorach i naturalnych barwnikach.

Wystawę otworzy  Grzegorz Dziemidowicz były ambasador RP w Egipcie.

Koncert zespołu BASTARDA

22 maja, godz. 19:30, kino Iluzjon

Fot. materiały promocyjne zespołu

Zespół BASTARDA zagra koncert specjalny pod tytułem Faraon!  Muzyka tria oscylować będzie wokół tematów i motywów z filmu oraz oryginalnej ścieżki dźwiękowej Adama Walacińskiego. Odwołując się zarówno do treści jak i narracji dramatycznej dzieła, a także do wspaniałych kompozycji filmowych – BASTARDA stworzy nową, unikatową opowieść i z pewnością zabierzePaństwa w niezwykłą podróż.

BASTARDA to zespół powołany do życia przez Pawła Szamburskiego (klarnet), Tomasza Pokrzywińskiego (wiolonczela) oraz Michała Górczyńskiego (klarnet kontrabasowy). Grupa wydawniczo i środowiskowo związana z wytwórnią Lado ABC, jest również partnerem międzynarodowego projektu badawczego HERA Sound Memories. The Musical Past in Late - Medieval and Early Modern Europe. Artyści podejmują odważną próbę reinterpretacji muzyki dawnej oraz stworzenia na jej podstawie autorskiego języka dźwiękowego. Kilkusetletnie śpiewy chorałowe, motety, litanie rozbijają niejednokrotnie się na małe odcinki, stale zmieniający się kontrapunkt wczesnej polifonii imploduje w minimalizm. Muzycy improwizując wokół archaicznych melodii, komponując i aranżując na ich podstawie zupełnie nowe utwory - budują pomost łączący odległe w czasie muzyczne światy, docierają do ich uniwersalnego, duchowego wymiaru. Muzyka Bastardy to współczesna, oryginalna i bardzo osobista wypowiedź wsparta na bogatych tradycjach muzycznych

Zespół wystąpi w składzie:

Paweł Szamburski – klarnet

Tomasz Pokrzywiński - wiolonczela,

Michał Górczyński - klarnet kontrabasowy

Faraon – pokaz filmu na Ninatece!

23.05 godz. 20.00 – 25.05 godz. 20.00

W ramach wydarzenia "Faraon. Zaćmienie słońca", organizowanego przez Filmotekę Narodową – Instytut Audiowizualny i Kino Iluzjon zapraszamy na pokaz filmu Jerzego Kawalerowicza Faraon na Ninatece!

Oprócz filmu na Ninatece pojawi się również nagranie ze spotkania z aktorem Jerzym Zelnikiem oraz z filmoznawcą i miłośnikiem Faraona Andrzejem Bukowieckim oraz Katarzyną Gliwą, kierowniczką Muzeum Barbary i Stanisława Ptaków, które odbędzie się 22 maja w Kinie Iluzjon.

informacja prasowa

Pierwsze kobiety za kamerą - pokazy filmów pionierek kina i wyjątkowy dokument

Alice Guy-Blaché, Lois Weber, Ałła Nazimowa – filmy tych m.in. pionierek kina będzie można zobaczyć podczas corocznego Święta Niemego Kina (2-5 kwietnia, kino Iluzjon) w Warszawie. Wcześniej, bo już 29 marca w kinie Iluzjon polska premiera dokumentu w reż. Pameli Green i z narracją Jodie Foster o pierwszej reżyserce w historii kina.

Alice Guy-Blaché na planie filmu „The Life of Christ” w Fontainebleau,
we Francji, 1906 rok, dzięki uprzejmości Collection Société française de photographie

W dobrym kierunku. Kobiety za kamerą

Kino Iluzjon już po raz 17. zaprasza na filmową muzyczną ucztę z najstarszymi filmami świata i muzyką na żywo, czyli Święto Niemego Kina  (2-5 kwietnia, kino Iluzjon). Tematem tegorocznej edycji będą podróże, zarówno poprzez kraje, ale także epoki, zaginione lub nieistniejące światy i wreszcie – historię kina. W sekcji „W dobrym kierunku. Kobiety za kamerą“ będzie można zobaczyć dzieła pionierek światowego kina.

Nie mogło tu zabraknąć filmów Alice Guy-Blaché, pierwszej w historii kina reżyserki, autorki jednego z najwcześniejszych filmów narracyjnych, która w czasie swojej długiej kariery (1896–1920) wyreżyserowała i/lub wyprodukowała blisko 1000 filmów, w tym 150 filmów z zsynchronizowanym dźwiękiem (chronofon Gaumonta). Mimo, że jej twórczość nie jest dzisiaj znana szerokiej publiczności, z jej filmów zachowało się aż 350 tytułów. W czasie tegorocznej, 17. edycji Święta Niemego Kina zaprezentowane zostaną filmy z obu okresów jej kariery – francuskiego w wytwórni Gaumont i amerykańskiego – opowiadające o kobietach. Guy-Blaché przeszła do historii także jako pierwsza kobieta, która założyła wytwórnię filmową – Solax Company (1910). Miała doskonałe wyczucie komedii i kompozycji, tworzyła filmy krytykujące system społeczny, ale i filmy akcji.

Doris Kenyon na planie filmu „The Ocean Waif“ („Podrzutek z oceanu“),
1916, reż. Alice Guy-Blaché, dzięki uprzejmości Kenyon Sills 

Kilka dni przed festiwalem, już 29 marca o godz. 17.00 w kinie Iluzjon, swoją polskę premierę będzie miał wyjątkowy dokument „Be Natural: The untold story of Alice Guy-Blaché” (pol. „Be Natural. Nieopowiedziana historia Alice Guy-Blaché“) w reż. Pameli B. Green (USA, 2018, 103 minuty). Kiedy w Paryżu w 1896 roku Alice Guy-Blaché ukończyła swój pierwszy film, była nie tylko pierwszą kobietą filmowcem na świecie, lecz także jednym z pionierów filmu fabularnego. Dokument śledzi jej drogę od sekretarki w Gaumont do scenarzystki, reżyserki i założycielki Solax Studios, w którym powstało blisko tysiąc filmów. Po 20 latach znakomitej kariery we Francji i USA została wymazana z kart historii. Aż do dziś... Narratorką filmu jest Jodie Foster, a rozmówcami m.in. Patty Jenkins, Ben Kingsley, Geena Davis czy Julie Delpy. Wśród bogatych archiwaliów znalazły się nieznane nagrania rozmów z Guy-Blaché. Film został pokazany premierowo na Festiwalu w Cannes w roku 2018 i do tej pory nie był pokazywany w Polsce.

zwiastum filmu

Drugą bohaterką tego punktu festiwalowego programu będzie Lois Weber – pierwsza amerykańska reżyserka, a zarazem najlepiej opłacany swego czasu twórca Universalu. Chwalono ją za artyzm i realizm, potrafiła łączyć tematykę społecznie zaangażowaną z atrakcyjną formą. W programie Święta Niemego Kina znalazł się jeden z jej najlepszych filmów – „Buty” z 1916 roku, z poruszającą kreacją 16-letniej Mary McLaren. Nie zabraknie także jednego z jej najstarszych i zachowanych filmów pt. „Bliźniaczki” (1911), w którym zagrała tytułowe role. Współreżyserem był jej mąż Phillips Smalley. Film przez lata uznawany był za zaginiony. 

W sekcji poświęconej pionierkom kina pojawi się także Ałła Nazimowa i produkowany przez nią film „Salome” (1922) Charlesa Bryanta, będący adaptacją sztuki Oscara Wilde’a. To wyjątkowy przykład kina artystycznego, nawiązującego do tradycji europejskiej awangardy. Ałła Nazimowa była także jego główną gwiazdą i  – nieoficjalnie – współreżyserką. Filmowi towarzyszyła aura skandalu, a podjęte przez Nazimową artystyczne ryzyko nie przełożyło się na finansowe zyski. Po latach film zyskał miano kultowego. Kreacja Nazimowej, a także strona plastyczna filmu – niezwykłe dekoracje i kostiumy autorstwa Nataszy Rambowej, inspirowane ilustracjami prerafaelickiego artysty Aubreya Beardsleya do pierwszego brytyjskiego wydania sztuki Wilde’a – pozostają największym atutem filmu.

„Salome“, reż. A. Nazimova, 1922, Lobster Films

W trakcie festiwalu będzie można zobaczyć także filmy innych pionierek kina, m.in.: „Powrót do kraju Boga” (David M. Hartford, 1919), którego scenariusz napisała Nell Shipman, zarazem odtwórczyni głównej roli, oraz „Wiejskie grzechy” (1927) w reżyserii Iwana Prawowa i Olgi Prieobrażenskiej. 

Organizatorem wydarzenia jest Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny.

Szczegółowy program festiwalu dostępny na stronie:  www.swietoniemegokina.pl


BILETY DO NABYCIA online na www.kinoiluzjon.pl oraz w bezpośrednio w kasie kina (ul. Narbutta 50a, Warszawa) 

informacja prasowa