Najciekawsza formacja artystyczna lat 80. | Wystawa Gruppy w Warszawie

Absurd i groteska. Walka z rzeczywistością szarego PRL-u. To cechy najbardziej charakterystyczne w twórczości członków Gruppy – jednego z najciekawszych zjawisk artystycznych lat 80. Od 6 marca w DESA Unicum zobaczyć można będzie wystawę w całości poświęconą tej wyjątkowej formacji. Ich prace budzą emocje również dziś. 

Właśnie emocje od samego początku były dla nich najważniejsze. Gruppę założyli w 1982 roku ówcześni studenci warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych – Paweł Kowalewski, Jarosław Modzelewski, Ryszard Grzyb, Włodzimierz Pawlak, Marek Sobczyk i Ryszard Woźniak. Ideą, która stała za ich wspólnymi działaniami, była potrzeba „odczarowania” komunistycznej rzeczywistości i odreagowania napiętej sytuacji społeczno-politycznej w Polsce. Prace członków Gruppy były niezwykle charakterystyczne – zamaszyste, kolorowe i przepełnione ekspresją. Stylistycznie wpisywali się w międzynarodowy kontekst przemian lat 80., poszukiwanie własnego medium wypowiedzi artystycznej i przekraczanie granic.

Dla twórczości Gruppy ważne były ich wspólne sesje malowania. Miały one miejsce w Galerii Dziekanka, którą na ten czas zamieszkiwali. W  trakcie tych spotkań powstały liczne prace na papierze. Podobnie jak charaktery jej członków, twórczość Gruppy była bardzo zróżnicowana, a wręcz pełna kontrastów. Na początku swojej działalności wcale nie chcieli tworzyć jednolitej artystycznej wspólnoty. Nie łączyła ich jedna określona wizja sztuki. Ich prace były antyestetyczne, bardziej niż piękno interesował ich malarski gest. Buntowali się przeciw realiom stanu wojennego, a na tle ponurej rzeczywistości lat 80. ich barwne manifesty miały prawdziwie spektakularny i unikatowy charakter.

Jarosław Modzelewki, Rodzina puszcza bańki, 1990

W 1992 roku w warszawskiej Zachęcie odbyła się legendarna wystawa Gruppy. Część z prac, które prezentowane były w galerii, zobaczyć będzie można po blisko 30 latach na wystawie w DESA Unicum. Pojawią się dzieła takie jak „Och ty owłosiona łapko” Pawła Kowalewskiego, „Rodzina puszcza bańki” Jarosława Modzelewskiego czy „Walka Jakuba z Aniołem” Ryszarda Grzyba. Część z motywów, które spopularyzowali członkowie Gruppy stała się wręcz kultowa. Należy do nich m.in. palma przewijająca się w pracach Sobczyka i Woźniaka, czy Indianie służący za metaforę komunistów u Grzyba. Łącznie zaprezentowanych zostanie 40 prac. Każda z nich przy pomocy innych zabiegów reprezentuje przerysowaną, pełną absurdu i kontrastów wizję świata bliską Gruppie.

6 marca o godzinie 18 w DESA Unicum odbędzie się także spotkanie z członkami Gruppy oraz Wernerem Jerke, jednym z najbardziej znanych kolekcjonerów polskiej sztuki, który w swoich zbiorach ma liczną kolekcję prac tych artystów. Tego dnia zaprezentowany zostanie również krótkometrażowy film „Siła sztuki” zrealizowany przez Muzeum Jerke i Łódzką Szkołę Filmową.


Wystawa: „Gruppa. Pokolenie przełomu”: 6 marca– 17 marca 2020, godz. 11-19 (poniedziałek-piątek) i godz. 11-16 (sobota), Dom Aukcyjny DESA Unicum, ul. Piękna 1A, Warszawa, wstęp wolny

Aukcja „Gruppa. Pokolenie przełomu”: 17 marca 2020, godz. 19.00, Dom Aukcyjny DESA Unicum, ul. Piękna 1A, Warszawa

informacjaprasowa

Łodź Kaliska "Prawdopodobnie najlepszy z możliwych światów" - wystawa w Galerii FOTO-GEN

19 czerwca 2020 roku Galeria FOTO-GEN we Wrocławiu zaprasza na nową wystawę: Łodź Kaliska "Prawdopodobnie najlepszy z możliwych światów". 

Przekrojowa wystawa najbardziej znanej i docenionej polskiej awangardowej grupy artystycznej Łódź Kaliska, tworzącej od początku lat osiemdziesiątych Ruch artystyczny zwany "Kulturą Zrzuty", niezależnej zarówno od instytucji państwowych, opozycji czy Kościoła. Grupa w zeszłym roku obchodziła czterdziestolecie swojej niezwykle bogatej i różnorodnej twórczości. Składają się na nią przede wszystkim działania o proweniencji fotomedialnej, tj. serie filmów i fotografii inscenizowanych w warunkach studyjnych, jak i prowokacyjne happeningi i performance, które poza swoim efemerycznym charakterem, stanowiły tworzywo dla realizacji fotograficznych.

Łódź Kaliska, BÓM, 1989

W skład formacji od początku istnienia wchodzą: Marek Janiak, Adam Rzepecki, Andrzej Świetlik, Andrzej Wielogórski (Makary), Andrzej Kwietniewski (zawiesił działalność w 2007 roku), zaś w kolejnych latach szeregi grupy zasilili Sławek Bit oraz Zofia Łuczko. Łódź Kaliska powstała w atmosferze skandalu, kiedy to jej późniejsi założyciele zostali karnie usunięci z Fotograficznego Pleneru Młodych w Darłowie. Kontrowersje towarzyszyły jej przez cały, bardzo dynamiczny, okres aktywności artystycznej, co bezpośrednio wynikało przede wszystkim z ich sztuki, która by być sztuką, nie może sobie pozwolić na przyjmowanie jakichkolwiek kompromisów.

Bitwa pod Grunwaldem na Karowej,  Kaliska 1999

Stanowić ma bowiem nośnik służący materializacji osobistych idei, pozwalający zabierać głos w najważniejszych sprawach i reagować na otaczającą rzeczywistość artystyczną i społeczną. Reakcja ta, tylko jeżeli jest absolutnie szczera i nie skrępowana jakimikolwiek konwenansami, ma szanse przynieść rezultat, jakim będzie zmiana na lepsze komentowanej przez artystów rzeczywistości.

Łódź Kaliska

Kalendarium (wybór)
 

Skład grupy: Marek Janiak, Andrzej Kwietniewski (do 2007), Adam Repecki, Andrzej Świetlik, Makary (Andrzej Wielogórski), w późniejszym okresie Sławek Bit. Od maja 1983 do września 2019 z grupą współpracowała Zofia Łuczko.


1979 – po relegowaniu z V Ogólnopolskich Fotograficznych Spotkań Młodych czterech  twórców ukonstytuowanie się grupy Łódź Kaliska (w hotelu PTTK w Darłowie)

1980 – powstanie manifestu „Sztuki Żenującej”, w późniejszym okresie „Manifestu Sztuki bez Sensu”

maj 1981 – tygodniowy happening w Krakowie: „Siedem dni na stworzenie świata” oraz akcja na Rynku Głównym „Upadek zupełny”

1983–85 - współtworzenie Galerii Strych i Kultury Zrzuty, gdzie wydawano pismo "Tango" oraz realizowano m. in. festiwal "Nieme Kino"

1988 – udział w wystawie „Polska Fotografia Intermedialna; happening z udziałem nagiej modelki – zainscenizowanie dużej fotografii według obrazu Delacroix „Wolność wiodąca lud na barykady”; pokaz filmu „Freiheit, Nein danke!”

1989 – ekspozycja „Erotismus und Heroismus”; obrazoburcze i prześmiewcze prace, a także realizacje o charakterze promocyjnym

lata dziewięćdziesiąte:
- fotografia atelierowa, w dużym stopniu aranżowana
- powołanie Muzeum Łódź Kaliska
- filmowy tryptyk „Pamiętam, pamiętam, pamiętam” (zrealizowany w 1995 r. z okazji stulecia kina dla programu II TVP)
- pastisze fotograficzne słynnych dzieł malarskich (przykładowo: „Tratwa Meduzy”, „Śniadanie na trawie”, „Ślepcy”, „Wenus”)
- sesja fotograficzna w Muzeum Sztuki (1999); pastiszowanie serigrafii „Śniadania na trawie” Alaina Jacqueta
- akcja artystyczna we Florencji (1998) przed obrazem „Narodziny Wenus” Botticellego i na placu Strocci

1999 – obchody 20-lecia istnienia grupy Łódź Kaliska; realizacja instalacji „Czysta Sztuka”,  wystawy i happeningi w Łodzi, Warszawie, Budapeszcie ( m.in. „Ostatnia bitwa pod Grunwaldem”, „Tiborek-rozporek”, „Szybkie hujki”, „Wszyscy nago – Performance dla Fotografii”); wydanie bogato ilustrowanego albumu „Bóg zazdrości nam pomyłek”

2001 - udział w wystawie „Irreligia” w Brukseli

2002 – instalacja w ramach Festiwalu Dialogu Czterech Kultur w Łodzi „Tryumf – New Pop”

2003 – „Ogłoszenie doktryny sztuki New Pop” w warszawskim Klubie Aurora; realizacja  pokazów prac wyrażających tę ideę („Tryumfu”, „Dziewięciu Gorsetów”, tzw. oper na wzór Cabaret Noltaire, filmów „Le Premier Film (pokolorowany i udźwiękowiony film braci Lumiere), „Fabryki Lodów” i zdjęć w stylistyce reklamy

2004 – sesja fotograficzna dla „Playboya” (protest środowisk prawicowych, oskarżenie o lżenie godła narodowego)

2005 – wystawa w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie „Prawdziwa historia grupy artystycznej Łódź Kaliska (1979–1995)”

2007 – realizacja projektu „Alementarz” w Atlasie Sztuki w Łodzi; „Instrukcja zabijania sztuki. W hołdzie Andy Warholowi dla pieniędzy” w warszawskiej Galerii Program

2009 – cykl czternastu wielkoformatowych fotomontaży „Niech sczezną mężczyźni” (uznanych za najbardziej – obok „Nowego Godła Polski” – szowinistyczne w historii polskiej sztuki
          - obchody „300-lecia” istnienia grupy, sympozjum w Darłowie

2011 – akcja na Biennale w Wenecji „W poszukiwaniu sztuki Wysokiej”

2012 – realizacja „Fontanna – niezwykła lepkość gliny” w Centrum Rzeźby Polskiej w  Orońsku; udział w „Wystawie okolicznościowej” – GRUPPA, KOŁO KLIPSA, LUXUS, ŁÓDŹ KALISKA (Galeria BWA Olsztyn)

2015 – „Gender w sztuce” wystawa zbiorowa

2019 – Festiwal Łodzi Kaliskiej
- wernisaż wystawy „Parada Wieszczów Łodzi Kaliskiej” (Miejska Galeria Szuki)
- edycja specjalna cyklu „Spotkania na antresoli”, poświęcona archiwum Łodzi Kaliskiej w zasobach Biblioteki Muzeum Sztuki w Łodzi
- przegląd filmów i wystawy prac w prestiżowych łódzkich galeriach
- „monstrualne” przyjęcie urodzinowe (28.09.) w pubie „Łódź Kaliska”
- sympozjum „Błogosławione skutki wykluczenia”
- Festiwal ŁK z okazji 40-lecia grupy

Więcej informacji na stronie www.lodzkaliska.pl

25 x niedokonczony Stefan na żółtym tle (patriotyczny)┼üK 2010

Łodź Kaliska "Prawdopodobnie najlepszy z możliwych światów"

Kurator: Manfred Bator
19.06-08.08.2020

Galeria FOTO-GEN
Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu
Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
pl. bpa Nankiera 8, 50-140 Wrocław

informacja prasowa

454 lata sztuki polskiej. Historyczna wystawa Grupy Pendzle

Galeria Sztuki im. Jana Tarasina w Kaliszu zaprasza na wystawę Grupy Pendzle, zatytułowaną "454 lata sztuki polskiej". Wernisaż 27 października 2018 roku o godzinie 18.00. Po nim - spotkanie z artystami.

Nie ma sztuki, która byłaby obojętna wobec swojego czasu. Artysta jest zawsze głęboko osadzony w rzeczywistości. I jego sztuka – co oczywiste – też. Ale ujawnia się to na różne sposoby, najczęściej nie wprost, czasami dyskretnie, ironicznie, przewrotnie, paradoksalnie. Bywa, że przez zaprzeczenie, programowy eskapizm. Strategie są rozmaite, ale rzeczywistość jedna, i to do niej artysta się odnosi.

Chcieliśmy zrobić wystawę, która byłaby wystawą historyczną, to znaczy taką, która próbuje odnieść się do historii, do dominującej dziś – w Polsce 2018 roku – narracji rezurekcyjnej, niepodległościowej. Ale jednocześnie by nie była to wystawa rocznicowa, tematyczna, ani też krytyczna, kontestatorska. Zadaliśmy sobie pytanie o obraz historii alternatywnej. Co by było, gdyby malarze z grupy Pendzle (i piszący te słowa) nie żyli współcześnie, ale w następstwie pokoleń, po sobie, jeden po drugim. Zsumowaliśmy liczbę przeżytych przez nas lat i wyszły ponad cztery stulecia – 454 lata. Kawał czasu polskiej sztuki.

Taką koncepcję nowej wystawy w Galerii Sztuki im. Jana Tarasina zaproponował jej kurator, prof. Waldemar Baraniewski. W Kaliszu zostaną zaprezentowane prace artystów z grupy Pendzle, którą tworzą czołowi warszawscy malarze: Tomasz Ciecierski, Ryszard Grzyb, Robert Maciejuk, Paweł Susid i Włodzimierz Jan Zakrzewski. Jednym z jej współtwórców był zmarły w 2010 roku Tomasz Tatarczyk. Od kilku lat uzupełnia grupę nie malarz, a rzeźbiarz – Krzysztof M. Bednarski.

Kurator wystawy tak napisał o artystach: Pendzle to ugrupowanie towarzyskie, rodzaj grupy dyskusyjnej skupiającej artystów z różnych pokoleń i formacji, których łączy potrzeba malowania i intelektualnej refleksji nad obrazem. Każdy z nich w nieco odmienny sposób prowadzi nieustanny dyskurs z obrazem. W obrębię własnej praktyki artystycznej i wobec współczesnej kultury wizualnej. Realizowane przez nich koncepcje obrazu są odmienne, ale wyrastają z jednego obszaru – tradycji nowoczesności i modernizmu, z ich kategoriami i koncepcjami dzieła; w tym także – stosunku do rzeczywistości, swojego czasu, historii.

Grupa Pendzle nie jest ugrupowaniem programowym. Tym, co spaja tworzących ją artystów, jest pewien typ inteligencji, poczucia humoru i wzajemnej ciekawości. Nie da się tych wartości przełożyć na coś konkretnego w obrazie czy też zbudować z nich manifestu programowego. Ale gdyby dzieliły ich zdecydowanie odmienne poglądy na sztukę, współpraca nawet na gruncie towarzyskim byłaby bardzo trudna. Łączy ich, bez wątpienia, wiara w malarstwo jako sztukę aktualną dziś, na początku XXI wieku.

Wernisaż wystawy „454 lata sztuki polskiej. Historyczna Wystawa Grupy Pendzle” odbędzie się wyjątkowo w sobotę, 27.10. 2018 r. o godzinie 18.00, a o godzinie 19.00 zapraszamy na spotkanie autorskie.

Artyści

Krzysztof M. Bednarski

Urodził się  w 1953 roku w Krakowie. W latach 1973-1978 studiował na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni prof. Jerzego Jarnuszkiewicza i prof. Oskara Hansena. Jeszcze podczas studiów związany był blisko z teatrem Jerzego Grotowskiego, dla którego w latach 1976-1981 projektował plakaty. Od 1986 roku mieszka w Rzymie; intensywnie obecny jest również na polskiej scenie artystycznej. Najbardziej znaną jego realizacją jest instalacja rzeźbiarska Moby Dick z 1987 roku (w kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi) – swoista ikona sztuki rzeźbiarskiej w Polsce ostatnich dwóch dekad XX wieku. Autor rzeźb nagrobnych, m.in.: Konstantego Puzyny, Krzysztofa Kieślowskiego, Ryszarda Cieślaka, Wojciecha Fangora, Krzysztofa Krauzego, oraz pomników Incontro con Federico Fellini (Rimini, 1994), Fryderyka Chopina La note bleue (Wiedeń, 2010), a także rzeźby Thanatos Polski (kolekcja MN we Wrocławiu, 1984), poświęconej pamięci przyjaciół z Teatru Laboratorium Jerzego Grotowskiego. Kilkakrotnie wyróżniony stypendium MKiDN oraz w latach 1988-1989 stypendium Rządu Włoskiego. Laureat nagrody im. Katarzyny Kobro i Franco Cuomo International Award. Odznaczony Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.

Tomasz Ciecierski

Urodził się w 1945 roku w Krakowie. Studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1971 roku uzyskał dyplom w pracowni prof. Krystyny Łady-Studnickiej. W tym samym roku wyjechał do USA, przez rok przebywał w Nowym Jorku. W 1971 roku powrócił do Polski i podjął pracę na ASP w Warszawie. Amsterdamie, w 1985-1986 w Atelierhaus w Worpswede i w 1990-1991 w Musee d’Art Contemporain w Nimes. Brał udział w prestiżowych międzynarodowych pokazach sztuki, m.in. na 19. Biennale w Sao Paulo (1987) oraz Documenta w Kassel (1992). Współpracuje z Galerią Foksal i Galerią Le Guern w Warszawie, Galerią Ego w Poznaniu,  Wetering Galerie w Amsterdamie (do 2014) i Galerie Hans Strelow w Düsseldorfie. W 1999 roku otrzymał nagrodę im. Jana Cybisa za dorobek twórczy. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Ryszard Grzyb

Urodził się w 1956 roku w Sosnowcu. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu w pracowni prof. Zbigniewa Karpińskiego (1976-1979) oraz na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1979-1981). Dyplom uzyskał w pracowni prof. Rajmunda Ziemskiego. W latach 1982-1992 był członkiem grupy artystycznej Gruppa, z którą wystawiał i uczestniczył w jej akcjach. Był też współzałożycielem i wydawcą pisma Gruppy – „Oj dobrze już” (1984-1988). Od połowy lat osiemdziesiątych odbył kilka podróży artystycznych: w 1986 roku, razem z Ryszardem Woźniakiem, przebywał na stypendium w Berlinie Zachodnim, w latach 1990-1991 gościł w Kolonii na zaproszenie Rafała Jablonki, w 1995 roku znalazł się ponownie w Niemczech na stypendium w Lamspringe, a w 1996 w Saignon na zaproszenie Kamili Regent i Pierre’a Jaccauda. Równolegle do malarstwa uprawia twórczość poetycką, zadebiutował jeszcze w okresie studiów we Wrocławiu. W 2004 roku rozpoczął multimedialny projekt Zdania napowietrzne, w ramach którego kolekcjonuje krótkie sentencje poetyckie, „absurdalne haiku”  i umieszcza je w kontekście zupełnie obcym poetyckim eksperymentom – na billboardach, pocztówkach, ołówkach, kubkach, zmienia je w neony, tabliczki informacyjne. Laureat Nagrody im. Jana Cybisa w roku 2010. Instruktor karate (3 dan) i boksu tajskiego.

Robert Maciejuk

Urodził się w 1965 roku w Białej Podlaskiej. W latach 1985-1990 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem prof. Stefana Gierowskiego i prof. Ryszarda Winiarskiego. Do 1995 roku pracował jako asystent na ASP. Współpracuje z Galerią Foksal i Galerią Le Guern w Warszawie. Uhonorowany nagrodą im. Jana Cybisa za rok 2009. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Paweł Susid

Urodził się w 1952 roku w Warszawie. Po ukończeniu Technikum Mechanicznego przy ul. Stalingradzkiej 33 (obecnie Jagiellońska), specjalność – obróbka skrawaniem, w latach 1973-1978 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Tadeusza Dominika, a aneks z litografii w pracowni prof. Mariana Rojewskiego. Po studiach przez pięć lat pracował w reklamie warszawskich kin „Atlantic” i „Śląsk”. W latach 1984- 1992 prowadził Galerię Młodych przy Klubie Prasy i Książki „Bielany” oraz Galerię Nieprofesjonalistów przy Dzielnicowym Domu Kultury Robotniczej. Po zmianach ustrojowych wiele lat imał się różnych zajęć, m.in. trzy lata pracował jako nauczyciel techniki i plastyki w szkołach: podstawowej, gimnazjum i liceum.  Dziewięć lat pracował jako instruktor ceramiki w Pałacu Młodzieży. Od 2009 roku wykłada w warszawskiej ASP, obecnie jako prof. ASP dr hab. prowadzi Pracownię Koncepcji Obrazu na Wydziale Sztuki Mediów. W 2011 roku został laureatem Nagrody im. Jana Cybisa. Mieszka i pracuje w Dziekanowie Bajkowym pod Warszawą.

Włodzimierz Jan Zakrzewski

Urodził się w 1946 roku w Łodzi. Jego ojciec, Włodzimierz Zakrzewski, był malarzem i plakacistą, a matka, Elżbieta Owsepian-Zakrzewska, malarką. W latach 1964-1970 studiował na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Krystyny Łady-Studnickiej. W 1981 roku wyjechał z Polski i zamieszkał w USA w stanie Nowy Jork. Ma na swoim koncie pobyty rezydenckie: w latach 1978-1979 i 1982 w Stedelijk Museum w Amsterdamie; w 1994 roku w de Pont Foundation w Amsterdamie; w latach 1995-1996 w Künstlerhaus Bethanien w Berlinie. Od 1990 roku dzielił swój czas pomiędzy Nowym Jorkiem a Warszawą, od 2001 roku mieszka i pracuje w Warszawie.

Wystawę będzie można obejrzeć w Galerii Sztuki im. Jana Tarasina w terminie:od  27.10. do 1.12.2018 r.

Więcej informacji na stronie Galerii: www.tarasin.pl

informacja prasowa