Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Muzeum Współczesne Wrocław, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty
Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Muzeum Współczesne Wrocław, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

czwartek, 23 lipca 2020

„Nowa normatywność. Sympozjum Plastyczne Wrocław ‘70” w Muzeum Współczesnym Wrocław. Otwarcie wystawy już 13 sierpnia

13 sierpnia 2020 roku Muzeum Współczesne Wrocław zaprasza na wystawę „Nowa normatywność", będącą częścią Sympozjum Wrocław 70/20 – oddolnego programu obchodów 50. rocznicy Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70.





Wystawa „Nowa normatywność. Sympozjum Plastyczne Wrocław ‘70” poświęcona jest jednemu z najważniejszych wydarzeń artystycznych w polskiej historii sztuki drugiej połowy XX w.
Zorganizowane 50 lat temu we Wrocławiu spotkanie artystów, krytyków i teoretyków sztuki pod nazwą Sympozjum Plastyczne Wrocław '70 stało się w wielu aspektach wydarzeniem przełomowym, kierującym mnożące się w latach 60. przesłanki nowego myślenia o sztuce ku nowej jakości. Jednocześnie sama impreza wpisywała się w szerszy ciąg zdarzeń związanych z ruchem plenerowo-sympozjalnym, który pozostawał kluczowy dla formułowania się zbiorowych doświadczeń polskiej neoawangardy przełomu lat 60. i 70. XX w. Sympozjum, obrosłe wielorakimi interpretacjami i mitami, pozostaje wciąż ważnym punktem odniesienia dla współczesnego dyskursu artystycznego.

Wystawa jest próbą kuratorsko-badawczej interwencji w historię sympozjum mieszczącą się w obszarze prowadzonych przez Muzeum Współczesne Wrocław badań i prezentacji dotyczących dziedzictwa myśli neoawangardowej. Z jednej strony ważne jest ukazanie materiałów źródłowych próbujących usystematyzować przebieg i efekty spotkania. Od początku pozostawały one rozproszone i dziś ograniczają się przede wszystkim do dokumentacji fotograficznej, szkiców i opisów koncepcji. Z drugiej jednak strony kluczowe dla wystawy jest wejście w dialog z wydarzeniami z 1970 r. nieograniczający się jedynie do perspektywy historycznej. Dlatego w wystawie weźmie udział blisko 80 artystów – uczestników sympozjum oraz twórców młodszego pokolenia. 

Tytuł wystawy – „Nowa normatywność” – z jednej strony odnosi się do dyskusji i pytania o to, czy sympozjum było faktycznie, jak często się wskazuje, pierwszą, symboliczną manifestacją sztuki konceptualnej. Czy zapoczątkowało ono istotne zmiany na polu sztuki neoawangardowej w Polsce? Czy Sympozjum Plastyczne Wrocław '70 było zwiastunem zmiany, czy raczej pomnikiem modernistycznej przeszłość? Czy sympozjum dążące w wielu aspektach do „niemożliwego” rozegrało się już w epoce sztuki bez granic? Czy być może to, co zaczęło się we Wrocławiu, nigdy się nie skończyło?

Ekspozycję będzie można oglądać w Muzeum Współczesnym Wrocław przy pl. Strzegomskim 2, od 13 sierpnia do 14 grudnia. Wystawa zostanie udostępniona 13 sierpnia o godzinie 18:00 i tego dnia będzie czynna do godz. 21.00. Przypominamy o obowiązku zakrywania nosa i ust oraz dezynfekcji rąk przed wejściem do muzeum.

Wystawa jest częścią Sympozjum Wrocław 70/20 – oddolnego programu obchodów 50. rocznicy Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70.
Wystawę i zakupy prac do kolekcji MWW dofinansowano ze środków Ministra Kultury i dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

informacja prasowa

poniedziałek, 27 czerwca 2022

„Szkoła patrzenia” – Zygmunt Rytka w Muzeum Współczesnym Wrocław

Muzeum Współczesne Wrocław oraz Fundacja Sztuk Wizualnych zapraszają na monograficzną wystawę „Zygmunt Rytka. Szkoła patrzenia”, pierwszą obszerną prezentację dzieł artysty po opracowaniu jego archiwum. Pokaz obejmuje kilkanaście cykli autorskich z lat 70., 80. i 90. ubiegłego wieku reprezentujących przede wszystkim tematy percepcji, poznania i medialnej manipulacji. Otwarcie wystawy już w czwartek 7 lipca o godzinie 18.00.


Zygmunt Rytka (ur. 1947 w Warszawie – zm. 2018 w Sokołowsku) zaliczany jest do grona najważniejszych polskich artystów powojennych. Jest autorem blisko 40 cykli fotograficznych, kilkunastu filmów i wideo, ogromnej dokumentacji wydarzeń artystycznych, szczególnie z okresu kultury niezależnej lat 80. Przez ponad cztery dekady, od debiutu w 1974 r., konsekwentnie realizował własny program artystyczny, tworząc fascynujące i bezprecedensowe w swojej skali i różnorodności dzieło.

Zygmunt Rytka, Fotowizja, 1979

Fundacja Sztuk Wizualnych we współpracy z Fundacją Sztuki Współczesnej In Situ zrealizowała wieloletni projekt opracowania twórczości i digitalizacji archiwum Zygmunta Rytki (zygmuntrytka.pl). Wystawa w Muzeum Współczesnym Wrocław otwiera drugi etap przedsięwzięcia, którego kontynuacją będzie komplementarny pokaz w Muzeum Sztuki w Łodzi planowany w 2023 r. oraz publikacja monograficzna wydana w prestiżowym wydawnictwie Spector Books.

Zygmunt Rytka, Bluff, 1978

Wystawa „Zygmunt Rytka. Szkoła patrzenia” daje wgląd w oryginalną strategię artystyczną Rytki, który nieprzerwanie poddawał artystycznemu badaniu otaczającą go rzeczywistość. Narzędziem tego badania były przede wszystkim aparat fotograficzny oraz kamera filmowa i kamera wideo. Badanie to, oparte na intuicji, nie było jednak badaniem w sensie naukowym ani teoretycznym, ale postawą twórczą oraz nieustannym dialogiem z rzeczywistością.

Zygmunt Rytka, Bluff, 1975

„Rytka w swoich działaniach czasem stawał się filozofem, poszukującym porządku w chaosie kamieni nad rzeką Białką, kiedy indziej wcielał się w karatekę w złotym garniturze i białych rękawiczkach, czasem znikał za obiektywem, podglądając turystów fotografujących jedną i tę samą atrakcję turystyczną. Podejmował się dokumentacji zafałszowanego przekazu medialnego, fotografując bezpośrednio ekran telewizora w czasach późnego PRL-u, dokumentował też strony z prasy, zawierające adnotacje o wprowadzonej cenzurze. W jeszcze innych pracach, przyjmując pozę myśliciela z rzeźby Rodina, fotografował się na tle przyrody, stając się jakby pomostem między światem kultury i natury” – pisze w tekście wprowadzającym Karol Hordziej, kurator wystawy.


Wystawa „Zygmunt Rytka. Szkoła patrzenia” potrwa do 3 października 2022 r.

„Zygmunta Rytka. Szkoła patrzenia”

Muzeum Współczesne Wrocław

7.07–3.10.2022

Kurator: Karol Hordziej

Organizatorzy:

Muzeum Współczesne Wrocław https://muzeumwspolczesne.pl/

Fundacja Sztuk Wizualnych https://www.sztukawizualna.org/

Partnerzy:

Fundacja Sztuki Współczesnej In Situ

Muzeum Sztuki w Łodzi

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

informacja prasowa

środa, 6 lipca 2022

Futurum przeszłości – 45-lecie DOLMEDU. Rocznicowa wystawa w Muzeum Współczesnym Wrocław

Muzeum Współczesne Wrocław i Dolnośląskie Centrum Medyczne DOLMED S.A. zapraszają na wystawę z okazji 45-lecia powstania budynku DOLMEDU. Te ultranowoczesne i w pełni skomputeryzowane centrum badań diagnostycznych było technicznym i wizualnym ewenementem swoich czasów. Na rocznicowej wystawie w Muzeum Współczesnym Wrocław zostaną zaprezentowane bogate zbiory fotograficzne DOLMEDU m.in. autorstwa znanych fotografów Stefana Arczyńskiego i Jarosława Adamczyka, księgi pamiątkowe i kroniki, a także archiwalne materiały filmowe. Otwarcie wystawy już 15 lipca. 

Rok 1977, środek PRL-u. Przy Legnickiej 40 we Wrocławiu prosto z kosmosu spada i wbija się w ziemię meteor. To DOLMED – Dolnośląskie Centrum Diagnostyki Medycznej (dziś Dolnośląskie Centrum Medyczne).

Realizacją idei stworzenia tego ultranowoczesnego i w pełni skomputeryzowanego centrum badań diagnostycznych podjęło się małżeństwo architektów wrocławskich – Anna i Jerzy Tarnawscy. Posiadali oni spore doświadczenie w projektowaniu budynków dedykowanych powiązaniu racjonalnego funkcjonalizmu z naukami ścisłymi. Efektem ich pracy był m.in. Zakład Elektronicznej Techniki Obliczeniowej ZETO czy prowadzona we wspólnym biurze projektowym Miastoprojekt Wrocław specjalistyczna Pracownia Obiektów ETO.

Budynek DOLMEDU (1977), fot. archiwum DOLMEDU

Dla stworzenia DOLMEDU w zrealizowanym kształcie ważne były dwie podróże architektów: wizyta studyjna w zakładach Toshiby w Japonii, gdzie produkowano ówcześnie najnowocześniejsze maszyny cyfrowe, oraz wizyta we Włoszech, skąd zamówione i sprowadzone zostały systemy aluminiowych ścian osłonowych znajdujących się na elewacjach budynku. 15 czerwca 1977 roku odbyło się uroczyste otwarcie DOLMEDU, którego osobiście dokonał I Sekretarz KC PZPR Edward Gierek.

DOLMED pozostaje jednym z pierwszych tego typu obiektów w Europie Środkowo-Wschodniej. Był technicznym i wizualnym ewenementem, który wzbudzał ogromne zainteresowanie. O jego unikatowości i spektakularności świadczą licznie zgromadzone w albumie pamiątkowym wpisy notabli oraz innych osób przyjeżdżających z całego świata w to właśnie miejsce.

Wnętrze budynku DOLMEDU (1977), fot. Stefan Arczyński, archiwum DOLMEDU

Tarnawscy futurologiczny i funkcjonalny zarazem projekt architektury ujęli w kształt odwróconego ostrosłupa, który jakby wbił się w ziemię. Technologiczne wyposażenie obiektu równoważyły służące wypoczynkowi i relaksacji przestronne wnętrza, wygodne kanapy i strefy wytchnienia, a w otoczeniu obiektu znalazły się: prostokątny zbiornik wodny z parą rzeźbiarskich łabędzi projektu wrocławskiego rzeźbiarza Jerzego Boronia, wygodne parkingi oraz strefy zieleni. Do dziś zastosowane w DOLMEDZIE rozwiązania oraz znajdująca się wewnątrz budynku aparatura czynią z tego miejsca jeden z najbardziej rozpoznawalnych ośrodków profilaktycznych badań diagnostycznych na Dolnym Śląsku. W latach 70. XX wieku przebywanie w tym obiekcie musiało być niezwykłym, niemal kosmicznym doświadczeniem, zwłaszcza dla pacjentów z mniejszych miejscowości.

Wnętrze budynku DOLMEDU (1977), fot. Stefan Arczyński, archiwum DOLMEDU

Sposób działania wrocławskiego centrum diagnostycznego został szczegółowo przeanalizowany i przetestowany w 1983 roku, co uwieczniono w materiale filmowym popularnonaukowego programu „Sonda” (odcinek „Portret zbiorowy”, prowadzenie Andrzej Kurek i Zdzisław Kamiński), a potencjał scenograficzny budynku i jego zdolność przenoszenia w przyszłość wykorzystano w filmie fantastycznonaukowym „Test pilota Pirxa” (1978) czy w późniejszej realizacji – „Akademia Pana Kleksa” (1983).

Wystawa „Futurum przeszłości. DOLMED 45 lat” potrwa do 12 września.

Skomputeryzowane stanowiska pracy w DOLMEDZIE, fot. archiwum DOLMEDU


„Futurum przeszłości. DOLMED 45 lat”
Muzeum Współczesne Wrocław
15.07–12.09.2022

Organizatorzy:

Dolnośląskie Centrum Medyczne DOLMED S.A. https://www.dolmed.pl/ 

Muzeum Współczesne Wrocław https://muzeumwspolczesne.pl/

Wystawa powstawała przy współpracy studentek I roku studiów magisterskich Instytutu Historii Sztuki UWr w ramach zajęć Muzealnictwo i wystawiennictwo. Kuratorka: dr Sylwia Świsłocka-Karwot

informacja prasowa

piątek, 29 kwietnia 2022

`Spektrum światła` / Ekspozycja na kolor. Pomarańczowy w Muzeum Współczesnym Wrocław

Muzeum Współczesne Wrocław zaprasza do interaktywnej scenografii w ramach projektu "Spektrum światła". W tym roku publiczność będzie mogła badać oddziaływanie na zmysły barwy pomarańczowej. Część edukacyjną stanowić będą wydarzenia realizowane w bloku naukowym oraz blokach artystycznych – literackim, plastycznym, muzycznym, kulinarnym i ruchowym, planowane od maja do grudnia 2022. Otwarcie: 12 maja o 18.00.


"Spektrum światła" to seria sensualnych interaktywnych scenografii w przestrzeni Samoobsługowego Muzeum na 2. piętrze Muzeum Współczesnego Wrocław oraz towarzyszący im program edukacyjny.

W ramach trzyletniego cyklu będziemy badać jakości kolejnych barw spektrum światła widzialnego. Muzeum zainicjowało projekt "Spektrum światła" w 2020 roku częścią pilotażową – interaktywną scenografią edukacyjną pt. "Ekspozycja na kolor. Czerwony", która cieszyła się dużą popularnością wśród publiczności. Kolejne odsłony programu, rozwiniętego o różnorodne działania edukacyjne, pragniemy poświęcić kolejnym barwom spektrum: w 2022 roku – barwie pomarańczowej, w 2023 roku – barwie żółtej, w 2024 roku – barwie zielonej.

Tegoroczna scenografia "Ekspozycja na kolor. Pomarańczowy" to przestrzeń wielozmysłowego odczuwania barwy pomarańczowej, składająca się z sześciu interaktywnych stref, pozwalających na spontaniczną eksplorację, pobudzających całe ciało oraz angażujących wszystkie zmysły.

Część edukacyjną stanowić będą wydarzenia realizowane w bloku naukowym oraz blokach artystycznych – literackim, plastycznym, muzycznym, kulinarnym i ruchowym, planowane od maja do grudnia 2022. Te bezpłatne wydarzenia, adresowane do różnych grup odbiorców (rodzin z dziećmi, młodzieży, dorosłych, seniorów, osób z niepełnosprawnościami), pozwolą pod okiem specjalistów z różnych dziedzin w twórczy i zmysłowy sposób badać właściwości barwy pomarańczowej. Więcej informacji wkrótce na stronie internetowej i w mediach społecznościowych Muzeum Współczesnego Wrocław.

Autorki interaktywnych scenografii: Patrycja Mastej i Magdalena Skowrońska / ondream.eu

Projekt Spektrum światła dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Muzeum Współczesne Wrocław
12.05–31.12.2022
Otwarcie: 12 maja, godz. 18.00

informacja prasowa

środa, 5 czerwca 2019

"Borderline" - wystawa w Muzeum Współczesnym Wrocław

Wystawa „Borderline” poświęcona jest imaginacyjnemu, spekulatywnemu i kreacjonistycznemu aspektowi sztuki rysunkowej. W jej ramach można przyjrzeć się praktykom rysunkowym służącym do obrazowania tego, czego rysownik/rysowniczka nie może/nie chce zobaczyć bezpośrednio, a także tego, czego nie ma – i nie było, choć niewykluczone, że kiedyś jeszcze może się zdarzyć.



Termin borderline określa rodzaj zaburzenia osobowości; psychiatrzy lokują je między nerwicą i psychozą. Borderline jest stosunkowo młodym rozpoznaniem, ale coraz częściej diagnozowanym, zwłaszcza w tak zwanych społeczeństwach rozwiniętych. Zjawisko zaczyna przybierać rozmiary pandemii. Czy to kwestia zaostrzonych kryteriów diagnostycznych? Czy raczej należy szukać etiologii borderline we współczesnym porządku społecznym i późnonowoczesnej cywilizacji? Kryzys poznawczy wynikający z nadmiaru informacji i deficytu możliwości ich weryfikowania, kapitalistyczna konkurencja, galopująca zmienność świata, spiskowe teorie i katastroficzne nastroje – to wszystko składa się na kulturę, która sama zdaje się wykazywać cechy osobowości borderline.

Bartek Kiełbowicz, „Zeszty”, 2018
technika mieszana na płótnie
dzięki uprzejmości artysty

Pojęcie borderline, które oprócz zaburzenia osobowości przywoływać może podstawową figurę rysunkową, linię wyznaczającą granicę między rysunkiem i nie-rysunkiem, służy za metaforę pewnej sytuacji artystycznej, emocjonalnej i społecznej.

Podążając tropami wyznaczanymi przez artystów biorących udział w „Borderline” poruszać należy się szlakami trzech przewodnich dla wystawy wątków.

Kornel Janczy, „Geo”, 2011
marker na wydruku cyfrowym
dzięki uprzejmości artysty

Pierwszy wiąże się z pytaniem o potencjał rysunku powstającego w oderwaniu od bezpośredniej relacji do świata zewnętrznego wobec świadomości rysownika.

Drugi to kwestia wykorzystania tak pojętych, pozornie odwróconych/odciętych od rzeczywistości praktyk jako alternatywnych narzędzi poznania – eksploracji indywidualnych fantazmatów, wyobrażeń, afektów i lęków.

Łukasz Korolkiewicz, bez tytułu, 1971
ołówek na papierze
Łukasz Korolkiewicz ©
dzięki uprzejmości Galerii Monopol

Trzeci wątek to problem przekładu osobistego wymiaru prezentowanych na wystawie działań rysunkowych na sferę życia zbiorowego, czyli pytanie o naturę relacji, w jakiej refleksja i wyobraźnia rysunkowa pozostaje z emocjonalną, egzystencjalną i polityczną kondycją współczesnego społeczeństwa.


Róża Litwa, bez tytułu, 2018
tusz na papierzedzięki uprzejmości artystki

Ramą dla prezentowanych na „Borderline” rysunkowych gestów jest przestrzeń schronu przeciwlotniczego z czasów II wojny światowej. Monumentalny z zewnątrz i klaustrofobiczny wewnątrz, obiekt służy dziś za siedzibę  Muzeum Współczesnego Wrocław. Pozbawione okien pancerne mury zostały zbudowane, aby chronić tych, którzy wejdą do środka. W rezultacie na wystawie zarówno dzieła sztuki, jak i widzowie znajdują się w izolacji od świata zewnętrznego. W kontekście wystawy schron, w którego nawias zostaje wzięta ekspozycja, służy nie tylko jako tło narracji, lecz również jej metaforyczny element – dialektyczna figura schronienia i izolacji, bezpieczeństwa i opresji, autonomicznego mikrokosmosu i oblężonej twierdzy. W jej murach podjęta zostaje refleksja nad rysunkiem pojętym jako praktyka myślenia, wymyślania, a nawet zmyślenia.

Być może świata za murami muzeum już nie ma, albo przeciwnie, istnieje, lecz w zupełnie innej postaci, niż ta, którą znaliśmy. Być może świat trzeba narysować od nowa.

"Borderline"
Muzeum Współczesne Wrocław
14.06–15.09.2019
otwarcie: 14.06.2019, g. 20.00

wystawa w ramach Triennale Rysunku Wrocław 2019

artystki i artyści: Nils Atallah, Wojciech Bąkowski, Piotr Bosacki, Joaquín Cociña, Krzysztof Gil, Zofia Gramz, Agnieszka Grodzińska, Juliana Höschlová, Kornel Janczy, Bartek Kiełbowicz, Łukasz Korolkiewicz, Jarosław Kozłowski, Cristóbal León, Róża Litwa, Jacek Markiewicz, Magda Moskwa, Zbigniew Rogalski, Irmina Rusicka & Kasper Lecnim, Michał Slezkin, Bartosz Zaskórski

aranżacja przestrzeni: Fabien Lede

kurator: Stach Szabłowski

Wydarzenia towarzyszące wystawie „Borderline”:


Oprowadzanie kuratorskie
Termin: 15.06 (sobota), godz. 15.00
Prowadzenie: Stach Szabłowski

Mapa skarbów
Zajęcia dla dzieci od lat 4
Termin: 23.06 (niedziela), godz. 13.30
Prowadzenie: Sylwia Owczarek

Nieskończony
Warsztaty międzypokoleniowe
Termin: 6.07 (sobota), godz. 15.00
Prowadzenie: Sylwia Owczarek

Portret rodzinny
Zajęcia dla dorosłych
Termin: 20.07 (sobota), godz. 15.00
Prowadzenie: Sylwia Owczarek

informacja prasowa, materiały prasowe Muzeum Współczesne Wrocław

czwartek, 8 maja 2025

FETA GETA” – hołd dla twórczości Eugeniusza Geta Stankiewicza w Muzeum Współczesnym Wrocław

Muzeum Współczesne Wrocław zaprasza na otwarcie wystawy „FETA GETA”, poświęconej twórczości Eugeniusza Geta Stankiewicza, które odbędzie się 17 maja 2025 roku o godzinie 17:00. Ekspozycja ta to wyjątkowa okazja do spotkania z jednym z najbardziej oryginalnych twórców polskiej grafiki drugiej połowy XX wieku. Wystawa prezentuje wybrane prace artysty – od plakatów i druków użytkowych, po metaforyczne autoportrety i fantazyjne przedstawienia zwierząt. 


Koncepcja wystawy: „FETA GETA”

Wystawa „FETA GETA” to prezentacja prac Eugeniusza Geta Stankiewicza – artysty niezależnego, wybitnego grafika, twórcy o wyjątkowym dorobku, wielokrotnie porównywanego do Albrechta Dürera. Ekspozycja stanowi przegląd jego wieloletniej praktyki artystycznej, ukazując charakterystyczne dla niego podejście do grafiki użytkowej i warsztatowej, autoportretu, metafory wizualnej i symboliki.


Idea przewodnia i tematyka

Eugeniusz Get Stankiewicz w swojej twórczości konsekwentnie zacierał granice między grafiką użytkową a warsztatową, czego wyrazem była m.in. jego praca dyplomowa – projekt książeczki Kochankowie z Toledo oraz afisz do spektaklu Exodus krakowskiego Teatru Stu. Oba projekty, oparte na odważnym, wizualnie silnym przekazie, cechuje prostota i enigmatyczność – elementy obecne w całej twórczości artysty.

Autoportret w czapeczce maskującej, 1989, miedzioryt kolorowany,
skan książki Mirosława Ratajczaka, Get Eugeniusza Stankiewicza

Motywy graficzne w jego pracach często przybierały formę rebusów, pełnych humoru, aluzji i metafor, tworząc osobisty język wizualny. Stały się one kroniką życia kulturalnego – zwłaszcza studenckiego – oraz wydarzeń artystycznych drugiej połowy XX wieku.

Charakterystyczne są także liczne przedstawienia zwierząt, również fantastycznych, oraz liczne autoportrety – głowa, twarz, palec z odciskiem linii papilarnych – w których artysta twierdził, że „przedstawia siebie, bo siebie zna najlepiej”.

Główne zagadnienia wystawy:

  • Grafika jako rebus – forma pełna symboliki i intelektualnej gry z odbiorcą.
  • Autoportret i obecność artysty – ciało, twarz i tożsamość jako nośnik sensów.
  • Zwierzęta i ornamentyka – barwne, fantazyjne przedstawienia o stylistyce secesyjno-barokowej.
  • Granica między użytkowością a sztuką – konsekwentne łamanie podziałów estetycznych i formalnych.

Narracja kuratorska i aranżacja przestrzeni

Wystawa ukazuje wybrane prace Stankiewicza, m.in. plakaty, druki, książeczkę dyplomową i afisz teatralny, stanowiące kluczowe momenty jego twórczości. Kompozycja ekspozycji pozwala na prześledzenie wizualnych i ideowych wątków obecnych w jego pracy – od inspiracji Dürerem, przez twórcze eksperymenty graficzne, po autoportret jako manifest osobisty.

Wesele, plakat, 1986


Artysta: Eugeniusz Get Stankiewicz

Eugeniusz Get Stankiewicz (1942–2011) był grafikiem, twórcą plakatów, książek, ilustracji i instalacji, absolwentem PWSSP we Wrocławiu. Pozostawił po sobie bogaty dorobek twórczy, w którym łączył niezależność intelektualną z formalną dyscypliną. Tworzył w technikach szlachetnych, takich jak miedzioryt, akwaforta i mezzotinta, często łączonych ze sobą. Jego twórczość stanowi unikatowe zjawisko w historii współczesnej grafiki polskiej.


O Muzeum Współczesnym Wrocław (MWW):

Historia i misja:

Muzeum Współczesne Wrocław działa od 2011 roku jako instytucja kultury podlegająca Prezydentowi Wrocławia. Skupia się na prezentacji i popularyzacji sztuki współczesnej, szczególnie twórczości wrocławskiej, a także na działalności edukacyjnej i społecznej.

Unikalna lokalizacja:

Muzeum mieści się w modernistycznym schronie z 1942 roku przy placu Strzegomskim – znanym jako „schron dla sztuki”. Jego architektura tworzy wyjątkową scenografię dla wystaw.

Instalacja sąsiednia:

Przy muzeum znajduje się rzeźba „Pociąg do nieba” Andrzeja Jarodzkiego – parowóz Ty2-1035 „wjeżdżający” w niebo, symbol przemiany i podróży w czasie.

informacja prasowa

piątek, 15 czerwca 2018

ENTROPIA ROŚNIE v.3.0: 30-lecie Galerii Entropia

W 2018 r. Galeria Entropia obchodzi jubileusz 30-lecia działalności. Jako galeria programowo eksploracyjna jest nie tyle przestrzenią konsumpcji artefaktów, co miejscem przecinania się i zbiegu wielu odmiennych praktyk, konceptów i strategii. „Entropia rośnie_wersja 3.0” to grupowa wystawa, w której ponad pięćdziesiąt artystek i artystów podejmuje ważki temat badawczy w kontekście samego miejsca, funkcjonowania sztuki najnowszej i obecnego bezprecedensowego w historii ludzkości przyrostu entropii przejawiającego się we wszelkich sferach rzeczywistości i życia społecznego. 


Wystawa jest rozszerzona o pokazy i zdarzenia towarzyszące w tym — w dniu otwarcia — specjalny wieczór performatywny i okołomuzyczny organizowany wspólnie z Muzeum Współczesnym Wrocław, Pl. Strzegomski 2a.

Oba miejsca połączy perypatetyczna translokacja czyli przejście, happening na trasie pomiędzy Galerią a Muzeum.

_________________

Artyści:

Maciej Bączyk, Mira Boczniowicz, Izabela Chamczyk, Jacek Czapczyński, Tomasz Dobiszewski, Tomasz Domański, Andrzej Dudek-Dürer, Jacek Dziubiński, Matej Frank, Karolina Freino, Julita Gielzak, Karolina Głusiec, Dariusz Gorski, Bożena Grzyb-Jarodzka, Marcin Harlender, Andrzej Jarodzki, Paweł Jarodzki, Aga Jarząb, Jakub Jernajczyk, Alicja Jodko, Mariusz Jodko, Małgorzata Kazimierczak, Jerzy Kosałka, Igor Krenz, Gerard Lebik, Paweł Marcinek, Marcin Mierzicki, Eugeniusz Minciel, Jan Mioduszewski, Piotr Młodożeniec, Zdzisław Nitka, Tomasz Opania, Anna Płotnicka, Dominik Podsiadły, Joanna Rajkowska, Andrzej Rerak, Beata Rojek, Jasmin Schaitl, Krzysztof Skarbek, Piotr Skiba, Kama Sokolnicka, Piotr  Marcin Stapiński, Karolina Szymanowska, Lech Twardowski, Krzysztof Wałaszek, Urszula Wilk, Maja Wolińska, Kamila Wolszczak, Jacek Zachodny, Ewa Zarzycka, Tadeusz Złotorzycki

Kuratorka: Alicja Jodko


Działania w Galerii Entropia: Izabela Chamczyk, Tomasz Domański, Matej Frank /transmisja performace’u z Turynu/, Marcin Harlender,  Gerard Lebik

_________________

Działania w Muzeum Współczesnym Wrocław, pl. Strzegomski 2a (dach Muzeum): godz. 20.00–22.00

- performance: Jerzy Kosałka, Jasmin Schaitl, Swojskie Tropiki (Karolina Włodek i Adam Martyniak), Ewa Zarzycka
- dźwięki: Daniel Brożek vel. Czarny Latawiec, Andrew Dixon
- film: autorski wybór ze zbiorów Galerii Entropia


ENTROPIA ROŚNIE v.3.0
30-lecie Galerii Entropia
wystawa | pokazy | działania | zdarzenia towarzyszące
20.06 — 27.07.2018

otwarcie wystawy | działania
Galeria Entropia ul.Rzeźnicza 4
20.06.2018 godz.18.00

translokacja perypatetyczna na trasie
Entropia—Muzeum Współczesne Wrocław:
godz. 19.00—20.00
+ zdarzenie p.t. „Para w gwizdek” /inicjacja: Alicja Jodko/
przed MWW ok. godz. 20.00

działania performatywne i okołomuzyczne
Muzeum Współczesne Wrocław, Pl. Strzegomski 2a
20.06.2018 godz. 20.00—22.00

Projekt realizowany w ramach Święta Wrocławia 2018

informacja prasowa

czwartek, 10 czerwca 2021

Zdzisław Jurkiewicz. Zdarzenia - wystawa w Muzeum Współczesnym we Wrocławiu

 25 czerwca Muzeum Współczesne we Wrocławiu zaprasza na wystawę Zdzisława Jurkiewicza "Zdarzenia". W latach 70. mieszkanie stało się wręcz swoistą kapsułą-laboratorium i ogrodem botanicznym jednocześnie.W tym samym czasie w swojej kuchni zastawił swoistą pułapkę na słońce i stworzył jej fotograficzny zapis. Tak powstała praca Słońce 1.VII.1972 (1972), którą również zobaczymy na wystawie.



Rzeczy, które robimy w domu


Zdzisław Jurkiewicz od 1964 r. mieszkał i pracował w niewielkim mieszkaniu przy ul. Łaciarskiej we Wrocławiu i to właśnie ono było figurą łączącą ze sobą poszczególne aspekty twórczości artysty, a nawet czymś więcej: centralnym punktem, w którym przecinały się wszystkie, tak przecież liczne, interesujące go sprawy i wątki. To tam powstały wszystkie prace, które można zobaczyć na wystawie w Muzeum Współczesnym Wrocław: obiekty, obrazy i zdjęcia, ale mowa tu oczywiście o czymś znacznie więcej niż tylko tradycyjnie rozumiana rola i funkcja pracowni artystycznej, nie chodzi także o genius loci. W latach 70. mieszkanie stało się wręcz swoistą kapsułą-laboratorium i ogrodem botanicznym jednocześnie. Jurkiewicz prowadził z okna swojego pokoju obserwacje astronomiczne. W tym samym czasie w swojej kuchni zastawił swoistą pułapkę na słońce i stworzył jej fotograficzny zapis. Tak powstała praca Słońce 1.VII.1972 (1972) – na sekwencji czarno-białych zdjęć widzimy słoneczną tarczę na kuchennej ścianie w otoczeniu zwykłych przedmiotów, naczyń, szczypiorku w słoiku. Jest to zarówno jedna z najważniejszych prac artysty, jak i kluczowa praca na wystawie Zdarzenia, ponieważ świetnie ukazuje to, w jaki sposób w pracach Jurkiewicza dochodziło do spotkania tego co odległe, nieosiągalne, z tym co bliskie, codzienne, zwykłe.

 Zdzisław Jurkiewicz, Słońce 1.VII.1972, 1972, archiwum prywatne

Ta artystyczno-egzystencjalna strategia, którą artysta przyjął ponad 50 lat temu, oparłszy swoją twórczości na mikro- i makroobserwacjach codzienności we wszystkich jej przejawach czynionych w przestrzeni swojego mieszkania, w szczególny sposób rezonuje z globalną sytuacją, w jakiej znaleźliśmy się wszyscy w związku z pandemią, która rozpoczęła się na początku 2020 r. i trwa nadal. Od kilkunastu miesięcy „zostajemy w domu” w myśl popularnego na początku pandemii hasła z mediów społecznościowych. Skończyły się nasze, nie tak dawne, podróże, odbywane z łatwością w ciągu pół doby na inny kontynent, na drugi koniec świata. Horyzont świata niespodziewanie zwęził się i skurczył do widoku z okien naszych mieszkań lub, w lepszych momentach spadku zachorowań, do eksplorowania ogródków działkowych czy podmiejskich ugorów i lasów.

Zdzisław Jurkiewicz, lata 60. XX w., archiwum prywatne

Jurkiewicz co prawda nie postulował zrównania działań artystycznych z codziennymi czynnościami, jakie wykonujemy wszyscy. W jego przypadku transponowanie doznań zmysłowych w przestrzeń sztuki, przekształcanie ich w to „co pomyślane”, było tym właśnie działaniem, które cechowało się pewną „elitarnością” i było zarezerwowane dla artysty. 

Rośliny w mieszkaniu Zdzisława Jurkiewicza, archiwum prywatne

Ale jednocześnie jego postawa łącząca obie sfery życia: prywatność i twórczość, oparta na otwarciu na rzeczywistość i jej uważne kontemplacyjne obserwowanie, oparta na ciekawości i chęci poznania, która może zostać zaspokojona tu i teraz, w każdym miejscu, w którym się znajdujemy, bez konieczności odbywania podróży na inny kontynent bądź na inną planetę, jest z kolei egalitarna i niezwykle aktualna. 

Zdzisław Jurkiewicz, Plejady, 1975, archiwum prywatne

Dodatkowym aspektem wystawy jest konfrontacja tego kontemplacyjnego wątku w twórczości Jurkiewicza z wybranymi pracami innych artystek i artystów: Lesa Levine’a, Dóry Maurer, Roberta Morrisa, Philippe’a Van Snicka, Miloša Šejna i Margity Titlovej-Ylovsky, które również powstały w oparciu o uważną obserwację codzienności.

Marika Kuźmicz

1Zdzisław Jurkiewicz, Environment w pulsującym świetle czerwonym i niebieskim, 1970
Dolnośląskie Towarzystwo Sztuk Pięknych, fot. Tadeusz Rolke, Agencja Gazeta


Zdzisław Jurkiewicz. Zdarzenia


Muzeum Współczesne Wrocław
25.06–11.10.2021

Otwarcie wystawy: 25 czerwca, godz. 18.00

Artyści i artystki: 
Zdzisław Jurkiewicz oraz Les Levine, Dóra Maurer, Robert Morris, Philippe Van Snick, Miloš Šejn i Margita Titlová-Ylovsky

Kuratorka: Marika Kuźmicz

Zdzisław Jurkiewicz, Szkice, l. 60. XX w., archiwum prywatne



Organizatorzy: Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego, Muzeum Współczesne Wrocław oraz Centrum Nauki i Sztuki Stara Kopalnia w Wałbrzychu

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz z Budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego i Miasta Wałbrzycha

Patronat honorowy: Cezary Przybylski – Marszałek Województwa Dolnośląskiego

Wystawa zorganizowana w roku 90. urodzin Zdzisława Jurkiewicza (1931–2012)

Wystawie towarzyszy publikacja zawierająca teksty prof. Davida Crowleya, dr Mariki Kuźmicz, dr Sylwii Świsłockiej-Karwot i Igora Wójcika

Wystawa będzie następnie prezentowana w Centrum Nauki i Sztuki Stara Kopalnia w Wałbrzychu 29.10.2021–09.01.2022.

informacja prasowa

czwartek, 27 czerwca 2019

Krzysiek Orłowski. North America - wystawa w Muzeum Współczesnym we Wrocławiu

5 lipca 2019 roku Muzeum Współczesne Wrocław zaprasza na wystawę Krzyśka Orłowskiego "North America". Artsta zaprezentuje fotografie będące zapisem jego podróży po Stanach.


Nie istnieje przestrzeń bardziej kojarząca się z nieskrępowaną wolnością samochodowej podróży niż krajobraz Stanów Zjednoczonych. Przemierzanie niekończących się dróg Ameryki stało się dla młodego pokolenia artystów lat 50. kwintesencją swobody i wytchnieniem dającym możliwość uciszenia egzystencjalnych lęków. Ale i zwyczajnie – korzystając z taniego paliwa, zaspokajali oni swoje potrzeby poznania świata.

Krzysiek Orłowski. North America 

Doświadczenie to było udziałem chociażby pisarza Jacka Kerouaca czy Roberta Franka, legendy fotografii, który wydanym w 1959 roku albumem The Americans przewartościował sposób myślenia o dokumentowaniu rzeczywistości. Frank tworzył fotograficzną narrację z pozornie nieskładających się ze sobą pojedynczych kadrów – oglądane jako zbiór nieodparcie kojarzą się z perfekcyjnie zmontowanym filmem. Silny związek fotografii z podróży i kina stał się jedną z dominujących cech tego nurtu. Współcześnie, dzięki nakładającym się kolejnym wizualnym kalkom czerpanym z kinematograficznej i fotograficznej spuścizny, efekty podróży z aparatem stają się labiryntami niekończących się warstw znaczeń i gier z percepcją.

Krzysiek Orłowski. North America 

Krzysiek Orłowski udał się do tego właśnie świata północnych stanów Ameryki wyobrażonej, a towarzyszył mu eseista Jerzy Piątek. Ich wyprawa zaczęła się w stanie Wisconsin, zakończyła na lotnisku w Seattle. Jadąc mało uczęszczanymi drogami, pokonali ponad 2500 mil. Słuchając lokalnych radiostacji, docierali do miejsc, gdzie ich samochodowe radio gubiło zasięg. W powstałych w tym czasie fotografiach spotkały się ze sobą: pragnienie wolności, chęć poznania siebie poprzez innych, zapamiętane sceny z filmów i kadry z fotograficznych albumów. 

Krzysiek Orłowski. North America 

Efektem tej podróży jest subiektywna opowieść o ludziach i miejscach składająca się z fotografii i krótkich form literackich. Ukazuje ona Amerykę taką, jaką chcielibyśmy zobaczyć, jaką wydaje się nam, że znamy. Chociaż sami nie wiemy skąd.



Krzysiek Orłowski, fot. z FB




Krzysiek Orłowski – rocznik 83. Fotograf, edytor, wydawca zinów. Absolwent Wyższej Szkoły Fotografii AFA we Wrocławiu. Obecnie student Instytutu Twórczej Fotografii w Opavie (Czechy). Od 2018 roku współwydawca w małym wydawnictwie zinowym 8991publishing.










Krzysiek Orłowski. North America

Muzeum Współczesne Wrocław
5.07–9.09.2019

Kurator: Paweł Bąkowski

Wernisaż: 5.07.2019 (piątek), godz. 18.00
Wieczór otwarcia uświetni występ Druha Sławka na dachu MWW, godz. 19.00–21.00.

Oprowadzanie kuratorskie Pawła Bąkowskiego z udziałem Krzyśka Orłowskiego:
14.07.2019 (niedziela), godz. 15.00

materiały prasowe Muzeum Współczesnego Wrocław

poniedziałek, 11 lutego 2019

Obrazośnienie – wystawa interaktywna w Muzeum Współczesnym Wrocław

Wejdź w oniryczny pejzaż, który pozwoli Ci śnić na jawie. Daj się ponieść intuicji i z symbolicznych elementów wyraź to, co w języku niewyrażalne. Muzeum Współczesne Wrocław zaprasza na wystawę interaktywną: "Obrazośnienie".



„Jeśli nie oddzielilibyśmy się od śnienia,
 to do rozumienia snów nie musielibyśmy
 stosować skojarzeń”
Arnold Mindell

Choć często o tym zapominamy, codziennie wybudzamy się z krainy snu do „świata jawy”. Sekwencja ulotnych obrazów, to często jedyne, co z tego pamiętamy. Od przyjemności zanurzenia się w sen do zrozumienia go istnieje ogromna przepaść. Język snu ma swój własny alfabet, a wyrażanie go w języku mówionym pozbawia to doświadczenie właściwej mu głębi. Jedynie śniący ma do niego czasowy dostęp, który wytraca się w miarę zwiększania ilości bodźców napływających z rzeczywistości. To co z niego zostaje wydaje się być nieprzetłumaczalne.

Wejdź w oniryczny pejzaż, który pozwoli Ci śnić na jawie. Daj się ponieść intuicji i z symbolicznych elementów wyraź to, co w języku niewyrażalne.

Wystawa interaktywna "Obrazośnienie" to przestrzeń, która zaprasza do wejścia w proces twórczy i zwizualizowania swojego wewnętrznego snu, który przydarza się nam się nieustannie – nawet wtedy, gdy nie jesteśmy tego świadomi. Wg Arnolda Mindella i jego koncepcji Śnienia – jawa nie różni się od świata snu, a my stale jesteśmy w nim pogrążeni. To czego codziennie doświadczamy na poziomie subtelnych, zwykle marginalizowanych odczuć i wrażeń, manifestuje esencję Śnienia. Zwykle, zbyt zajęci „realnością”, przeoczamy to, co dla nas naprawdę istotne. Sen podsuwa nam te doznania pod postacią pozornie niezrozumiałych abstrakcyjnych wizji. W nich wyrażają się m.in. nagromadzone podczas dnia niepokoje, dokonuje synteza myśli, a także generowane są nowe pomysły i potężne wglądy.

Przestrzeń wystawy została zaprojektowana jako narzędzie do „świadomego Śnienia” – wyrażania skumulowanych w umyśle i ciele napięć pod postacią surrealistycznych kolaży. To miejsce ulokowane poza rzeczywistością czerpie z mocy symboli oraz wieloznaczności języka, z których jest budowana narracja snów na wystawie. Wykorzystanie poetyki snu umożliwia Nam, bawiącym się instalacją, poczucie swobody emocjonalnej i behawioralnej, a także pozwala puścić wodze intuicji i wyobraźni. Narzędziem do interpretowania układanych snów jest przewodnik opisujący mechanizmy rządzące tą krainą. Ułatwi on dotarcie do znaczeń, które sami zapisaliśmy w intuicyjnie ułożonych kompozycjach. Instalacja „Obrazośnienie” pozwala zinterpretować i zrozumieć własne śnienie na jawie.


Wejrzyj w siebie. Jaki sen śnisz? A może to pewien sen śni Ciebie?


Muzeum Współczesne Wrocław
Samoobsługowe Muzeum, 2. piętro

16.02–30.12.2019

Autorki projektu: Patrycja Mastej i Magdalena Skowrońska

Otwarcie: 16.02.2019, godz. 16.00. Podczas otwarcia dźwięk gongu w wykonaniu Magdaleny Pytkowskiej poprowadzi gości między jawą i snem, a niezwykłe słodycze z wróżbą będą drogowskazem do krainy Obrazośnienia.

informacja prasowa

Ignacy Czwartos. Malarz polski - nowa wystawa w Muzeum Współczesnym we Wrocławiu

Muzeum Współczesne Wrocław zaprasza na wystawę "Ignacy Czwartos. Malarz polski", odwołującą się do rodzimej kultury i tradycji polskiej sztuki. Wernisaż: 22 lutego o godz. 18.00 w Muzeum Współczesnym.


Ignacy Czwartos to twórca świadomie nawiązujący do tradycji europejskiego modernizmu, zwłaszcza do duchowych prekursorów sztuki abstrakcyjnej, Kazimierza Malewicza i Pieta Mondriana. Obrazy krakowskiego malarza cechuje oryginalne połączenie figuracji i abstrakcji, a na jego praktykę artystyczną niebagatelny wpływ miała edukacja pod kierunkiem m.in. Jerzego Nowosielskiego.

Ignacy Czwartos, Kwiaty dla Wroblewskiego, fot. organizatorów

Czwartos, definiujący się jako malarz polski (a niekiedy nawet jako „współczesny sarmata”), brawurowo odwołuje się również do malarstwa Andrzeja Wróblewskiego i sztuki barokowej. W obrazach malowanych płasko, zestawionych z wysmakowanych kolorystycznie płaszczyzn, Czwartos sięga zarówno po zasadę mimesis, jak i po grę geometrycznych form.

Jego prace są pełne inwencji, niekonwencjonalne, często zaskakujące i w przewrotny sposób dowcipne. Rozległa wiedza z zakresu historii sztuki pozwala artyście syntetyzować rodzimy krajobraz do formuły nieprzedstawiającej i swobodnie żonglować cytatami z malarstwa dawnego, zwłaszcza barokowego (oficjalne portrety całopostaciowe i wizerunki trumienne).

Ignacy Czwartos, Taka robota na wiosce, fot. organizatorów

Najnowsze obrazy Czwartosa przedstawiające i alegoryzujące Żołnierzy Wyklętych (prezentowane pierwotnie na wystawie "Każdy ma swoich bohaterów" w Otwartej Pracowni w 2018 roku) wynikają z zainteresowań historią najnowszą. Seria, silnie osadzona w kanonach polskiego malarstwa, jest personalną wypowiedzią na kontrowersyjny temat i wprowadza go w krytyczny dyskurs sztuki najnowszej.

Ignacy Czwartos, , Wariat i zakonnica, portret małżeński, fot. organizatorów

Prace artysty, dla którego „polskość” jest sprawą fundamentalną, prezentowane były na wielu przekrojowych wystawach, m.in. "Malarstwo polskie XXI wieku" (Zachęta, Warszawa 2003) czy "Magia kwadratu" (Państwowa Galeria Sztuki, Sopot 2016).




Ignacy Czwartos, Autoprtret z abstrakcją


Ignacy Czwartos – ur. w 1966 roku w Kielcach. Studiował na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu – Zakład Wychowania Plastycznego w Kaliszu. Dyplom uzyskał w 1993 roku w pracowni Tadeusza Wolańskiego. W 1995 roku współtworzył Stowarzyszenie i Galerię Otwarta Pracownia (od 2006 roku pełni w nich funkcję prezesa). Członek Stowarzyszenia Artystycznego Lea 44. Oprócz malarstwa zajmuje się ilustracją prasową i książkową. Jego prace znajdują się w wielu kolekcjach prywatnych, m.in. w kolekcji Fundacji Nowa Przestrzeń Sztuki Doroty i Tomasza Tworków, w kolekcji Wojciecha Janika, Grzegorza Schmidta i Krzysztofa Tętnowskiego oraz w kolekcjach Muzeum Narodowego w Krakowie, BWA w Kielcach, Mazowieckiego Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia” w Radomiu i Muzeum Górków w Szamotułach.




Muzeum Współczesne Wrocław
22.02–29.04.2019

kurator: Andrzej Jarosz

wernisaż: 22.02.2019 (piątek), godz. 18.00, parter
Podczas wernisażu zaplanowano koncert Joachima Mencla grającego na lirze korbowej

oprowadzanie kuratorskie z udziałem artysty: 23.02.2019 (sobota), godz. 15.00

informacja prasowa

środa, 1 września 2021

Strzał w 10! Na tropie kultury – wystarczą: telefon, wyobraźnia i ciekawość detektywa!

Strzał w 10! – to pierwsza gra terenowa przygotowana wspólnie przez trzy wrocławskie instytucje kultury – Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej, Muzeum Współczesne Wrocław i Centrum Kultury Zamek. Celem organizatorów jest zachęcenie rodzin z dziećmi do aktywnego zwiedzania Wrocławia oraz promocja sztuki współczesnej.


Odbiorcami Strzału w 10! są rodziny z dziećmi w wieku 6–12 lat. W pierwszej edycji wspólnej zabawy uczestnicy poznają otoczenie trzech instytucji oraz ich historię i rolę, jaką pełnią na artystycznej mapie Wrocławia. Wszystkie te instytucje znajdują się na trasie tramwaju nr 10, więc można je odwiedzić, podróżując tym środkiem komunikacji.

Aby wziąć udział w zabawie, wystarczy zainstalować w telefonie aplikację do skanowania kodów QR, udać się do każdej z instytucji, a następnie, idąc tropem kodów QR, rozwiązywać zagadki. W każdym z miejsc na uczestników będą czekać zadania z trzech obszarów: otoczenie, architektura i sztuka.

Po odwiedzeniu wszystkich instytucji i zebraniu na specjalnej ulotce pieczątek potwierdzających wykonanie zadań, uczestnicy wezmą udział w losowaniu wyjątkowych nagród. Gra rozpocznie się 1 września, a zakończy 31 października 2021. Nagrodzonych poznamy w drugiej połowie listopada 2021.  

Link do filmu promocyjnego: https://youtu.be/1rMlqi0Qomo   

Organizatorzy:

Centrum Kultury Zamek

Muzeum Współczesne Wrocław

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej Oddział Muzeum Narodowego we Wrocławiu

informacja prasowa,


środa, 18 stycznia 2023

Jerzy Rosołowicz. Spacer miejski

21 stycznia 2023, godz. 13.00 Muzeum Współczesne Wrocław, Muzeum Architektury oraz Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu zapraszają na spacer miejski śladami Jerzego Rosołowicza. Rozpoczynając od dawnej Galerii Permafo, czyli obecnie siedziby Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu, udamy się m.in. do Mieszkania E. Gepperta czy Muzeum Architektury, aby przybliżyć państwu życie i twórczość tej ważnej postaci wrocławskiego środowiska awangardowego.

Nakreślimy Państwu najważniejsze wydarzenia artystyczne lat 70., zaprezentujemy realizacje Jerzego Rosołowicza od „Neutronikonów” po niezrealizowane projekty takie jak konceptualny „Neutrdrom” z 1967 roku. Następnie w Muzeum Architektury dowiemy się więcej o początkach kolekcji dzieł sztuki tej instytucji oraz dwóch wystawach: „Terra 1” (1975) i „Terra 2” (1981), które z twórczością Rosołowicza (poza jego udziałem) łączy idea troski o człowieka i środowisko.

Prowadzenie: Małgorzata Devosges-Cuber, Michał Duda, dr Marika Kuźmicz, Joanna Sokołowska. Udział w wydarzeniu jest bezpłatny. Zapisy nie są wymagane.

Po spacerze zapraszamy do Muzeum Współczesnego (Pl. Strzegomski 2) na oprowadzanie Mariki Kuźmicz po wystawie „Jerzy Rosołowicz. Alchemik”.

Oprowadzanie rozpocznie się o godzinie 16.30.

Ilość miejsc jest ograniczona do 20 osób.

Prowadzący:

Małgorzata Devosges-Cuber – historyczka sztuki, absolwentka muzealniczych studiów kuratorskich na Uniwersytecie Jagiellońskim. Kuratorka i współkuratorka wystaw i autorka tekstów poświęconych sztukom wizualnym i architekturze, między innymi: „Odczarowywanie. Proces ciągły”, „Patchwork. Architektura Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak”, „Patchwork. The Architecture of Jadwiga Grabowska-Hawrylak” (Center for Architecture w Nowym Jorku i Trienal de Lisboa w Lisbonie), „Trzy początki. 1918-1945-1989” (książka towarzysząca wystawie wyróżniona została nagrodą DAM Architectural Book Award 2019/ Targi Książki we Frankfurcie nad Menem), „Terra X [- ∞]. Archiwum Przyszłości”. Kuratorka wystawy Leona Tarasewicza w Muzeum Architektury we Wrocławiu nagrodzonej Grand Prix Sybilla 2018 na najważniejsze wydarzenie muzealne roku i wystawy „Czasoprzestrzeń zbioru” (2021). Współautorka wystawy „Landscapes of Leisure” o polskiej architekturze wypoczynkowej w Pawilonie Polski na Expo 2020 w Dubaju. Współkuratorka wystawy „Greenhouse Silent Disco” w polskim pawilonie na 23 Triennale Sztuk Dekoracyjnych i Architektury Współczesnej w Mediolanie (2022). Pracuje w Muzeum Architektury we Wrocławiu, gdzie od 2016 roku prowadziła program działań związanych z europejskim projektem Future Architecture Platform. Obecnie kieruje Działem Sztuki Muzeum Architektury.

Michał Duda – historyk sztuki, badacz i krytyk architektury, kurator, inicjator i organizator wielu projektów i wydarzeń związanych z promocją polskiej architektury. Absolwent historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim oraz Studiów Kuratorskich na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracuje w Muzeum Architektury we Wrocławiu. Kurator i współkurator wielu wystaw poświęconych przedwojennej i współczesnej architekturze, m.in.: „Greenhouse Silent Disco” (prezentowanej podczas Triennale w Mediolanie), „Patchwork. Architektura Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak” (pokazywanej również w Nowym Jorku i w Portugalii), „Landscapes of leisure” (pokazywanej podczas EXPO 2020 w Dubaju), „Trzy początki. 1918/1945/1989” , czy „Terra X [- ∞]. Archiwum Przyszłości”. Jego książka „Patchwork. Architektura Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak”, pierwsza monografia poświęcona wrocławskiej architektce, otrzymała nagrodę DAM Architectural Book Award 2017. Pracuje w Muzeum Architektury we Wrocławiu, obecnie w roli dyrektora.

dr Marika Kuźmicz – historyczka sztuki, kuratorka, wykładowczyni, dziekan Wydziału Badań Artystycznych i Studiów Kuratorskich ASP w Warszawie, wykładowczyni Collegium Civitas. Prezes Fundacji Arton (od 2011 r.), organizacji zajmującej się opracowywaniem archiwów artystek i artystów lat 70. oraz Fundacji im. Edwarda Hartwiga (od 2017). Dwukrotna stypendystka MKiDN, stypendystka Miasta St. Warszawy. Autorka i redaktorka licznych książek o sztuce, w ostatnim czasie m.in. „Ludmiła Popiel i Jerzy Fedorowicz” (2019), „Edward Hartwig. Fotografiki” (2019), „Jan Dobkowski” (2020), „Barbara Kozłowska” (2020), „Paweł Kwiek. Zrobić niemożliwe światło” (2021), „Tapta” (2021). Pomysłodawczyni i koordynatorka bazy www.forgottenheritage.eu. Organizatorka międzynarodowych konferencji poświęconych archiwom artystek i artystów „Revisiting Heritage” (2018) oraz sztuce artystek z Europy Środkowo-Wschodniej „The international conference „Not Yet Written Stories. Women Artists in CEE” (2021). Obecnie pracuje m.in. monografią Jerzego Rosołowicza.

Joanna Sokołowska – kuratorka, autorka i redaktora publikacji poświęconych sztuce współczesnej. W latach 2010-2021 współtworzyła jako kuratorka program Muzeum Sztuki w Łodzi. Obecnie współpracuje z Katedrą Mediacji Sztuki wrocławskiej ASP. Przy pomocy medium wystawy porusza kwestie społeczne takie jak wyobraźnia ekologiczna, przyszłość pracy, praca a płeć czy funkcje artystycznych utopii. Wybrane wystawy to: „Odnowa. Biennale Zielona Góra 2022” (wspólnie z Bartkiem Lisem i Martą Genderą), „Happy the End. Konrad Jarodzki” (Galeria Geppart, Wrocław, 2021), „For beyond that horizon lies another horizon” (Edith-Ruß-Haus für Medienkunst, Oldenburg, 2017), „Inne miasto – inne życie” (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2008), a także (realizowane w Muzeum Sztuki w Łodzi) „Praca, praca, praca (praca). Céline Condorelli i Wendelien van Oldenborgh” (wspólnie z Danielem Muzyczukiem), 2021, „Zjednoczona Pangea, 2019, Ćwiczenia w autonomii. Tamás Kaszás” (we współpracy z Anikó Loránt (ex-artists’ collective), 2016, „Wszyscy ludzie będą siostrami”, 2016, „Niewczesne historie” (wspólnie z Jarosławem Lubiakiem), 2015, „Huseyin Bahri Alptekin. Zajścia, zdarzenia, okoliczności, przypadki, sytuacje” (wspólnie z Magdaleną Ziółkowską), 2014, „Oczy szukają głowy do zamieszkania” (wspólnie z Aleksandrą Jach, Katarzyną Słobodą, Magdaleną Ziółkowską), 2011, „Robotnicy opuszczają miejsca pracy”, 2010.

informacja prasowa

poniedziałek, 2 grudnia 2019

Stanisław Dróżdż. Poezja konkretna - wystawa w Muzeum Współczesnym Wrocław

Muzeum Współczesne Wrocław zaprasza na wystawę "Stanisław Dróżdż. Poezja konkretna", będącą częścią projektu "Prywatne mitologie". Zakłada on stworzenie stałej przestrzeni dla międzynarodowej kolekcji sztuki współczesnej MWW, kierując się ku osobistym narracjom i intencjom, które mogą przyjmować różnorakie formy, niemniej za każdym razem wynikają z pasji opisywania, analizowania i naprawiania świata. Jednocześnie w swoim założeniu projekt stawia istotne dla MWW pytania o dziedzictwo myśli neoawangardowej. 




Projekt zainicjuje wystawa "Urodziny Marty", której istotnym elementem  jest instalacja „Poezja konkretna” Stanisława Dróżdża – artysty związanego z Wrocławiem, oryginalnego twórcy poezji konkretnej–pojęciokształtów, autora Pawilonu Polskiego na Biennale Weneckim w 2003 roku, autora muralu „Klepsydra” na fasadzie MWW.

Stanisław Dróżdż zadebiutował na początku lat 60. XX w. działaniami z obszaru poezji lingwistycznej. Już wówczas w jego tekstach zawarte było to, co zajmowało go przez całą twórczość – poszukiwanie formy, która rezygnuje z opisu i skupia się na słowie oraz jego znaczeniach. W dużej mierze umożliwiła mu to, spajająca wiersz ze sztuką wizualną, poezja konkretna.

Utwory konkretystyczne artysta zaczął tworzyć w 1967 r., od początku określając je autorskim terminem „pojęciokształty”. Stanowiły one rodzaj zapisu scalającego pojęcie czy słowo z jego konkretyzacją wizualną (graficzną). „Pojęciokształty” pozostają zarazem tekstem i obrazem, na których ostateczny kształt wpływały poezja, nauka (matematyka, logika) oraz sztuka.


Mural Czasoprzestrzennie, fot. Olga Jasnowska

Tworzone przez Dróżdża prace złożone z pojedynczych słów, liter czy cyfr z czasem zaczęły wychodzić poza płaszczyznę kartki papieru, stając się rozbudowanymi przestrzennymi instalacjami. Kluczowym momentem tej transformacji była zrealizowana w warszawskiej Galerii Foksal w 1977 r. praca między. Wnętrze galerii, łącznie z sufitem i podłogą, pokryto pojedynczymi literami składającymi się na tytułowe słowo, ale w taki sposób, że nigdzie nie pojawiło się ono w ciągu w zapisie następujących po sobie liter. Widz wchodząc do środka pomieszczenia, znajdował się jakby we wnętrzu tekstu, pomiędzy literami, próbując odczytać z następujących po sobie znaków pełen wyraz, który nieustannie mu umykał.

Stanisław Dróżdż, między, 1977, fot. ze strony artysty na FB

Rozwój twórczości Dróżdża, począwszy od wiersza lingwistycznego poprzez poezję konkretną do działań przestrzennych, był efektem ewolucji zmierzającej z jednej strony do redukcji tworzywa językowego wiersza, a z drugiej przemieszczenia prac z płaszczyzny dwuwymiarowej w przestrzeń trójwymiarową. Jednocześnie jego warstwa wizualna pozostawała konsekwentnie minimalizowana.

W 2002 r. Stanisław Dróżdż zrealizował ponownie w Galerii Foksal wystawę zatytułowaną Poezja konkretna, stanowiącą specyficzny rodzaj rozwinięcia pracy między. Jednak w tym przypadku nie używał ani jednego słowa czy litery, konkretyzując samą przestrzeń. Sala ekspozycyjna została wypełniona przez artystę przezroczystą nylonową żyłką rozciągniętą po liniach prostych między ścianami, podłogą a sufitem. Powstała szczelnie wypełniająca pomieszczenie sieć, uniemożliwiająca jednocześnie wejście do niego. Widz nie był już „pomiędzy” słowami jak w przypadku instalacji między, ale „wobec” przestrzeni konkretnego miejsca.

Stanisław Dróżdż, Klepsydra na gmachu Muzeum Współczesnego Wrocław, prasowe

Rekonstrukcja instalacji w Muzeum Współczesnym Wrocław, dostosowana do przestrzeni muzealnej, została wykonana zgodnie z autorskimi wskazaniami Dróżdża. Ponad 10 km żyłki o grubości 1 mm łączy punkty wyznaczone według specjalnego systemu na ścianach, suficie i podłodze. Przestrzeń pozostaje niedostępna, ale jednocześnie materializuje się jej fizyczny aspekt.

Wystawa jest drugą odsłoną stałej przestrzeni w MWW poświęconej Stanisławowi Dróżdżowi. Tym razem, koncentrując się na instalacji z żyłek, chcemy ukazać przestrzenne aspekty twórczości artysty oraz jego fascynację problemami czasu i przestrzeni, powiązanym, lecz nieuchwytnym ich początkiem i końcem. Próbując zwizualizować te poszukiwania w formie ekspozycji muzealnej, wystawa ma pełnić rolę samoistnego „pojęciokształtu” mieszczącego w „minimum zapisu maksimum treści”.


Stanisław Dróżdż, fot  Andrzej Świetlik  Forum
Stanisław Dróżdż (1939–2009) – twórca poezji konkretnej. W latach 1964–1969 studiował filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Od drugiej połowy lat 60. XX w. był silnie związany z polskim środowiskiem neoawangardowym. Wziął udział w ponad 300 wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą. Od 1971 r. stale współpracował z Galerią Foksal w Warszawie. Był autorem pracy Alea iacta est w Pawilonie Polskim na 50. Biennale Sztuki w Wenecji w 2003 r., a także składającej się z 54 plansz pracy Klepsydra, z której pierwsza plansza zrealizowana została już po jego śmierci w 2009 r. w postaci muralu na fasadzie Muzeum Współczesnego Wrocław. Od 1955 r. mieszkał i tworzył we Wrocławiu.




Kurator: Piotr Lisowski

Projekt realizacji technicznej: Iwar Romanek

informacja prasowa

Wszystko jest poezją. O wystawie Ewy Rossano w Muzeum Pana Tadeusza

10 kwietnia w Muzeum Pana Tadeusza we Wrocławiu otwarto wystawę "Ogród wypowiedzianych słów", której autorką jest malarka i rzeźbi...

Popularne posty