Premiera audioserialu "Znachor" - prezent na święta od Polskiego Radia

Polskie Radio przygotowało wyjątkowy prezent na zbliżające się święta. Słuchacze radiowej Jedynki będą mieli okazję, by posłuchać w tym szczególnym czasie nowego audioserialu „Znachor” w mistrzowskiej obsadzie: Michał Żurawski (w roli tytułowego Znachora), Danuta Stenka, Michalina Łabacz, Sławomir Pacek, Przemysław Bluszcz, Adam Ferency, Józef Pawłowski i inni. Przewodniczką po świecie dawnych kresów będzie Krystyna Czubówna. Emisja odcinków na antenie Programu 1 Polskiego Radia od czwartku, 25 grudnia do niedzieli, 28 grudnia. Początek o godz. 11.00.

Audioserial na podstawie kultowej powieści Tadeusza Dołęgi – Mostowicza „Znachor” to wyjątkowy prezent dla słuchaczy radiowej Jedynki. To powrót do dawnych opowieści, klasycznych narracji zrealizowanych w najlepszych studiach nagraniowych Polskiego Radia.  U podstaw projektu stoją: świetny scenariusz, dynamiczna akcja i wyśmienita obsada. W rolę tytułowego Znachora wcieli się Michał Żurawski, pozostałe postaci zagrają m. in.: Danuta Stenka, Michalina Łabacz, Sławomir Pacek, Przemysław Bluszcz, Adam Ferency oraz Józef Pawłowski. Przewodniczką po świecie dawnych kresów stanie się Krystyna Czubówna, która podglądać będzie bohaterów i relacjonować ich poczynania.

- Z myślą o naszych słuchaczach, postanowiliśmy na ten zbliżające się Święta Bożego Narodzenia, przygotować produkcję wyjątkową. Niech nasz Znachor umili ten wyjątkowy czas, a jego mistrzowska obsada będzie źródłem wielu emocji i wzruszeń – mówi Paweł Majcher, redaktor naczelny Polskiego Radia. 

Korzystając z medium radia, twórcy serialu uczynili z niego kolejnego bohatera opowieści. Radio stanowi ramę dramaturgiczną „Znachora”, dzięki czemu powstaje nowa perspektywa, znana  wszystkim historii. Słuchacze będą mogli zagłębić się w zbudowany przez Dołęgę - Mostowicza świat, korzystając z własnej kreatywności. Teatr radiowy pozwala zbudować tę rzeczywistość na nowo, przeżywać go głębiej, skupić się wyłącznie na słuchaniu, by otworzyć się na nowe doświadczenie. 

- W Święta na pewno warto zrobić dwie rzeczy : zatrzymać się na chwilę i sprawić sobie przyjemność. Po to właśnie przygotowaliśmy Znachora w Jedynce - mówi Paulina Stolarek-Marat, dyrektorka- redaktorka naczelna Programu 1 Polskiego Radia. Chcielibyśmy, żeby nasi słuchacze mogli odpocząć przy radiu, uruchomić wyobraźnię i przeżyć dobre emocje. Cztery odcinki radiowego audioserialu w gwiazdorskiej obsadzie mogą towarzyszyć słuchaczom w świątecznych przygotowaniach i podróżach. Dzięki radiowemu teatrowi ta kultowa, znana wszystkim z wersji filmowych powieść, zyskuje nowe życie, życie audio, w Pierwszym Programie i w podcastach Polskiego Radia.

Obsada: 

WILCZUR / ZNACHOR  Michał Żurawski, DOBRANIECKI Artur Barciś, SEKRETARKA Katarzyna Anzorge, SŁUŻĄCA Barbara Zielińska, PIJAK Adam Ferency, ZŁODZIEJ Kamil Mularz, POSTERUNKOWY KANIA Krzysztof Satała, PROKOP Sławomir Pacek, ZONIA Magdalena Smalara, WASIL Arkadiusz Brykalski, PAWLICKI Grzegorz Falkowski, MICHALESIA Ewa Konstancja Bułhak, MARYSIA Michalina Łabacz, ZENON Krzysztof Szczepaniak, LESZEK Józef Pawłowski, SIERŻANT SOBEK Łukasz Borkowski, ELEONORA Danuta Stenka, SĘDZIA Włodzimierz Press, PROKURATOR Przemysław Bluszcz, KORCZYŃSKI Krzysztof Satała, NARRATORKA Krystyna Czubówna, SPIKERKA RADIOWA Krystyna Czubówna.

Twórcy i realizatorzy: 

scenariusz na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi – Mostowicza:  Małgorzata Maciejewska 

reżyseria: Julia Mark; 

reżyseria  dźwięku: Andrzej Brzoska, Anna Balcewicz; 

muzyka: Mateusz Dębski; 

kierownictwo produkcji:  Beata Jankowska; 

asystentka reżyserki: Zuzanna Socha.

Julia Mark – nagradzana reżyserka teatralna, która zrealizowała ponad trzydzieści spektakli teatralnych, aktywna zawodowo w Polsce, w Niemczech i w Czechach. To doświadczona twórczyni radiowa, laureatka nagrody Don Kichota za najlepszy debiut, a także nagrody za najlepsze słuchowisko radiowe Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje. 

Małgorzata Maciejewska - dramatopisarka, laureatka konkursu „Dramatopisanie” oraz Nagrody Dramaturgicznej im. Tadeusza Różewicza za dramat „Feblik” (zrealizowany w Teatrze Narodowym w 2024 roku). Jej „Trylogia na smutne czasy” znalazła się w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Jest felietonistką Notatnika Teatralnego. 

Mateusz Dębski - pianista i kompozytor, wykładowca warszawskiej Akademii Teatralnej.  Dębski współpracuje z wieloma warszawskimi teatrami, m. in. Ateneum, Capitol, Baj, Teatr Polski, Polonia, Collegium Nobillium. Na stałe współpracuje z Teatrem Polskiego Radia, realizując muzykę do wielu słuchowisk.

Audioserial dostępny będzie na polskieradio.pl i w serwisach streamingowych oraz na YouTube. 

informacja prasowa

K. jako Easy Rider. „Zamek” Franza Kafki we Wrocławskim Teatrze Współczesnym /recenzja teatralna/

W interpretacji Marka Fiedora historia K. została opowiedziana z perspektywy narratora, który zna i lubi amerykańskie kino drogi. Ale nie jest to jedyny punkt odniesienia. Interpretacja, osadzona w eseistyce Milana Kundery, zdaje się być próbą odczytania egzystencjalnej sytuacji współczesnego człowieka, zawieszonego między dążeniem do wolności a tęsknotą za zakorzenieniem we wspólnocie. 

Marek Fiedor należy do tych (coraz mniej licznych) inscenizatorów, którzy opowiadają o świecie, sięgając po dobrą, uznaną literaturę, a ta – jak wiadomo – nie starzeje się nigdy. Warto jednak skonstatować, jak brzmią dziś dla nas, współczesnych,  teksty Dostojewskiego, Czechowa czy Kafki. Po tego ostatniego reżyser sięgnął po raz wtóry – zmierzył się już bowiem z Procesem w Teatrze Polskim w Poznaniu (2004). Jego bohater, Józef K., miał rysy współczesnego człowieka. Był to pewny siebie, butny, arogancki bankowiec, biznesmen z tzw. układami. Ktoś, kto nie ma czasu na sentymenty, na takie przebrzmiałe wartości jak rodzina, wiara, miłość. Co więcej, był twórcą tego nieludzkiego świata, w którym się poruszał. To nie on się bał, ale jego trzeba było się bać. Ludzi, którzy nie byli mu potrzebni, nie dostrzegał. I oto pewnego dnia Józef K. zostaje wezwany przed sąd. Nie wiedział, o co go oskarżają, ale nie zamierzał być ofiarą. Przecież wszystko można jakoś załatwić, zapłacić komu trzeba. Problem w tym, że to nie był prawdziwy i przekupny sąd, a  Józef K. musiał rozliczyć się ze swojego życia w gruncie rzeczy przed sobą samym.

Przemysław Bluszcz jako K. w spektaklu Zamek/prasowe

Marek Fiedor ponownie sięgnął po prozę Kafki dziewięć lat później – tym razem jest to trzecia część tzw. trylogii samotności: Zamek. Jego bohater nie ma już nawet imienia – został zredukowany do K. i przybywa do Zamku, ponieważ otrzymał posadę geometry. Ale czy rzeczywiście otrzymał? I czym jest w istocie tytułowy Zamek? K. w przedstawieniu Marka Fiedora (w tej roli – gościnnie Przemysław Bluszcz) przypomina nieco podstarzałego hippisa, który opuścił swój dom (ale może nigdy go nie miał?), ponieważ czuł, że życie dało mu kolejną szansę (może ostatnią), aby gdzieś zapuścić korzenie.

Zamek i postać Klamma, który – podobnie jak Godot Becketta – nie pojawia się nigdy – jest dla bohatera kimś (czymś), kto może odmienić jego życie. I chociaż Zamku również nie ma (nie było go także w powieści Kafki, gdzie stanowił raczej zespół zabudowań, zwanym tak tylko umownie), bohater z uporem do niego zdąża. W jego wysiłkach pomagają mu kobiety, gdyż świat przedstawiony w spektaklu Marka Fiedora jest w istocie światem kobiet. Stają się kochankami bohatera (Frieda), przyjaciółkami (Olga, Klezmerka), matkami wreszcie (Gardena, Oberżystka). To one objaśniają mu świat, organizują życie, pomagają osiągnąć cel. Między nimi a K. odbywa się nieustanna gra. K. w kreacji Przemysława Bluszcza nie jest jednak bohaterem zimnym czy cynicznym. Przeciwnie, wchodzi w rozmaite relacje z tymi kobietami, odpowiadając na ich i swoje własne potrzeby emocjonalne.

Początkowo Frieda podnieca go głównie dlatego, że jest kochanką Klamma, ale później gotów jest dla niej zrezygnować ze swoich ambicji i przyjmuje posadę woźnego szkolnego, czując zarazem, że w ten sposób może Friedę stracić. I tak się dzieje. Miota się coraz bardziej i widzimy jak traci powoli wszystko: domniemaną wolność, ambicje bycia kimś, marzenia o tym, by stać się członkiem tej społeczności, która traktuje go jak obcego… Spektakl kończy scena, w której K. przytula się w pozycji embrionalnej do oberżystki – Wielkiej Matki.

Przemysław Bluszcz jako K. w spektaklu Zamek/prasowe

We wrocławskiej inscenizacji wolność jest niemożliwa. Można myśleć, że się jest wolnym i dążyć do niej, ale zawsze kończy się to klęską. Podobnie jak klęską kończy się kultowy film „Easy Rider”, do którego reżyser nawiązuje w swojej inscenizacji: poprzez scenografię sugerującą, że człowiek jest nieustannie „w drodze” („On the Road”), muzyką (tęsknymi bluesami wykonywanymi pięknie na harmonijce ustnej przez Zinę Kerste, która wcieliła się w rolę Olgi), kostiumem (skóry i hippisowskie sukienki kobiet).

Przedstawienie „Zamku” w Teatrze Współczesnym jest również bardzo dobre aktorsko. Odważnym i interesującym pomysłem było obsadzenie w roli K. dojrzałego mężczyzny, bo pozwoliło na pokazanie, że jego zewnętrzność nijak się ma do dojrzałości emocjonalnej i duchowej. Przemysławowi Bluszczowi bardzo sugestywnie udało się pokazać rozwój postaci K. -  od pewnego siebie samca Alfa do oseska. Ogromnie podobała mi się Zina Kerste w roli Olgi i Klezmerki. Nie tylko znakomicie radziła sobie z instrumentami muzycznymi, ale udało się jej wydobyć dramatyzm postaci odrzuconej przez społeczność. Świetna, komiczna dla odmiany, była Beata Rakowska jako Giza, urzędniczka. Właściwie o wszystkich rolach można by powiedzieć coś ciepłego.

Dodajmy, że dobrym zwyczajem dyrektora Teatru Współczesnego we Wrocławiu Marka Fiedora stają się  spotkania z twórcami spektaklu po jego obejrzeniu. W ten sposób przedstawienie staje się płaszczyzną dyskusji i refleksji dla obu stron.
Wprawdzie Zamek miał swoją premierę na koniec sezonu, jednak spektakl rozpoczyna dopiero swój teatralny żywot i będzie go można oglądać po wakacjach, do czego gorąco zachęcam.

Recenzja ukazała się na portalu PIK Wrocław 1 lipca 2013 roku.

Premierowy spektakl „Gracz” Dostojewskiego w radiowej Dwójce – w obsadzie Seniuk, Bluszcz, Suszyńska i Królikowski

Program 2 Polskiego Radia zaprasza na premierę słuchowiska „Gracz” na podstawie powieści Fiodora Dostojewskiego w reżyserii Ewy Małeckiej. W obsadzie znakomitości trzech aktorskich pokoleń: Anna Seniuk, Przemek Bluszcz, Milena Suszyńska i Antoni Królikowski. Emisja w najbliższą niedzielę, 6 lutego, na antenie Dwójki. Początek o godz. 19.00.

Fot. materiały prasowe PR 2

Słuchowisko „Gracz” to adaptacja powieści Fiodora Dostojewskiego pod tym samym tytułem, napisanej w 1866 roku w ramach… zakładu. Ukończenie tekstu w niewiarygodnie krótkim terminie pozwoliło pisarzowi spłacić hazardowe długi. 

Fabuła osadzona jest w alpejskim uzdrowisku pod koniec XIX wieku w wyższych sferach, które jednak nieustannie borykają się z trudnościami finansowymi. Historię hazardowego nałogu poznajemy z perspektywy Aleksego Iwanowicza (Antoni Królikowski) – nauczyciela dzieci Generała (Przemysław Bluszcz). W tej historii grają wszyscy – od młodziutkiej Poliny (Milena Suszyńska), panny na wydaniu, pasierbicy Generała; przez Generała, który, utraciwszy własny majątek wygląda wiadomości o śmierci majętnej babci, mieszkającej pod Petersburgiem; po samą babcię (Anna Seniuk), która nieoczekiwanie zjawia się w kurorcie. Z pokusami ruletki mierzy się również sam narrator, którego drugą fascynacją jest bliska i nieprzystępna zarazem Polina. 

Zawierający autobiograficzne wątki „Gracz” Dostojewskiego jest błyskotliwą, pełną przewrotności opowieścią o zabawie, w której czasem można się zatracić. Przede wszystkim jest to jednak skłaniająca do śmiechu, ale i refleksji, pokrzepiająca historia o ludziach i ich słabościach oraz nadziejach. 

Fiodor Dostojewski – „Gracz”; scenariusz słuchowiska i reżyseria – Ewa Małecka; adaptacja oryginału – Blanka Konopka; muzyka – Grzegorz Łapiński; realizacja akustyczna – Agnieszka Szczepańczyk. Obsada: Anna Seniuk, Przemysław Bluszcz, Antoni Królikowski, Milena Suszyńska.

Premiera w Programie 2 Polskiego Radia w niedzielę, 6 lutego, o godz. 19.00 w „Wieczorze ze słuchowiskiem”.

informacja prasowa

Modrzejewska w DCF-ie

Dolnośląskie Centrum Filmowe oraz Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy rozpoczynają wspólną realizację projektu „Modrzejewska w DCFie”. W ramach współpracy obu instytucji w kwietniu, maju i czerwcu w DCF zostaną zorganizowane trzy specjalne pokazy kinowe archiwalnych spektakli legnickiego teatru. Wszystkim pokazom będą towarzyszyć spotkania z twórcami i aktorami Teatru im. Modrzejewskiej. Wstęp na seanse będzie bezpłatny.

Jacek Głomb i Jarosław Perduta, fot. organizatorów

Projekt rozpocznie się 29 kwietnia o 19.00 od „Ballady o Zakaczawiu” w reżyserii Waldemara Krzystka ze znakomitą rolą Przemysława Bluszcza. Od tego spektaklu, który był grany i realizowany w dawnym kinie “Kolejarz”, zaczęła się legenda legnickiego teatru. Gośćmi spotkania po seansie będą: reżyser teatralnego pierwowzoru Jacek Głomb, reżyser realizacji telewizyjnej Waldemar Krzystek oraz aktorzy. W kolejnych odsłonach pokażemy „Trzy furie” Marcina Libera i „Made in Poland” Przemysława Wojcieszka, w obu przypadkach DCF będzie gościł gwiazdy i twórców przedstawień.

Spektakle Teatru Modrzejewskiej w Legnicy cieszą się od lat zainteresowaniem publiczności i uznaniem krytyki. Świadczą o tym nie tylko setki recenzji i dziesiątki nagród, ale także realizacje dla Teatru Telewizji.

- Marka naszego teatru czyni go atrakcyjnym partnerem twórczym przy produkcji widowisk telewizyjnych. W dorobku Teatru Modrzejewskiej w Legnicy jest dziewięć teatralnych produkcji telewizyjnych: „Pasja” (1996), „Ballada o Zakaczawiu” (2001), „Wschody i Zachody Miasta” (2005), „Kwiaty polskie” (2005), „Made in Poland” (2005), „Plac Wolności” (2008), „III Furie” (2012), „Orkiestra” (2013) oraz „Zabijanie Gomułki” (2018). Nie ma innego takiego teatru na świecie, który tak często przenosiłby swoje spektakle do telewizji. Telewizyjna wersja „Made in Poland” zdobyła Grand Prix Międzynarodowego Przeglądu Twórczości Telewizyjnej Prix Visionica we Wrocławiu (2007). „Orkiestra” zaś wyróżnienie na Europejskim Festiwalu Telewizyjnym CIRCOM w Dubrowniku (2014) - mówi dyrektor legnickiego teatru Jacek Głomb.

Telewizyjne wersje legnickich spektakli to nie tylko możliwość podziwiania wspaniałej gry zespołu aktorskiego Modrzejewskiej, ale także okazja do spotkania z ciekawymi legnickimi plenerami: od intrygujących zakamarków gmachu teatru z połowy XIX wieku, przez zrujnowane budynki fabryczne, aż po wybrane ulice miasta.

- Cieszę się, że dzięki pokazom kinowym w DCF-ie, znakomite spektakle legnickiego teatru staną się dostępne dla wrocławskiej widowni, która jednocześnie uzyska możliwość spotkania z twórcami i aktorami prezentowanych dzieł – mówi Jarosław Perduta, dyrektor Dolnośląskiego Centrum Filmowego. - Takich spotkań z teatrem mamy u nas wiele. Regularnie gramy monodram Dariusza Maja pt. „Aleja narodowa”, w ubiegłym roku organizowaliśmy przedpremierowy pokaz teatru telewizji pt. „Mock” w reż. Łukasza Palkowskiego, a chwilę wcześniej gościliśmy jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów teatralnych Krystiana Lupę. Nasza widownia bardzo ceni takie inicjatywy. Na pewno pojawią się kolejne. – dodaje dyrektor DCF-u.

MODRZEJEWSKA W DCFie:

29 kwietnia "Ballada o Zakaczawiu" Waldemara Krzystka

27 maja "Trzy furie" Marcina Libera

17 czerwca "Made in Poland" Przemysława Wojcieszka

BALLADA O ZAKACZAWIU

Maciej Kowalewski, Krzysztof Kopka, Jacek Głomb

Scenariusz TV i reżyseria: Waldemar Krzystek

Zdjęcia: Tomasz Dobrowolski

Scenografia: Małgorzata Bulanda

Muzyka: Bartek Straburzyński

Obsada: Przemysław Bluszcz, Janusz Chabior, Paweł Wolak, Katarzyna Dworak, Joanna Gonschorek, Grzegorz Wojdon, Bogdan Grzeszczak, Dariusz Maj, Małgorzata Urbańska, Sergiej Motenko, Aleksandra Maj, Hanna Kochańska, Marek Sitarski, Anita Poddębniak, Tadeusz Ratuszniak, Maciej Kowalewski, Rafał Nowicki, Gabriela Fabian, Marcin Sztabiński, Tomasz Kot, Marcin Krawczyk, Lech Wołczyk, Tomasz Sobczak, Eryk Lubos, Michał Taran.

Prapremiera: 6 stycznia 2002, TVP 2, Studio Teatralne „Dwójki”.

Telewizyjna wersja legendarnego przedstawienia, które zdobyło liczne nagrody i rozsławiło legnicką scenę w całej Polsce. Ballada o Zakaczawiu to dowcipna, łotrzykowska opowieść o bandzie rzezimieszków, w czasach PRL trzęsących całą dzielnicą, ale też hymn na cześć marzeń, lojalności, wierności zasadom. Realizacja telewizyjna Ballady… jest dziełem reżysera, który wywodzi się z Legnicy i dzięki temu lepiej niż ktokolwiek inny mógł wyczuć specyficzną atmosferę tej historii. Zarazem ambicją twórców było stworzenie spektaklu uniwersalnego, bo przecież wszędzie istnieją dzielnice biedy i występku, a miłość, zawód, gorycz, tęsknota to uczucia wspólne wszystkim ludziom na świecie.

Za reżyserię spektaklu Waldemar Krzystek otrzymał Nagrodę Specjalną Jury na II Krajowym Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Telewizji „Dwa Teatry” – Sopot 2002. Ballada o Zakaczawiu pozostaje do dziś przedstawieniem, które zgromadziło przed ekranami najliczniejszą widownię w dziejach teatru telewizji.

III Furie – Polacy, nic się nie stało!

Sylwia Chutnik, Magda Fertacz, Małgorzata Sikorska-Miszczuk

na podstawie Dzidzi Sylwii Chutnik

oraz motywach Egzekutora Stefana Dąmbskiego

Reżyseria i aranżacja przestrzeni: Marcin Liber

Kostiumy: Grupa Mixer

Muzyka na żywo: Moja Adrenalina/Radio Error/ Semantik Punk

Ruch sceniczny: Iwona Pasińska

Projekt muralu inspirowanego Melancholią Jacka Malczewskiego: Tymek Jezierski

Realizacja telewizyjna: Józef Kowalewski

Obsada: Katarzyna Dworak, Ewa Galusińska, Joanna Gonschorek, Małgorzata Urbańska, Bartosz Bulanda, Rafał Cieluch, Robert Gulaczyk, Mariusz Sikorski.

Premiera: 13 marca 2012, TVP Kultura.

III Furie to opowieść o współczesnej Polsce, tkwiącej korzeniami w wojennej traumie i ponadczasowej ciemnocie. Spektakl obala z mocą huraganu wszelkie możliwe narodowe tabu. Nic więc dziwnego, że przyjmowano go gorąco w całej Polsce, zdobywał nagrody na licznych festiwalach, ale wzbudzał także kontrowersje i wywoływał protesty.

Telewizyjna realizacja III Furii była transmisją na żywo z XIV Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje” w Katowicach. Nagrane z użyciem dziewięciu kamer przedstawienie prezentowano potem m.in. na sopockim Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej „Dwa Teatry”.

MADE IN POLAND

Przemysław Wojcieszek

Reżyseria: Przemysław Wojcieszek

Współpraca reżyserska: Katarzyna Majewska

Realizacja telewizyjna: Józef Kowalewski

Scenografia: Małgorzata Bulanda

Muzyka: Bartek Straburzyński

Obsada: Eryk Lubos, Anita Poddębniak, Przemysław Bluszcz, Paweł Wolak, Joanna Gonschorek, Tomasz Radawiec, Justyna Pawlicka, Janusz Chabior, Małgorzata Urbańska, Bogdan Grzeszczak, Ewa Galusińska, Tadeusz Ratuszniak, Lech Wołczyk.

Premiera: 20 września 2005, TVP Kultura.

Telewizyjna wersja najgłośniejszego przedstawienia sezonu teatralnego 2004/2005 w Polsce, obsypanego największą liczbą prestiżowych nagród i superlatywów krytyki. Historia zbuntowanego wobec rzeczywistości młodzieńca Bogusia, o którego duszę spierają się ksiądz i polonista – życiowy rozbitek. Pierwszy pokaz spektaklu na srebrnym ekranie był transmisją na żywo, która stanowiła część programu poświęconego Teatrowi Modrzejewskiej i jego działalności. Prezentacja okazała się tak udana, że wkrótce potem ją powtórzono, a 18 grudnia 2005 roku wyemitowało ją także Studio Teatralne Dwójki.

W 2007 roku ta wersja spektaklu otrzymała Wielką Nagrodę Prix Visionica na Międzynarodowym Festiwalu Twórczości Telewizyjnej Prix Visionica 2007 we Wrocławiu.

informacja prasowa

"ONI" Witkacego premierowo w radiowej Dwójce

Program 2 Polskiego Radia przygotował niespodziankę dla miłośników radiowego teatru w najlepszym, mistrzowskim wydaniu. W najbliższą środę, 18 września, w „Wieczorze ze słuchowiskiem” wyemitowane zostanie premierowe słuchowisko „ONYCH” Stanisława Ignacego Witkiewicza w adaptacji i reżyserii Szymona Kuśmidera. 

„ONI” to dramat Stanisława Ignacego Witkiewicza napisany w 1920 roku. To historia artysty i kolekcjonera sztuki, Pana Kaliksta Bałandaszka (w tej roli Piotr Adamczyk) i jego życiowej partnerki, Spiki (Lidia Sadowa) – aktorki, która poza sztuką teatralną nie widzi dla siebie miejsca, zarówno zawodowo jak i prywatnie. Para mieszka w swoim małym dworku, który jest dla nich swego rodzaju twierdzą, chroniącą ich przed tak zwanym zwykłym życiem, którym pogardzają. W ten świat ukochania sztuki wkracza pewnego dnia „Komitet ds. zwalczania nowych sztuk”, który jest agendą Tajnego Rządu, postulujący zautomatyzowanie wszelkich przejawów sztuki, także plastycznej i teatralnej. Na czele komitetu staje Seraskier Banga Tefuan (Przemysław Bluszcz), który wyznaje przekonanie, że „… sztuka jest bezprawiem społecznym. Potwierdza i stwierdza, a nawet zatwierdza wartość objawów indywidualnych, czyli osobowych, nieobliczalnych, czyli zgubnych”. Od tej pory życie Bałandaszka i Spiki zmieni się diametralnie…

Stanisław Ignacy Witkiewicz – „ONI”; obsada: Piotr Adamczyk (Pan Kalikst Bałandaszek), Lidia Sadowa (Spika hrabina Tremendosa), Dominika Ostałowska (Marianna Splendorek), Dominika Kluźniak (Ficia), Jan Englert (Dyrektor teatru Gamracy Vigor), Marek Walczak (Melchior Abłoputo), Rafał Zawierucha (Gliwuś Kretowiczka), Jadwiga Jankowska-Cieślak (Protruda Ballafresco/Halucyna Bleichertowa), Szymon Kuśmider (Salomon Prangier), Katarzyna Dąbrowska (Rosika Prangier), Przemek Bluszcz (Seraskier Banga Tefuan); adapt. i reż. – Szymon Kuśmider; realizacja akustyczna – Andrzej Brzoska, muzyka – Jerzy Rogiewicz, wyd. – Małgorzata Szymankiewicz.

Emisja w radiowej Dwójce w środę 18 września o godz. 19.00 w „Wieczorze ze słuchowiskiem”.

informacja prasowa

Słuchowisko "Szosza" Singera na żywo w radiowej Trójce

31 sierpnia w Muzycznym Studiu Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej będzie można zobaczyć (i posłuchać!) słuchowisko na żywo „Szosza” Isaaka Bashewisa Singera oraz spotkać się z Meirav Hen, wnuczką pisarza. Wydarzenie z udziałem publiczności rozpocznie się o godz. 19.00 w ramach trwającego 21. Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera. Transmisja słuchowiska i wejściówki do zdobycia na antenie radiowej Trójki.

Zdjęcia z prób do słuchowiska „Szosza” Isaaka Bashewisa Singera w studiu Trójka - Program 3 Polskiego Radia.  Fot. facebook.com/@Teatr

Reżyserii podjął się Waldemar Modestowicz, a adaptacji – Marta Rebzda, kierowniczka literacka Teatru Polskiego Radia. Muzyka - Piotr Moss, akordeon - Kuba Gawlik, przygotowanie efektów dźwiękowych  i muzyki - Maciej Kubera. Reżyseria dźwięku - Mateusz Michniewicz, scenografia - Ewa Łaniecka, kierownictwo produkcji - Beata Jankowska, Sylwia Gorlas.

Obsada: 

ARON - Mateusz Rusin, 

SZOSZA - Maria Katarzyna Kłusek, 

BASZEŁE - Monika Chrząstowska, 

MORYC - Przemysław Bluszcz, 

BETTY - Małgorzata Majewska, 

SAM - Włodzimierz Press, 

CELA - Małgorzata Trybalska,

CHAIMŁ - Krzysztof Szczepaniak,

DORA - Adrianna Kieś,

21. edycja Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera to koncerty, recitale, spektakle, pokazy filmów i wystawy. Wśród stałych punktów programu są spotkania wokół literatury i historii, wykłady, warsztaty czy spacery miejskie. 

Spotkanie z  Meirav Hen po zakończeniu słuchowiska w radiowej Trójce poprowadzi Remigiusz Grzela, kierownik literacki Teatru Żydowskiego.

Słuchowisko powstaje w koprodukcji z Fundacją Shalom, której dyrektorką jest Gołda Tencer .

Program 1 i Program 3 Polskiego Radia są patronami medialnymi 21. Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera.

informacja prasowa