Dominik Matwiejczyk o American Film Festival /wywiad/

Znany i wielokrotnie nagradzany reżyser kina niezależnego opowiada o swoich wrażeniach z 2. American Film Festival oraz poleca filmy, które uznał za szczególnie interesujące.

Dominik Matwiejczyk, z archiwum reżysera

Barbara Lekarczyk-Cisek – Czy sądzisz, że powołanie do życia kolejnego po Nowych Horyzontach festiwalu filmowego ma sens?

Dominik Matwiejczyk – Zdecydowanie tak! Dzięki American Film Festival można zobaczyć filmy twórców, o których w Polsce nikt nie słyszał. Jest to właściwie przekrój tego, co się dzieje w niezależnym kinie amerykańskim, kinie artystycznym. I to jest bardzo ciekawe. Można, oczywiście, czerpać informacje z Internetu o festiwalach filmów niezależnych, jak Sundance Film Festival, ale mimo wszystko do filmów tych dotrzeć trudno.

Która z festiwalowych sekcji jest, Twoim zdaniem, najistotniejsza dla wrocławskiego festiwalu?

Sądzę, że najistotniejszy na AFF jest konkurs filmów, ponieważ jest to wybór oryginalnych, często mocno kontrowersyjnych pozycji. Sądząc po ilości ludzi wychodzących podczas seansów, widzowie często nie są przygotowani na takie kino. Mnie również nie wszystkie filmy się podobają, ale jestem ich ciekaw. Zauważam też pewną ich cechę charakterystyczną, a mianowicie nietypową narrację i tematykę. Ich twórcy wchodzą na amerykańskie przedmieścia, na obszary Stanów dotąd w kinie nieobecne. Na tych wyludnionych, pustych przestrzeniach żyją samotni bohaterowie, pozostawieni samym sobie. I to jest najbardziej poruszające.

Można zauważyć taką prawidłowość, że to kino będące na marginesie głównego nurtu opowiada również historie, których nie znajdziemy w powszechnym obiegu.

Który z obejrzanych filmów zrobił na Tobie największe wrażenie?

Wśród dotychczas obejrzanych – na pewno „Druga Ziemia” Mike’a Cahilla.  Film ten kojarzy mi się z „Melancholią” Larsa von Triera. Główna bohaterka także cierpi na pewien rodzaj melancholii, choć z zupełnie innych przyczyn. Dla mnie jest to klasyczna opowieść o odkupieniu, ubrana w formę przypowieści. Choć pomysł na istnienie drugiej Ziemi uważam za niezbyt wiarygodnie rozwinięty, wyróżnia on jednak ten film od innych o podobnej tematyce.

Drugim filmem, który zrobił na mnie szczególne wrażenie jest „Jess + Moss” Clay`a Jetera. Według mnie jest on kwintesencją amerykańskiego kina niezależnego. Pokazuje dwoje dziecięcych bohaterów mieszkających na pustkowiach amerykańskiego Południa, przyjaźniących się ze sobą, jak niegdyś ich rodzice. Filmowany krajobraz: zniszczone stare traktory, puste silosy, bezruch – przypomina opustoszałą planetę po jakiejś katastrofie. Jednocześnie film jest bardzo dobrze, wiarygodnie  zagrany, ma świetne dialogi i bardzo dobrze się go ogląda.

Co polecałbyś nieco zagubionym w gąszczu filmów widzowi?

Jestem wielkim fanem Solondza i polecałbym obejrzenie wszystkich jego filmów, ponieważ jest po temu szczególna okazja. Jego historie pokazują „drugie dno” Ameryki: patologiczne rodziny, problemy dorastania itd. Warto je zobaczyć dla świetnie wyreżyserowanych scen, kapitalnych, dowcipnych dialogów. Moim faworytem jest „Opowiadanie”. Retrospektywę Solondza uważam za najjaśniejszy punkt festiwalu.

Dziękuję za rozmowę

Dominik Matwiejczyk (1979), polski reżyser, scenarzysta i producent kina niezależnego. Twórca ok. 40 filmów krótko- i pełnometrażowych. Nagrody: Grand Prix Kina Niezależnego w Gdyni za „Ugór”(2005), Nagroda Polskiego Kina Niezależnego im. Jana Machulskiego za „Krew z nosa” (2004), Nagroda Specjalna w konkursie kina niezależnego w Gdyni za „Czarnego” (2009)

Wywiad ukazał się na portalu PIK Wrocław 21 listopada 2011 r.

„Związek na odległość” Dominika Matwiejczyka /recenzja filmowa/

W ramach cyklu „KINONIEDZIELE” we Wrocławiu obejrzałam przedpremierowy pokaz najnowszego filmu Dominika Matwiejczyka „Mechanizm obronny” oraz powstałego w 2008 roku, ale nigdy we Wrocławiu niepokazywanego, „Związku na odległość”. Obydwa filmy są kameralnymi dramatami, będącymi refleksją na temat kondycji współczesnego człowieka, interesująco opowiedziane i dobrze zagrane.

Tomasz Kot, Związek na odległość

Filmy Matwiejczyka, twórcy niezależnego, który próbuje – mimo trudnych warunków – tworzyć autorskie filmy o sprawach ważnych i często bolesnych, zasługują z pewnością na uwagę myślącego widza. 

„Związek na odległość” ma właściwie cechy filozoficznego dyskursu, zaprawionego dla niepoznaki zwyczajnością wydarzeń i charakterystycznym humorem. Montaż równoległy, dwie pary bohaterów, obie podróżujące samochodem. Mężczyźni rozmawiają o statystykach wypadków i byłaby to w zasadzie rozmowa „o niczym”, gdyby nie natknęli się na rozbity samochód. Jadąca nim druga para bohaterów – mężczyzna i kobieta – została już przewieziona do szpitala. 

A jednak doświadczenie, że oto stało się coś nieodwracalnego, bardzo porusza obu mężczyzn. Znaleziona obok samochodu kaseta z nagraniem audio, którego jeszcze tak niedawno słuchali pasażerowie rozbitego samochodu, staje się jakimś szczególnym, duchowym dowodem ich niedawnej obecności. Zanim dochodzi do wypadku, kobieta i mężczyzna toczą ze sobą zasadnicze rozmowy: o duchowym i fizycznym aspekcie rzeczy materialnych, o swoim związku i o zerwaniu więzi. Gdyby nie towarzyszyły im wielkie emocje, być może nie doszłoby do wypadku…

Związek na odległość

Tytułowy „Związek na odległość” sugeruje nam, że istnieją jakieś niewidoczne związki pomiędzy ludźmi pozornie sobie obcymi i że – paradoksalnie – duchowy dystans pomiędzy bliskimi staje się czasem niemożliwy do pokonania.

Słowa piosenki Marka Grechuty: „Ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy” każą się zamyślić na temat kruchości ludzkiego życia i jego – gwałtownego czasem – przerwania, a także nad owymi tajemniczymi związkami między ludźmi. Film, jako się rzekło, kameralny, oparty głównie na gęstych dialogach. A przy tym niebanalny, zawierający refleksję o życiu i śmierci.

Dominik Matwiejczyk, prasowe

Dominik Matwiejczyk (1979), polski reżyser, scenarzysta i producent kina niezależnego. Twórca ok. 40 filmów krótko- i pełnometrażowych. Nagrody: Grand Prix Kina Niezależnego w Gdyni za „Ugór”(2005), Nagroda Polskiego Kina Niezależnego im. Jana Machulskiego za „Krew z nosa” (2004), Nagroda Specjalna w konkursie kina niezależnego w Gdyni za „Czarnego” (2009)

Recenzja ukazała się pierwotnie na portalu PIK Wrocław 10 września 2012 r. pod tytułem "Kameralne dramaty Dominika Matwiejczyka.

Spotkajmy się w NFM. Barbara Lekarczyk-Cisek

Kochasz muzykę i bywasz na koncertach? A może po prostu fascynuje Cię świat sztuki i lubisz słuchać ciekawych historii? Jeśli tak, to zapraszamy na specjalny cykl „Spotkajmy się w NFM”. 28 kwietnia gościem Agnieszki Ostapowicz będzie Barbara Lekarczyk-Cisek – miłośniczka muzyki dawnej, wieloletnia nauczycielka języka polskiego, autorka programu edukacji filmowej, a także dziennikarka i blogerka.

Barbara Lekarczyk-Cisek, fot. Karol  Sokołowski, NFM

Codziennie mijamy się na ulicach, jeździmy razem tramwajem, stoimy w kolejce czy siedzimy w poczekalni. Niczego o sobie nie wiemy, a tak wiele nas łączy. Postanowiliśmy wyjść naprzeciw wszystkim, którzy pragną spotkań i dyskusji poświęconych muzyce oraz wydarzeniom organizowanym w Narodowym Forum Muzyki. Gościć będziemy osobistości życia publicznego i przedstawicieli różnych zawodów, m. in.: lekarzy, naukowców, biznesmenów, polityków, duchownych, artystów i wielu innych. Podzielą się z nami swoją pasją oraz opowiedzą o miłości do muzyki!

Barbara Lekarczyk-Cisek

Polonistka, miłośniczka malarstwa, muzyki dawnej i dobrej literatury. Wieloletnia nauczycielka języka polskiego, autorka programu edukacji filmowej w I Liceum Ogólnokształcącym we Wrocławiu i wychowawczyni kilku roczników filmowców. Wśród jej wychowanków są m.in. Agnieszka Smoczyńska-Konopka – reżyserka i scenarzystka filmowa i teatralna, która zdobyła Złote Lwy na 47. Festiwalu Filmowym 2022 w Gdyni za "The Silent Twins", dziennikarka Justyna Dobrosz-Oracz, reżyser, operator, scenarzysta Jacek Chamot, Dominik Matwiejczyk – scenarzysta i reżyser, Sławomir Dykier – artysta wizualny i operator filmowy.

Po zakończeniu pracy w szkole była organizatorką Działu Edukacji W Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich, gdzie przygotowała dwie wystawy: poświęconą Zbigniewowi Herbertowi: „Twarze Pana Cogito” oraz „Katyń pamiętamy – synowie wolni”. Opracowała ponadto kilkadziesiąt wykładów promujących zbiory Ossolineum.

Autorka kilkuset publikacji, m.in. w czasopismach „Kino”, „Warsztatach Polonistycznych”, „Nowej Polszczyźnie”, „Nowym Życiu”, „Cameral Music”, „Muzyka w Mieście”, a także na portalach: Kulturaonline.pl, Culture Avenue, Niezła Sztuka. Aktualnie prowadzi blog Kulturalne Ingrediencje, gdzie publikuje informacje kulturalne oraz autorskie artykuły o wystawach, koncertach, malarstwie, literaturze, teatrze i filmie.

28.04 piątet, godz. 18:00

NFM, foyer -1

Plac Wolności 1, Wrocław

informacja prasowa