"Pan Turner" Mike`a Leigh. Gbur i geniusz /recenzja filmu/

Już od pierwszych kadrów możemy się przekonać, że nie będzie to banalna biografia, lecz raczej twórcza wariacja, w której pieczołowicie i ze smakiem odtworzono realia epoki, ale również zadbano o to, abyśmy choć trochę zrozumieli, jak rodzi się sztuka i jak niekonwencjonalnym człowiekiem był ten artysta, który wyprzedzał swoją epokę, stając się prekursorem impresjonistów.

"Pan Turner" to kolejny wspaniały fresk Mike`a Leigh, którego twórczość kojarzy się przede wszystkim z satyrycznymi, lecz nie pozbawionymi lirycznego uroku portretami angielskiej prowincji i jej mieszkańców. Coś z atmosfery tamtych filmów przeniknęło także do "Pana Turnera". Przede wszystkim za sprawą ulubionych aktorów angielskiego reżysera, w tym nieocenionego Timothy Spalla, który wcielił się tym razem w postać znanego malarza. 

     Już od pierwszych kadrów możemy się przekonać, że nie będzie to banalna biografia, lecz raczej twórcza wariacja, w której pieczołowicie i ze smakiem odtworzono realia epoki (przełom XVIII i XIX wieku), ale również zadbano o to, abyśmy choć trochę zrozumieli, jak rodzi się sztuka i jak niekonwencjonalnym człowiekiem był ten artysta, który wyprzedzał swoją epokę, stając się prekursorem impresjonistów. 

      Turner Mile`a Leigh to niemłody już, samotny mężczyzna, który mieszka z uwielbiającym go ojcem i opędza się od swojej byłej żony, jak od uprzykrzonej muchy. Malarz wcześnie utracił matkę, która - jak się dowiadujemy - była psychicznie chora, więc to ojciec - balwierz i perukarz - zajmował się jego wychowaniem. Stąd zapewne nieumiejętność wyrażania uczuć, ale - jak wiemy z innych filmów Leigha - to przecież jego ulubiony temat. 

kadr z filmu

    Pasją Turnera jest malarstwo. Wielokrotnie widzimy go wędrującego samotnie morskim brzegiem i nieustannie coś szkicującego. Ludzie go męczą i rozpraszają. Turnera - mruka i samotnika - kochają jednak kobiety, bo jest w nim coś z małego chłopca, którym trzeba się zaopiekować. Dla niego zaś świat istnieje po to, aby go malować - uchwycić ten jeden szczególny moment, w którym światło staje się głównym tematem, bo ono jest dla Turnera najważniejsze. 

    Malarz jest dla reżysera jakąś tajemnicą, zagadką. Odpychająca twarz człowieka, o którym można bez przesady powiedzieć, że jest gburem, idzie w parze z ignorowaniem uczuć żony i córek, a także licznymi dziwactwami. A jednak im dłużej z nim obcujemy, odkrywamy w nim wrażliwość, poczucie piękna, bezinteresowność, subtelną inteligencję, a nawet uczuciowość. Wszystkie te cechy, skrywane pod postacią odpychającego gbura, wydobywa Leigh, traktując swego bohatera z humorem, ale też z sympatią, i szacunkiem. Pod koniec filmu patrzymy już na malarza jego oczami. I tak już zapewne pozostanie. Pozostanie także pięknie, malarsko skomponowany kadr, nieśpieszny rytm obrazów i muzyka...

zwiastun filmu

Archetypy kina | Femme fatale w Kinie Iluzjon

Zapraszamy Państwa do udziału w nowym, stałym cyklu Iluzjonu, w którym przyglądać będziemy się archetypom w kinie oraz archetypom kina. Przeglądy poświęcone będą najważniejszym typom postaci, figurom i motywom przewijającym się w sztuce filmowej od samego zarania po czasy współczesne. Bohaterką pierwszej odsłony cyklu "Archetypy kina" będzie femme fatale. 

Mroczny przedmiot pożądania, reż. Luis Buñuel

Pojęcie archetypu odsyła przede wszystkim do psychologii Carla Gustava Junga, uważającego, że istnieje zbiór podstawowych wzorców, symboli i obrazów, które obecne są w nieświadomości ludzi ze wszystkich kultur. Popularność niektórych postaci w kinie – np. postaci błazna, kobiety-kusicielki, czy Cienia – tłumaczono właśnie tym, że są one materializacją wewnętrznych archetypów, które wszyscy nosimy w sobie. Choć koncepcja Junga była wielokrotnie krytykowana za zbytni uniwersalizm, to jednak sama kategoria archetypu wydaje się świetnym punktem wyjścia do pogłębionej refleksji nad kinem. W ramach kolejnych odsłon cyklu, który pojawiał będzie się w repertuarze Iluzjonu co dwa miesiące, przyjrzymy się między innymi postaci femme fatale, sobowtórowi czy czarownicy. Interesować nas będą nie tylko najbardziej typowe przykłady tych figur, ale też ich rozmaite przekształcenia – polemiki, parodie, współczesne retellingi. Zapraszamy do podróży w głąb kina.

ARCHETYPY KINA – FEMME FATALE

Bohaterką pierwszej odsłony cyklu "Archetypy kina" będzie femme fatale. Motyw przewrotnej kusicielki przynoszącej mężczyznom zgubę pojawiał się w kulturze od zawsze – można znaleźć go w mitologii greckiej, folklorze czy w Biblii. To jednak właśnie kino stało się medium, w którym archetyp ten mógł zaistnieć w sposób szczególnie sugestywny. Gwiazdy filmu niemego, takie jak Theda Bara (od której początek wzięło określenie „wamp”), Louise Brooks, czy Pola Negri zasłynęły z ról kobiet fatalnych, okręcających sobie mężczyzn wokół palca w celu osiągnięcia korzyści. Postaci filmowych heroin nie zawsze były jednak jednowymiarowe, czego przykładem jest „Bestia” (1917) Aleksandra Hertza z Polą Negri, otwierająca nasz przegląd. Choć polski reżyser nie jest feministą opiewającym niezależność kobiet, to jednak przedstawia główną bohaterkę – zdeterminowaną dziewczynę robiącą karierę w show-businessie – z dużą dozą wyrozumiałości.

Przełom dźwiękowy w kinie zaowocował pojawieniem się kolejnych heroin ekranu. Na przeglądzie nie mogło zabraknąć kultowego już „Niebieskiego motyla” (1930) Josefa von Sternberga, w którym Marlene Dietrich wcieliła się w postać piosenki kabaretowej Loli Loli, doprowadzającej do ruiny statecznego profesora. Femme fatale w wydaniu Dietrich to kobieta chłodna, dominująca i bezwzględna.

Ikonę kobiety fatalnej ugruntowało w latach 40. kino noir – dość wspomnieć o rolach Barbary Stanwyck w „Podwójnym ubezpieczeniu” (1944), Lany Turner w „Listonosz zawsze dzwoni dwa razy” (1946), czy Rity Hayworth w „Damie z Szanghaju” (1947). Z perspektywy czasu feministyczni krytycy wskazywali na mizoginizm w czarnych kryminałach, w których kobieta aktywna przedstawiana była jako zła i okrutnie karana. W ramach przeglądu pokażemy mniej znany czarny kryminał „Kobieta w oknie” (1944) Fritza Langa, który w bardzo przewrotny i interesujący sposób gra z fantazmatem femme fatale (tym razem granej przez Joan Bennett).

Jeżeli chodzi o amerykańskie kino klasyczne, pokażemy także „Niagarę” (1953) z Marilyn Monroe w roli zmysłowej kobiety fatalnej. W programie znajdzie się również „Zawrót głowy” (1958), arcydzieło Alfreda Hitchcocka, uznawane niekiedy za najwybitniejszy film wszech-czasów, z niezapomnianą rolą Kim Novak. Wielokrotnie analizowany przez psychoanalityków i feministów obraz Hitchcocka traktowany może być jako dzieło wręcz autotematyczne, opowiadające o konstruowaniu kobiety przez mężczyznę. Legendarny reżyser chętnie posługiwał się figurami kina popularnego, ale jednocześnie problematyzował je i nasycał ambiwalencją. Motyw kobiety jako męskiego fantazmatu oraz postać mężczyzny pogrążającego się w miłosno-erotycznej obsesji pojawia się również w ironicznym „Mrocznym przedmiocie pożądania” (1977) Luisa Bunuela, gdzie w główną bohaterkę wcieliły się dwie – zupełnie różne od siebie pod względem fizycznym – aktorki: Carole Bouquet i Angelina Molina.

Trzeba pamiętać, że figura femme fatale – kobiety-modliszki cynicznie wykorzystującej swe wdzięki – stała się przedmiotem krytyki nie tylko feministycznych badaczek i badaczy, ale też samych filmowców. Twórcy kryminałów neo-noir bardzo często grali z wizerunkiem kobiety fatalnej ugruntowanym w okresie kina klasycznego, przewartościowywali schematy bądź ironicznie mrugali okiem do widza. Z tego rodzaju grą mamy do czynienia w przynajmniej dwóch dziełach pokazywanych w ramach przeglądu: w „Chinatown” (1974) Romana Polańskiego z Faye Dunaway w roli tajemniczej Evelyn Mulwrat, a także w „Zagubionej autostradzie” (1997) Davida Lyncha z Patricią Arquette w podwójnej roli Renee Madison i Alice Wakefield.

W repertuarze znalazło się także „Fatalne zauroczenie” (1987), thriller erotyczny z Glenn Close w roli skrzywdzonej, żądnej zemsty kobiety, który odczytywany był niekiedy jako symboliczny wyraz lęków wywołanych epidemią wirusa HIV. W programie nie mogło zabraknąć również „Krótkiego filmu o miłości” (1988) Krzysztofa Kieślowskiego z niezapomnianą rolą Grażyny Szapołowskiej w roli doświadczonej, wyzbytej złudzeń kobiety, w której zakochuje się naiwny nastolatek.

Która z filmowych femme fatale jest najbardziej sugestywna? Czym różniły się postaci grane przez takie aktorki jak Pola Negri, Marilyn Monroe czy Kim Novak? Czy filmowe femme fatale były wcieleniem archetypów, czy jedynie stereotypów? W jaki sposób filmowcy grali z tym motywem, kwestionując go niekiedy i dekonstruując? Prezentując przegląd, zachęcamy widzów do zmierzenia się z tymi pytaniami.

Przegląd potrwa do 30 marca 2022 r.

informacja prsowa

 

Pełny program części online 17. Millennium Docs Against Gravity

Ponad 100 filmów dokumentalnych z całego świata, w tym siedem z audiodeskrypcją i napisami dla niesłyszących, trzy pokazywane wyłącznie w części online festiwalu oraz największe hity poprzednich edycji festiwalu. Millennium Docs Against Gravity Film Festiwal zaprasza od 19 września do 4 października na swoją stronę internetową. 

Natomiast w social mediach festiwalu (więcej informacji w wydarzeniu: https://www.facebook.com/events/789402908526109) będą odbywały się spotkania na żywo, warsztaty oraz sesje Q&A.

Informacje praktyczne:

Dostęp do konkretnego filmu będzie można wykupić na karcie filmu w postaci e-biletu w cenie 9,50 zł. E-bilet umożliwia obejrzenie filmu przez 24 godziny od zakupu. Po naciśnięciu odtwórz użytkownicy będą mieć 4 godziny na obejrzenie filmu.

E-karnet umożliwia obejrzenie filmów od 19 września, godz. 8.00 do 4 października 2020 r. do godz. 23.59. Po naciśnięciu odtwórz będziesz mieć 4 godziny na obejrzenie filmu. E-karnet na 5 filmów będzie kosztował 42 zł, e-karnet na 10 filmów będzie kosztował 79 zł, 14 filmów będzie można kupić za 98 zł.

PROGRAM:

A

A gdyby to była miłość (Si c'était de l’amour), reż. Patric Chih

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/A-gdyby-to-byla

Akcja (Akcja), reż. Iwo Kondefer

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Akcja

Alfabet (Alphabet), reż. Erwin Wagenhofer

Więcej o filmie: https://www.againstgravity.pl/films/alfabet

Analogowy wizjoner (An Impossible Project), reż. Jens Meurer

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Analogowy-wizjoner

Andriej Tarkowski. W świątyni kina (Andrey Tarkovsky. A Cinema Prayer), reż. Andrey A. Tarkovsky

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Andriej-Tarkowski.-W-swiatyni

Antoha MC. 2 x 2 = 5 (Пятка-носок), reż. Maxim Tomash

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Antoha-MC.-2-x-2-%253D

B

Bezlitosny Mike Wallace (Mike Wallace is Here), reż. Avi Belkin

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Bezlitosny-Mike

Blizny (Blizny), reż. Agnieszka Zwiefka

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Blizny

Buddyjskie karaoke (Sing Me a Song), reż. Thomas Balmes

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Buddyjskie

C

Co nas nie zabije (Sans Frapper), reż. Alexe Poukine

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Co-nas-nie

Cunningham. Choreograf współczesności (Cunningham), reż. Alla Kovgan

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Cunningham.-Choreograf

Czerwony nos, puste kieszenie (Bloody Nose, Empty Pockets) reż. Bill Ross, Turner Ross

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Czerwony-nos%252C-puste

 D

Davos. Centrum świata (Das Forum), reż. Marcus Vetter

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Davos.-Centrum

Dla Samy (For Sama), reż. Waad Al-Kateab, Edward Watts - dostępna wersja z audiodeskrypcją i napisami dla niesłyszących

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Dla-Samy

Dlaczego podskakuję (The Reason I Jump), reż. Jerry Rothwell

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Dlaczego-podskakuje

Dom Pierre'a Cardina (House of Cardin), reż. P. David Ebersole, Todd Hughes

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Dom-Pierre%2527a

Dramatyczny rok (Aasta täis draamat), reż. Marta Pulk

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Dramatyczny-rok

Dziewczynka (Petite Fille), reż. Sébastien Lifshitz

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Dziewczynka

E

Ekstaza (Ecstasy), reż. Moara Passoni

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Ekstaza

Epicentrum (Epicentro), reż. Hubert Sauper

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Epicentrum

Euforia istnienia (The Euphoria of Being), reż. Réka Szabó

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Euforia-istnienia

F

Forman vs. Forman (Forman vs. Forman), reż. Helena Třeštíková, Jakub Hejna

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Forman-vs.

Fotograf wojny (Photographer of War), reż. Boris Benjamin Bertram

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Fotograf-wojny

G

Gangi Berlina (Another Reality), reż. Noel Dernesh, Olli Waldhauer

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Gangi-Berlina

Gdy opadnie pył (Once The Dust Settles), reż. John Appel

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Gdy-opadnie-pyl

Grubaski na front (Fat Front), reż. Louise Unmack Kjeldsen, Louise Detlefsen - dostępna wersja z audiodeskrypcją i napisami dla niesłyszących

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Grubaski-na 

I

iHuman (iHuman), reż. Tonje Hessen Schei - dostępna wersja z audiodeskrypcją i napisami dla niesłyszących

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/iHuman

Influencer. W pogoni za lajkami (Jawline), reż. Liza Mandelup

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Influencer.-W-pogoni-za

Iyengar. Człowiek, joga i droga ucznia (IYENGAR: the Man, Yoga, and The Student's Journey), reż. Jake Clennell

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Iyengar%253A-czlowiek%252C-joga-i-droga

J

Jak Bóg szukał Karela (Jak Buh hledal Karla), reż. Vít Klusák, Filip Remunda

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Jak-Bog-szukal

Jak przetrwać zarazę (How to Survive a Plague), reż. David France

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Jak-przetrwac

Jaskinia (The Cave), reż. Feras Fayyad

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Jaskinia

Jeszcze zdążę, reż. Aleksandra Kutz

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Jeszcze-zdaze

Jiro śni o sushi (Jiro Dreams of Sushi), reż. David Gelb

Więcej o filmie: https://www.filmweb.pl/film/Jiro+%C5%9Bni+o+sushi-2011-637000

Jovanna dla klimatu (JovannaForFuture), reż. Mirjam Marks

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Jovanna-dla

K

Kapitał w XXI wieku (Capital in the Twenty-First Century), reż. Justin Pemberton

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Kapital-w-XXI

Kobieta (Woman), reż. Yann Arthus-Bertrand, Anastasia Mikova

Więcej o filmie:https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Kobieta

Kochankowie i dyktator (The Lovers and the Despot), reż. Robert Cannan, Ross Adam

Więcej o filmie: http://archiwum2016.docsag.pl/pl/movies/kochankowie-i-dyktator/?dist=warszawa

Kołysanka Maxa Richtera (Max Richter's Sleep), reż. Natalie Johns

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Kolysanka-Maxa

Komedia romantyczna (Romantic Comedy), reż. Elizabeth Sankey

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Komedia-romantyczna

Konfucjańskie marzenia (孔子梦), reż. Mijie Li

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Konfucjanskie

Kosmiczne psy (Space Dogs), reż. Elsa Kremser, Levin Peter

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Kosmiczne-psy

Kraina Miodu (Honeyland), reż. Ljubomir Stefanov, Tamara Kotevska - dostępna wersja z audiodeskrypcją i napisami dla niesłyszących

Więcej o filmie: https://archiwum2019.mdag.pl/16/pl/warszawa/movie/Kraina-miodu

Król rejsu (King of the Cruise), reż. Sophie Dros

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Krol-rejsu

Książę i Dybuk, reż.Elwira Niewiera, Piotr Rosołowski - dostępna wersja z audiodeskrypcją i napisami dla niesłyszących

Więcej o filmie: http://archiwum2018.docsag.pl/pl/movies/the-prince-and-the-dybbuk/

Księgarnie Nowego Jorku (The Booksellers), reż. D.W. Young

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Ksiegarnie-Nowego

Kubrick o Kubricku (Kubrick by Kubrick), reż. Grégory Monro

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Kubrick-o-Kubricku

Kwiaty dwóch Korei (그림자꽃), reż. Seung-Jun Yi

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Kwiaty-dwoch 

L

La Mami (La Mami), reż. Laura Herrero Garvin

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/La-Mami

Lis to lizał (Don’t Give A Fox), reż. Kaspar Astrup Schröder

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Lis-to-lizal

Lo i stało się. Zaduma nad światem w sieci (Lo and Behold, Reveries of the Connected World), reż. Werner Herzog

Więcej o filmie: http://archiwum2016.docsag.pl/pl/movies/lo-i-stalo-sie-zaduma-nad-swiatem-w-sieci/?dist=warszawa

M

Mafia to już nie to, co kiedyś (La Mafia non é più quella di una volta), reż. Franco Maresco

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Mafia-to-juz-nie-to%252C-co

Malarka i złodziej (The Painter and the Thief), reż. Benjamin Ree

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Malarka-i-zlodziej

Margiela o Margieli (Martin Margiela: In His Own Words), reż. Reiner Holzemer

Więcej o filmie:https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Margiela-o

Marina Abramović: artystka obecna (Marina Abramovic: The Artist Is Present), reż. Matthew Akers

Więcej o filmie: https://www.filmweb.pl/film/Marina+Abramovi%C4%87%3A+artystka+obecna-2012-644408

Marzycielki miast (Rêveuses de Villes), reż. Joseph Hillel

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Marzycielki

Matka (Mother), reż. Kristof Bilsen

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Matka

Miasto smogu (Yao Wang Fan Xing), reż. Meng Han

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Miasto-smogu

Między nami, reż. Dorota Proba

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Miedzy-nami

Mój Rembrandt (My Rembrandt), reż. Oeke Hoogendijk

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Moj-Rembrandt

My Generation (My Generation), reż. David Batty - dostępna wersja z audiodeskrypcją i napisami dla niesłyszących

Więcej o filmie: https://archiwum2019.mdag.pl/16/pl/warszawa/movie/My-Generation 

N

Na horyzoncie morze jest błękitne (Swimming Out Till The Sea Turns Blue), reż. Jia Zhang-ke

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Na-horyzoncie-morze-jest

Na wiarę. „Egzorcysta" Williama Friedkina (Leap of Faith: William Friedkin on "The Exorcist”), reż. Alexandre O. Philippe

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Na-wiare.-%25E2%2580%259EEgzorcysta%2522-Williama

Nastolatki (Adolescentes), reż. Sébastien Lifshitz

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Nastolatki

TYLKO ONLINE: Ninosca (Ninosca), reż. Peter Torbiörnsso

Więcej o filmie:https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Ninosca

Nomada. Na tropie Bruce'a Chatwina (Nomad: In the Footsteps of Bruce Chatwin), reż. Werner Herzog

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Nomada.-Na-tropie-Bruce%2527a

Nowy Bauhaus (The New Bauhaus – The Life and Legacy of Moholy-Nagy), reż. Alysa Nahmias

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Nowy-Bauhaus

 O

Ostatni samiec na Ziemi (The Last Male on Earth), reż. Floor van der Meulen

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Ostatni-samiec-na

P

Planeta 2.0 (Spaceship Earth), reż. Matt Wolf

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Planeta-2.0

TYLKO ONLINE: Pociąg do życia (This Train I Ride), reż. Arno Bitschy

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Pociag-do-zycia

Pogrzeb Stalina (State Funeral), reż. Siergiej Łoźnica

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Pogrzeb-Stalina

Powiedz tak lub nie, reż. Pawel Hejbudzki

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Powiedz-tak-lub

Poza ringiem (Ringside), reż. Andre Hörmann

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Poza-ringiem

R

Robolove (Robolove), reż. Maria Arlamovsky

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Robolove

Rozterki pożądania (The Dilemma of Desire), reż. Maria Finitzo

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Rozterki-pozadania

 S

TYLKO ONLINE: SM (MS), reż. Suzanne Raes

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/SM

Solo (Solo), reż. David Michôd / Jennifer Peedom

Więcej o filmie: https://www.filmweb.pl/film/Solo-2008-505514

Spróbujmy skoczyć do studni, reż. Piotr Stasik, Dorota Wardęszkiewicz

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Sprobujmy-skoczyc-do

Strażnicy lasu (Wood), reż. Monica Lăzurean-Gorgan, Michaela Kirst, Ebba Sinzinger

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Straznicy-lasu

Stroiciel Himalajów (Piano to Zanskar), reż. Michal Sulima - dostępna wersja z audiodeskrypcją i napisami dla niesłyszących

Więcej o filmie: https://archiwum2019.mdag.pl/16/pl/warszawa/movie/Stroiciel-Himalajow

Szukając Gilles'a Carona (Histoire d'un Regard), reż. Mariana Otero

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Szukajac-Gilles%2527a

T

Tajemnice Showgirls (You Don't Nomi), reż. Jeffrey McHale

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Tajemnice-Showgirls

Tarantino: bękart kina (QT8: The First Eight), reż. Tara Wood

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Tarantino%253A-bekart

Teraz albo nigdy (Now), reż. Jim Rakete

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Teraz-albo

Tony Halik, reż. Marcin Borchardt

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Tony-Halik

Tymczasem na Ziemi (Samtidigt på jorden), reż. Carl Olsson

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Tymczasem-na

U

Ulica Gentryfikacji 1 (The Street), reż. Zed Nelson

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Ulica-Gentryfikacji

W

W kręgu (Südamering), reż. Margit Lillak

Więcej o filmie:https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/W-kregu

W obiektywie popkultury (That Click), reż. Luca Severi

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/W-obiektywie

W obronie prawa (The Fight), reż. Elyse Steinberg, Josh Kriegman, Eli Despres

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/W-obronie-prawa

Wakacje z bronią (Sommerkrieg), reż. Moritz Schulz

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Wakacje-z-bronia

Ważniejsza od królów (The Kingmaker), reż. Lauren Greenfield

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Wazniejsza-od

Wesołych Świąt, Yiwu (Merry Christmas, Yiwu), reż. Mladen Kovačević

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Wesolych-Swiat%252C

 Wiara (Faith), reż. Valentina Pedicini

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Wiara

Wiara i furia (Fé e Fúria), reż. Marcos Pimentel

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Wiara-i-furia

 Wieloryb z Lorino, reż. Maciej Cuske

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Wieloryb-z

Wierzymy w dinozaury (We Believe in Dinosaurs), reż. Clayton Brown, Monica Long Ross

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Wierzymy-w

Witamy w Czeczenii (Welcome to Chechnya), reż. David France

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Witamy-w-Czeczenii

 Wyrzutki (Rotjochies), reż. Maasja Ooms

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Wyrzutki

 Wysłuchaj (Listen), reż. Astrid Bussink

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Wysluchaj

Z

Z wnętrza, reż. Cezary Grzesiuk, Kystian Kamiński, Tomasz Szwan

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Z-wnetrza

 Zatoka cieni (Sea of Shadows), reż. Richard Ladkani

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Zatoka-cieni

 Zawód: basista Stonesów (Quiet One), reż. Oliver Murray

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Zawod%253A-basista

 Ziemia jest niebieska jak pomarańcza (The Earth is Blue as an Orange), reż. Iryna Tsilyk

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Ziemia-jest-niebieska-jak

 Zimowy biwak (Talvinen järvi), reż. Petteri Saario

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/Zimowy-biwak

(#1

(…) ale piękne (But Beautiful), reż. Erwin Wagenhofer

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/%2528...%2529-ale-piekne

#hejt (#bullyingstory), reż. Eef Hilgers

Więcej o filmie: https://mdag.pl/17/pl/warszawa/movie/%2523hejt

informacja prasowa

49. WROSTJA: Sztuka, która dotyka człowieka /relacja/

O monodramach bogatych inscenizacyjnie i ascetycznych - podsumowuję festiwal monodramów 49 WROSTJA.

Plakat WROSTJA 2015

Podczas tegorocznych Wrocławskich Spotkań Jednego Aktora mogliśmy obejrzeć zarówno monodramy w wykonaniu wytrawnych mistrzów, którzy zajmują się tą dziedziną od lat, jak też młodych adeptów sztuki. Zamysł organizatorów był taki, aby spektakle łączyła myśl przewodnia. W tym roku nawet dwie: pierwszą była próba refleksji nad postaciami wielkich polityków, drugą - twórczość Tadeusza Różewicza (upłynęła pierwsza rocznica śmierci Poety). 

Mnie jednak monodramy ułożyły się w dwa spolaryzowane ciągi. Pierwszym były spektakle z rozbudowaną inscenizacją, by tak rzec: kostiumowe. Drugi typ przedstawienia charakteryzował się natomiast ascetyczną formą - istotne było tu słowo i osobowość aktora. W swojej refleksji na temat obejrzanych monodramów będę odnosiła się do tych stylów inscenizacji, z takim jednakże zastrzeżeniem, że podział ów nie ma w sobie cech wartościujących, ponieważ przekonałam się wielokrotnie, iż znakomite spektakle są poza wszelkimi racjonalnymi uzasadnieniami. Nagle po prostu czuje się, że mamy do czynienia z wielką sztuką. 

Teatr kostiumu

Spośród monodramów, które wykorzystywały - w mniejszym lub większym stopniu - narzędzia sztuki scenicznej, które w pewnym myślowym skrócie nazwałam "teatrem kostiumu", chciałabym zwrócić uwagę na dwa, moim zdaniem, najbardziej interesujące.

Kamil Maćkowiak w monodramie DIVA Show, fot. Krzysztof Zatycki

Pierwszym z nich jest monodram "DIVA Show"- w pełnym tego słowa znaczeniu autorski.  Zarówno bowiem scenariusz, jak też reżyseria, choreografia i wreszcie samo wykonanie są dziełem jednego artysty - Kamila Maćkowiaka. Aktor gościł już z powodzeniem na WROSTJA w 2007 roku, z monodramem "Niżyński", wielokrotnie nagradzanym na różnych festiwalach (m.in. w Sankt Petersburgu i Kilonii). 

Spektakl "DIVA Show" realizowany został w konwencji stand-upu - komediowego monologu, który powstaje w dość ścisłym kontakcie z publicznością. Wykonawca co i rusz nawiązuje z nią dialog. Tak też było w przypadku Kamila Maćkowiaka. Kiedy pojawił się na scenie ubrany w kobiecy kostium, w peruce i makijażu, skojarzył mi się z postaciami z filmów Almodovara - z Agrado z "Wszystko o mojej matce" czy Letalem z "Wysokich obcasów". Bohater o skomplikowanej, neurotycznej osobowości, snuje przed nami monolog o swojej fascynacji Tiną Turner, dzieciństwie bez ojca, z oschłą i nieumiejącą okazać mu uczuć matką, o trudnym dorastaniu, wyobcowaniu i o potrzebie akceptacji... Jego problemy w taki czy inny sposób okazują się być naszymi - jakże dobrze rozumiemy jego uzależnienia, wątpliwości lęki. Czasami, jak u Almodovara, humor Maćkowiaka ociera się o granice dobrego smaku, innym razem prowokuje nas do współ-odczuwania, wzbudza empatię i zrozumienie... Przez dwie bite godziny aktor wydobywa z siebie tak wiele różnych emocji i tak jest w swojej grze prawdziwy, że momentami widz ma wrażenie, jakby odgrywał przed nim psychodramę. Jest zabawny, błyskotliwy, dowcipny, jest też smutny, wycofany, przestraszony...

Kamil Maćkowiak w monodramie DIVA Show, fot. Krzysztof Zatycki

A utrzymać uwagę widza przez tak długi czas nie jest bynajmniej łatwo! Aktor posiłkuje się wprawdzie kostiumem, scenografią, multimediami - tańczy, śpiewa, komentuje obraz, ale ustawicznie nawiązuje także kontakt z publicznością. Swój najbardziej osobisty monolog wypowiada do kamery, a my obserwujemy na ekranie jego zmienioną, jakby odkształconą traumatycznymi przeżyciami, twarz. Na koniec maski opadają i staje przed nami aktor pozbawiony charakteryzacji - człowiek jak każdy. 

Aleksander Rubinovas, Koba, fot. Krzysztof Zatycki

Drugim monodramem, o którym z pewnością warto napisać, jest "Koba" w wykonaniu i reżyserii litewskiego aktora Aleksandra Rubinovasa. Wyznam, że spośród obejrzanych przedstawień, to właśnie zrobiło na mnie największe wrażenie. 

Tytuł spektaklu nawiązuje do nieoficjalnego imienia Stalina, którego w młodości przyjaciele nazywali Kobą (w gruzińskim folklorze znana jest pod takim imieniem postać rozbójnika – w rodzaju Robin Hooda). Monodram jest opowieścią jednego z towarzyszy dyktatora, nazwanego przez niego pseudonimem Fudżi, z powodu skośnych oczu. Obaj byli Gruzinami i dzięki temu, że znali się "od zawsze". Możemy więc poprzez opowieść bohatera próbować zgłębić fenomen osobowości Stalina. Z jednej strony Fudżi dobrze wie, że Koba jest bezwzględny i okrutny. Jeśli miał jakieś złudzenia, pozbył się ich podczas śledztwa, kiedy to przesłuchujący go oficer uświadomił mu, że nikt nie śmiałby aresztować "przyjaciela Stalina", gdyby on sam sobie tego nie zażyczył. Z drugiej strony, po powrocie z katorgi, doświadcza "dobrodziejstw" od dyktatora, kiedy zdaje trudny egzamin z bezwarunkowego posłuszeństwa i miłości. Nigdy jednak nie przestaje się bać. Aktor umiejętnie doprowadza swoją opowieść do punktu kulminacyjnego, kiedy to Stalin zaprasza Fudżi do swojej daczy i tam podczas spaceru po ogrodzie wyznaje, że zabił wszystkich dawnych towarzyszy. Został tylko Fudżi. Dlaczego właśnie on? A może będzie kolejną, ostatnią ofiarą okrutnika? Taki scenariusz także bierze pod uwagę. A jednak Stalin zostawia go i już nigdy więcej się z nim nie spotyka.

Aleksander Rubinovas, Koba, fot. Krzysztof Zatycki

Rubinovas zagrał właściwie podwójną rolę - był Fudżi i Stalinem równocześnie; katem i ofiarą. To wszystko, zdaje się mówić artysta, może się mieścić w jednym człowieku. Rozpoczyna swoją opowieść nieśpiesznie - od parzenia herbaty, ale rozwija ją w taki sposób, że widz siedzi jak zahipnotyzowany. Używa nielicznych rekwizytów, ale wszystkie one są znaczące. Najbardziej sugestywna jest scena, w której aktor, owinięty pledem, staje na podwyższeniu - kiedy s t a j e  s i ę  Stalinem. Nie mamy wątpliwości, że człowiek ten zdolny jest do wszystkiego. Równocześnie zaś Rubinovas gra potulnego, choć pełnego dumy człowieka, który musiał zapomnieć o tym, kim jest, nie z tchórzostwa, ale ze względu na miłość do żony i córki. Aktor jest prawdziwy i przekonywujący w obu tych rolach w sposób wprost fenomenalny. Cechą wielkiego aktorstwa jest ta prawda o człowieku, którą wypowiada się poprzez sztukę. Podczas oglądania monodramu ani przez chwilę w nią nie wątpiłam...

Teatr słowa

Jest jeszcze taki rodzaj monodramu, który charakteryzuje niezwykła oszczędność środków scenicznych, a który koncentruje się na słowie. Pamiętam, jakie wrażenie zrobił na mnie przed paru laty monodram Ewy Błaszczyk "Rok magicznego życia". Aktorka olśniła mnie wtedy swoją - chciałoby się powiedzieć - grą, ja jednak twierdzę: prawdą o ludzkim losie i zrobiła to bez jednego rekwizytu (jeśli nie liczyć krzesła, na którym w pewnym momencie siadała).

Wiesław Komasa, Różewiczogranie, fot. Krzysztof Zatycki

Podobnie było w tym roku, w odniesieniu do monodramu Wiesława Komasy - "Różewiczogranie". Dodać trzeba, że aktor uczestniczy we WROSTJA od 1971 roku, a jego teatr zawsze był organicznie związany z poezją. Także z poezją Tadeusza Różewicza, po którą sięgał jeszcze podczas studiów. W Czarnej Książeczce z Hamletem, która ukazała się w 2014 roku i jest próbą opisania fenomenu aktorstwa Komasy, artysta tak to komentuje (także w odniesieniu do "Filozofii po góralsku" ks. Józefa Tischnera):

... nad którymi [Tischnerem i Różewiczem] pochylam się naprawdę od dawna, ale wciąż wydaje mi się, że przez zawiłość i porażającą prostotę Tadeusza Różewicza są dla mnie wciąż do odkrywania.

W istocie, Wiesław Komasa odkrył dla mnie Różewicza innego niż znany mi ze spektakli i własnych lektur. Jego Różewicz to ktoś doświadczony, a zarazem nieśmiały, ktoś, kto całe życie boi się przyznać do tego, że jest poetą, kto toczy nieustannie rozmowy z tymi, którzy odeszli i kto chciałby nawiązać więź z tymi, którzy dopiero nadchodzą - z młodymi. Poeta to ktoś, kto nie wyobraża sobie świata bez poezji, ktoś, komu dziennikarz zadaje banalne pytania, na które nie zna odpowiedzi...

Aktor wchodzi na scenę od widowni, która powoli się wycisza, rozmawia przez telefon komórkowy - jest jednym z nas. A jednocześnie wie i rozumie więcej... Komasa mówi tekstami wierszy Różewicza, jego "Kartoteki", "Matka odchodzi". Mówi także sobą - opowiada o spotkaniu z Poetą, dodaje teksty "zasłyszane", bo Komasa ma słuch do człowieka. Na scenie bardziej JEST niż gra i to jest chyba najlepszym określeniem jego stylu. JEST ze swoim doświadczeniem - ludzkim i teatralnym (tego oddzielić nie sposób), ze swoją wrażliwością na słowo, swoimi przeżyciami, odkryciami, przemyśleniami... Całe piękno jego teatru zawiera się właśnie w tej OBECNOŚCI. Bo Komasa zawsze jest d l a drugiego człowieka. Może jeszcze bardziej intensywnie niż przed czterdziestu paru laty, kiedy przedstawił swój pierwszy monodram.

49 edycja WROSTJA pozwoliła widzom przekonać się, że prawdziwa sztuka jest niezniszczalna i zawsze możemy z niej zaczerpnąć jak ze źródła.

49. WROSTJA odbyły się w dniach od 24 do 26 października 2015 roku. Na zakończenie przeglądu monodramów nagrodzono występujących aktorów. 

Relacja ukazała się pierwotnie na portalu Kulturaonline.

"Jak odmawiać" - wystawa w ramach TIFF Festival 2018. Sylwetki artystów

"Jak odmawiać" to wystawa Programu Głównego w ramach TIFF Festival 2018 // Współpraca. Będzie trwać od 6.09 do 20.10.2018 r. w Galerii SiC! BWA Wrocław.

To podobno zdolność do efektywnej współpracy pozwoliła homo sapiens przejąć kontrolę nad światem. Rodzimy się w zastanym porządku społecznym i kulturowym – życie wśród ludzi wymaga codziennie potwierdzanej zgody na akceptację norm, praw, obyczajów. Musimy współpracować, bo tak jest łatwiej i bezpieczniej. Bo wymiana wiedzy, doświadczeń i umiejętności to w większości same korzyści dla wszystkich uczestniczących w życiu społecznym.

Dlaczego zatem odmawiamy współpracy? Co na niej tracimy i co zyskujemy idąc swoją drogą? Czy niezgoda zawsze jest niepożądana? Czy ci, którzy odcięli się, pozostaną na zawsze na marginesie czy też zaczną współpracować budując alternatywną wspólnotę? Odmawiać można na wiele sposobów. Rzadko wybieramy opcję „wszystko albo nic”. Czasami niezgoda na współpracę to po prostu nieoglądanie telewizji lub skasowanie kont z serwisów społecznościowych. Innym razem ograniczenie konsumpcji, nieodbieranie telefonu lub zwolnienie się z pracy. Niekiedy też to zupełne wycofanie się, znalezienie nowego domu i nowych przyjaciół.

Prezentacja artystów

Paweł Starzec, fot. organizatorów

Paweł Starzec (1992) – fotograf, socjolog, dziennikarz. Autor projektów dokumentalnych. Skupia się na zagadnieniach przestrzeni i jej kontekstów. Socjolog wizualny, zajmujący się nowymi ikonografiami i zagadnieniami masowej pamięci wizualnej i komunikacji. Nauczyciel, odpowiedzialny za wiele programów warsztatowych jako autor i wykładowca, współzałożyciel fundacji Paper Beats Rock, obecnie członek kolektywu twórców Azimuth Press. Doktorant na Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, student Instytutu Fotografii Twórczej Uniwersytetu Śląskiego w Opawie. Muzyk i artysta dźwiękowy, grający w projekcie Mazut i solo pod szyldem Centralia. Entuzjasta zinów i kultury DIY.

Inga Makeyeva, fot. organizatorów

Inga Makeyeva (1990) – urodzona w Witebsku, na Białorusi. Fotografka portretowa i reportażowa. W 2016 roku wzięła udział w projekcie Polis(h) Photo Lab Towarzystwa Inicjatyw Twórczych "ę". Wspólnie z Kamilą Dąbrowską autorka książki fotograficznej Choice, która poświęcona jest tematyce antykonsumpcyjnej.

Kamila Dąbrowska, fot. organizatorów

Kamila Dąbrowska (1976) – absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim i Akademii Fotografii w Warszawie, zawodowo zajmująca się fotografią i grafiką komputerową. Brała udział w wystawach zbiorowych, a jej książka fotograficzna Na stację została nominowana do Fotograficznej Publikacji Roku 2015. Prowadziła warsztaty fotograficzne dla młodzieży w Centrum Społecznym Paca 40 na warszawskiej Pradze oraz w Warszawskich Centrach Wspierania Rodzin. Autorka zdjęć do przewodnika po dorzeczu Bugu i Liwca. W fotografii skupia się na ludziach, na ich problemach, marzeniach i historiach, ważny jest dla niej kontakt z bohaterem.

Mirek Kazimierczak, fot. organizatorów

Mirek Kaźmierczak (1989) – fotograf, urodzony w Sanoku. Interesuje go szeroko pojęty nurt fotografii dokumentalnej i reportażowej. Absolwent Fotografii Prasowej na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Uczestnik siódmej edycji Migawek,  warsztatów fotograficznych organizowanych przez Towarzystwo Inicjatyw Twórczych "ę". Finalista Debuts 2018. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Wojciech Mazan

Wojciech Mazan (1989) – architekt, studiował we Wrocławiu i Rotterdamie. Współtworzy grupę PROLOG (www.prlg.pl), w ramach której otrzymał drugą. nagrodę w urbanistycznym konkursie na zagospodarowanie Międzyodrza w Szczecinie oraz drugą nagrodę w konkursie na Międzynarodowe Centrum Muzyki w Żelazowej Woli. Wspólnie z Tatą robi zdjęcia do Atlasu Altan / https://www.instagram.com/atlasaltan.

Maciej Pisuk fot Andrzej Georgiew

Maciej Pisuk (1965) – absolwent Studium Scenariuszowego w PWSFTviT w Łodzi. Scenarzysta (m.in. Jesteś Bogiem reż. Leszek Dawid), scriptdoctor i fotograf. Od wielu lat pracuje nad cyklem dokumentalnym poświęconym mieszkańcom ulicy Brzeskiej na warszawskiej Pradze. Fotografie z tego cyklu prezentowane były m.in. w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie oraz Galerii Fotografiska w Sztokholmie. W trakcie trwania Sztokholmskiej ekspozycji został publicznie uściskany przez Sally Mann, co uważa za najważniejsze zdobyte dotychczas wyróżnienie. Współpracuje z kolektywem „Sputnik Photos” jako autor tekstów krytycznych i literackich. W latach 80. jako nastolatek działał w podziemnym Bielskim Komitecie Oporu Społecznego (kolportaż ulotek, malowanie napisów na murach). Redagował niezależne pismo literacko-społeczne „Gąbka”. Był kolporterem m.in. „Tygodnika Mazowsze” i „Solidarności Podbeskidzia”.


Rapid Response Unit / Jeremy Deller. Rapid Response Unit News to swoista "redakcja" skupiająca twórców (muzyków, aktorów, pisarzy, poetów, fotografów, artystów wizualnych), którzy chcą, na wzór tradycyjnych mediów, błyskawicznie reagować na bieżące wydarzenia, wykorzystując sztukę. W marcu 2018 roku publikują i rozdają na ulicach Londynu i Liverpoolu 2000 sztuk plakatu How to leave Facebook zaprojektowanego przez Jeremy’ego Dellera (brytyjski artysta, zdobywca Turner Prize w 2004 roku). Jest to błyskawiczna reakcja na tzw. aferę Cambridge Analytica, którą kilka dni wcześniej opisał “The New York Times” wraz z “The Guardian”.

Dave Morrow – fotograf krajobrazu i nocnego nieba, pedagog i podróżnik. W marcu 2015 roku porzucił swoją pracę inżyniera lotniczego, by oddać się w pełni fotografii oraz podróżom. Poza tym prowadzi kursy, na których przekazuje wiedzę związaną z fotografią krajobrazu, jak i astrofotografią. Największą przyjemność sprawiają mu fotograficzne podróże, którym poświęca 9 miesięcy w roku.

Franciszek Buchner (1985) – fotograf, absolwent Katedry Fotografii na Wydziale Komunikacji Multimedialnej Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Jego prace pokazywane były m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (wystawa zbiorowa Gdyby dwa morza miały się spotkać, 2015), warszawskiej Fundacji Nowej Kultury Bęc Zmiana (wystawy indywidualne Przedmioty własne artystów, 2015 oraz Architektura XXI wieku. Warszawa, 2011), galerii Raster w Warszawie (wystawa zbiorowa Salon Nowej Fotografii 2016) oraz na 10. Przeglądzie Sztuki SURVIVAL we Wrocławiu (2012). W latach 2010-2014 współpracował z Galerią Czułość, gdzie prezentował wystawę indywidualną Ptaki, ryby, szczury (2014). W latach 2016–2018 współtworzył z Norbertem i Agnieszką Delman STROBOSKOP niezależną przestrzeń tworzoną przez artystów w Warszawie, gdzie również mieszka i pracuje.

Czarny Latawiec (Daniel Brożek) – pracuje we Wrocławiu, aktywny na polach sztuki i studiów nad dźwiękiem oraz krytyki muzycznej. Kurator Sceny Dźwiękowej Przeglądu Sztuki Survival i cyklu warsztatowo-koncertowego Canti Spazializzati, współpracuje z magazynem “Glissando”, Pracownią Badań Pejzażu Dźwiękowego Uniwersytetu Wrocławskiego i festiwalem Sanatorium Dźwięku. Prowadzi bloga Canti Illuminati. W projekcie Czarny Latawiec jest autorem albumów muzycznych, instalacji i teatralnych ścieżek dźwiękowych.

Iain McKell (1957) – fotograf, dorastał w Weymouth w Dorset, studiował projektowanie graficzne na Exeter College of Art and Design. Od lat 80. XX wieku fotografuje różne subkultury: londyńskich scen undergroundowej kultury klubowej (w tym Blitz Kids czy nieznanego jeszcze wtedy Boya George czy rozpoczynającą karierę Madonnę), amerykańskich Rockabilly, Psychedelic Trance w Tajlandii, subkultury fetyszowe, druidów czy współczesnych poganów. Od 2001 roku przez 10 lat towarzyszył grupie brytyjskich travellersów, których życie przedstawił w projekcie The New Gypsies – w formie wystawy i książki fotograficznej. Jego zdjęcia publikowane były takie magazyny jak: “i-D”, “The Face”, “The Observer”, “Vogue”, “V magazine”.

Hubert Kostkiewicz – wrocławskiej publiczności znany jako aktywista, animator kultury i współtwórca niezależnej instytucji społeczno-kulturalnej Centrum Reanimacji Kultury (CRK). Współpracuje z wieloma oddolnymi inicjatywami jak Nomada czy Miser Art. Zasięg ma jednak zdecydowanie wykraczający poza lokalne środowisko, głównie jako muzyk (The Kurws), organizator koncertów (min. Avant Art i scena muzyczna festiwalu Nowe Horyzonty) i dziennikarz.

Warstwy (Adam Martyniak & Karolina Włodek & Michał Mejnartowicz) – subprojekt Wykwitu, powstałego w 2015 roku miejsca działalności artystycznej i wystawienniczej, oddolnej inicjatywy opartej na współpracy znajomych zamieszkujących wspólnie poniemiecką willę na Zaciszu. W trakcie wspólnych działań wytworzył się naturalny podział. W rezultacie część osób powołała do życia koncept Warstwy. To przedsięwzięcie nie wpasowuje się w ramy instytucjonalności. Eksperyment jest najbardziej otwartym i ogólnym określeniem tego działania. Bodźcem jest zastana sytuacja i poczucie głodu eksperymentu na tym specyficznym gruncie. Tę specyfikę stwarza zakumulowany w grupie ludzi potencjał twórczy i intelektualny, możliwość jego potęgowania przez współpracę, wypracowana wspólnie koncepcja oraz unikatowe miejsce – willa – w której przyszło zamieszkać tej grupie.

Girls to the Front: Agata Wnuk & Ola Kamińska – inicjatywa organizująca koncerty dziewczyn z Polski i z zagranicy, grają dj sety i co kilka miesięcy wydają własnego zina. Chcemy, aby dziewczyny miały własną, komfortową przestrzeń do dzielenia się swoimi pracami, myślami i projektami muzycznymi, wolną od seksizmu i wszelkiej dyskryminacji.

Sebastian Strzelecki – doktor nauk humanistycznych, wykłada dziennikarstwo telewizyjne na Uniwersytecie Warszawskim. Jest operatorem kamery w telewizji informacyjnej, autorem zdjęć do reportaży telewizyjnych i filmów promocyjnych m.in. z Palestyny, USA, Rosji, Etiopii jak również do filmu Zakopińczycy Jerzego Porębskiego, o polskiej szkole himalajskiego alpinizmu, który otrzymał nagrodę główną na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Górskich Ushuaia.

Wiedźma – współtworzona przez Małgorzatę Ławrynowicz, wydawana była od 1996 roku jako niezależny zin anarchofeministyczny. Ostatni numer ukazał się w 2004 roku. Grupa WIEDŹMA nie powstała na gruzach miłosnych zawodów czy doświadczeń w nieudanych związkach, ale w wyniku wnikliwej obserwacji świata, który okazał się nie taki jakiego chcielibyśmy widzieć. (...) Jesteśmy grupą lokalną skupiająca kobiety i mężczyzn przeciwstawiających się seksistowskiej, katolickiej, homofobicznej rzeczywistości. (...) Główny nacisk Wiedźma kładzie na współpracę pomiędzy mężczyznami i kobietami w tworzeniu innej kultury niż ta, w której żyjemy, kultury opartej nie na dominacji, dyskryminacji i przemocy, a na współistnieniu, szacunku i wolnym wyborze. Przeciwstawiamy się rolom jakie narzuca nam system patriarchalny, schematom kobiecości i męskości, uważamy, że każdy ma prawo rozwijać się zgodnie z samodzielnie wybranymi rolami.


Program wydarzeń towarzyszących:

sobota, 8.09, godz. 13.30
Oprowadzanie kuratorskie

sobota, 15.09, godz. 17.00
Akcja–Zastępstwo. Alternatywne oprowadzanie


---
TIFF Festival 2018 // Współpraca

Tegorocznym tematem TIFF Festival jest Współpraca. Będziemy się skupiać na wszelkiego rodzaju kolaboracjach, kolektywach, a nawet odmowach kooperacji czy na rozmywaniu się autorstwa. Jak zmieniają się formy kolaboracji na poziomie cyfrowych społeczności? Na czym polega współpraca artystów w zakresie tworzenia przez niego dzieła? Jak można współdziałać z różnymi instytucjami bądź mediami? Na te pytania będzie starał się odpowiedzieć TIFF Festival w roku 2018. Podczas tej edycji pokażemy projekty z jednej strony opowiadające historię o różnych wymiarach współpracy, a z drugiej takie, które same powstały w wyniku takiej kooperacji. Tradycyjnie odbędzie się również otwarty konkurs, w ramach którego wybierzemy najciekawsze zgłoszone projekty, by pokazać je na wystawach. Program uzupełnią spotkania autorskie, oprowadzania, dyskusje oraz wieczorne, muzyczne wydarzenia.

W tym roku zaprosiliśmy do Rady Programowej nie tylko kuratorów zewnętrznych, ale również naszych partnerów z galerii, gdzie odbędzie się Program Główny. Chcemy, by od początku tworzyli razem z nami wystawy odbywające się w ich przestrzeniach.


www.tiff.wroc.pl