Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Rafael, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty
Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Rafael, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

piątek, 20 marca 2020

Wystawa, którą zamknięto: "Raphael 1520-1483" w Scuderie del Quirinale w Rzymie

Wystawa będąca hołdem dla Raffaela pięćset lat po śmierci najwybitniejszego artysty renesansu zostanie zamknięta do 3 kwietnia zgodnie z dekretem włoskiego premiera dotyczącym wdrożenia środków przeciwko COVID-19. Na razie możemy oglądać tylko zdjęcia ekspozycji


Rafael (właśc. Raffaello Santi lub Raffaello Sanzio) zmarł w Rzymie 6 kwietnia 1520 roku i to właśnie Rzymowi zawdzięcza swoją sławę. Jest zatem szczególnie istotne, aby ten narodowy hołd miał miejsce w mieście, w którym artysta z Urbino w pełni wyraził swój ogromny talent i gdzie jego życie nagle skończyło się w wieku zaledwie 37 lat. Ponad sto arcydzieł, które są podpisane, a w każdym razie można je przypisać pomysłom Rafaela, po raz pierwszy zgromadzono w Scuderie, w tym obrazy, kreskówki, rysunki, arrasy i projekty architektoniczne. Towarzyszy im podobna liczba prac służących jako porównanie i kontekst (rzeźby i inne starożytne artefakty, rzeźby renesansowe, kodeksy, dokumenty i cenne arcydzieła sztuki użytkowej), co łącznie daje 204 prace na wystawie,


Rafael, portret Baltazara Castoglione, 1515, Muzeum Luwr

Wystawa jest wydarzeniem wyjątkowym, mającym na celu przywrócenie uniwersalnej wartości sztuki Rafaela, która przez cztery wieki stanowiła niekwestionowaną podstawę zachodnich standardów artystycznych. Została zorganizowana wspólnie przez Scuderie del Quirinale we współpracy z Galerią Uffizi, a jej kuratorami są:  Marzia Faietti i Matteo Lafranconi, z udziałem Vincenzo Farinelli i Francesco Paolo Di Teodoro. Projekt powstał we współpracy z Galerią Borghese, Parco Archeologico del Colosseo i Muzeami Watykańskimi, instytucjami, które hojnie udostępniły swoje zbiory, aby wspomóc Scuderie del Quirinale i Galerię Uffizi podczas obchodów roku Raphaela w Rzymie.

Rafael, Madonna z Dzieciątkiem i św. Janem, 1510, Waszyngton National Gallery of Art

Wystawa o niespotykanej skali, prezentuje arcydzieła ze zbiorów najważniejszych krajowych i międzynarodowych muzeów i kolekcji, w tym: Gallerie Nazionali d'Arte Antica, Pinacoteca Nazionale (Bolonia), Museo e Real Bosco di Capodimonte, Galleria Borghese, the Museo Archeologico Nazionale (Neapol) i Fondazione Brescia Musei, a także Muzea Watykańskie, Luwr, Galeria Narodowa (Londyn), Prado, Museo Nacional de Artes decorativas (Madryt), National Gallery of Art (Waszyngton) , Metropolitan Museum (Nowy Jork), Albertina (Wiedeń), British Museum, Royal Collection, Ashmolean Museum (Oxford) i Musée des Beaux-Arts (Lille).

Wśród dzieł znajdują się: Madonna del Granduca i Kobieta z welonem z Uffizi oraz wielki ołtarz św. Cecylii z Pinacoteca Nazionale w Bolonii; dzieła, które nigdy nie wróciły do ​​Włoch, odkąd zostały wywiezione w celu utworzenia takich kolekcji, jak wysublimowana Alba Madonna z National Gallery w Waszyngtonie, Madonna of the Rose z Prado lub Tempi Madonna z Alte Pinakothek w Monachium; niezwykłe i kultowe obrazy, takie jak Portret Baldassarre Castiglione i Autoportret z przyjacielem z Luwru. Portrety dwóch papieży, którzy pozwolili Rafaelowi wykazać swój ogromny potencjał artystyczny w latach rzymskich: Juliusza II z National Gallery w Londynie i Leona X z kardynałami Giulio de 'Medici i Luigi de' Rossi z Uffizi.

Rafael, portret papieża Grzegorza II, 1512, Galeria Narodowa w Londynie

Rafael i Rzym

Autoportret, 1506-1508, Galeria Uffizi

Rafael mieszkał w mieście papieży, kurii, papieskich patronów, humanistów, naukowców i pisarzy, z których wielu było jego przyjaciółmi. Jedenaście intensywnych i płodnych lat, podczas których był w stanie wyrazić swój talent w nowych i eksperymentalnych formach, które wyniosły go wraz z Michałem Aniołem na największego artystę późnego renesansu. Wystawa zwraca szczególną uwagę na fundamentalny okres rzymski, w pełni opisując twórcze dzieła artysty z Urbino w kluczu monograficznym: od sztuki dekoracyjnej, poprzez malarstwo, po architekturę i urbanistykę - Raphael został szefem Fabbrica di San Pietro, konstrukcja św. Piotra, w 1514 roku - wystawa nie ogranicza się do pokazania arcydzieł malarstwa,

Przeprowadzanie wykopalisk w celu wydobycia artefaktów i ruin; studiowanie i zachowanie pozostałości miejskich starożytnego Rzymu; nadzorowanie wspaniałego placu budowy bazyliki Świętego Piotra; doskonaląc naukę i metodę malowania, kochaną i pożądaną przez najbardziej prestiżowych klientów ze względu na jej naturalność i niezrównaną harmonię. Te i wiele innych były zadaniami, które Rafael miał wykonywać w okresie rzymskim i aż do jego nagłego odejścia.

Rafael, Studia dotyczące dysputy na temat św. Sakramentu oraz sonet, 1509-1511, British Museum

Już za życia został okrzyknięty geniuszem, po jego śmierci opłakiwali go w swych wierszach wybitni poeci. Rafael był zaprzyjaźniony z wielkimi humanistami swojej epoki, jak Baldassare Castiglione czy Bernardo Dovizi da Bibbiena. Przyjaźnił się i rywalizował z innym artystami, prowadził też żywą korespondencję z Albrechtem Dürerem. W swoich wielkich dziełach starał się pogodzić wartości chrześcijańskie z optymizmem epoki odrodzenia oraz z pogańską filozofią antyczną, odkrywaną przez ludzi renesansu. Widać to w takich jego dziełach jak np. Szkoła ateńska, gdzie Rafael w papieskiej sali przedstawił grupę uczonych, skupionych według największych filozofów antyku, których autorytet uznawał także Kościół katolicki – Platona i Arystotelesa.

Rafael, Studium ręki i twarzy, 1497-1499, Oxford, Ashmolean Museum


Był człowiekiem bardzo religijnym. Od 1514 należał do Bractwa Ciała Chrystusowego w Urbino i do tajnego stowarzyszenia ludzi świeckich Oratorium Boskiej Miłości w Rzymie. Zmarł przedwcześnie po ataku febry w wieku 37 lat. Zgodnie z życzeniem pochowany został w rzymskim Panteonie. Epitafium wyryte na grobowcu brzmi: „Tu spoczywa Rafael. Bałem się tego, co niezgłębione, pokonałem zwyczajne, wielkim równy, tylko śmiertelne zmarło ze mną”. Madonnę nad grobem (Madonna del Sasso) wyrzeźbił Lorenzo Lotti (Lorenzetto).

Informacje i zdjęcia - ze strony muzeum Scuderie del Quirinale oraz z Wikipedii

sobota, 9 kwietnia 2022

"Raphael' - otwarcie wystawy słynnego malarza w National Gallery of London

Od dziś Muzeum Narodowe w Londynie zaprasza na wystawę poświęconą Rafaelowi, która - jako jedna z pierwszych - prezentuje cały dorobek słynnego artysty renesansowego. Widzowie będą mogli przyjrzeć się jego słynnym obrazom i rysunkom, a także jego pracom w dziedzinie architektury, poezji i projektom rzeźb, gobelinów oraz grafik.


Jego życie było krótkie, praca płodna, a spuścizna nieśmiertelna. Malarz, rysownik, architekt, archeolog i poeta, Rafael uchwycił w swojej sztuce to, co ludzkie i boskie, miłość i przyjaźń, naukę i moc. W swojej krótkiej karierze, trwającej zaledwie dwie dekady, Raphael ukształtował bieg zachodniej kultury, jak niewielu artystów wcześniej lub później.

Rafael, Bindo Altoviti,, ok. 1515, Samuel H. Kress Collection, 1943.4.33

Ta wystawa, jedna z pierwszych w historii, która eksploruje całą karierę Rafaela, przygląda się jego słynnym obrazom i rysunkom, a także jego pracom w dziedzinie architektury, poezji i projektowania rzeźb, gobelinów i grafik.

Wystawa o niespotykanej skali, prezentuje arcydzieła ze zbiorów najważniejszych krajowych i międzynarodowych muzeów i kolekcji, w tym: z Luwru, Narodowej Galerii Sztuki, Waszyngtonu, Muzeum Prado, Muzeum Uffizi i Muzeum Watykańskiego. Jest to bezprecedensowa okazja, aby zobaczyć zakres umiejętności, kreatywności i pomysłowości Rafaela. Już za życia został okrzyknięty geniuszem, po jego śmierci opłakiwali go w swych wierszach wybitni poeci. Rafael był zaprzyjaźniony z wielkimi humanistami swojej epoki, jak Baldassare Castiglione czy Bernardo Dovizi da Bibbiena. Przyjaźnił się i rywalizował z innym artystami, prowadził też żywą korespondencję z Albrechtem Dürerem. W swoich wielkich dziełach starał się pogodzić wartości chrześcijańskie z optymizmem epoki odrodzenia oraz z pogańską filozofią antyczną, odkrywaną przez ludzi renesansu. Widać to w takich jego dziełach jak np. Szkoła ateńska, gdzie Rafael w papieskiej sali przedstawił grupę uczonych, skupionych według największych filozofów antyku, których autorytet uznawał także Kościół katolicki – Platona i Arystotelesa.

Rafael, portret Baltazara Castoglione, 1515, Muzeum Luwr

Był człowiekiem bardzo religijnym. Od 1514 należał do Bractwa Ciała Chrystusowego w Urbino i do tajnego stowarzyszenia ludzi świeckich Oratorium Boskiej Miłości w Rzymie. Zmarł przedwcześnie po ataku febry w wieku 37 lat. Zgodnie z życzeniem pochowany został w rzymskim Panteonie. Epitafium wyryte na grobowcu brzmi: „Tu spoczywa Rafael. Bałem się tego, co niezgłębione, pokonałem zwyczajne, wielkim równy, tylko śmiertelne zmarło ze mną”. Madonnę nad grobem (Madonna del Sasso) wyrzeźbił Lorenzo Lotti (Lorenzetto).

Rafael, Studium głowy apostoła podczas Przemienienia, ok. 1519-1520,
Pinacoteca Vaticana, kolekcja prywatna, New York. fot. Tim Nighswander/IMAGING4ART

Informacje i zdjęcia - ze strony muzeum Scuderie del Quirinale, The National Gallery of London  oraz z Wikipedii

Raphael | Trailer | National Gallery

The Credit Suisse Exhibition:
Raphael
9 April - 31 July 2022
Location: Rooms 1–8



środa, 9 lutego 2022

Rafael w National Gallery of London

Od 9 kwietnia do 21 lipca Galeria Narodowa w Londynie zaprasza na przekrojową wystawę prac Rafaela Santi -  włoskiego malarza i architekta, najmłodszego z trójki słynnych artystów włoskiego renesansu – obok Michała Anioła i Leonarda da Vinci, znanego przede wszystkim z licznych przedstawień Madonny.


Jego życie było krótkie, praca płodna, a spuścizna nieśmiertelna. Malarz, rysownik, architekt, archeolog i poeta Rafael uchwycił w swojej sztuce to, co ludzkie i co boskie: miłość i przyjaźń, naukę i moc. W swojej krótkiej karierze, trwającej zaledwie dwie dekady, Rafael wpłynął na kształt zachodniej kultury, jak niewielu artystów wcześniej lub później.

To wystawa, jedna z pierwszych w historii, która ukazuje całą twórczość Rafaela, pozwala przyjrzeć się jego słynnym obrazom i rysunkom, a także pracom z dziedziny architektury, poezji i projektowania rzeźb, gobelinów i grafik.

Dzięki temu, że pożyczono prace Rafaela z Ermitażu, Luwru, Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie, Muzeum Prado, Muzeum Uffizi, Muzeum Watykańskiego i Galerii Doria Pamphilj, jest to bezprecedensowa okazja, aby zobaczyć zakres umiejętności, kreatywności i pomysłowości artysty.

Rafael, Madonna z Dzieciątkiem i św. Janem, 1510, Waszyngton National Gallery of Art

informacja prasowa

piątek, 26 kwietnia 2019

Grafika Rembrandta zakupiona na pchlim targu i erotyczna praca Brunona Schulza na wystawie "Grafika Artystyczna"


Na wystawie "Grafika Artystyczna" w DESA Unicum od 26 kwietnia zobaczyć można ekslibris wykonany dla książek erotycznych przyjaciela Bruno Schulza, Maksymiliana Goldsteina. Ponadto zaś pojawią się również grafiki innych wybitnych twórców, m.in. Stanisława Szukalskiego, Rembrandta, Pabla Picassa, Jerzego Nowosielskiego, Ryszarda Winiarskiego czy Stanisława Kubickiego.

Bruno Schulz, Ekslibris Maksymiliana Goldsteina "Ex lirbis eroticis", 1920 r.

Bruno Schulz był postacią niezwykłą. Wybitny pisarz, znany najbardziej jako autor „Sklepów cynamonowych” i „Sanatorium pod klepsydrą”, tworzył też wyjątkowe grafiki. Posługiwał się przy tym rzadko używaną techniką cliché verre. Do najbardziej znanych prac Schulza należą m.in. ryciny przedstawiające sadomasochistyczne wizje. Zachwycił się nimi sam Witkacy. Na wystawie "Grafika Artystyczna" w DESA Unicum od 26 kwietnia zobaczyć będzie można ekslibris wykonany dla książek erotycznych przyjaciela artysty – Maksymiliana Goldsteina. Ponadto pojawią się również grafiki innych wybitnych twórców m.in. Stanisława Szukalskiego, Rembrandta, Pabla Picassa, Jerzego Nowosielskiego, Ryszarda Winiarskiego czy Stanisława Kubickiego.


Fetysz damskiego ciała i erotyczne wizje to znak rozpoznawczy twórczości Brunona Schulza. Jego najbardziej znana realizacja graficzna – „Xięga Bałwochwalcza” przedstawia kłębowisko ludzi oddających się miłości fizycznej i układających się w ornamentalne układy. Podobnie rzecz ma się w przypadku grafiki prezentowanej na wystawie. Widzimy na niej wrota (bądź nagrobek) zbudowane z ludzkich ciał. W nieokiełznanej wyobraźni artysty brama otwierała drogę do rozkoszy pomieszanej z cierpieniem. Ekslibris Maksymiliana Goldsteina „Ex libris eroticis” stworzony został właśnie do książki erotycznej.

Rembrandt van Rijn, "Archanioł Rafael opuszczający rodzinę Tobiasza", stan II (4), 1641-47 r.
Jednym z najciekawszych obiektów na wystawie jest również grafika Rembrandta „Archanioł Rafael opuszczający rodzinę Tobiasza” z 1641 -1647 roku. Artysta uważany jest za jednego z największych światowych twórców. Obrazy Rembrandta znajdują się w najważniejszych kolekcjach, a te dostępne na rynku aukcyjnym kosztują fortunę. Graficzna twórczość artysty jest równie istotna jak jego malarstwo. Ciekawa jest również historia pochodzenia samej pracy. Właściciel grafiki zakupił ją na pchlim targu we Francji.

Stanisław Szukalski, Kopernik, lata 70. XX w. r.

Na wystawie pojawi się również praca Stanisława Szukalskiego, artysty o którym ostatnio było bardzo głośno na całym świecie z powodu filmu biograficznego wyprodukowanego przez samego Leonardo DiCaprio. W lutym tego roku w DESA Unicum prezentowany był obraz artysty – jeden z niewielu istniejących. Tym razem będzie można zobaczyć pracę „Kopernik”. To dzieło związane z projektami Szukalskiego dotyczącymi przyszłości Polski.

Roman Cieślewicz, "Litographie rouge (Kamikaze)

Drugą część wystawy Grafika Artystyczna stanowią dzieła twórców współczesnych. Prezentowane są na niej prace m.in. twórców op-artu jak Victor Vasarely czy Richard Anuszkiewicz. Warto zwrócić uwagę na grafiki Romana Cieślewicza. Artysta współpracował z najlepszymi francuskimi magazynami m.in. z „Vogue”. W latach 1965-1969 był dyrektorem artystycznym magazynu „Elle”, któremu narzucił własną wizję graficzną. Wielkie uznanie przyniosły mu projekty wielostronicowych katalogów do prestiżowych wystaw w paryskim Centrum Pompidou. Prywatnie był mężem jednej z najważniejszych polskich artystek – Aliny Szapocznikow. W DESA Unicum będzie można zobaczyć dwie realizacje Cieślewicza – „Corps diplomatique” oraz „Litographie rouge (Kamikaze)’’.

Andrzej Wróblewski, "Pielgrzym", 1946 r.

Jedną z najcenniejszych prac jest również wczesny drzeworyt Andrzeja Wróblewskiego. „Pielgrzym” powstał w 1946 roku i jest jednym z pierwszych dzieł artysty wykonanych w tej technice.

Na wystawie pojawią się również prace m.in. Teodora Axentowicza, Mojżesza Kislinga, Zofii Stryjeńskiej, Jana Dobkowskiego czy Romana Opałki.
Wystawę można oglądać do 7 maja.

Wystawa Grafika Artystyczna: 26 kwietnia - 7 maja 2019, godz. 11-19 (poniedziałek-piątek) i godz. 11-16 (sobota), Dom Aukcyjny DESA Unicum, ul. Piękna 1A, Warszawa, wstęp wolny

Aukcja Grafika Artystyczna. Sztuka Dawna: 7 maja 2019, godz. 19.00, Dom Aukcyjny DESA Unicum, ul. Piękna 1A, Warszawa


środa, 1 czerwca 2022

Jesse Cook - nowa płyta i kolejny Wieczór Flamenco we Wrocławiu

W czerwcową niedzielę powoli wkroczymy w letnie wibracje z wyjątkową odsłoną Wieczoru Flamenco! Przed wrocławską publicznością wystąpi legendarna i długo wyczekiwana grupa DANZA DEL FUEGO! Publiczność rozgrzeją: Sławomir Dolata „Dolatito” – pionier gitary flamenco w Polsce, Dorota „Dolores” Dzięcioł – tancerka, choreograf, flecistka i wokalistka, skrzypaczka Monika Szała oraz perkusista Dawid Cholewiński. Gościnnie zaśpiewa hiszpański wokalista Borja Soto.


DANZA DEL FUEGO (TANIEC OGNIA)

Historia zespołu Danza del Fuego rozpoczęła się w 1991 roku, kiedy pod tą nazwą skupiła się grupa muzyków zafascynowanych sztuką flamenco. Założycielem i menedżerem zespołu jest Sławomir Dolata – jeden z pierwszych gitarzystów flamenco w Polsce, Autor jedynego DVD i książki w Polsce do nauki gry na gitarze flamenco.

Przez kilkanaście lat swojego istnienia zespół koncertował w kraju i za granicą, w różnych składach, współpracując z artystami flamenco z Polski, Hiszpanii, Czech i Słowacji. Grupa wystąpiła obok znanych artystów flamenco jak Juan Polvillo, Rafael Cortés, Rafael de Huelva, Tomatito, Cañizares, Maria Serrano, Carmen Segura, Teo Barea Muñoz oraz grupa Agustito.

Muzyka, którą tworzy grupa, jest ich własną wizją flamenco, powstałą na bazie tradycyjnej sztuki Cyganów z Andaluzji, jazzu, muzyki latynoskiej i orientalnej. W programie zespołu znajdują się tradycyjne i znane formy flamenco, jak również własne kompozycje i aranżacje. Muzycy Danza del Fuego sięgają do wschodnich korzeni flamenco, skłaniając się przy tym ku tradycyjnym formom i znanym motywom muzycznym, nie rezygnując jednocześnie z nowoczesnych elementów będących wyznacznikiem naszych czasów.


Dziś zespół, oprócz działalności koncertowej, zajmuje się prowadzeniem kursów gitarowych i warsztatów tanecznych.

Strona zespołu: https://danza.art.pl/

Przykład muzyczny: https://youtu.be/9nSlCP1TEqM

Organizatorzy: KA-International Art Management, Fandango Polska, Sala Witrażowa

Wieczór Flamenco: Taniec Ognia
12.06.2022 | 17:30
Sala Witrażowa, ul. Purkyniego 1, Wrocław

Bilety: 55 PLN dostępne na kupbilecik.pl (http://kbq.pl/76293)

informacja prasowa

wtorek, 20 kwietnia 2021

Polska reprezentacja na 61. Krakowskim Festiwalu Filmowym

Premiery najciekawszych polskich filmów dokumentalnych, krótkometrażowych i animowanych, powroty twórców nagradzanych i najświeższe debiuty, nagroda za wkład w rozwój światowej kinematografii dla Piotra Dumały - w programie Krakowskiego Festiwalu Filmowego szczególne miejsce zajmują zawsze produkcje twórców rodzimych, którzy opowiadają o Polsce i świecie w sposób oryginalny i bezkompromisowy. 



Smok Smoków dla Piotra Dumały


Piotr Dumała, fot. Szkoła Filmowa w Łodzi

Tegoroczną nagrodę Smoka Smoków za wyjątkowy wkład w rozwój światowej kinematografii odbierze Piotr Dumała – mistrz światowej animacji i twórca autorskich technik filmowych, niemal od początku związany z Krakowskim Festiwalem Filmowym. Dumała dwukrotnie otrzymywał Złotego Smoka – za „Łagodną” w 1985 i za „Ściany” w 1988 roku, Brązowego Lajkonika w 1989 za „Wolność nogi”, Brązowego Smoka i Nagrodę FICC za „Franza Kafkę” w 1992 oraz Srebrnego Lajkonika (2014) za „Hipopotamy”. 

Ceremonii wręczenia nagrody Smoka Smoków będzie towarzyszyła retrospektywa twórczości laureata. W programie znajdzie się kilkanaście dzieł Piotra Dumały zarówno pierwszych nagradzanych filmów, jak też tych najnowszych. Jak co roku, laureat poprowadzi master class otwarty dla filmowców, ale też dla wszystkich miłośników animacji. 


Polskie filmy w konkursach międzynarodowych


W międzynarodowym konkursie dokumentalnym zaprezentowane zostaną 2 polskie filmy: „Spacer z Aniołami” Tomasza Wysokińskiego, który niczym cień towarzyszy przez lata tajemniczemu Jerry’emu, poszukującemu zaginionych dzieci w RPA oraz „Antybohater” Michała Kaweckiego opowiadający o Miszce - obiecującym narciarzu alpejskim, który mimo poważnej niepełnosprawności fizycznej i trudnych warunków życia, czerpie z niego pełnymi garściami. 

O Złotego i Srebrne Smoki w międzynarodowym konkursie krótkometrażowym będą rywalizować krótkometrażowe dokumenty, fabuły i animacje, a wśród nich 5 polskich produkcji. Najliczniejszą grupę stanowią animatorzy - najnowszy film zaprezentuje Zbigniew Czapla, laureat Krakowskiego Festiwalu Filmowego z 2017 roku. Charakterystyczne, rozpoznawalne już w pierwszych kadrach obrazy z filmu „On Time” zabiorą nas w podróż do Japonii. Z kolei laureat z roku 2015, Tomasz Siwiński (autor wielokrotnie nagradzanego „Niebieskiego pokoju”) w filmie „Miłość w czasach gospodarki opartej na węglu” przenosi akcję na Śląsk roku 1962 roku, gdzie w szarej rzeczywistości rozkwita miłość górnika do operatorki dźwigu. Kinga Syrek w swoim debiucie „Za późno” oddaje natomiast hołd Edie Sedgwick, muzie Endy’ego Warhola.


Polskie fabuły w konkursie krótkim reprezentować będzie Adrian Apanel z filmem „Stancja” - wybuchową mieszanką komedii, horroru i satyry społecznej, natomiast w „Solar Voyage” -  jedynym polskim dokumencie - Adam Żądło podąża od Pcimia aż po Afrykę śladem ekstrawaganckiego geniusza. 


Konkurs polski Krakowskiego Festiwalu Filmowego


Najnowsze polskie filmy twórców już utytułowanych i debiutantów jak zawsze składają się na niezwykle różnorodny obraz rodzimej kinematografii. W programie znalazły się tytuły twórców już nagradzanych w Krakowie: zeszłoroczny laureat Tomasz Wolski tym razem zaprezentuje dokumentalną animację „1970” o protestach w komunistycznej Polsce z punktu widzenia oprawców, Izabela Plucińska w animacji „98 kg” analizuje temat przemocy domowej, a Zofia Kowalewska w filmie „Tylko wiatr” wyrusza z dziadkiem (którego poznaliśmy w nagrodzonym na KFF dokumencie „Więzi”) do Kazachstanu w poszukiwaniu jego pierwszej miłości.

W fabułach pojawią się ciekawe spojrzenia na problemy współczesne: dystopijne „Pierwsze lato końca świata” o katastrofie klimatycznej, prześmiewczy „Przypadek Jana Pampucha” o światopoglądowych sporach w Polsce, czy też bardziej osobisty film „Mój syn zamyka się w łazience” o matce, która musi się pogodzić z tym, że jej syn planuje wyprowadzkę z domu.

Dokumentaliści pokażą nam swoje doświadczenia pandemicznego roku („Koncert balkonowy”, „Papierosy”), opowiedzą o postaciach ze świata kultury (“Dani Karavan. Bez taryfy ulgowej” i sportu („Niezwyciężona”), a także m.in. o zmaganiach z chorobą („Ostatnia szansa”, „Jeden dzień dłużej”). 


Panorama polskiego dokumentu


W panoramie prześledzimy losy wybitnych polskich twórców: Rafael Lewandowski w filmie „Herbert. Barbarzyńca w ogrodzie” odkrywa skomplikowaną osobowość genialnego autora, natomiast dokument „Krafftówna w krainie czarów” (reż. Maciej Kowalewski, Piotr Konstantinow) przeprowadza widza do fascynującego świata wybitnej aktorki. Zajrzymy również na treningi mistrzyni MMA Aleksandry Roli („Furia”) i poznamy okrytą tajemnicą historię Johanny Langefeld, najwyższej rangi esesmanki w obozach koncentracyjnych Auschwitz i Ravensbrück („Johanna Langefeld. Historia znikania”).

Krakowski Festiwal Filmowy jest na ekskluzywnej liście wydarzeń kwalifikujących do nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej aż w trzech kategoriach krótkometrażowych (fabuła, animacja, dokument), a także w kategorii pełnometrażowego filmu dokumentalnego. Laureaci Złotego i Srebrnych Smoków oraz Złotego Rogu mają skróconą ścieżkę do oscarowej selekcji. KFF  rekomenduje również filmy do Europejskiej Nagrody Filmowej w tych samych kategoriach.


POLSKIE FILMY W KONKURSACH MIĘDZYNARODOWYCH


Międzynarodowy konkurs dokumentalny 

● „Antybohater” / “Not Hero At All” reż. Michał Kawecki, 75’, 2021

● „Spacer z Aniołami” / “Walk With Angels” reż. Tomasz Wysokiński, 84’, 2021


Międzynarodowy konkurs filmów krótkometrażowych

● „Miłość w czasach gospodarki opartej na węglu” / “Love in Times of Coal-Based Economy”, reż. Tomasz Siwiński, 12’, 2021

● „On Time”, reż. Zbigniew Czapla, 5’, 2021

● „Solar Voyage”, reż. Adam Żądło, 18’, 2021

● „Stancja” / “The Last Room On the Left”, reż. Adrian Apanel, 30’, 2021

● „Za późno” / “Too Late”, reż. Kinga Syrek, 16’, 2021


KONKURS POLSKI:


Filmy dokumentalne:

● „1970”, reż. Tomasz Wolski, 70’, 2021

● „Antybohater” / “Not Hero At All” reż. Michał Kawecki, 75’, 2021

● „Borderland”, reż. Andreas Voigt, 97’, 2020

● „High Maintenance - The Life and Work of Dani Karavan” / “Dani Karavan. Bez taryfy ulgowej”, reż. Barak Heymann, 66’, 2020

● „Jeden dzień dłużej” / “One More Day”, reż. Monika Meleń, 50’, 2020

● „Koncert balkonowy” / “Balcony Concert”, reż. Diana Kadłubowska, Krzysztof Kadłubowski, 15’, 2021

● „Lata świetlne” / “Light Years”, reż. Monika Proba, 27’, 2021

● „@miriamfrompoland”, reż. Piotr Szczepański, 77’, 2021

● „Mury” / “Walls”, reż. Andrei Kutsila, 17’, 2020

● „Nature Is My Homeland”, reż. Marek Gajczak, 54’, 2021

● „Niezwyciężona” / “And Still”, reż. Tom Koliński, 83’, 2021

● „Ostatnia szansa” / “Last Chance”, reż. Wiktoria Niewiadomska, 25’, 2021

● „Pamiętnik Tanaki” / “Tanaka's Diary”, reż. Filip Jacobson, 22’, 2021

● „Papierosy” / “Cigarettes”, reż. Maja Markowska, 18’, 2020

● „Solar Voyage”, reż. Adam Żądło, 18’, 2021

● „Spacer z Aniołami” / “Walk With Angels” reż. Tomasz Wysokiński, 84’, 2021

● „Trochę raju” / “A Little Bit of Paradise”, reż. Andrzej Cichocki, 19’, 2020

● „Tylko wiatr” / “Only the Wind”, reż. Zofia Kowalewska, 58’, 2021

● „Ziemia” / “The Soil”, reż. Zuzanna Solakiewicz, 75’, 2021

Filmy animowane:

● „98” kg, reż. Izabela Plucińska, 5’, 2021
● „Książę w cukierni” / “Prince in a Pastry Shop”, reż. Katarzyna Agopsowicz, 16’, 2020
● „Miłość w czasach gospodarki opartej na węglu” / “Love in Times of Coal-Based Economy”, reż. Tomasz Siwiński, 12’, 2021
● „Oderwanie” / “The Place”, reż. Sylwia Zawiła, 7’, 2020
● „On Time”, reż. Zbigniew Czapla, 5’, 2021
● „Psie pole” / “Dog's Field”, reż. Michalina Musialik, 12’, 2020
● „Turbo Love”, reż. Alicja Jasina, 7’, 2021
● „Wizyta” / “The Visit”, reż. Mateusz Jarmulski, 7’, 2021
● „Za późno” / “Too Late”, reż. Kinga Syrek, 16’, 2021
● „Zieleń” / “Green”, reż. Karolina Kajetanowicz, 8’, 2021

Filmy krótkometrażowe fabularne: 
● „Jeszcze na chwilę” / “Just for a While”, reż. Zuzanna Gorczycka, 19’, 2021
● „Mój syn zamyka się w łazience” / “My Son Locks Himself In the Bathroom”, reż. Kuba Januszewski, 30’, 2021
● „Pierwsze lato końca świata” / “First Last Summer”, reż. Nastazja Gonera, 24’, 2020
● „Przypadek Jana Pampucha” / “The Case of Jan Pampuch”, reż. Mikołaj Piszczan, 18’, 2020
● „Samogłów” / “Headfish”, reż. Jakub Prysak, 24’, 2021
● „Stancja” / “The Last Room On the Left”, reż. Adrian Apanel, 30’, 2021

PANORAMA POLSKIEGO DOKUMENTU:
● „Furia” / “Fury”, reż. Krzysztof Kasior, 85’, 2021
● „Herbert. Barbarzyńca w ogrodzie” / “Herbert. Barbarian in the Garden”, reż. Rafael Lewandowski, 93’, 2021 
● „Jeden dom” / “Common Place”, reż. Karolina Anna Kuta, Patrycja Skorupska, 25’, 2021
● „Johanna Langefeld. Historia znikania” / “The Disappearance of Johanna Langefeld”, reż. Władysław Jurków, Gerburg Rohde-Dahl, 53’, 2020
● „Krafftówna w krainie czarów” / “An Actress in Wonderland”, reż. Maciej Kowalewski, Piotr Konstantinow, 83’, 2021
● „Mikrokosmosy” / “Universes”, reż. Dorota Roś, 16’, 2020
● „Nad Niemnem” / “Over the River”, reż. Andrei Kutsila, 43’, 2021
● „Ten obrazek jest bardzo ładny” / “It's a very pretty picture”, reż. Jakub Ciosiński, 30’, 2020
● „To wszystko nie takie proste” / “In a knot”, reż. Aleksandra Sykulak, 32’, 2021

Szczegółowy program będzie opublikowany w połowie maja.

61. Krakowski Festiwal Filmowy odbędzie w dniach od 30 maja do 6 czerwca 2021 w krakowskich kinach oraz online. 

wtorek, 18 września 2018

Wtorek, 18 września 2018 roku, na 43.FPFF

Premierowe pokazy filmów z Konkursu Głównego – „Kleru” w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego oraz „Ułaskawienia” Jana Jakuba Kolskiego – to jedne z oczekiwanych wydarzeń drugiego dnia 43. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. 


Pokazy prasowe w sali Warszawa Gdyńskiego Centrum Filmowego rozpoczynają się ponownie już o godzinie 9.00. We wtorek otwiera je prezentacja „Zimnej wojny” Pawła Pawlikowskiego. W samo południe dziennikarze akredytowani na Festiwalu mogą zobaczyć „Kamerdynera” Filipa Bajona. Bezpośrednio po pokazach prasowych odbywają się konferencje prasowe, prowadzone przez Łukasza Maciejewskiego. Można je również oglądać on line na kanale Festiwalu w serwisie YouTube. Równolegle z pokazami prasowymi te same tytuły konkursowe można oglądać również w innych obiektach festiwalowych: w Gdyńskim Centrum Filmowym i Multikinie.

Widzowie ciekawi kulis powstawania filmów mogą wybrać się na spotkania z twórcami. Z gośćmi festiwalowymi i publicznością spotkają się ekipy filmów: „Autsajder” w reżyserii Adama Sikory (po seansie o godzinie 15.00 w Teatrze Muzycznym i po seansie o godzinie 19.30 w Multikinie w sali nr 2), „Dziura w głowie” Piotra Subbotko (po seansie o godzinie 12.00 w Teatrze Muzycznym), „Fuga” Agnieszki Smoczyńskiej (po seansie o godzinie 16.00 w Multikinie w sali nr 2 oraz po seansie o godzinie 21.00 w Teatrze Muzycznym), a także „Zimna wojna” Pawła Pawlikowskiego (po seansie o godzinie 13.00 w Multikinie w sali nr 2 i po seansie o godzinie 18.00 w Teatrze Muzycznym).

Wtorkowe pokazy filmów z Konkursu Inne Spojrzenie, po których również będzie okazja do rozmowy z ich twórcami, to „Jeszcze dzień życia” Damiana Nenowa i Raula de la Fuente o godzinie 11.00 oraz „Monument” Jagody Szelc o godzinie 14.00. Oba zaplanowano na Scenie Nowej Teatru Muzycznego. W tym samym miejscu po południu wystartuje Konkurs Filmów Krótkometrażowych. Po południu na Scenie Nowej Teatru Muzycznego przedstawimy trzy bloki projekcyjne: o godzinie 17.00, 19:15 i 21.10. W każdym z nich znalazły się cztery tytuły konkursowe.

W pozakonkursowej sekcji Czysta Klasyka - In Memoriam wspominamy wybitnych nieżyjących już twórców polskiego kina. W sali Goplana Gdyńskiego Centrum Filmowego pokażemy filmy: „Tam i z powrotem” Wojciecha Wójcika (o godzinie 18.00) oraz „Wojna światów – następne stulecie” Piotra Szulkina (o godzinie 21.00). Po filmie „Tam i z powrotem” zapraszamy na spotkanie z operatorem filmowym Piotrem Wojtowiczem.

W ramach sekcji „100 Lat Niepodległości” drugiego dnia Festiwalu zapraszamy na pokazy połączone ze spotkaniami z twórcami, które odbędą się w sali Goplana w Gdyńskim Centrum Filmowym. Pokażemy tutaj filmy: „Ostatni prom” Waldemara Krzystka, „Popiełuszko. Wolność jest w nas” Rafała Wieczyńskiego, „Dreszcze” Wojciecha Marczewskiego. Z kolei w Konsulacie Kultury będzie można zobaczyć filmy: „Człowiek z marmuru” Andrzeja Wajdy, „Wołyń” Wojciecha Smarzowskiego oraz „A jednak Polska. 1918-1921” Wincentego Ronisza i „Paderewski. Mistrz tonów i mąż stanu” Bohdana Rączkowskiego.

W ramach Pokazów Specjalnych we wtorek zaprezentujemy dwa filmy podejmujące temat polskich lotników, którzy wsławili się w kampanii powietrznej w Anglii w 1940 roku. Po każdym z nich z publicznością spotkają się twórcy. Pokaz filmu „303. Bitwa o Anglię” rozpocznie się o godzinie 14.00 w Multikinie w sali nr 8, a po seansie – spotkanie z producentem Michaelem Paszko oraz trójką aktorów. Z publicznością porozmawiają: Marcin Dorociński, Rafael Ferenc i Krzysztof Jaciow. 

Pokaz filmu „Dywizjon 303. Historia prawdziwa” rozpocznie się o godzinie 17.00 w Multikinie w sali nr 3. W spotkaniu po filmie wezmą udział: producenci Małgorzata Czyżycka i Jacek Samojłowicz, operator Waldemar Szmidt oraz aktorzy – Marcin Kwaśny, Nikodem Rozbicki, Antoni Królikowski.

Podczas 43. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych – we wtorek, 18 września, o godzinie 21.00 – odbędzie się gala wręczenia Nagród Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Przyznawane od 2008 roku Nagrody PISF są szczególnym wyróżnieniem w branży filmowej, doceniającym pracę osób i instytucji niezwiązanych z produkcją filmów. To jedyne polskie nagrody za znaczące osiągnięcia w upowszechnianiu i promocji polskiego kina oraz ułatwienie dostępu do polskiej twórczości filmowej. Gala odbędzie się w Klubie Muzycznym Atlantic w Gdyni. Obowiązują zaproszenia. 

Jak co roku Festiwal jest okazją, by zaprezentować czytelnikom z branży filmowej, ale także szerszej publiczności, najnowsze wydawnictwa poświęcone kinematografii. Większość spotkań autorskich odbywa się w Galerii Gdyńskiego Centrum Filmowego. We wtorek zapraszamy na promocje książek: „Komeda Osobiste życie jazzu” Magdaleny Grzebałkowskiej, (godzina 15.00) oraz „Andrzej i Krystyna. Późne obowiązki” Witolda Beresia i Krzysztofa Burnetko (godzina 18.00). Wstęp na promocje w Galerii GCF jest wolny.

Wtorkowe spotkanie poświęcone książce „Kieślowski. Zbliżenie” Katarzyny Surmiak-Domańskiej odbędzie się w Multikinie w sali nr 8, o godzinie 17.00. Gośćmi spotkania, które poprowadzi Grażyna Torbicka, będą: operator filmowy Sławomir Idziak, reżyser i scenarzysta Andrzej Titkow, Irena Strzałkowska ze Studia Filmowego TOR oraz dziennikarka, poetka i reżyserka telewizyjnych filmów dokumentalnych, Grażyna Banaszkiewicz. Fragmenty książki czytać będzie Marcin Dorociński. Na spotkanie obowiązują zaproszenia.

Są jeszcze ostatnie bilety na wtorkowy koncert „100 lat polskiej muzyki filmowej” Łukasza L.U.C. Rostkowskiego i grupy Rebel Babel Ensemble, który odbędzie się o godzinie 20.00 w Teatrze Miejskim w Gdyni. Bilety można kupić w kasie Gdyńskiego Centrum Filmowego oraz przez internet.

Zapraszamy również na wystawy towarzyszące 43. Festiwalowi Polskich Filmów Fabularnych. We wtorek, 18 września, odbędą się aż trzy wernisaże. Andrzej Pągowski prezentuje artystyczny plakat filmowy to tytuł wystawy we foyer Nowej Sceny Teatru Muzycznego w Gdyni. Wśród prezentowanych na niej plakatów są prace autorstwa samego Andrzeja Pągowskiego, ale też między innymi: Wilhelma Sasnala, Bartosza Kosowskiego, Agaty Nowickiej, Jakuba Ziółkowskiego. Plakaty powstały w ostatnich kilku latach do polskich filmów, na zamówienie producentów. Wernisaż odbędzie się o godzinie 14.00. 

W Muzeum Miasta Gdyni o godzinie 18.00 otwarta zostanie wystawa przygotowana przez Muzeum Kinematografii w Łodzi pt. „Filmobcy. Marzec ‘68”, oddająca głos filmowcom jako naocznym świadkom wydarzeń sprzed pół wieku. Wyjątkowym wydarzeniem będzie wernisaż wystawy „Lubię fotografować”, której bohaterem jest obchodzący w tym roku osiemdziesiąte urodziny Andrzej Jaroszewicz. Wybitny operator filmowy, autor zdjęć do filmów Andrzeja Żuławskiego oraz wielu innych reżyserów, po raz pierwszy na wystawie indywidualnej zaprezentuje zdjęcia ze swojego prywatnego archiwum. Wernisaż w Galerii Gdyńskiego Centrum Filmowego zaplanowano na godzinę 19.00. 

Na wieczorny plener filmowy zapraszamy razem z Telewizją Kino Polska. We wtorkowym programie jest film „Ekscentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy” w reżyserii Janusza Majewskiego, nagrodzony Srebrnymi Lwami w 2015 roku. Na trawie pomiędzy Teatrem Muzycznym i Gdyńskim Centrum Filmowym czekają leżaki, warto zabrać z sobą koc. Szczegółowe informacje o filmach i wydarzeniach festiwalowych są dostępne na stronie www.festiwalgdynia.pl w sekcji: PROGRAM.

informacja prasowa

sobota, 15 lutego 2020

Wizerunki aniołów w literaturze i sztuce

Anioły na obrazach dawnych malarzy są piękne, dlatego często zapominamy, że są niematerialne i że ich piękno ma charakter duchowy. Sztuka próbuje dokonać rzeczy niemożliwej: pokazać coś, czego nie widać i powiedzieć nam przy tym coś istotnego. 

Św. Michał Archanioł,  Angelo Bronzino (1503–1572),
fresk w kaplicy Eleonora Toledo w Palazzo Vecchio we Florencji

Nazwy aniołów i ich rola


  Większość z nas wyobraża sobie anioła jako zwiewną istotę ze skrzydłami. Taki wizerunek anioła utrwalił się dzięki dawnym mistrzom. Kiedy mowa o aniele Gabrielu, widzimy go oczami wyobraźni Leonarda da Vinci albo Boticcellego: klęczy przed Marią, ubrany w piękny renesansowy strój, ze skrzydłami lekko uniesionymi, jakby dopiero sfrunął na ziemię. Anioły na obrazach dawnych malarzy są piękne, dlatego często zapominamy, że są niematerialne i że ich piękno ma charakter duchowy. Sztuka próbuje dokonać rzeczy niemożliwej: pokazać coś, czego nie widać i powiedzieć nam przy tym coś istotnego.

Wyobrażenia aniołów pochodzą ze Starego i Nowego Testamentu, ale każda epoka próbowała zinterpretować je zgodnie ze swoim światopoglądem. Najbardziej spopularyzował wizerunek anioła renesans. Portrety aniołów Leonarda da Vinci czy Rafaela do dziś uchodzą za najwybitniejsze dzieła sztuki o tej tematyce.

Słowo anioł jest określeniem funkcji. W języku hebrajskim mal’ak, greckim angelos oznacza posłańca, wysłannika. Dlatego też anioły przedstawiano przede wszystkim jako skrzydlatych posłańców Boga.

       Spośród wielu aniołów szczególnie wyróżniają się archaniołowie, znajdujący się najbliżej Boskiego tronu. Wśród nich jest Rafael, którego imię oznacza ‘uzdrowienie, lekarstwo Boże’. Z kolei archanioł Michał uważany jest za przywódcę wojsk niebiańskich. Jego imię oznacza ‘Któż jest jak Bóg?’. Postać tego anioła  pojawia się zwłaszcza w scenach Sądu Ostatecznego, kiedy pokonuje bestię. Archanioł Gabriel, którego imię oznacza ‘mąż silny’ albo ‘Bóg jest mocny’, wielokrotnie spełniał rolę boskiego posłańca, między innymi w Nowym Testamencie zwiastował narodziny Jana Chrzciciela i poczęcie Mesjasza.Ostatnim z archaniołów jest Uriel, którego imię oznacza ‘Światło Boga’.

Co możemy jednak powiedzieć na temat wyglądu anioła na podstawie tekstu źródłowego, jakim jest Biblia? Otóż Stary Testament nie daje nam opisu zewnętrznej postaci anioła. Będąc istotą niematerialną, przybiera on niekiedy jakąś postać, by ułatwić człowiekowi obcowanie ze sobą. Tak było w przypadku anioła Rafała, który wcielił się w postać Azariasza – krewnego Tobiasza.
Czasami anioł miał jakiś szczególny wygląd, o czym świadczy fragment Ks. Daniela: „Lecz widzę czterech mężów rozwiązanych, przechadzających się pośród ognia i nie dzieje się im nic złego; wygląd czwartego przypomina anioła” (Dn 3,92).

Jan Lebenstein, Anioł Apokalipsy, ilustracje do wydania Ks. Apokalipsy w tłum. Cz. Miłosza

Jednak pełny opis anioła odnajdziemy dopiero w Apokalipsie św. Jana:

”I ujrzałem innego potężnego anioła, zstępującego z nieba, obleczonego w obłok, tęcza była nad jego głową, a oblicze jego było jak słońce, a nogi jego jak słupy ogniste, i w prawej ręce miał otwartą książeczkę. Nogę prawą postawił na morzu, a lewą na ziemi (Ap 10,1-3). Jednak i ta wspaniała wizja wymaga od zwykłego śmiertelnika niemałej wyobraźni.

Wizerunki aniołów odnajdziemy w sztuce począwszy od starożytności, a na współczesności kończąc. Jest to motyw popularny i nośnik różnych treści. Także pozareligijnych i związanych z kulturą masową. Najstarsze przedstawienia chrześcijańskie aniołów znajdują się w katakumbach rzymskich i ukazują istoty niebiańskie bez skrzydeł. Anioły ze skrzydłami i aureolą pojawiły się dopiero na początku V wieku.

Serafin we fragm. fresku Sąd Ostateczny Pietra Cavalliniego w Kościele św. Cecylii w Rzymie, XII w..

Początkowo najchętniej przedstawiano sceny Zwiastowania, Abrahama ofiarującego syna Izaaka oraz podróż Rafaela z Tobiaszem. Do najwybitniejszych obrazów należy Zwiastowanie Fra Angelico, Leonard da Vinci, Rafaela, Tycjana i Rembrandta.
Innym popularnym tematem, w którym pojawiają się aniołowie, jest Sąd Ostateczny. Szerzej piszę o tym w artykule o śpiewających aniołach.

Boska Komedia Dantego, ilustracje Gustawa Dore 

Poza sztukami plastycznymi, motywy aniołów pojawiają się także w literaturze, na przykład Dante w ‘Boskiej Komedii’ przedstawia olśniewające wizje aniołów. W literaturze polskiej  upodobał je sobie szczególnie romantyzm. Jest to epoka, w której wiara w istnienie tajemniczego, niematerialnego świata była bardzo mocna. W XX wieku obrazy aniołów pojawiają się także w twórczości takich pisarzy jak: Jean Coctau, Paul Claudel, Bolesław Leśmian, Jerzy Zawiejski, Czesław Miłosz, Zbigniew Herbert. Poza sztuką wysoką anioły przeniknęły także do sztuki popularnej, a mianowicie do  filmu. Najbardziej znany jest cykl filmów z aniołem w Krakowie Artura Więcka, z Krzysztofem Globiszem w roli tytułowej, a także  film Wima Wendersa „Niebo nad Berlinem” czy "Grający z talerza" Jana Jakuba Kolskiego,, gdzie Anioł Śmierci przybiera postać kobiety, jak słyynym cyklu Jacka Malczewskiego Thanatos.

Motyw anioła w literaturze - Dziady  Adama  Mickiewicza 

i Prawiek Olgi Tokarczuk


Istotną cechą romantyzmu była wiara w istnienie niewidzialnego świata, duchów, zjaw, aniołów, które w sposób istotny wpływają na życie człowieka. O ludzką duszę toczy się nieustanna walka między dobrem a złem.
Widać to szczególnie w III części Dziadów Adama Mickiewicza. Świat przedstawiony przez poetę  jest rządzony przez Opatrzność, która bezustannie czuwa nad losem jednostek  i narodów, a zarazem nad historią całego kosmosu. Bóg posługuje się przy tym aniołami, których funkcja polega na pośredniczeniu między ludźmi a Nim.

W Dziadach szczegółowy obraz kondycji głównego bohatera poznajemy w Prologu III części. Podczas snu opiekujący się Gustawem Anioł Stróż zdradza nam szczegóły swojej misji i życiorysu swego podopiecznego. Dowiadujemy się, że Gustaw jest sierotą i dzieckiem trudnym. Anioł Stróż spełnia więc zarazem rolę matki, wpływa na dobre myśli i próbuje kreślić przed dzieckiem wspaniałą przyszłość. Czasami jednak, gdy dobro w żaden sposób nie zachęca bohatera do poprawy, anioł przybiera postać piekielnej larwy, by niegrzeczną duszę ukarać.
Romantyczny Anioł Stróż podlega emocjom jak człowiek: płacze, wątpi, denerwuje się, wstydzi, jednak wstawiennictwo zmarłej matki sprawia, że nawet zniechęcony podejmuje trud opieki nad Gustawem. Decyduje się też uprosić Boga, aby poddał Gustawa ciężkiej próbie. Stąd uwięzienie i doświadczenie upadku.

Archanioł Rafał z Tobiaszem, Boticcelli

Poza Aniołem Stróżem pojawiają się też w Dziadach cz. III chóry aniołów i archaniołowie, którzy śpiewają pieśni na chwałę Boga. Teksty tych pieśni wypełnia Mickiewicz ważnymi treściami dotyczącymi postępowania człowieka. Aniołowie wierzą głęboko, że Jezus na pewno ulituje się nad tym grzesznikiem, który nie przestał szanować Jego matki. Koncert ten jest jednocześnie wielkim śpiewem o włączeniu Gustawa/Konrada do Bożego planu zbawienia, podczas którego zostanie mu powierzona pewna misja. Będąc pośrednikami między niebem a ziemią, aniołowie towarzyszą człowiekowi w jego trudnej drodze do zbawienia. Światopogląd romantyczny każe wierzyć człowiekowi, że na tej drodze nie jest on sam, a szczególną pomocą są dla niego właśnie aniołowie,  zwłaszcza Anioł Stróż.

Archanioł Michał

Anioł Stróż w powieści współczesnej pisarki Olgi Tokarczuk jest inny niż anioł romantyczny. Podobna jest natomiast wiara, że każdy człowiek ma przypisanego sobie anioła, który towarzyszy mu od narodzin aż do śmierci. Anioł Misi w przeciwieństwie do anioła Gustawa - nie posiada instynktów, emocji ani potrzeb. Jest czystą duchowością i mądrością. Zna przeszłość i przyszłość. Świat poznaje wyłącznie przez siebie samego. Anioł Stróż w ‘Prawieku’ nie sądzi, nie podlega emocjom, nie myśli logicznie. Jest to więc „rozum wyzbyty myślenia, a wraz z nim - omyłek, lęku, uprzedzeń”. Jedynym uczuciem, w jakie został wyposażony jest instynkt współczucia. Anioły nie wiedzą wprawdzie, czym jest cierpienie, ale mają świadomość, że świat jest go pełen.

Inną cechą aniołów w Prawieku jest ich zmienność. Czasem patrzą na inne światy i anioły i wówczas zdarza się, że nie towarzyszą ludziom gdy ci ich potrzebują. Anioł widzi więcej niż człowiek, ale nie wszystko. Widzi na przykład ludzkie myśli i stara się ulżyć człowiekowi, którego ma pod opieką. Na przykład anioł Misi towarzyszy jej nie tylko podczas narodzin, ale także wówczas, gdy Misia rodzi własne dziecko. Widząc jej cierpienie, zabiera ją wówczas do Jerozolimy, aby zaznała uczucia miłości od Zbawiciela. Dzięki temu Misia z ufnością i bez trudu wydaje na świat syna.
Poza Aniołem Stróżem pojawiają się w Prawieku archaniołowie, którzy strzegą go ze wszystkich stron. Liczba cztery jest symbolem świata. Tokarczuk nawiązuje w ten sposób do tego samego boskiego porządku, o którym pisze Mickiewicz i zarazem przypomina, jakie są zadania aniołów.

Archanioł Gabriel, L. da Vinci, Zwiastowanie

Południowej granicy, od strony miasteczka, strzeże archanioł Gabriel. Sąsiedztwo miasteczka jest niebezpieczne, ponieważ  „rodzi pragnienie posiadania i bycia posiadanym”. Niebezpieczeństwo południowej granicy łączy się też z nieopanowanym erotyzmem. Zachodniej granicy Prawieku strzeże archanioł Michał - najwyższy rangą wojownik, stojący na czele hufców anielskich. Niebezpieczeństwem zachodniej granicy jest wpadnięcie w pychę.

Archanioł Uriel

Na wschodzie granicy Prawieku strzeże archanioł Uriel, uznawany za anioła światła, gdyż reprezentował światło bożej nauki. Prowadzi on rodzaj ludzki do zdrowia i dobrobytu, jednak jeśli jego wiedza jest nadużywana, wówczas ludzie ponoszą karę. Niebezpieczeństwem tej granicy jest głupota.
Na północy granicą opiekuje się archanioł Rafał - patron podróżnych. Rodzi ona niepokój podróży i niebezpieczeństwo demonów.

Według biblijnej tradycji, każdy z archaniołów zajmuje określone miejsce w stosunku do boskiego tronu chwały: Michał po prawej, Gabriel po lewej stronie, Rafał za tronem, a Uriel przed nim. Odpowiednio każdy archanioł strzegł wyznaczonego boku człowieka i jednej ze stron świata. Jednak archaniołowie w Prawieku nie stoją na swoich pozycjach. Jedynie Rafał stoi we właściwym sobie miejscu. Pozostali przesunęli się o jedno miejsce w lewo. Powoduje to destrukcję przestrzeni i degenerację tego miejsca. Wszystko zmierza ku upadkowi, a bohaterowie są skazani na cierpienie.
Można zatem stwierdzić, że o ile świat Dziadów Adama Mickiewicza ma swój porządek w Bożym ładzie, o tyle Olga Tokarczuk pokazuje zagładę tego porządku świata. Nawet aniołowie mylą swoje miejsca albo zapominają o swoich podopiecznych, gdy dzieje się im krzywda.

Wizerunki aniołów w sztuce są pochodną ich funkcji. Sposób ich przedstawienia nawiązuje do  przekazu biblijnego, ale kształtuje go  estetyka epoki i indywidualny styl autora.  Widać to wyraźnie, jeśli porównamy twórczość Adama Mickiewicza z powieścią współczesnej pisarki- Olgi Tokarczuk. Poza różnicami istnieją również podobieństwa i obserwujemy, jak jedni artyści wpływają na drugich, czego przykładem jest obraz Anioła Śmierci w twórczości Jacka Malczewskiego i jego filmowa wersja w Grającym z talerza Jana Jakuba Kolskiego.
Mimo wielu różnic w sposobach funkcjonowania aniołów sztuce, a co za tym idzie – w ludzkiej wyobraźni, pełnią one funkcję duchowych opiekunów człowieka.
Wielość prac literackich, malarskich, filmowych  dowodzi, że człowiek – także współcześnie – tęskni za sferą duchową, której aniołowie są widomymi znakami.


poniedziałek, 2 grudnia 2024

Wydarzenia w Muzeum Narodowym i oddziałach 3-8.12.2024

W nadchodzący weekend Muzeum Narodowe we Wrocławiu zaprasza m.in. na trzy wykłady. Dr Małgorzata Możdżyńska-Nawotka opowie o złożonych związkach mody i malarstwa podczas wykładu pt. „Jak patrzeć na strój w obrazach”. Dr Beata Lejman przybliży sylwetki Rafaela i jego ojca Giovanniego Santiego. O polskich figurkach porcelanowych i „new lookowych” klimatach we wzornictwie Czechosłowacji, Węgier, Niemiec czy ZSRR opowiadać będzie dr Barbara Banaś, która poprowadzi też oprowadzanie kuratorskie po wystawie „Wielka czwórka i inni. Ceramiczna rzeźba kameralna w PRL-u”.

Polskie figurki porcelanowe kontra reszta świata. Wykład/MNWr.


Muzeum Narodowe we Wrocławiu

7.12, g. 11:00

Muzealne spotkanie ze Świętym Mikołajem. Zabawa dla rodzin z dziećmi, prowadzenie: Michał A. Pieczka

Jak co roku zapraszamy dzieci na niezwykłe spotkanie z najprawdziwszym Świętym Mikołajem! Odwiedzi on Muzeum Narodowe we Wrocławiu i opowie dzieciom o swoim fascynującym i barwnym życiu. Mali uczestnicy spotkania razem z nim obejrzą wystawę sztuki śląskiej XIV–XVI w. i poznają przedstawienia Świętego w różnych dziełach sztuki gotyckiej. Na koniec nastąpi najprzyjemniejsza część wydarzenia – wręczanie drobnych upominków. Naprawdę warto być wtedy w Muzeum Narodowym we Wrocławiu!

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja@mnwr.pl, 71 372 51 48

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu


7.12, g. 12:00

Polskie figurki porcelanowe kontra reszta świata, czyli o „new lookowych” klimatach we wzornictwie. Wykład dr Barbary Banaś towarzyszący wystawie „Wielka czwórka i inni. Ceramiczna rzeźba kameralna w PRL-u”

Zaprojektowane przez artystów z Instytutu Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie porcelanowe figurki cieszyły się powodzeniem nie tylko wśród polskich odbiorców. Pokazywane na zagranicznych targach wzbudzały prawdziwy entuzjazm – a polska prasa donosiła o długich kolejkach chętnych do zakupu porcelanowych bibelotów. Czy zatem figurki „made in Poland” produkowane w Ćmielowie, Wałbrzychu, Chodzieży czy Bogucicach nie mały żadnej konkurencji? Spotkanie będzie okazją do wysłuchania opowieści o utrzymanych w stylistyce „new look” figurkach produkowanych w Czechosłowacji, na Węgrzech, w Niemczech, a także w ZSRR. Dowiedzieć się będzie można m.in., jakie tematy cieszyły się powodzeniem i czy zagraniczne propozycje dorównywały klasą naszym rodzimym. Nie zabraknie ciekawostek, opowieści o technologicznych niuansach i „wędrujących” pomysłach.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116


7.12, g. 13:00

„Wielka czwórka i inni. Ceramiczna rzeźba kameralna w PRL-u” – oprowadzanie kuratorskie. Prowadzenie: dr Barbara Banaś

Tytułowa „wielka czwórka” to artyści rzeźbiarze pracujący w Zakładzie Ceramiki i Szkła IWP, zatrudnieni tam u progu 1956 r. do tworzenia nowych wzorów rzeźby kameralnej, by wesprzeć produkcję w państwowych fabrykach porcelany. Zespół organizował Henryk Jędrasiak – absolwent wydziału rzeźby warszawskiej ASP, do którego dołączyli Lubomir Tomaszewski, Hanna Orthwein i Mieczysław Naruszewicz. Postawiono przed nimi zadanie opracowania nowej kolekcji porcelanowych figurek, które byłyby odpowiedzią na współczesne oczekiwania estetyczne, obiektami o randze małych dzieł sztuki dostępnych dla każdego odbiorcy. W ciągu kilku lat (1956–1965) artyści stworzyli szereg propozycji, które trafiły do produkcji do wszystkich polskich fabryk porcelany, od Ćmielowa po Wałbrzych.

Wstęp z biletem na wystawę czasową

Zapisy: edukacja@mnwr.pl, 71 372 51 48

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu


7.12, g. 15:00

Rafael i jego ojciec Giovanni Santi. Wykład dr Beaty Lejman w ramach cyklu „Sztuka Europy z bliska”

Rafaela „stworzył” niezwykły i wszechstronny artysta, jego ojciec – Giovanni Santi. Był on malarzem i poetą, erudytą, z powodu swej niezależności i siły charakteru marginalizowanym przez małostkowych i zazdrosnych kolegów. Muzeum Narodowe we Wrocławiu prezentuje w ramach Galerii Sztuki Europejskiej jedno z nielicznych, zachowanych dzieł tego dworzanina z Urbino, autora „Rymowanej kroniki malarzy”, należącej do grupy pism stojących u początków historii sztuki. Interesujące połączenie idealizmu i spokoju z realistyczną obserwacją świata to cechy obrazów obydwu Santich. Choć dzieli ich cała generacja doświadczeń zdobywanych w zakresie technik obrazowania sacrum i profanum, to powinowactwa są ewidentne i niekiedy wręcz zaskakujące.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116


8.12, g. 10:30

Czarodziejski stolik [PJM]. Integracyjne warsztaty plastyczne dla dzieci w wieku 6–12 lat towarzyszące wystawie „Plagiat wszech czasów. Historyzm w meblarstwie”, z tłumaczeniem na polski język migowy. Prowadzenie: Michał A. Pieczka, tłumaczenie PJM: Elżbieta Resler

Podczas wspólnego zwiedzania wystawy czasowej „Plagiat wszech czasów. Historyzm w meblarstwie” dzieci obejrzą przykłady mebli w różnych stylach historyzujących. Szczególną uwagę zwrócimy na stoły i stoliki, które miały najrozmaitsze kształty i funkcje. W drugiej części spotkania młodzi artyści wykonają swój własny stolik o iście magicznych zdolnościach! Wiele radości i miłych zaskoczeń podczas zabawy gwarantowane!

Bilety w cenie 10 zł, Głusi 3 zł

Zapisy: edukacja@mnwr.pl, 71 372 51 48

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu


8.12, g. 15:00

Jak patrzeć na strój w obrazach, cz. II. Wykład dr Małgorzaty Możdżyńskiej-Nawotki w ramach cyklu „Galeria mody”

Ubiór pojawia się we wszystkich odmianach i tradycjach malarstwa figuralnego, zajmując niekiedy więcej niż połowę powierzchni obrazu. Rzadko jednak zastanawiamy się nad tym, co wnosi on do malarstwa, a jest to udział dwojaki. Z jednej strony strój – jego kolor, tkanina, kształt – stanowi element plastyczny kompozycji, wpływając na rozwiązania formalne i ekspresję artystyczną. Z drugiej zaś strój komunikuje wielorakie przesłania: symboliczne, ceremonialne, społeczne, psychologiczne, religijne, erotyczne, technologiczne, polityczne, ekologiczne i międzykulturowe. Cykl wykładów autorstwa kuratorki Działu Tkanin i Ubiorów w Muzeum Narodowym we Wrocławiu dr Małgorzaty Możdżyńskiej-Nawotki poświęconych złożonym związkom mody i malarstwa – to zaproszenie do artystycznej GALERII MODY.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116


Muzeum Etnograficzne

W Muzeum Etnograficznym dla dzieci zaplanowano warsztaty, podczas których będą mogły własnoręcznie wykonać ozdoby bożonarodzeniowe.

8.12, g. 12:00

Pająk dla początkujących. Warsztaty rodzinne dla dzieci w wieku 6–12 lat w ramach cyklu „Etno w południe”. Prowadzenie: Julia Szot

Swoje domy ozdabiamy na święta na najróżniejsze sposoby: zawieszamy lampki, wyciągamy z szuflad kolorowe bombki, a w salonie stawiamy choinkę. Jednak nie wszystkie dawne dekoracje znalazły dla siebie miejsce w nowoczesnych mieszkaniach. Przykładem takiej ozdoby jest pająk, który swoim rozłożystym kształtem i delikatnym wirowaniem miał roztaczać w domu aurę pogody i powodzenia. Na warsztatach przyjrzymy się różnego rodzaju pająkom, a także stworzymy swój mały odpowiednik. Dla cierpliwych!

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl, 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne


8.12, g. 14:00

Robimy światy z opłatka! Integracyjne warsztaty rodzinne dla dzieci w wieku 6–12 lat dostosowane do potrzeb osób w spektrum. Prowadzenie: Julia Szot

Słyszeliście kiedyś o światach z opłatka? Choć obecnie rzadko spotykane, zasługują na uwagę ze względu na swoje niesamowite kolory, kształty i rozmiary. Na zajęciach przyjrzymy się światom znajdującym się w zbiorach Muzeum i porozmawiamy o tym, co znaczyły dla dawnych mieszkańców wsi. W części praktycznej spróbujemy samodzielnie wykonać takie ozdoby.

Bilety w cenie 3 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl, 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne

Tańczące żywioły. Warsztaty 


Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

W Pawilonie Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej odbędzie się wykład „Surrealizm od kuchni. Leonora Carrington”, który w ramach cyklu „Kurs historii sztuki. Klasycy nowoczesności” wygłosi dr Agata Iżykowska-Uszczyk. Dla dzieci zaplanowano zajęcia plastyczno-ruchowe – ich uczestnicy zatańczą i namalują żywioły. Odbędą się także warsztaty integracyjne dla osób z niepełnosprawnością słuchu i wzroku oraz oprowadzania po wystawie kolekcji w językach polskim i niemieckim.

3.12, g. 14:00

Słowa z obrazów. Integracyjne warsztaty plastyczne dla dorosłych osób z niepełnosprawnością wzroku. Prowadzenie: dr Agata Iżykowska-Uszczyk

Na integracyjnych zajęciach w Pawilonie Czterech Kopuł spotkamy się z fascynującą twórczością Tadeusza Brzozowskiego. Odkryjemy, co oznaczają dziwne starogalicyjskie słowa umieszczane w tytułach jego prac. Następnie, łącząc elementy fizyki z językoznawstwem, nadamy materialny kształt tym niecodziennym wyrazom.

Wstęp wolny

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl, 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł


6.12, g. 16:00

O czwartej pod Kopułami. Oprowadzanie po wystawie kolekcji w Pawilonie Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

A może by tak zacząć weekend od spotkania ze sztuką? Pawilon Czterech Kopuł zaprasza na oprowadzanie po ekspozycji stałej prezentującej kolekcję sztuki polskiej II połowy XX i XXI wieku. Spotkanie zawsze o tej samej porze – w piątek o czwartej – pod Kopułami.

Wstęp z biletem na wystawę stałą

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł


7.12, g. 11:00

Tańczące żywioły! Zajęcia plastyczno-ruchowe Barbary Przerwy dla dzieci w wieku 6–10 lat w ramach cyklu „Muzealne poruszenie”

Dzieci to prawdziwy żywioł – czasami tylko zastanawiamy się, który? Zapraszamy do zabawy w poszukiwanie na obrazach powietrza, wody, ognia i ziemi! Będziemy pluskać i falować, wytwarzać ciepło, dmuchać i szukać swoich korzeni. Zatańczymy wszystkie cztery żywioły, a malować będziemy już ten nasz ulubiony!

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl, 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł


7.12, g. 12:00

Surrealizm od kuchni. Leonora Carrington. Wykład dr Agaty Iżykowskiej-Uszczyk w ramach cyklu „Kurs historii sztuki. Klasycy nowoczesności”

„Nigdy nie malowałam snów, malowałam swoją rzeczywistość” – Leonora Carrington wypowiedziała te słowa w odpowiedzi na określenie jej mianem surrealistki. Jaka była droga twórcza tej niezwykłej artystki? W trakcie wykładu poznamy nie tylko twórczość malarstwa Carrington, ale również jej działania literackie czy rzeźbiarskie.

Bilety w cenie 15 zł

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł


7.12, g. 14:00

Linie życia. Historie o marzeniach i historie opowiadane [PJM]. Warsztaty integracyjne dla dorosłych. Prowadzenie: Wojtek Grabałkowski i Barbara Przerwa, tłumaczenie na polski język migowy: Elżbieta Resler

Dzieląc się wspomnieniami, marzeniami, planami i mając na uwadze szczególne dla nas intencje, tym razem zbudujemy historię, rozwijając linki i sznurki w przestrzeni dziedzińca. Każda opowieść jest warta wypowiedzenia i wysłuchania. Od gestów w papierze, po formy w rzeźbie, by na koniec w tym wszystkim wspólnie zatańczyć. Podzielimy się gestami i życzeniami pomyślności na nowy rok. A wszystko to wśród projektu-instalacji stworzonej w Teatrze Rozbark w Bytomiu, o czym opowie Wojtek Grabałkowski. Będzie lekko. Będzie blisko. I – jak zawsze – bardzo kreatywnie.

Bilety w cenie 20 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl, 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł


8.12, g. 11:00

Sammlung der polnischen Kunst der zweiten Hälfte des 20. Jh. und des 21. Jh. Eine Führung in deutscher Sprache. Durchführung: Nicole Ullrich

Eintritt mit einer Eintrittskarte für die Sammlungsausstellung (Vier-Kuppel-Pavillon Museum für Moderne Kunst)

Kolekcja sztuki polskiej 2. poł. XX i XXI wieku. Oprowadzanie w języku niemieckim. Prowadzenie: Nicole Ullrich

Spotkanie w Pawilonie Czterech Kopuł, wstęp z biletem na wystawę stałą.

informacja prasowa

środa, 15 stycznia 2025

Christoph Eschenbach i NFM Filharmonia Wrocławska grają Beethovena i Dvořáka /zapowiedź/

24 stycznia 2025 Christoph Eschenbach i NFM Filharmonia Wrocławska zaprezentują słuchaczom dwa niekwestionowane arcydzieła: romantyczną VIII Symfonię G-dur Antonína Dvořáka oraz Symfonię C-dur Ludwiga van Beethovena.

Christoph Eschenbach, fot. Manu Theobald

Pracę nad partyturą I Symfonii C-dur Beethoven rozpoczął u schyłku osiemnastego stulecia – w 1799 roku. Dzieło to nosi jeszcze wyraźne znamiona wpływów, jakie trzydziestoletni wówczas kompozytor czerpał z dorobku bliskich mu artystów należących do panteonu twórców klasycyzmu – Josepha Haydna oraz Wolfganga Amadeusa Mozarta. Składająca się z czterech ogniw symfonia koncentruje w sobie równocześnie elementy świadczące o stopniowo kształtującym się, zindywidualizowanym rysie języka kompozytorskiego najmłodszego z klasyków wiedeńskich. Błyskotliwe w wyrazie dzieło Beethoven zaprezentował publiczności po raz pierwszy – pod swoją batutą – podczas koncertu na początku kwietnia 1800 roku w wiedeńskim Burgtheater. Po premierze słynny „Allgemeine musikalische Zeitung” opublikował słowa podziwu dla twórcy, który w kontekście rzeczonej kompozycji „wykazał się wielkim kunsztem, innowacyjnością i bogactwem pomysłów”. Prawdziwie rewolucyjna odsłona Beethovena jako genialnego symfonika miała jednak dopiero nadejść.

Drugą część wieczoru wypełni napisana w 1889 roku VIII Symfonia G-dur op. 88 Antonína Dvořáka należąca do najpopularniejszych dzieł w jego dorobku. Chociaż twórcy epoki romantyzmu (nie wyłączając też znakomitego Czecha) lubowali się w tworzeniu muzyki dramatycznej i niekoniecznie optymistycznej, to utwór ten jest zaskakująco promienny w wyrazie. Owa beztroska wynikać mogła z wpływu otaczającej kompozytora przestrzeni. Ósma powstała bowiem podczas pobytu Dvořáka w willi Rusałka znajdującej się we wsi Vysoká u Příbramě. W tym niezwykle atrakcyjnym, przystępnym i pełnym wpadających w ucho, śpiewnych melodii utworze wyczuć też można wyraźną inspirację muzyką ludową tamtego regionu. Finał rozpoczyna fanfara trąbki, o której znakomity czeski dyrygent Rafael Kubelik powiedział kiedyś: „W Bohemii trąbka nigdy nie wzywa do bitwy – jest zaproszeniem do tańca!”.


Program:

L. van Beethoven I Symfonia C-dur op. 21 

***

A. Dvořák VIII Symfonia G-dur op. 88

Wykonawcy:

Christoph Eschenbach – dyrygent

Marisol Montalvo – sopran

NFM Filharmonia Wrocławska

Czas trwania:

100 minut

Przed koncertem, o 17.30, w ramach cyklu "Wszystkie oblicza muzyki", z myślą o posiadaczach abonamentu symfonicznego, odbędzie się spotkanie z dyrygentem Christophem Eschenbachem. Spotkanie poprowadzi Agnieszka Ostapowicz / Dorota Żak.

informacja prasowa



Cyfrowa premiera "Partity" Witolda Lutosławskiego I NFM Orkiestra Kameralna Leopoldinum pod dyrekcją Richarda Tognettiego

13 listopada 2026 roku miała miejsce cyfrowa premiera "Partity" Witolda Lutosławskiego, nagranej przez NFM Orkiestrę Kameralną Leo...

Popularne posty