Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Muzeum Architektury wrocław, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty
Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Muzeum Architektury wrocław, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

środa, 18 stycznia 2023

Jerzy Rosołowicz. Spacer miejski

21 stycznia 2023, godz. 13.00 Muzeum Współczesne Wrocław, Muzeum Architektury oraz Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu zapraszają na spacer miejski śladami Jerzego Rosołowicza. Rozpoczynając od dawnej Galerii Permafo, czyli obecnie siedziby Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu, udamy się m.in. do Mieszkania E. Gepperta czy Muzeum Architektury, aby przybliżyć państwu życie i twórczość tej ważnej postaci wrocławskiego środowiska awangardowego.

Nakreślimy Państwu najważniejsze wydarzenia artystyczne lat 70., zaprezentujemy realizacje Jerzego Rosołowicza od „Neutronikonów” po niezrealizowane projekty takie jak konceptualny „Neutrdrom” z 1967 roku. Następnie w Muzeum Architektury dowiemy się więcej o początkach kolekcji dzieł sztuki tej instytucji oraz dwóch wystawach: „Terra 1” (1975) i „Terra 2” (1981), które z twórczością Rosołowicza (poza jego udziałem) łączy idea troski o człowieka i środowisko.

Prowadzenie: Małgorzata Devosges-Cuber, Michał Duda, dr Marika Kuźmicz, Joanna Sokołowska. Udział w wydarzeniu jest bezpłatny. Zapisy nie są wymagane.

Po spacerze zapraszamy do Muzeum Współczesnego (Pl. Strzegomski 2) na oprowadzanie Mariki Kuźmicz po wystawie „Jerzy Rosołowicz. Alchemik”.

Oprowadzanie rozpocznie się o godzinie 16.30.

Ilość miejsc jest ograniczona do 20 osób.

Prowadzący:

Małgorzata Devosges-Cuber – historyczka sztuki, absolwentka muzealniczych studiów kuratorskich na Uniwersytecie Jagiellońskim. Kuratorka i współkuratorka wystaw i autorka tekstów poświęconych sztukom wizualnym i architekturze, między innymi: „Odczarowywanie. Proces ciągły”, „Patchwork. Architektura Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak”, „Patchwork. The Architecture of Jadwiga Grabowska-Hawrylak” (Center for Architecture w Nowym Jorku i Trienal de Lisboa w Lisbonie), „Trzy początki. 1918-1945-1989” (książka towarzysząca wystawie wyróżniona została nagrodą DAM Architectural Book Award 2019/ Targi Książki we Frankfurcie nad Menem), „Terra X [- ∞]. Archiwum Przyszłości”. Kuratorka wystawy Leona Tarasewicza w Muzeum Architektury we Wrocławiu nagrodzonej Grand Prix Sybilla 2018 na najważniejsze wydarzenie muzealne roku i wystawy „Czasoprzestrzeń zbioru” (2021). Współautorka wystawy „Landscapes of Leisure” o polskiej architekturze wypoczynkowej w Pawilonie Polski na Expo 2020 w Dubaju. Współkuratorka wystawy „Greenhouse Silent Disco” w polskim pawilonie na 23 Triennale Sztuk Dekoracyjnych i Architektury Współczesnej w Mediolanie (2022). Pracuje w Muzeum Architektury we Wrocławiu, gdzie od 2016 roku prowadziła program działań związanych z europejskim projektem Future Architecture Platform. Obecnie kieruje Działem Sztuki Muzeum Architektury.

Michał Duda – historyk sztuki, badacz i krytyk architektury, kurator, inicjator i organizator wielu projektów i wydarzeń związanych z promocją polskiej architektury. Absolwent historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim oraz Studiów Kuratorskich na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracuje w Muzeum Architektury we Wrocławiu. Kurator i współkurator wielu wystaw poświęconych przedwojennej i współczesnej architekturze, m.in.: „Greenhouse Silent Disco” (prezentowanej podczas Triennale w Mediolanie), „Patchwork. Architektura Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak” (pokazywanej również w Nowym Jorku i w Portugalii), „Landscapes of leisure” (pokazywanej podczas EXPO 2020 w Dubaju), „Trzy początki. 1918/1945/1989” , czy „Terra X [- ∞]. Archiwum Przyszłości”. Jego książka „Patchwork. Architektura Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak”, pierwsza monografia poświęcona wrocławskiej architektce, otrzymała nagrodę DAM Architectural Book Award 2017. Pracuje w Muzeum Architektury we Wrocławiu, obecnie w roli dyrektora.

dr Marika Kuźmicz – historyczka sztuki, kuratorka, wykładowczyni, dziekan Wydziału Badań Artystycznych i Studiów Kuratorskich ASP w Warszawie, wykładowczyni Collegium Civitas. Prezes Fundacji Arton (od 2011 r.), organizacji zajmującej się opracowywaniem archiwów artystek i artystów lat 70. oraz Fundacji im. Edwarda Hartwiga (od 2017). Dwukrotna stypendystka MKiDN, stypendystka Miasta St. Warszawy. Autorka i redaktorka licznych książek o sztuce, w ostatnim czasie m.in. „Ludmiła Popiel i Jerzy Fedorowicz” (2019), „Edward Hartwig. Fotografiki” (2019), „Jan Dobkowski” (2020), „Barbara Kozłowska” (2020), „Paweł Kwiek. Zrobić niemożliwe światło” (2021), „Tapta” (2021). Pomysłodawczyni i koordynatorka bazy www.forgottenheritage.eu. Organizatorka międzynarodowych konferencji poświęconych archiwom artystek i artystów „Revisiting Heritage” (2018) oraz sztuce artystek z Europy Środkowo-Wschodniej „The international conference „Not Yet Written Stories. Women Artists in CEE” (2021). Obecnie pracuje m.in. monografią Jerzego Rosołowicza.

Joanna Sokołowska – kuratorka, autorka i redaktora publikacji poświęconych sztuce współczesnej. W latach 2010-2021 współtworzyła jako kuratorka program Muzeum Sztuki w Łodzi. Obecnie współpracuje z Katedrą Mediacji Sztuki wrocławskiej ASP. Przy pomocy medium wystawy porusza kwestie społeczne takie jak wyobraźnia ekologiczna, przyszłość pracy, praca a płeć czy funkcje artystycznych utopii. Wybrane wystawy to: „Odnowa. Biennale Zielona Góra 2022” (wspólnie z Bartkiem Lisem i Martą Genderą), „Happy the End. Konrad Jarodzki” (Galeria Geppart, Wrocław, 2021), „For beyond that horizon lies another horizon” (Edith-Ruß-Haus für Medienkunst, Oldenburg, 2017), „Inne miasto – inne życie” (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2008), a także (realizowane w Muzeum Sztuki w Łodzi) „Praca, praca, praca (praca). Céline Condorelli i Wendelien van Oldenborgh” (wspólnie z Danielem Muzyczukiem), 2021, „Zjednoczona Pangea, 2019, Ćwiczenia w autonomii. Tamás Kaszás” (we współpracy z Anikó Loránt (ex-artists’ collective), 2016, „Wszyscy ludzie będą siostrami”, 2016, „Niewczesne historie” (wspólnie z Jarosławem Lubiakiem), 2015, „Huseyin Bahri Alptekin. Zajścia, zdarzenia, okoliczności, przypadki, sytuacje” (wspólnie z Magdaleną Ziółkowską), 2014, „Oczy szukają głowy do zamieszkania” (wspólnie z Aleksandrą Jach, Katarzyną Słobodą, Magdaleną Ziółkowską), 2011, „Robotnicy opuszczają miejsca pracy”, 2010.

informacja prasowa

wtorek, 3 grudnia 2019

Władysław Wincze. Wnętrza - nowa wystawa w Muzeum Architektury we Wrocławiu

12 grudnia 2019 roku Muzeum Architektury we Wrocławiu zaprasza na otwarcie wystawy "Władysław Wincze. Wnętrza",  prezentującą dorobek artystyczny jednego z najważniejszych twórców polskiego wzornictwa, projektanta wnętrz i mebli, członka warszawskiej Spółdzielni Artystów „Ład” oraz założyciela i długoletniego dziekana Wydziału Architektury Wnętrz Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. 



Podział tematyczny i problemowy wystawy zostanie oparty na dwóch ważnych dla twórczości Winczego miejscach-etapach związanych z rozwojem kariery artystycznej i życia osobistego - Warszawą i Wrocławiem. Wincze pozostawał, jak sam pisał, „zawieszony między miastami”, co
z jednej strony symbolizowało utratę możliwości powrotu do odmienionej po 1945 r. stolicy,
a z drugiej konieczność zasymilowania obcej przestrzeni nowego miejsca życia i pracy.
Potwierdza to także jego twórczość, w której pojawiają się na przemian zarówno starannie wykonane, wyszukane meble pokryte fornirowymi okładzinami, przywołujące tradycję przedwojennych warszawskich projektów, lecz także fantazyjnie ukształtowane metalowe rurki oraz gięte sklejki, symbolizujące niejako potencjał nowych czasów i nowych możliwości twórczych.

Władysław Wincze, stolik, 1949, fot. Stanisław Sielicki

Pierwsza część ekspozycji dotyczyć będzie okresu przedwojennego: studiów na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, działalności w Spółdzielni Artystów „Ład” i współpracy z Olgierdem Szlekysem pod szyldem Spółki autorskiej. Zaprezentowany zostanie zespół rysunków przedstawiających zrekonstruowane przez Winczego przedwojenne realizacje mebli, pochodzące głównie z lat 30. XX wieku. Dopełnieniem niniejszego zespołu rysunków będzie zachowana dokumentacja fotograficzna jednej z realizacji wnętrzarskich wykonanych tuż przed wybuchem wojny. Z okresu współpracy Winczego z Olgierdem Szlekysem pod szyldem Spółki autorskiej pochodzą natomiast projekty wnętrz i zestawów sprzętów mieszkalnych, w tym m. in. pomysłowe meble żaluzjowe, których zachowane przykłady znajdują się w zbiorach prywatnych i w kolekcji Muzeum Narodowego w Krakowie. Okupacyjny okres twórczości obu współpracowników zaowocował również powstaniem najsłynniejszych siedzisk w postaci słynnej Sarenki i tzw. zydla ładowskiego.

Okres wrocławski 


Władysław Wincze, fotel Leniwiec, 1952, fot. Stanisław Sielicki

Druga część wystawy poświęcona będzie twórczości powojennej, skupionej przede wszystkim na współtworzeniu struktur i programu nauczania Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, w tym powołania do życia i opracowania koncepcji dydaktycznej Wydziału Architektury Wnętrz. Z tego okresu pochodzą projekty funkcjonalnych wnętrz i mebli przeznaczonych do produkcji przemysłowej, a także konkursowe prace projektowe wnętrz domków fińskich na Górnym Śląsku. W 1948 r. Wincze zamieszkał we Wrocławiu, gdzie podjął się organizacji Zakładu Metalu i Drewna w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych i został jego kierownikiem, a następnie dziekanem Wydziału Architektury Wnętrz. Wrocławskie aranżacje wnętrz Winczego, w znacznej mierze dziś już nie zachowane, były próbą oswojenia obcego miasta przez pierwszą generację przesiedleńców i ostatecznie w istotny sposób współuczestniczyły w kreowaniu nowego, polskiego oblicza podnoszącej się z gruzów głównej metropolii Ziem Odzyskanych. 

Władysław Wincze, krzesło z giętej sklejki, ok. 1960, fot. Stanisław Sielicki

Elementem ekspozycyjnym będzie tu bogaty materiał fotograficzny kilkunastu zrealizowanych 
i planowanych wnętrz oraz towarzyszące im pojedyncze przykłady zachowanych mebli. Ta część wystawy będzie również nakreślać sylwetkę Władysława Winczego jako pedagoga, jego koncepcje programowe oraz funkcjonowanie warsztatu wraz z prezentacją elementów jednej z najciekawszych wrocławskich aranżacji wnętrz – rektoratu i senatu ASP. 
Ważnym materiałem, który zostanie wykorzystany do stworzenia warstwy narracyjnej wystawy będą niepublikowane wspomnienia Winczego zebrane w formie rękopisów i maszynopisów, nakreślające etapy kariery artysty, koncepcje projektowe i okoliczności realizacji najważniejszych wnętrz.   

Patronat Honorowy nad wystawą objęli:
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, profesor Piotr Gliński
Marszałek Województwa Dolnośląskiego Cezary Przybylski
Prezydent Wrocławia Jacek Sutryk

Władysław Wincze, fot. Muzeum Architektury Wrocław


Władysław Wincze. Wnętrza  
12.12.2019 – 27.02.2020
Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 5
Kurator: dr Tomasz Mikołajczak
Aranżacja wystawy: Jacek Kos
Identyfikacja wizualna: Marta Płonka

Organizator: Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu
Współorganizator: Muzeum Architektury we Wrocławiu

Patroni medialni: Architektura & Biznes, Architektura murator, Notes Na 6 Tygodni, Radio Wrocław, Radio Wrocław Kultura, TVP3 Wrocław, Magazyn SZUM. 

informacja prasowa

poniedziałek, 10 lutego 2025

Atrakcyjne wydarzenia w Muzeum Architektury we Wrocławiu

Wrocław średniowieczny, warsztaty polsko-norweskie, nowy podcast i spektakl Studia Kokyu  – zapraszamy na najbliższe wydarzenia do Muzeum Architektury we Wrocławiu.



Spotkajmy się w mieście! | Wrocław średniowieczny

Lutowe wydarzenia cyklu “Spotkajmy się w mieście!” poświęcimy Wrocławiowi w czasach średniowiecza. Podczas wykładu poznamy historię opactwa benedyktyńskiego na Ołbinie, a następnie wybierzemy się na spacer po jednym z najpiękniejszych zabytków architektury średniowiecza – zespole klasztornym i kościele św. Bernardyna, obecnie siedzibie Muzeum Architektury we Wrocławiu.

12 lutego, godzina 12.00 – wykład “Opactwo na Ołbinie – wrocławski jednorożec?”

Prowadzenie: dr Agnieszka Patała

Czas trwania: ok. 90 minut


14 lutego, godzina 12.00 – oprowadzanie po zespole klasztornym i kościele sw. Bernardyna (siedziba Muzeum Architektury, ul. Bernardyńska 7)

Prowadzenie: Michał Chadera

Czas trwania: ok. 90 minut

Na oba wydarzenia wstęp wolny, nie trzeba się zapisywać!


Z drewna i gliny. Naturalne materiały dla architektury przyszłości | warsztaty 

W ramach projektu realizowanego z Narodowym Instytutem Architektury i Urbanistyki zapraszamy do udziału w warsztatach, które odbędą się w dniach 3-7 marca 2025 roku w Muzeum Architektury we Wrocławiu. Osoby zakwalifikowane do warsztatów będą miały okazję współtworzyć projekt schronienia z materiałów pozyskanych z rozbiórki Votum Aleksa.

Program obejmuje również:

– wycieczkę do Karpacza

– sesje seminaryjne z udziałem prelegentów i prelegentek, w tym Michała Sikorskiego (TŁO), Marty i Lecha Rowińskich (beton.) oraz Bente Aass Solbakken (Muzeum Narodowe w Oslo – Nasjonalmuseet).

Zapewniamy pokrycie kosztów podróży, noclegów oraz wyżywienia.

Zainteresowane osoby prosimy o przesyłanie zgłoszeń na adres: zapisy@ma.wroc.pl do 9 lutego. Do zgłoszenia należy dołączyć krótki biogram oraz przykład projektu konstrukcji drewnianej z własnego portfolio.

Cyfrowe bliźniaki – nowy podcast #Architektura_na_Głos

W tym odcinku cyklu podcastów  “Architektura na głos” zanurzymy się w świat fotogrametrii – technologii, która rewolucjonizuje sposób dokumentowania i prezentowania architektury oraz dziedzictwa kulturowego. Dowiecie się, jak powstają modele fotogrametryczne, jakie trudności można napotkać na tej drodze i od czego zacząć swoją przygodę z tą technologią. Zastanowimy się również, jak fotogrametria ułatwia odbiór architektury, czyniąc ją bardziej dostępną dla każdego.


W podcaście udział wzięli: dr Michał Duda, dyrektor MA, oraz fotograf Jakub Certowicz

Podcast prowadził i realizował: Janusz Magoński


Trinity – The Letter: nowe działanie Studia Kokyu 

Najnowszy spektakl Studia, zatytułowany „Trinity – The Letter”, stanowi rozwinięcie tej idei i jest kolejnym krokiem ku zbudowaniu struktury performatywnej, która z jednej strony może być oglądana i postrzegana jak spektakl teatralny, a z drugiej – dzięki swej prostocie – zapewnia działającym wolność od architektury i skomplikowanej techniki scenicznej. 

Na „Trinity – The Letter” zapraszamy do Muzeum Architektury we Wrocławiu już w najbliższy piątek, 7 lutego, oraz w ostatni piątek miesiąca – 28 lutego. 

Wstęp wolny, ale obowiązują zapisy! 

informacja prasowa

wtorek, 17 czerwca 2025

Laboratorium Architektury – wystawa dla dzieci i dorosłych już od 28 czerwca w Muzeum Architektury we Wrocławiu

Muzeum Architektury zaprasza na pierwszą w historii naszego muzeum wystawę dla dzieci i dorosłych opowiadającą o niezwykłej mocy architektury! To również jedno z najważniejszych wydarzeń świętowanego w tym roku jubileuszu 60-lecia działalności Muzeum Architektury we Wrocławiu. Otwarcie w sobotę 28 czerwca 2025 roku o godzinie 12.00. 


Zapraszamy na pierwszą w historii naszego muzeum wystawę dla dzieci i dorosłych opowiadającą o niezwykłej mocy architektury! To również jedno z najważniejszych wydarzeń świętowanego w tym roku jubileuszu 60-lecia działalności Muzeum Architektury we Wrocławiu.

„Laboratorium architektury” to pierwsza w historii muzeum ekspozycja o architekturze skierowana również – a może przede wszystkim! – do dzieci. To jednak znacznie więcej niż opowieść o budynkach – to praktyczne doświadczenie mocy architektury. Ta wystawa ma nie tylko poszerzać wiedzę, ale i budować poczucie sprawczości – uczyć najmłodszych, że otaczająca ich architektura może i powinna odpowiadać na potrzeby wszystkich użytkowników.

Tytułowe laboratorium będzie przestrzenią zabawy i nauki, ale przede wszystkim - eksperymentu. Od czerwca do końca września 2025 roku, w dawnym gotyckim kościele, najmłodsi odwiedzający wraz z opiekunami nie tylko poznają architekturę i panujące w niej zasady, ale także uważnie jej doświadczą i poznają sposoby na to, jak ją współtworzyć.

Wystawa składać się będzie ze specjalnie zaprojektowanych multisensorycznych instalacji oraz interaktywnych stanowisk. Umożliwią one zmysłowe odczucie architektury za pomocą wzroku, słuchu, dotyku i węchu. Odsłonią przed małymi i dużymi odkrywcami tajniki warsztatu architekta i technicznych aspektów budownictwa.

Sprowokują do rozważań na temat inkluzywności, ergonomii i roli zieleni w architekturze miast. Ekspozycja została zaprojektowana zgodnie z zasadami projektowania uniwersalnego. Włącza zatem do procesu osoby z różnymi potrzebami oraz w różnym wieku i uświadamia zwiedzającym, że branie tych potrzeb pod uwagę powinno być nieodłączną częścią projektowania każdej przestrzeni.

Ekspozycja oparta jest o realizowany przez Muzeum Architektury we Wrocławiu program edukacyjny „Laboratorium Architektury”, nagrodzony Grand Prix oraz I  nagrodą w kategorii Edukacja w konkursie na Muzealne Wydarzenie Roku Sybilla 2022.

Wystawie towarzyszy książka z ćwiczeniami, będąca uzupełnieniem i rozszerzeniem treści prezentowanych na ekspozycji.

Kuratorki: Agnieszka Gola, Patrycja Mazurek

Organizatorzy: Muzeum Architektury we Wrocławiu i Miasto Wrocław

Projekt aranżacji wystawy: Magdalena Storożenko-Polak, Blanka Przedpełska,

Katarzyna Mizera, Kamila Haja (Places Foundation)

Projekt eksponatów: Magdalena Storożenko-Polak, Blanka Przedpełska, Katarzyna

Mizera, Kamila Haja (Places Foundation), Ewa Kuczała

Identyfikacja wizualna: Paweł Mildner

Redakcja tekstów: Rozalia Radecka

Tłumaczenia: Grzegorz Piątkowski, Wojciech Poros

Produkcja: Misia Siennicka, Agnieszka Smutek

Montaż wystawy: Grzegorz Hoja, Michał Cybulski

Modele: ONIMO

Komunikacja: Iga Bałchanowska, Marta Czyż, Kalina Soska

informacja prasowa

wtorek, 28 stycznia 2020

Wietrzenie magazynów | Traktat Witruwiusza w Muzeum Architektury we Wrocławiu

Muzeum Architektury zaprasza na nowy cykl spotkań zatytułowany "Wietrzenie magazynów", podczas którego będzie zaprezentować publiczności najciekawsze obiekty z bogatych zbiorów MA. Zaczyna się w niedzielę, 9 lutego o godz. 11.00 z wysokiego C - traktatem Witruwiusza „O architekturze ksiąg dziesięć”.  A potem ... będzie jeszcze ciekawiej :-)

Witruwiusz, „O architekturze ksiąg dziesięć”, fot. MA Wrocław

Obok średniowiecznych kamiennych detali architektonicznych, na kolekcję Muzeum Architektury we Wrocławiu składają się także wyroby rzemiosła artystycznego (między innymi witraże, piece, ceramika architektoniczna i stropy), rzeźba drewniana, bogate zbiory grafiki od średniowiecza do XX wieku, liczne projekty architektoniczne, fotografie, dzieła współczesnej plastyki, wyroby wzornictwa przemysłowego oraz modele. Na co dzień większość z nich przechowywana jest
w muzealnych magazynach i niedostępna dla zwiedzających. "Wietrzenie magazynów" to nowy projekt, w ramach którego pragniemy pokazać naszym gościom najcenniejsze i najciekawsze zabytki z bogatej kolekcji muzeum, która dziś liczy sobie równo 524 tysiące 754 obiekty!


Witruwiusz, „O architekturze ksiąg dziesięć”, fot. MA Wrocław


Pierwszym eksponatem, który już od 9 lutego udostępnimy zwiedzającym, będzie słynny traktat Witruwiusza „O architekturze ksiąg dziesięć”, będący do dziś nieocenionym źródłem wiedzy 
o budownictwie starożytnych Greków i Rzymian. Egzemplarz ten ukazał się w 1548 roku 
w Norymberdze, w witrynie wydawniczej Johanna Petreiusa i jest pierwszym niemieckim przekładem (autorstwa Walthera Hermanna Ryffa) owego traktatu.

Część tekstową starodruku wzbogaca około 190 drzeworytów. Księgę będzie można oglądać w muzeum od niedzieli 9 lutego, w specjalnej gablocie, zaprojektowanej do tego celu przez studentki i studentów Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej, a wykonanej przez Onimo Makiety Architektoniczne.
W tym dniu odbędą się również dedykowane Traktatowi warsztaty plastyczne dla dzieci oraz prezentacja obiektu przygotowana przez Agatę Kaczmarek - opiekunkę dzieła i kierowniczkę Działu Architektury Średniowiecznej i Nowożytnej naszego muzeum.

Witruwiusz, „O architekturze ksiąg dziesięć”, fot. MA Wrocław


Spotkanie z Traktatem Witruwiusza w Muzeum Architektury:

 - niedziela, 9 lutego 2020, godz.11.00 - Traktat Witruwiusza, warsztaty plastyczne dla dzieci  - obowiązują zapisy na edukacja@ma.wroc.pl, wstęp wolny;
 - niedziela, 9 lutego 2020, godz. 12.00 - prezentacja Traktatu Witruwiusza w formie krótkiego wykładu o historii i wartości Księgi, wstęp wolny.

Traktat Witruwiusza będzie można zobaczyć w Muzeum Architektury we Wrocławiu od 9 lutego do 1 marca 2020 roku.

informacja prasowa

środa, 8 kwietnia 2026

Piękny Wrocław – ogłoszenie wyników konkursu i otwarcie wystawy pokonkursowej w Muzeum Architektury we Wrocławiu

17 kwietnia o 16.00 Muzeum Architektury we Wrocławiu zaprasza na uroczystość rozstrzygnięcia 33. edycji konkursu Piękny Wrocław na najlepszą realizację architektoniczną w latach 2023-2024. Ogłoszenie wyników konkursu połączone będzie z otwarciem wystawy pokonkursowej, prezentującej obiekty nagrodzone i wyróżnione. 


Piękny Wrocław to konkurs, w którym nagradzane są najlepsze budynki realizowane we Wrocławiu. Tegoroczna wystawa podsumowuje inwestycje ukończone w latach 2023-2024. Celem konkursu jest promowanie architektury Wrocławia i uhonorowanie szczególnie wartościowych dokonań twórczych w dziedzinie architektury. Głównym kryterium wyboru są walory architektoniczne, przestrzenne oraz funkcjonalno-użytkowe. 

W tym roku odbyła się 33. edycja tego konkursu. Jego organizatorem jest Prezydent Miasta oraz Towarzystwo Miłośników Wrocławia. 

Za lata 2023 –2024 przyznano nagrody w 5 kategoriach: 


MODERNIZACJA OBIEKTU HISTORYCZNEGO 

BUDYNEK MIESZKALNY JEDNORODZINNY 

BUDYNEK MIESZKALNY WIELORODZINNY 

BUDYNEK LUB OBIEKT UŻYTECZNOŚCI PUBLICZNEJ 

PRZESTRZEŃ PUBLICZNA 

Jury konkursu tworzyli: Dyrektor Wydziału Architektury i Zabytków Urzędu Miejskiego Wrocławia (Przewodniczący), Dyrektor Muzeum Architektury we Wrocławiu, przedstawiciele Towarzystwa Miłośników Wrocławia, osoba desygnowana przez Prezydenta Miasta, a także przedstawiciele oddziału wrocławskiego Stowarzyszenia Architektów Polskich i Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów RP.

O historii konkursu:

Początki konkursu „Piękny Wrocław” sięgają lat 60. XX wieku. W 1961 roku, z inicjatywy redakcji dziennika „Słowo Polskie” oraz przy współpracy lokalnych środowisk architektonicznych i budowlanych (wrocławskich oddziałów Stowarzyszenia Architektów Polskich i Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa), rozpisano po raz pierwszy plebiscyt „Mister Wrocławia”. Rok później do grona organizatorów dołączyło Towarzystwa Miłośników Wrocławia.

Regulamin konkursu był krótki i prosty:

– wybór najlepszego budynku dokonywany był spośród obiektów ukończonych i oddanych do użytku w ocenianym okresie;

– jury powołane przez TMW i redakcję „Słowa Polskiego” wyłaniało propozycje obiektów, które następnie prezentowano na łamach „Słowa”, poddając je ocenie czytelników;

– wyniki głosowania Wrocławian były podstawą werdyktu jury.

Pierwszym Misterem Wrocławia został Dom Naukowca wzniesiony przy placu Grunwaldzkim 15/21 według projektu Jadwigi Grabowskiej Hawrylak, Edmunda Frąckiewicza oraz Marii i Igora Tawryczewskich.

Po kilku pierwszych edycjach plebiscytu – przyjętych entuzjastycznie przez mieszkańców miasta – skończyła się dobra passa „Mistera Wrocławia”. W latach 1966 i 1973 nie wyłoniono laureatów. Nie przeprowadzono także plebiscytu w latach 1975–1977. Powrócono do tej tradycji dopiero w roku 1978. Wobec zaistniałej przerwy, jury postanowiło odstąpić od regulaminowych zasad i zakwalifikować do konkursu budynki mieszkalne powstałe w ciągu ostatnich kilku lat oraz budynki użyteczności publicznej wzniesione w ostatnim pięcioleciu. Po ogłoszeniu wyników „Mistera Wrocławia 1978”, plebiscyt ponownie zniknął z mapy wydarzeń miasta – tym razem na ponad dekadę. Konkurs reaktywowano w 1989 roku z inicjatywy Jana Paluchniaka, założyciela Klubu Budowniczych Wrocławia przy współpracy Urzędu Miejskiego oraz wrocławskiego oddziału SARP i PZiTB. Po czterech edycjach, w roku 1993, zmieniono jego tytuł na „Najpiękniejszy Budynek Roku”, poszerzając również zakres kwalifikowanych do oceny budynków.

W 2006 roku Prezydent Wrocławia Rafał Dutkiewicz zdecydował o przejęciu organizacji konkursu przez urząd Miejski. Opracowano nowy regulamin i ustalono nowe kategorie obiektów kwalifikowanych odtąd do „Pięknego Wrocławia – konkursu na najlepszą realizację architektoniczną”. W XVI edycji, pierwszej po długiej przerwie, kapituła dla zachowania ciągłości przyjęła do oceny budynki z lat 2003–2005.

Piękny Wrocław 

GDZIE: Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 7

KIEDY: piątek, 17 kwietnia 2026 r., godzina 16.00

informacja prasowa

poniedziałek, 7 października 2024

Pierwsza monograficzna wystawa Marii Michałowskiej – od 25 października w Muzeum Architektury we Wrocławiu

W piątek, 25 października o godzinie 18.00, Muzeum Architektury we Wrocławiu i Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu zapraszają na otwarcie wystawy "Maria Michałowska. Na końcu tej drogi być może znajdę lustro". Ekspozycja została przygotowywana z okazji przypadającej w 2025 roku 100. rocznicy urodzin artystki i będzie pierwszą monograficzną prezentacją dorobku Marii Michałowskiej.

Maria Michałowska w pracowni, lata 60. / 70. XX w.
fot. Zdzisław Jurkiewicz, archiwum rodzinne



Zapraszamy na wystawę poświęconą twórczości jednej z najważniejszych przedstawicielek środowiska wrocławskiej awangardy. „Maria Michałowska. Na końcu tej drogi być może znajdę lustro” to ekspozycja przygotowana z okazji 100. rocznicy urodzin artystki i jednocześnie pierwsza monograficzna prezentacja jej dorobku.

Artystka była związana z Wrocławiem przez ponad pięć dekad, współtworząc jego progresywne środowisko. Pracowała w różnych mediach – pozostawiła po sobie kilkadziesiąt obrazów, rysunki, fotografie. 

Jednak, pomimo tej różnorodności, jej twórczość jest spójna z jej osobowością i postawą życiową. Michałowska z jednej strony miała bowiem skłonność do zacierania po sobie śladów; z drugiej – do budowania poprzez sztukę siebie samej. Nie tylko poprzez sam fakt częstego tworzenia autoportretów, ale także zaznaczanie swojej obecności na różne sposoby. 

Maria Michałowska, „Bez tytułu” z cyklu „Pejzaże”, olej, płótno, kolekcja prywatna

Maria Michałowska (31 maja 1925 – 1 września 2018) urodziła się w Brzeżanach (obecnie Ukraina). 

Od 1948 mieszkała we Wrocławiu. Tu ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w pracowni Eugeniusza Gepperta – była jedną z pierwszych absolwentek uczelni. Od połowy lat 60. XX w. artystka należała do Grupy Wrocławskiej i zajmowała się wówczas przede wszystkim malarstwem. Z czasem podjęła kwestie czasu i przestrzeni, które wkrótce staną się kluczowym zagadnieniem jej sztuki, realizowanej od początku lat 70. głównie w medium fotografii. Kolejne etapy jej twórczości nadawały ton zmianom w polu wrocławskiej sztuki i rezonowały z nimi.

Michałowska była ważną postacią w kręgu artystów związanych z Galerią pod Moną Lizą, bliska była jej koncepcja „sztuki niemożliwej” Jerzego Ludwińskiego.  Artystka uczestniczyła w najważniejszych, przełomowych dla polskiej sztuki wydarzeniach, takich jak Sympozjum Plastyczne „Wrocław ’70”, wystawa „SP. Sztuka Pojęciowa” (1970), Międzynarodowe Spotkania Artystów, Naukowców i Teoretyków Sztuki  w Osiekach (1967) czy „Atelier 72” w Edynburgu (1972). Choć trudno jednoznacznie stwierdzić, że jej dorobek wymaga obecnie „odkrycia”, to trzeba też zauważyć, że za życia artystki odbyło się tylko jedenaście indywidualnych wystaw jej prac. Dziś są one raczej rzadko prezentowane – w ciągu ostatniej dekady nie zorganizowano żadnej indywidualnej ekspozycji tej twórczyni.

„Bez tytułu” z cyklu „Kompozycja muzyczna”, olej, płótno, kolekcja prywatna

Na wystawie w Muzeum Architektury we Wrocławiu pokazane zostaną, w układzie chronologicznym, najważniejsze prace ze wszystkich okresów twórczości artystki: poczynając od malarstwa, wyróżniając cykl „Formy znikające”, który otwierał kilkuletni okres kontemplowania przez Michałowską koloru jako zjawiska, po najliczniejsze fotografie. Dodatkowym motywem działalności Marii Michałowskiej, który wzbogaci wystawę, będzie jej działalność pedagogiczna na Politechnice Wrocławskiej oraz bardzo interesujące wątki biografii artystki. Ważnym aspektem jej życia i twórczości był wieloletni związek z wybitnym artystą Zdzisławem Jurkiewiczem – artyści wzajemnie dedykowali sobie prace, zachował się także zbiór ich niezwykłej korespondencji oraz dokumentacja z ich pobytu w Nowym Jorku, która również zostanie włączona w wystawę.

Obecnie prace Marii Michałowskiej znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Architektury we Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Ziemi Chełmskiej oraz w archiwum prywatnym przechowywanym przez rodzinę artystki. 

„Interferencje III”, 1978, olej, płótno, zbiory Muzeum Narodowego we Wrocławiu

Wystawie towarzyszyć będzie bogaty program edukacyjny skierowany do dzieci, młodzieży i osób starszych. Zorganizowane zostaną panel dyskusyjny z udziałem ekspertów i oprowadzania kuratorskie po wystawie. Przygotowana została również monograficzna publikacja pod redakcją dr Mariki Kuźmicz z tekstami Małgorzaty Devosges-Cuber, Małgorzaty Miśniakiewicz, Luizy Nader i Mariki Kuźmicz. 

Organizatorzy: Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu, Muzeum Architektury we Wrocławiu

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego oraz z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego i Miasta Wrocław.

Patronat honorowy: Marszałek Województwa Dolnośląskiego

Mecenas wystawy: KGHM Polska Miedź S.A

Patroni medialni: Magazyn SZUM, Notes Na 6 Tygodni

„Obraz błękitny”, 1970, kolaż, rurki gumowe, płótno,
zbiory Muzeum Narodowego we Wrocławiu


Maria Michałowska. Na końcu tej drogi być może znajdę lustro
otwarcie: 25 października 2024
zakończenie: 19 stycznia 2025
Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 7

Kuratorka: Marika Kuźmicz

informacja prasowa


piątek, 27 stycznia 2023

Skarbotwórcy na tropie wartości! - ferie zimowe w Muzeum Architektury we Wrocławiu

Od 16 do 23 lutego Muzeum Architektury we Wrocławiu serdecznie zaprasza wszystkie dzieci wraz z opiekunami na warsztaty rodzinne organizowane w muzeum podczas ferii zimowych 2023. 

Fot. materiały prasowe Muzeum Architektury

Podczas ferii zimowych zapraszamy dzieci i ich opiekunów na warsztaty towarzyszące aktualnie prezentowanej w muzeum wystawie Lva Sterna Architektura czasu. Wrocław – Jerozolima. 

Lev Stern jest polsko-izraelskim architektem i malarzem. Jego malarstwo wyróżnia niezwykła dekoracyjność i elegancja. Obrazy malowane są złotem i czernią, a ich naczelnym motywem jest złoty kwadrat lub prostokąt ujęty w bogato rzeźbione ramy. Wystawa Lva Sterna stała się inspiracją dla cyklu warsztatów, na które zapraszamy podczas ferii zimowych. Podczas zajęć zastanowimy się wspólnie nad pojęciem skarbów, złota i dzieł sztuki, a także postaramy się zrobić własne, nie koniecznie złote skarby. 

Fot. materiały prasowe Muzeum Architektury

1. W BLASKU ZŁOTA

Termin: 16.02.2023, godzina 11:00

Wiek uczestników i uczestniczek: 6-12

Czas trwania: 90 minut

Dostępność: niepełnosprawność ruchowa, intelektualna

Złoto – trudno znaleźć bardziej ceniony na przestrzeni wieków kruszec. Wykonywano z niego królewskie insygnia, zdobiono nim ołtarze i pokrywano kopuły świątyń. Na zajęciach zastanowimy nad jego wartością materialną i symboliczną, poszukamy też skojarzeń i zwrotów ze słowem „złoto”. Spróbujemy też odpowiedzieć na pytanie czy „El Dorado” zawsze musi być złote. Spotkanie zakończy warsztat architektoniczny.

Prowadzenie: Agnieszka Gola

Fot. materiały prasowe Muzeum Architektury

2. SKARBOTWÓRCY

Termin: 21.02.2023, godzina 11:00

Wiek uczestników i uczestniczek: 6-12

Czas trwania: 90 minut 

Dostępność: niepełnosprawność ruchowa, intelektualna

Co to znaczy, że jakaś rzecz ma wartość? Czy dla każdej i każdego z nas to słowo znaczy to samo? Co jest więcej warte: rzecz stara, rzecz posiadająca historię czy rzecz ze złota? A może wartościowe jest tylko to, czego nie widać? Wraz z uczestnikami i uczestniczkami spróbujemy odpowiedzieć na te pytania odwiedzając wystawę Lva Sterna oraz stałą prezentację architektonicznego rzemiosła artystycznego. W części warsztatowej spróbujemy nadać wartość na pozór niewiele wartym przedmiotom.  

Prowadzenie: Patrycja Mazurek

Fot. materiały prasowe Muzeum Architektury

3. W RAMIE CZY BEZ RAMY?

Termin: 23.02.2022, godzina 11:00

Wiek uczestników i uczestniczek: 6-12

Czas trwania: 90 minut 

Dostępność: niepełnosprawność ruchowa, intelektualna

W ramach naszych zajęć przyjrzymy się historii niezwykłej relacji obrazu z ramą. Czy te dwa elementy faktycznie są nierozłączne?  Odpowiedzi na to pytanie będziemy szukać przyglądając się muzealnym skarbom, a także twórczości Lva Sterna prezentowanej na wystawie "Architektura czasu". W części warsztatowej każdy uczestnik/czka będzie miał/a okazję zmienić swoje dzieło w pełnoprawne dzieło sztuki będące pierwszym eksponatem prywatnego, domowego muzeum.

Prowadzenie: Michał Chadera


Informacje szczegółowe:

Wiek uczestników i uczestniczek:  6-12 lat 

Typ wydarzenia: warsztaty rodzinne

Czas trwania: ok. 90 minut

Koszt zajęć: 10 zł od dziecka (opiekunowie wchodzą bezpłatnie). Bilet na warsztaty upoważnia dziecko i opiekuna do zwiedzania Muzeum Architektury w dniu zakupu biletu, w godzinach pracy muzeum.  zarówno przez dziecko, jak i przez opiekuna.

Zapisy: mailowo na adres: edukacja@ma.wroc.pl

Opiekun musi pozostać wraz z dzieckiem przez cały czas trwania zajęć. 

Liczba miejsc ograniczona. Prosimy o mailowe potwierdzenie przybycia na maksymalnie dzień przed zajęciami do godziny 15:00 oraz o informację w razie rezygnacji, aby osoby z listy rezerwowej mogły skorzystać. 

informacja prasowa


poniedziałek, 3 czerwca 2024

Nadchodzące wydarzenia w Muzeum Architektury we Wrocławiu

29. edycja Wystawy Wrocławskiej Grafiki Użytkowej pod hasłem MIASTO, a także ekspozycja „Ruch tektoniczny”, poświęcona jednemu z najstarszych geologicznie obszarów w Europie; ponadto wykład i spacer śladami zapomnianych cmentarzy i pozostałości po nich na dzisiejszym Borku - oto propozycje Muzeum Architektury we Wrocławiu w czerwcu. 


czwartek 6 czerwca o godzinie 18.00

"Pierwszą edycję Wystawy Wrocławskiej Grafiki Użytkowej — nie ku chwale twórców, lecz dla nauki własnej i innych, która odbyła się w roku 1966, zawdzięczamy Tadeuszowi Ciałowiczowi i Romanowi Rosykowi. W zamierzeniu pomysłodawców miała znaleźć stałe miejsce w życiu Wrocławia i odbywać się co dwa lata. Okazała się jednak jednorazowym zrywem. Kolejna edycja miała miejsce dopiero pięćdziesiąt lat później, co z kolei zawdzięczamy Fundacji 102, która kontynuując pierwotną ideę gromadzenia rezultatów wrocławskiego projektowania, reaktywowała to wartościowe dla stymulacji lokalnej sceny graficznej wydarzenie".

🟡 W tym roku WWGU gości w Muzeum Architektury! 🟡

A tematem tegorocznej wystawy jest: MIASTO

Na wystawie zostanie zaprezentowanych 26 prac, dla których miasto (nie tylko Wrocław) jest punktem odniesienia. Takich, których autorki i autorzy z uwagą obserwują miejskie wydarzenia, dostrzegają problemy komunikacyjne i wydobywają ich istotę, kierują uwagę na nurtujące kwestie. Są to graficzne odpowiedzi na miejskie wyzwania. Jakie? O tym będzie można przekonać się odwiedzając wystawę.


środa 12 czerwca o godzinie 12.00

piątek 14 czerwca o godzinie 12.00

Wstęp wolny!

"Spod ziemi patrzy Breslau" w Muzeum Architektury to spotkanie z opowieściami o cmentarzach dawnego Wrocławia. Przyjrzymy się historii nekropolii Breslau zarówno w perspektywie ogólnej, jak i z perspektywy mikrohistorii osób na nich pochowanych. Zarówno znanych mieszkańców, jak i tzw. zwykłych obywateli stolicy Śląska.

Podczas wykładu w MA prześledzimy miejsca we Wrocławiu (ale nie tylko), w których do dzisiaj można natknąć się na pozostałości po grobach Breslauerów i Breslauerek. Zaprezentowane zostaną również działania, jakie podejmuje społeczna inicjatywa "Spod ziemi patrzy Breslau", by zachować pamięć o naszych sąsiadach z przeszłości i wzbogacać tożsamość miasta.

„Miejsca (nie)pamięci” to z kolei propozycja spaceru śladami zapomnianych cmentarzy i pozostałości po nich na dzisiejszym Borku. Odwiedzimy zarówno zniszczone nekropolie, a także poszukamy śladów po nich w miejscach bardzo nietypowych. Spacer potrwa około 1,5 godziny, a wystartujemy spod pomnika Chopina w Parku Południowym, w piątek 14 czerwca o godzinie 12:00.


piątek 14 czerwca o godzinie 18.00

wystawa "Ruch Tektoniczny"

Powojenna architektura

województwa świętokrzyskiego

Amfiteatr na terenie historycznego kamieniołomu, betonowa mozaika z układem warstw geologicznych w Centrum Nauki Leonardo da Vinci, „piaskowe baby” jako symbol Europejskiego Centrum Bajki. Co łączy te na pozór odległe obiekty? Świętokrzyski regionalizm architektoniczny, którego nieodłącznym elementem są szacunek dla bogactw naturalnych i regionalnych technik budowlanych.

Już od 14 czerwca Muzeum Architektury we Wrocławiu oraz Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki zapraszają na wystawę „Ruch tektoniczny”, poświęconą jednemu z najstarszych geologicznie obszarów w Europie.

Kościół Rozalii i Marcina w Zagnańsku, fot. T. Kubaczyk / NIAiU

Wystawa „Ruch tektoniczny” może być dobrym punktem wyjścia, by zastanowić się nad bogactwem i różnorodnością materiałów budowlanych, jakie występują w poszczególnych regionach naszego kraju – mówi Michał Duda, dyrektor wrocławskiego Muzeum Architektury. – Wiemy, że Śląsk jest prawdziwą skarbnicą wielu kruszców – w żadnym innym miejscu w Polsce nie spotkamy tak ogromnych zasobów skał i minerałów, na przykład niezwykle popularnego tu granitu. A co jest głównym budulcem architektury Kielecczyzny? Sprawdźmy!

Wystawa Ruch tektoniczny prezentuje najważniejsze obiekty i bogactwa Kielecczyzny. Od szpitali i szkół, które powstały jeszcze przed II wojną światową, poprzez socrealistyczne gmachy wznoszone w latach pięćdziesiątych, aż po ogromne osiedla i ekspresyjne konstrukcje okresu późnego modernizmu. Ekspozycja przedstawia ikoniczne obiekty, dzieła niepublikowane oraz współczesne realizacje inspirowane lokalną przyrodą i krajobrazem. Zobaczymy na niej wyjątkowe filmy, zdjęcia i oryginalne rysunki, a także inspirowane ćmielowską tradycją porcelanowe makiety, fragmenty lokalnych surowych skał wykorzystywanych w budownictwie czy ceramiczne tetrapody.


Pierwsze opracowanie na temat świętokrzyskiej architektury


Książka “Ruch tektoniczny”, która towarzyszy wystawie, prezentuje architektoniczną różnorodność regionu. Znacznie silniej zurbanizowana Północ została zaprezentowana na stronach przewodnika bardziej obszernie. Znajdziemy w nim dzieła kultowe, takie jak Dworzec Autobusowy w Kielcach czy Huta Szkła Okiennego w Sandomierzu, jak również te stanowiące ważny zapis momentu dziejowego.

Autor publikacji: Kacper Kępiński
Redaktorka prowadząca: Karolina Andrzejewska-Batko

Program towarzyszący wystawie

Wydarzenia realizowane w ramach programu towarzyszącego wystawie, pozwolą przyjrzeć się charakterowi regionu świętokrzyskiego, a także dostrzec formy i motywy łączące go z architekturą dolnośląską. Podczas wycieczki w okolice Wrocławia uczestnicy będą mogli eksplorować krajobrazy przekształcone przez człowieka, takie jak dawne kamieniołomy. Warsztaty ceramiczne zapoznają gości z techniką, którą wykonane zostały makiety najbardziej wyrazistych przykładów architektury świętokrzyskiej oraz figurki tetrapodów. W ramach spotkania wokół książki, poznamy perspektywę znanych i docenianych projektantów, którzy mierzyli się w swoich realizacjach z dziedzictwem regionu i szukali własnego, współczesnego języka dla obiektów publicznych oraz edukacyjnych. W programie przewidujemy także oprowadzania kuratorskie po wystawie, które poprowadzi Kacper Kępiński.

informacja prasowa

wtorek, 3 marca 2020

MNIE TU NIE MA. Ludzki wymiar architektury - otwarcie nowej wystawy w Muzeum Architektury we Wrocławiu

Muzeum Architektury zaprasza na wystawę "Mnie tu nie ma. Ludzki wymiar architektury", prezentującą ponad trzydziestoletnią historię działalności Archicomu  - jednej z najważniejszych dziś polskich pracowni architektonicznych, założonej przez Dorotę Jarodzką-Śródkę i Kazimierza Śródkę. Wystawa jest opowieścią o społecznej roli architekta, o Wrocławiu, o perypetiach pewnego pokolenia i o wierności głęboko zakorzenionym przekonaniom. 






Początek

"MNIE TU NIE MA Ludzki wymiar architektury" jest opowieścią o społecznej roli architekta, 
o Wrocławiu, o perypetiach pewnego pokolenia i o wierności głęboko zakorzenionym przekonaniom. Zawsze wierzyliśmy, że architektura ma sens wtedy, gdy projekt został zrealizowany, a przestrzeń tętni życiem mimo że nas, architektów, już tam nie ma. 
Dorota Jarodzka-Śródka i Kazimierz Śródka

Dorota Jarodzka-Śródka i Kazimierz Śródka

Wrocław, rok 1986. Miasto w przededniu wielkich przemian: politycznych, społecznych
i gospodarczych. W polskiej architekturze kończy się epoka potężnych blokowisk z wielkiej płyty,
a kryzys ekonomiczny lat 80. skutecznie hamuje planowanie nowych inwestycji. Dla młodych architektów to okres niepewności, bylejakości, braku perspektyw na rozwój. A jednak właśnie wtedy, w 1986 roku, para pasjonatów – absolwentów Wydziału Architektury wrocławskiej Politechniki – postanawia założyć jedną z pierwszych w Polsce prywatnych pracowni architektonicznych. Szaleństwo? Na pewno. Ale i odwaga poparta mocnym przekonaniem o słuszności obranej drogi.

- Czy to rzeczywiście była odwaga? – zastanawiają się Dorota Jarodzka-Śródka i Kazimierz Śródka, założyciele pracowni Archicom sp. z o.o. - To była misja. Zawód architekta i jego społeczną odpowiedzialność od początku traktowaliśmy bowiem bardzo poważnie. 

Art Hotel, rewitalizacja, Archicom, lata 90, Wrocław/materiały prasowe

Zmieniająca się dynamicznie rzeczywistość przełomu lat 80.i 90., kształtujące się reguły wolnego rynku i konieczność dostosowania się do potrzeb prywatnego klienta – to wszystko zadecydowało
o metodach pracy młodych architektów i postawiło przed nimi zupełnie nowe zadania.
Jak pisze Jakub Głaz w jednym z tekstów publikowanych na wystawie „ (…) w latach 90. architekt ma bowiem przekształcić się z demiurga, na którego był kształcony, w sprawnego dostawcę usług dla prywatnych inwestorów, którym dylematy związane z kształtowaniem przestrzeni będą raczej obce”. Twórcom SRDK Archicom Studio Śródka udaje się nie wpaść w tę pułapkę, a przywołane
w cytacie dylematy będą towarzyszyły architektom podczas pracy przy kolejnych projektach.
W ten sposób wyznaczony zostaje również kierunek rozwoju biura - społecznie odpowiedzialnego
i zaangażowanego w realizację swoich koncepcji na każdym z ich etapów.

Mnie tu nie ma


Wystawa prezentowana w Muzeum Architektury we Wrocławiu pozwala prześledzić ponad trzydziestoletnią historię działalności Archicomu  - jednej z najważniejszych dziś polskich pracowni architektonicznych i jednego z najdłużej funkcjonujących na rynku deweloperów.
Ta wyjątkowa, różnorodna w warstwie wizualnej podróż w czasie prowadzi widza od pierwszych planów zespołów domów jednorodzinnych w Prochowicach i Strzelinie, przez innowacyjne na
polskim rynku projekty budowy bądź modernizacji siedzib komercyjnych banków i śmiałe w swej koncepcji adaptacje historycznych kamienic, po wierne modernistycznym ideom wielkie
i kameralne założenia osiedlowe.

Usytuowany w zabytkowych, pięknie odrestaurowanych kamienicach Art Hotel, nowatorski Renaissance Business Centre, przestronne i wygodne dla mieszkańców osiedla Cztery Pory Roku, Ogrody Hallera i Olimpia Park oraz pierwsze we Wrocławiu ekskluzywne lofty – Lofty Platinum - na terenie dawnej destylarni braci Wolff to charakterystyczne, doskonale rozpoznawalne punkty na mapie współczesnego Wrocławia. Architekci – Dorota Jarodzka-Śródka i Kazimierz Śródka - przez ponad trzydzieści lat kształtują przestrzeń miasta i tym samym wpływają na życie innych. Niezmiennymi przez te lata, nadrzędnymi dla nich wartościami pozostają funkcjonalność, troska o wygodę, codzienny komfort, widok z okna, obcowanie
z przyrodą. Nieuchwytna, często nieuświadamiana atmosfera, dzięki której człowiek czuje się dobrze na osiedlu, w biurze, w hotelu czy w mieszkaniu.

Osiedle Olimpia Port, Archicom, Wroclaw

Fotografie ukończonych inwestycji, projekty zrealizowane i te, które pozostały jedynie na papierze, uzupełniają na wystawie multimedialne instalacje, filmy, animacje i dźwięki. Narrację architektów dopełniają anegdoty ilustrowane przez artystę Pawła Jarodzkiego, a szerszy kontekst dla prezentowanych architektonicznych wizji tworzą publikowane na wystawie wypowiedzi ekspertów, m.in. historyka sztuki Rafała Eysymontta, historyczki architektury Anny Cymer, krytyka architektury Jakuba Głaza czy socjolożki Katarzyny Kajdanek.

Miasto - człowiek


Ekspozycja podsumowująca dotychczasowy dorobek SRDK Archicom Studio Śródka to doskonała okazja, by przyjrzeć się ostatnim trzem dekadom, podczas których kształtowało się dzisiejsze oblicze miasta. Zainaugurowana na początku lat 90. renowacja Rynku i przedwojennych kwartałów, stopniowa suburbanizacja i zajęcie centrum miasta przez kompleksy biurowe i galerie handlowe, ograniczona rola samorządu, a co za tym idzie dyktat prywatnych inwestorów - to wszystko stawia dziś przed architektami nowe wyzwania, być może trudniejsze niż trzydzieści temu.

Rewitalizacja Browarów Wrocławskich, SRDK ARchicom Studio Śródka

Czy i w jaki sposób doświadczenie zdobyte w trakcie kilkudziesięciu lat pracy może uchronić architekta od służebnej wobec inwestora roli? I gdzie w tym wszystkim jest miejsce dla nas, mieszkańców miasta, osiedla, bloku? Na wiele takich pytań postaramy się odpowiedzieć wraz
z architektami – Dorotą Jarodzką-Śródką i Kazimierzem Śródką -  oraz z zaproszonymi gośćmi podczas spotkań, debat i wycieczek po Wrocławiu, które towarzyszyć będą wystawie.


MNIE TU NIE MA Ludzki wymiar architektury
27.03 – 17.05.2020
Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 5

informacja prasowa

czwartek, 24 września 2020

Cały świat to Bauhaus - nowa wystawa w Muzeum Architektury we Wrocławiu

Muzeum Architektury we Wrocławiu oraz Institut für Auslandsbeziehungen zapraszają na wystawę  ”Sztuka i Rzemiosło – nowy sojusz”. W piątek, 9 października 2020 r., o godz. 17.00 odbędzie się transmisja online z wernisażu wystawy na profilu Muzeum Architektury na Facebooku.

Bauhaus, szachy, fot. Muzeum Architektury


Wielkie mocarstwa upadały. Europa legła w gruzach. Wszyscy przeczuwali nieuchronność końca starego świata i nadejście nowej epoki. Był rok 1919. Po czterech latach na froncie, do Berlina wraca porucznik Walter Gropius. Skutki wojennego konfliktu budzą w nim gniew i chęć zmian. Kiedy więc Henry van de Velde ponownie proponuje mu, aby objął stanowisko dyrektora Akademii Sztuk Pięknych oraz Szkoły Rzemiosł Artystycznych w Weimarze, Gropius nie waha się i postanawia je przyjąć. Stawia jednak kilka swoich wymagań. Od teraz mają zniknąć wszystkie różnice pomiędzy sztuką a rzemiosłem, a nowatorski program nauczania będzie reprezentował postępowe idee, dając nadzieję na nowy, lepszy świat. Z połączenia obu uczelni powstaje Staatlichen Bauhaus Weimar - miejsce „stworzone przez ludzi, dla ludzi”, kształcące artystów tworzących na użytek społeczeństwa.

Bauhaus, Rodzina przy piecu, Gerhart Marcs


100 lat +1

W 2019 roku obchodzono setną rocznicę założenia Bauhausu – uczelni artystycznej, która swoim nowatorskim programem i sytemem kształcenia wywarła tak duży wpływ na niemal wszystkie dziedziny sztuki, że odczuwamy go do dziś. Czy Fritz Kuhr – student, a następnie wykładowca Bauhausu, miał rację, mówiąc, że „Cały świat to Bauhaus”? Czy idee Bauhausu są wciąż aktualne? Dyskusje na temat kontrowersji związanych z misją i znaczeniem Bauhausu toczyły się nie tylko na samej uczelni, ale także poza nią i trwają do dziś. Polemikę i spory prowadzili między sobą trzej kolejni dyrektorzy uczelni — Walter Gropius, Hannes Meyer i Ludwig Mies van der Rohe oraz mistrzowie Bauhausu, prowadzący zajęcia w pracowniach oraz studenci.

Podczas 14 lat swojego istnienia Bauhaus był instytucją, która wciąż definiowała się na nowo. Trzykrotnie zmieniał swoją siedzibę. Założony w 1919 roku w Weimarze, w 1926 został przeniesiony do Dessau. W międzyczasie, w całych Niemczech, na fali kryzysu gospodarczego, rosły wpływy partii nazistowskiej. Szkoła stała się w jej oczach siedliskiem szkodliwych, marksistowskich idei, obcych narodowi niemieckiemu. W 1932 roku Bauhaus musiał opuścić Dessau i przenieść się do Berlina. Ostatecznie został zamknięty w 1933 roku.

Bauhaus, krzesło


Osiem stref

Wystawa „Cały świat to Bauhaus“, podzielona na osiem stref tematycznych, pokazuje różnorodne i frapujące aspekty twórczości i życia Bauhausu. Ekspozycja zawiera zdjęcia, prace na papierze, modele, dokumenty, filmy, teksty oraz obiekty i zaprasza do odkrywania proponowanych przez Bauhaus wielu szczegółowych koncepcji i rozwiązań na rzecz nowoczesnego podejścia do architektury, przedmiotów codziennego użytku, malarstwa i sztuk scenicznych, a nawet modeli pedagogiki. Celem tych działań było zawsze zapewnienie odpowiednich warunków życia dla człowieka i jego otoczenia.

W każdej strefie tematycznej wystawy, w oparciu o jeden obiekt, przedstawione są wybrane biografie przedstawicieli Bauhausu, pokazujące, co łączyło, a co dzieliło ich drogi życiowe. 


Wystawa przygotowana przez ifa – Institut für Auslandsbeziehungen (Instytut Stosunków Zagranicznych), Stuttgart, Niemcy.

www.ifa.de

Bauhaus, dzbanek



ifa – Institut für Auslandsbeziehungen (Instytut Stosunków Zagranicznych) jest najstarszą niemiecką organizacją zajmującą się zagraniczną polityką kulturalną i edukacyjną z siedzibami w Stuttgarcie i Berlinie, założona w 1917 r. jako Deutsches Ausland Institut (Niemiecki Instytut Zagraniczny) w Stuttgarcie. W swoich projektach łączy przedstawicieli biznesu, mediów, polityki i instytucji działających na rzecz społeczeństwa obywatelskiego. Na całym świecie ifa ułatwia spotkania osób zaangażowanych w praktyki kulturalne, artystyczne i medialne.

Wystawa „Cały świat to Bauhaus” powstała przy wsparciu Ministerstwa Sztuki, Nauki i Badań Kraju Związkowego Badenia-Wirtembergia

Kurator

Boris Friedewald

Kierownictwo

dr Ellen Strittmatter

Kierownictwo artystyczne projektu

Valerie Hammerbacher

Koordynacje techniczna

Martin Edelmann


"Cały świat to Bauhaus"

9 października – 29 listopada 2020

Muzeum Architektury we Wrocławiu

Bernardyńska 5, Wrocław

ma.wroc.pl


Organizacja

Muzeum Architektury we Wrocławiu

Koordynacja

Kalina Soska

Wiktoria Litwinowicz

Partnerzy

Goethe-Institut w Krakowie

Konsulat Generalny Republiki Federalnej Niemiec we Wrocławiu


 informacja prasowa

piątek, 4 listopada 2022

LEV STERN. Architektura czasu. Wrocław - Jerozolima -- nowa wystawa w Muzeum Architektury we Wrocławiu

!7 listopada 2022 r. w Muzeum Architektury we Wrocławiu zostanie otwarta nowa wystawa Lva Sterna: "Architektura czasu. Wrocław - Jerozolima". Wielowymiarowa, bogata w znaczenia i konteksty twórczość Lva Sterna to nieustający powrót do ważnych dla niego miejsc i związanych z nimi wspomnień.

Lev Stern, Czas

Lev Stern – polsko-izraelski malarz, rzeźbiarz i architekt. Głównym motywem jego twórczości są emocje i wspomnienia związane z osobistą wędrówką między dwoma miastami: Wrocławiem, w którym dorastał, oraz Jerozolimą, w której spędził ponad pięćdziesiąt lat.

Artysta ukończył studia na Wydziale Architektury i Planowania Miast w TECHNION Israel Institute of Technology w Hajfie. W 1973 roku przeprowadził się do Jerozolimy, gdzie otworzył własną pracownię architektoniczną. Przez dziesięć lat działalności biura zaprojektował i zrealizował szereg budynków mieszkalnych i publicznych: synagogę Ramot Zion, domy na osiedlu Ramot II, rezydencję Ogrody Króla Dawida i wiele innych. W tym czasie prowadził również wykłady w jerozolimskiej Akademii Sztuk Pięknych Bezalel oraz projektował rzeźby sytuowane w przestrzeniach publicznych izraelskich miast.

Lev Stern, materiały prasowe mia Art Gallery

Na początku lat 80. najważniejszym dla Lva Sterna obszarem artystycznej wypowiedzi staje się jednak malarstwo. Powoli odchodzi od deski kreślarskiej w kierunku sztalug; powstają pierwsze obrazy i całe cykle malarskie pokazywane na indywidualnych i zbiorowych wystawach. W 1983 roku Lev Stern definitywnie zamyka działalność biura projektowego i przeprowadza się do Paryża. Cztery lata później – po niemal trzech dekadach nieobecności – wraca do Wrocławia. Od 2011 roku mieszka i pracuje w stolicy Dolnego Śląska.

Wielowymiarowa, bogata w znaczenia i konteksty twórczość Lva Sterna to nieustający powrót do ważnych dla niego miejsc i związanych z nimi wspomnień. Pejzaż zrujnowanego przez wojnę Wrocławia, codzienna droga do szkoły i chłopięce zabawy wśród stosów gruzów, oślepiające słońce i jasny kamień Jerozolimy to wątki i obrazy, które wywarły trwały wpływ na całą sztukę artysty. Wspólnym mianownikiem jej różnych obszarów jest metoda pracy. Artysta komponuje swoje obrazy w oparciu o doświadczenie architekta: zestawia płótna jakby łączył geometryczne bryły, „buduje” z nich wielopoziomowe i trójwymiarowe obiekty, dąży do uchwycenia harmonii i klasycznych proporcji. Nierzadko włącza w malarski obszar fragmenty starych ram, które stają się symbolicznymi ścianami zamykającymi przestrzeń obrazu lub wyznaczającymi kierunek, w jakim podąża wzrok odbiorcy. Kamień, który przez lata stanowił podstawowy budulec architektury projektowanej przez Lva Sterna, powraca na płaszczyznach płótna jako nadrzędny motyw – złoty kwadrat lub prostokąt, który barwą, „ciepłem” i teksturą przywodzi na myśl mury Jerozolimy.

LEV STERN
ARCHITEKTURA CZASU. WROCŁAW – JEROZOLIMA
Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 5
ma.wroc.pl 

Wernisaż w czwartek 17 listopada 2022 r. o godzinie 18.00.

17.11.2022 – 26.02.2023

informacja prasowa

Wywiad z Lvem Sternem

Recenzja jego książki autobiograficznej "Wrocław Jerozolima Wrocław"

środa, 3 listopada 2021

Spotkanie poświęcone pamięci Profesora Olgierda Czernera - sobota 6 listopada, Muzeum Architektury

Rok temu, 6 listopada, zmarł Profesor Olgierd Czerner - założyciel i pierwszy dyrektor Muzeum Architektury we Wrocławiu, Konserwator Zabytków Wrocławia (1955-1965), architekt i pedagog, człowiek, który współtworzył powojenny Wrocław i którego znaczenia dla rozwoju wrocławskiej kultury nie sposób przecenić. 

Prof. Olgierd Czerner, fot. Stefan Arczyński/skan książki "Mój wiek XX"

Niewątpliwym dziełem życia Profesora stało się powołanie w 1965 roku jedynego w Polsce Muzeum Architektury, którym kierował od momentu powstania aż do przejścia na emeryturę w 1999 roku. Dzięki Jego pasji jest ono dziś jednym z ważniejszych miejsc na architektonicznej mapie Europy.

W pierwszą rocznicę śmierci Profesora Olgierda Czernera zapraszamy do Muzeum Architektury na spotkanie poświęcone Jego pamięci. Spotkanie ma charakter otwarty - wspólnie z Rodziną, Bliskimi i Przyjaciółmi Profesora będziemy o Nim opowiadać, wspominać, dzielić się anegdotami. Uroczyście odsłonimy również popiersie Profesora w muzealnym wirydarzu, a nawiązując do prowadzonego przez Niego przez wiele lat cyklu “Architektura i Muzyka”, wystąpi dla nas chór kameralny Cantores Minores Wratislavienses.

Serdecznie zapraszamy,

Dyrektor i zespół Muzeum Architektury we Wrocławiu

SOBOTA 6 LISTOPADA 2021 r., GODZINA 17.00

Muzeum Architektury we Wrocławiu

ul. Bernardyńska 5

informacja prasowa

Wywiad z prof. Olgierdem Czernerem znajdziecie TUTAJ.

środa, 26 listopada 2025

Ukryte szczątki. Centralnie planowana architektura mieszkaniowa na wsi – otwarcie nowej wystawy w Muzeum Architektury we Wrocławiu

W czwartek, 4 grudnia 2025 r. o godzinie 18.00 Muzeum Architektury we Wrocławiu zaprasza na otwarcie wystawy "Ukryte szczątki. Centralnie planowana architektura mieszkaniowa na wsi". Ekspozycja opowiada o zmianach, jakie zaszły w architekturze polskich wsi po 1945 roku. Zniszczenia wojenne, przesunięcia granic oraz nowe realia polityczne przyczyniły się do tego, że rozwój terenów wiejskich podporządkowano centralnemu planowaniu. Wraz ze zmianami w sposobie i skali uprawy ziemi, przekształceniu ulegały także formy zabudowy mieszkalnej oraz stosowane technologie budowlane. Pojawiły się nowe strategie projektowe oraz nowe, często bardzo eksperymentalne, metody kreowania krajobrazów wiejskich.

Kazimierz Piechotka, zagroda w Piasecznie, 1945, MA

Skąd tyle bloków w polu? Jak zmieniła się polska wieś po 1945 roku? I jaką rolę w tej zmianie odegrała architektura mieszkaniowa?

Polska wieś po II wojnie światowej przeszła głęboką przemianę. Zniszczenia wojenne, przesunięcia granic oraz nowe realia polityczne przyczyniły się do tego, że rozwój terenów wiejskich podporządkowano centralnemu planowaniu. Wraz ze zmianami w sposobie i skali uprawy ziemi, przekształceniu ulegały także formy zabudowy mieszkalnej oraz stosowane technologie budowlane. Pojawiły się nowe strategie projektowe oraz nowe, często bardzo eksperymentalne, metody kreowania krajobrazów wiejskich. Część z nich nigdy nie została wdrożona na szeroką skalę, inne z czasem stały się rozwiązaniami powszechnie stosowanymi.

Wilczkowice w trakcie odbudowy, MA

Dziś pozostałości po Państwowych Gospodarstwach Rolnych i eksperymentalnych projektach wsi doświadczalnych z pierwszych lat powojennych – tytułowe „ukryte szczątki” – skłaniają do refleksji nad relacjami łączącymi przestrzeń, architekturę i ludzi. 

Wystawa przygotowana przez zespół Muzeum Architektury we Wrocławiu i pracownię architektoniczną PROLOG śledzi historię zmian, jakie po wojnie zaszły na polskich wsiach. Przyglądamy się skutkom reformy rolnej z 1944 roku, eksperymentalnym koncepcjom wsi doświadczalnych, rozwojowi i upadkowi PGR-ów, aż po potransformacyjny i współczesny obraz tych obszarów. Próbujemy też zdefiniować procesy, które doprowadziły do pojawienia się na otwartych polach bloków mieszkalnych – formy zupełnie obcej i zapożyczonej z miast. Rozważaniom tym towarzyszą współczesne fotografie ukazujące dzisiejszy obraz osiedli mieszkaniowych przy byłych PGR-ach: przestrzeń, architekturę i wnętrza budynków. Dzięki skontrastowaniu przeszłości z teraźniejszością dostrzec można relikty zjawisk, które przez dziesięciolecia kształtowały krajobraz polskiej wsi, a którym kres położyła transformacja ustrojowa i prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych.

Osiedle mieszkaniowe przy byłym PGR-w, Zagórkach, MA

O społecznych skutkach wielkich procesów modernizacyjnych opowiadają sami mieszkańcy osiedli zbudowanych na terenach po Państwowych Gospodarstwach Rolnych. Ich wspomnienia i historie przedstawiają intymną, osobistą perspektywę codziennego życia w wiejskich blokach. Ekspozycji towarzyszy również pejzaż dźwiękowy byłego PGR-u, nagrany w Jankowie w województwie pomorskim. Słuchając go, można przysiąść na ławce, będącej archetypicznym symbolem terenów wiejskich – tak typowym jak blok, przed którym stanęła.


Ukryte szczątki. Centralnie planowana architektura mieszkaniowa na wsi
4.12.2025 - 5.04.2026
Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 7

Zespół kuratorski: Wojciech Mazan (PROLOG), Agnieszka Obal (MA), Alicja Prusińska, Apolonia

Slesarow (PROLOG), Barbara Szczepańska (MA)

Aranżacja wystawy: PROLOG + Alicja Prusińska

Identyfikacja wizualna: Jakub Maria Mazurkiewicz

Produkcja: Misia Siennicka

Fotografie: Jakub Certowicz, Karolina Jonderko, Jędrzej Sokołowski

Wywiady: Aleksandra Podlejska

Wideo: Jerzy Wypych

Modele: Makujaku

Udźwiękowienie: Alpaka Studio

Redakcja i korekta tekstów: Rozalia Radecka

Tłumaczenia: Grzegorz Piątkowski

Komunikacja: Iga Bałchanowska, Marta Czyż, Kalina Soska

Realizacja: Olgierd Futoma, Krystyna Piwowarska-Kerber, Rafał Pyster, Piotr Szyszkowski,

Ryszard Zimkowski, Mateusz Zwetler Tworzy.my


Organizator: Muzeum Architektury we Wrocławiu

Partner: Miasto Wrocław

Wystawa jest organizowana w ramach obchodów jubileuszu 60-lecia Muzeum Architektury we

Wrocławiu.

informacja prasowa


Między bólem a zachwytem. Między życiem a śmiercią - Bernini na Wawelu

Od 6 listopada 2026 roku do 6 stycznia 2027 roku Zamek Królewski na Wawelu zaprasza na wystawę Ekstazy. Bernini na Wawelu - trzecią odsłonę ...

Popularne posty