Co nowego w DCF | 28 styczna - 3 lutego 2022

W najbliższym czasie Dolnośląskie Centrum Filmowe zaprasza na Magiel Filmowy z Michałem Koterskim, pokazy przedpremierowe ("Belfast", "Córka"), na premiery ("Zaułek koszmarów"), a także na stałe cykle.

WYDARZENIA

Magiel Filmowy z Michałem Koterskim

Michał Koterski wcielający się w Edwarda Gierka w najnowszej polskiej produkcji „Gierek” – już 2 lutego będzie gościem Łukasza Maciejewskiego w kolejnym wydaniu Magla Filmowego w kinie DCF.

2 lutego | godz. 19:00 | Bilety: 25 zł

POKAZY PRZEDPREMIEROWE

Belfast | reż. reż. Kenneth Branagh | UK | 2021

„Belfast” to opowiedziana z humorem niezwykle osobista opowieść o dzieciństwie pewnego chłopca w czasie zgiełku późnych lat sześćdziesiątych. W obsadzie występują nominowana do Złotego Globu Caitriona Balfe (serial „Outlander”), zdobywczyni Oscara® Judi Dench („Zakochany Szekspir”) oraz Jamie Dornan („Pięćdziesiąt Twarzy Greya”), Ciaran Hinds („Szpieg”) i dziesięcioletni Jude Hill. „Belfast” zdobył 7 nominacji do Złotych Globów. Otrzymał też nagrodę publiczności na festiwalu w Toronto. Festiwal w Toronto jest uznawany za nieoficjalny start w wyścigu po Oscary.

29 stycznia | godz. 18:00 | Bilety: 22 zł

Córka | reż. Maggie Gyllenhaal | Grecja, USA | 2021

Córka zdobyła już szereg nagród i kilkadziesiąt nominacji, w tym nagrodę za scenariusz na festiwalu w Wenecji, trzy Gotham Awards (w tym dla najlepszego filmu!), dwie nominacje do Złotych Globów i cztery do Film Independent Spirit Awards. Tym samym Córka stała się jednym z najważniejszych kandydatów w Oscarowym wyścigu! Leda (Olivia Colman), nazwana tak na cześć wiersza Yeatsa, jedzie na wakacje. Zamiast odpoczywać, woli jednak obserwować młodą mamę (Dakota Johnson), jej córkę i dziwaczną, agresywną rodzinę mieszkającą w różowej willi i terroryzującą całe miasteczko. Leda rozumie, przez co przechodzi fascynująca dziewczyna – wiele lat temu sama musiała walczyć o przetrwanie we własnym domu, gdzie jej córeczki domagały się od niej pełni uwagi, a mąż skupiał się na własnej karierze.

OBSADA: Olivia Colman, Dakota Johnson, Jessie Buckley, Ed Harris, Oliver Jackson-Cohen | TYTUŁ ORYGINALNY: The Lost Daughter | REŻYSER: Maggie Gyllenhaal | SCENARIUSZ: Maggie Gyllenhaal | GATUNEK: Dramat | CZAS TRWANIA: 121′| PRODUKCJA: Grecja, USA, 2021 | DATA PREMIERY: 04.03.2022

30 stycznia | godz. 18:00 | Bilety: 25 zł

PREMIERY OD 28 STYCZNIA

Zaułek koszmarów | reż. Guillermo del Toro | USA | 2021

Gdy charyzmatyczny Stanton Carlisle (Bradley Cooper) spotyka na swej drodze niezwykłe małżeństwo: widzącą przyszłość Zeenę (Toni Collette) i jej męża, byłego telepatę, Pete’a (David Strathairn), postanawia odmienić swoje dotychczas pechowe życie. Wraz z lojalną i szlachetną Molly (Rooney Mara) zaczyna wykorzystywać naiwność nowojorskich elit by się wzbogacić, a nowo nabyta wiedza szybko okazuje się przepustką do sukcesu. Wkrótce jednak Stanton posunie się o krok za daleko, gdy pod wpływem tajemniczej psychiatry (Cate Blanchett) zdecyduje się oszukać groźnego finansowego potentata (Richard Jenkins).  

OBSADA: Cate Blanchett, Rooney Mara, Paul Anderson | TYTUŁ ORYGINALNY: Nightmare Alley | REŻYSER: Guillermo del Toro | SCENARIUSZ: Kim Morgan, Guillermo del Toro | MUZYKA: Alexandre Desplat | GATUNEK: Dramat /Kryminał /Thriller | CZAS TRWANIA: 150'

PRODUKCJA: USA 2021

Wszystko poszło dobrze | reż. François Ozon | Francja 2021

Film oparty jest na autobiograficznej powieści Emmanuèle Bernheim, przyjaciółki Ozona, z którą reżyser wielokrotnie pracował. Bernheim zmarła w 2017 roku, a ten film jest hołdem złożonym nieżyjącej przyjaciółce. Kiedy Emmanuèle przerywa pracę i podnosi słuchawkę telefonu, jeszcze nie wie, jak wiele zmieni on w jej życiu. Okazuje się, że 85-letni ojciec kobiety na skutek udaru w ciężkim stanie trafia do szpitala. Zaniepokojona bohaterka ma jednak nadzieję, że i tym razem mężczyzna wyjdzie z tego bez szwanku. Wraz z siostrą wpadają w spiralę szpitalnego życia, większość czasu spędzając przy łóżku osłabionego André. To dla Emmanuèle chwila na spojrzenie w przeszłość i przeanalizowanie skomplikowanych relacji z ojcem. Sytuacja w jednej chwili się odwróciła, bo nagle on stał się całkowicie zależny od córki. Zwłaszcza że udar spowodował nieodwracalne zmiany w organizmie mężczyzny. Kiedy André przekonuje się, że czeka go jedynie powolna wegetacja, prosi córkę, by pomogła mu umrzeć. Tyle że we Francji równoznaczne jest to ze złamaniem prawa. Sytuację komplikuje obecność niejakiego Gerarda, co jakiś czas pojawiającego się w szpitalu…

OBSADA: Sophie Marceau, André Dussollier, Géraldine Pailhas, Charlotte Rampling | TYTUŁ ORYGINALNY: Tout s'est bien passé | REŻYSER: François Ozon | SCENARIUSZ: François Ozon | GATUNEK: dramat obyczajowy | CZAS TRWANIA: 117' | PRODUKCJA: Francja, 2021

DKF „Centrum”

31 stycznia | FANTASTYCZNA KOBIETA | reż. Sebastián Lelio | Chile, Hiszpania, Niemcy, USA 2017

Seanse w każdy poniedziałek o godz. 19:00 | Bilety: 16 zł

Filmowy Klub Seniorów 

01.02 | Gierek | reż. Michał Węgrzyn | Polska 2021| 151’

Seanse w każdy wtorek o godz. 12:00 | Bilety: 16 zł  

Młodzieżowy Klub Filmowy

01.02 | C’MON C’MON | reż. Mike Mills | USA 2021

Seanse w każdy pierwszy wtorek miesiąca | Bilety: 16 zł z legitymacją szkolną

informacja prasowa

14 – 20 maja 2012 PLANETE+ DOC FESTIVAL po raz pierwszy we Wrocławiu! /zapowiedź 9. edycji festiwalu/

12 kwietnia 2012 roku odbyła się we wrocławskim DCF konferencja prasowa, na której zapoznano dziennikarzy z działalnością Dolnośląskiego Centrum Filmowego, a także z programem 9. PLANETE+ DOC FILM FESTIVAL. Od 14 – 20 maja zostanie zaprezentowanych 49 filmów. Projekcje zostaną wzbogacone przez spotkania z twórcami i koncerty.

Program Dolnośląskiego Centrum Filmowego

Na początku konferencji dyrektor Odra -  Film Andrzej Białas przedstawił program Dolnośląskiego Centrum Filmowego. Zwrócił uwagę na stałe cykle: DKF, Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej czy Festiwal Filmów Rosyjskich „Sputnik nad Polską”, a jednocześnie zapowiedział czekające nas wydarzenia. Wśród nich:

• edycję  XIII Festiwalu KAN w dniach od 19 – 22 kwietnia, 

• Dni Filmu Duńskiego (26 – 29 kwietnia), 

• pierwszą wrocławską edycję PLANETE+ DOC FESTIVAL (14 – 20 maja), 

• VII Festiwal Filmów Afrykańskich AfryKamera (24 – 27 maja), 

• Forum Wokół Kina (najważniejsze wydarzenie branży rozpowszechniania filmów w Polsce, organizowane przez Stowarzyszenie „Kina Polskie” i jego partnerów),

• Przegląd Filmów o Tematyce Uchodźczej (22 – 27 czerwca) oraz 

• Brave Festival, podczas którego odbędzie się 7. Przegląd Filmowy prezentujący szereg filmów dokumentalnych i fabularnych o tematyce kulturowo-antropologicznej. 

Pierwsza edycja PLANETE+ DOC FILM FESTIVAL we Wrocławiu

Z pewnością wydarzeniem zasługującym na uwagę jest pierwsza edycja PLANETE+ DOC FILM FESTIVAL we Wrocławiu. Po raz pierwszy 16 tytułów, startujących w Konkursie Głównym, ubiegać się będzie także o Grand Prix Dolnego Śląska – Nagrodę Marszałka Województwa Dolnośląskiego (3 tys. euro). 

Myślą przewodnią tegorocznego festiwalu będzie zagadnienie wizerunku: jego poszukiwanie, powstawanie i postrzeganie. Nawiązuje doń także plakat tegorocznego festiwalu z ikoniczną fotografią Marykin Monroe, wykonane przez znanego fotografa gwiazd – Berta Sterna, który jest jednocześnie bohaterem jednego z prezentowanych na festiwalu dokumentów. 

Filmy konkursowe

O Nagrodę Główną Milennium (8 tys. euro) oraz dziesięć innych walczyć będą filmy dokumentalne z całego świata, m.in. najnowszy film Jamesa Marsha, reżysera oskarowego „Człowieka na linie” – „Projekt Nim”. Jest to historia pewnego eksperymentu sprzed lat, a mianowicie próby „uczłowieczenia” szympansa. Ponadto w konkursie zobaczymy ostatnią część trylogii dokumentalnej Michaela Glawoggera (twórcy „Śmierci człowieka pracy” i „Megamiast”), „Oburzonych” Tony`ego Gatlifa, nakręcony na podstawie książki „Czas oburzenia!” Stéphane'a Hessela, głośnego manifestu duchowego ojca Ruchu Oburzonych. Zobaczymy także „Niech żyją antypody!” – film Wiktora Kossakowskiego, w którym reżyser zabiera widzów w wyjątkową podróż dookoła świata w nieliczne miejsca na Ziemi położone dokładnie naprzeciwko siebie. O granice dziennikarskiej manipulacji pytać będzie kontrowersyjny obraz Madsa Brüggera zatytułowany „Ambasador”. Zobaczymy także biograficzny film o znanej brytyjskiej aktorce – „Charlotte Rampling. Spojrzenie”, „Dług według Margaret Atwood” Jannifer Baichwal, na podstawie esejów „Dług. Rozrachunek z ciemną stroną bogactwa. Margaret Atwood, poza tym czeka nas jeszcze wizjonerski dokument o przyszłości Mathieu Roy’a i Harolda Crooksa, zatytułowany „Pułapki rozwoju”, opowieść Rubena Östlunda o przewrotnej psychologicznej grze wśród nastolatków, zatytułowana „Gra” oraz wspomniana już biografia słynnego fotografa gwiazd filmowych „Bert Stern. Prawdziwy Madman” Shannah Laumeister, partnerki życiowej bohatera.

Kino polskie

Pokazane zostaną również polskie filmy, m.in. „Pałac” Tomasza Wolskiego, „Miliard szczęśliwych ludzi” Macieja Bochniaka, „I Bóg stworzył seks” Konrada Szołajskiego oraz „Wszystko płynie” Piotra Ivana Ivanova i Krzysztofa Dziomdziory.

Goście Festiwalu

Wrocławską 9. edycję festiwalu PLANETE+ DOC odwiedzą znakomici goście – zarówno filmowcy, jak i osobistości spoza świata filmu. Ze swoimi nowymi dziełami przyjadą James Marsh – laureat Oscara za film „Człowiek na linie” oraz Michael Glawogger, autor głośnego dokumentu „Śmierć człowieka pracy”, który zaprezentuje swój najnowszy film „Chwała dziwkom”. Do Wrocławia przyjedzie również Ilya Yashin – rosyjski działacz opozycyjny, bohater filmu „Pocałunek Putina” Lise Birk Pedersen.

Debaty poświęcone aktualnym problemom globalnym i lokalnym

Podczas festiwalu będziemy uczestnikami czterech dyskusji: o granicach etyki dziennikarskiej, o demokracji i ruchach demokratycznych we współczesnej Rosji, o perspektywach zrównoważonego rozwoju na lokalnym poziomie, o pułapkach postępu i zagrożeniach globalnego rozwoju.

Koncerty 

Po raz pierwszy w programie festiwalu PLANETE+ DOC pojawi się scena muzyczna. We Wrocławiu koncerty będą odbywały się w Przestrzeni Muzycznej PUZZLE, klubie mieszczącym się na drugim piętrze Kamienicy Artystycznej w Przejściu Garncarskim. Będzie można posłuchać recitalu piosenek w wykonaniu Doroty Kołodziej – aktorki i improwizatorki, będą także zespoły: czeski, szwedzki.

Bilety

Przedsprzedaż biletów w Dolnośląskim Centrum Filmowym rusza 4 maja.

Cena biletów pojedynczych: 15 zł. Cena biletów przy zakupie minimum 6 sztuk: 12 zł. 

Ponad 170 filmów z całego świata. Znamy program 20. MFF Nowe Horyzonty i 11. American Film Festival

5 listopada rozpocznie się największy w Polsce i jeden z największych w Europie wirtualny festiwal najnowszego kina fabularnego – połączona odsłona 20. MFF Nowe Horyzonty i 11. American Film Festival. W ciągu 11 dni, do 15 listopada, widzowie będą mogli zobaczyć ponad 170 filmów (blisko 140 produkcji pełnometrażowych i 40 krótkometrażowych) z kilkudziesięciu różnych krajów. Zdecydowana większość tytułów zostanie pokazana premierowo w Polsce, a poszczególne filmy będzie można zobaczyć na specjalnej platformie online zintegrowanej ze stroną nowehoryzonty.pl. W tym roku bezpieczeństwo jest priorytetem – dlatego organizatorzy zapraszają do komfortowego uczestniczenia w wydarzeniu w domowych warunkach.

W salach Kina Nowe Horyzonty i Dolnośląskiego Centrum Filmowego odbędzie się kilka symbolicznych, ale bardzo ważnych pokazów, zorganizowanych zgodnie z wytycznymi Głównego Inspektora Sanitarnego. 5 listopada, w ramach otwarcia Nowych Horyzontów, zostanie zaprezentowana – po raz pierwszy w kraju – obsypana nagrodami, realizowana przez kilkanaście lat pełnometrażowa animacja Mariusza Wilczyńskiego Zabij to i wyjedź z tego miasta. Tego samego dnia pokazane zostaną Sweat – najnowszy film Magnusa von Horna z oficjalnej selekcji tegorocznego Cannes oraz otwierająca sekcję Oslo/Reykjavik głośna Gunda mistrza kina dokumentalnego Victora Kossakovsky’ego. 

Filmem otwarcia American Film Festival będzie nagrodzony w Wenecji Świat, który nadejdzie  (The World to Come) Mony Fastvold, ze znakomitymi Vanessą Kirby i Katheriną Waterson w rolach głównych. Z kolei 14 listopada, w ramach pokazu zamknięcia Nowych Horyzontów, na ekranach Kina NH  zaprezentowane zostanie najnowsze dzieło Thomasa Vinterberga – Na rauszu (Druk), z przebojowym Madsem Mikkelsenem w roli głównej. Na zamknięcie American Film Festival widzowie obejrzą rejestrację koncertu legendarnego Davida Byrne’a American Utopia, w reżyserii Spike’a Lee.

Międzynarodowy Konkurs Filmowy Nowe Horyzonty oraz konkursy Spectrum i American Docs

Wizytówką Nowych Horyzontów są bezkompromisowe filmy twórców poszukujących nowych form wyrazu – prezentowane w sekcji konkursowej. W tym roku o Grand Prix w Międzynarodowym Konkursie Nowe Horyzonty konkurować będzie 12 produkcji z całego świata. Wśród nich znajdą się produkcje m.in. z Lesotho – To nie pogrzeb, to zmartwychwstanie (This Is Not a Burial, It’s a Resurrection) Lemohanga Jeremiaha Mosesesa, Grecji – Kala Azar Janis Rafy, Węgier – Eden (Éden) Ágnes Kocsis, Meksyku – Sanktuarium (Santuário) Joshui Gila, czy z Portugalii – Metamorfoza ptaków (A metamorfose dos pássaros) Catariny Vasconcelos. Polskę reprezentować będą Grzegorz Zariczny (Proste rzeczy) i Filip Jan Rymsza (Komar).

Metamorfoza ptaków, reż. Catarina Vasconcelos

Zwyciężczynię lub zwycięzcę wybierze jury w składzie: Dorota Lech (programerka Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto), Krzysztof Skonieczny (reżyser filmowy), Monika Strzępka (reżyserka teatralna), Klaudia Śmieja (producentka filmowa) oraz Greg Zgliński (reżyser, scenarzysta, operator). Swojego nowohoryzontowego faworyta wskaże także festiwalowa publiczność podczas głosowania online.

Tesla reż. Michael Almereyda

W sekcjach konkursowych American Film Festival – Spectrum i American Docs (łącznie 22 tytuły, po 11 w każdej sekcji) widzowie zobaczą przegląd nowych tendencji i młodych talentów kina USA oraz najgłośniejsze dokumenty prezentujące różne oblicza Ameryki. Oceniane przez festiwalową publiczność produkcje będą ubiegać się o nagrody w dwóch kategoriach: film fabularny i film dokumentalny. W konkursie Spectrum znajdą się m.in.: Bestio, Bestio (Beast Beast) Danny’ego Maddena, Freeland Maria Furloniego i Kate McLean oraz Shiva Baby Emmy Seligman. O nagrodę ufundowaną przez BNY Mellon w sekcji American Docs zmierzą się m.in.: Doktor Miami (They Call Me Dr. Miami) Jean-Simona Chartiera, Barbara Lee. Prawdziwa władza (Truth to Power: Barbara Lee Speaks For Me) Abby Ginzberg oraz Jimmy Carter, rockandrollowy prezydent (Jimmy Carter: Rock & Roll President) Mary Wharton.

Wszystkie 34 filmy z trzech sekcji konkursowych będą dostępne online dla widzów w całej Polsce.

Filmowe hity w wirtualnym programie NH i AFF

W sekcji Pokazy Galowe oraz Highlights znajdą się m.in. nagrodzony na festiwalu w Wenecji Srebrnym Lwem Nowy porządek (Nuevo orden) Michela Franco; pokazywany w konkursie głównym tegorocznego Berlinale Berlin Alexanderplatz Burhana Qurbaniego; głośna Aida (Quo vadis, Aida?) Jasmili Zbanić o masakrze w Srebrenicy; prezentowany na festiwalu Sundance Tesla Michaela Almereydy, ze znakomitymi rolami Ethana Hawke’a i Kyle’a MacLachlana; wyróżnione Kryształowym Niedźwiedziem w Berlinie Sweet Thing Alexandre’a Rockwella, przebój Berlinale i Sundance Pierwsza krowa (First Cow) Kelly Reichardt czy Ostatnie słowa (Last Words) Jonathana Nossitera, z Nickiem Nolte, Charlotte Rampling i Stellanem Skarsgårdem w rolach głównych.

Jasmila Zbanić podczas kręcenia filmu Aida

W sekcji Mistrzowie pojawią się najnowsze filmy wybitnych reżyserów współczesnego kina; wśród nich m.in.: Vitalina Varela Pedra Costy (zdobywca trzech nagród na festiwalu w Locarno: dla najlepszego filmu, najlepszej aktorki i Nagrody Jury Ekumenicznego), Dni (Rizi) Tsaia Ming-lianga (Nagroda Teddy na Berlinale), Malmkrog Cristiego Puiu (nagroda w sekcji Encounters festiwalu w Berlinie) oraz Drodzy towarzysze! (Dorogie tovarishchi) Andrieja Konczałowskiego (Nagroda Specjalna Jury na MFF w Wenecji).

(Anty)bohaterkami sekcji Trzecie Oko będą śpiące królewny – niecodzienne, filmowe portrety kobiet, które stoją (a w zasadzie leżą) za pierwszą linią aktywnych bohaterek. Jak co roku, w przygotowanej we współpracy ze stacją telewizyjną sekcji Ale kino+ znajdą się przeboje światowych festiwali – m.in. wybrane do oficjalnej selekcji festiwalu Cannes Szesnaście mgnień wiosny (Seize printemps) Suzanne Lindon i nagrodzone na Berlinale Mogul Mowgli Bassama Tariqa, z Rizem Ahmedem w roli głównej. Już po raz trzeci, w ramach Oslo/Reykjavik 3 – sekcji powstałej przy wsparciu Funduszy Norweskich i Europejskiego Obszaru Gospodarczego pochodzących z Norwegii, Islandii i Liechtensteinu – zostaną zaprezentowane  dokonania współczesnego kina norweskiego i islandzkiego (m.in. Ostatni i pierwsi ludzie / Last and First Men Jóhanna Jóhannssona). Wspólny teren przenikania się kina i sztuki wyznaczy ponownie Front Wizualny, a twórcy, którzy nieustannie badają (i przekraczają) granice języka filmu znajdą swoją reprezentację w sekcji Nocne Szaleństwo. Jak co roku kino z festiwalowych obrzeży pokażemy w sekcji Lost Lost Lost.

Scena artystyczna

Tegoroczną główną wystawę towarzyszącą festiwalom będzie można podziwiać na żywo – we wrocławskiej Galerii Studio BWA. Biuro wysp znalezionych (kuratorki: Ewa Szabłowska, Stach Szabłowski, Joanna Stembalska) to prezentacja projektów wysp, ich topografii i geologii, do stworzenia których zaproszone zostały artystki i artyści, ludzie filmu i różnych dyscyplin sztuk wizualnych. Każdej z osób zaproszonych do wymyślenia wyspy kuratorzy zadali pytanie będące parafrazą kwestii: co zabrałbyś ze sobą na bezludną wyspę? W tym wypadku chodzi jednak nie tyle o zabieranie, lecz pozostawienie czegoś na wyspie. 

***

Program festiwalu dostępny jest na stronie nowehoryzonty.pl.

Sprzedaż biletów i dostępów do filmów online rozpocznie się 27 października (wtorek) o godzinie 12.00.

informacja prasowa

Portrety artystów na 9. Planete+ Doc Film Festival

Pierwsza wrocławska odsłona Planete + Doc Film Festival za nami. Była to de facto 9. edycja tego festiwalu, nic więc dziwnego, że został on starannie i z rozmachem przygotowany.

W ciągu siedmiu dni można było obejrzeć aż 48 filmów, co jest fizycznie niemożliwe, ale daje poczucie sytości i możliwość wyboru. Jeśli zatem można określić w zwięzłej formie ideę festiwalu, to – przy swej różnorodności – autorzy filmów troszczyli się przede wszystkim o prawdę i o dobro człowieka, zwłaszcza tego najbardziej skrzywdzonego. 

Oprócz filmów, toczyły się także debaty, które dotyczyły różnych zagrożeń: wynikających ze źle pojętego rozwoju cywilizacyjnego, pozorów demokracji, dotyczących zagadnień etycznych. Poważne refleksje można było zrównoważyć wieczornymi koncertami w Klubie Festiwalowym Puzzle.

Spośród obejrzanych przeze mnie filmów chciałabym podzielić się refleksją o kilku wybranych. Ponieważ o „Pułapkach rozwoju” w reżyserii Harolda Crooksa i Mathieu Roy’a  oraz o najnowszym filmie Tomasza Wolskiego „Pałac” pisałam w relacji z pierwszego dnia festiwalu, chciałabym poświęcić uwagę filmom kameralnym, mającym przeważnie jednego głównego bohatera. Najbardziej mnie poruszył „Projekt Nim” w reżyserii Jamesa Marsha, jemu więc poświęcę osobny tekst, zwłaszcza że miałam okazję uczestniczyć w spotkaniu z reżyserem.

„Charlotte Rampling. Spojrzenie” - portret  aktorki

kadr z filmu "Charlotte Rampling. Spojrzenie", Against Gravity

O tym, czy filmowe portrety znanych postaci są interesujące, decyduje przede wszystkim osobowość człowieka. Nawet najlepszy reżyser nie wydobędzie tego, czego w niej nie ma. Mogłam się o tym przekonać oglądając na początku trwania festiwalu głośno reklamowany „Bert Stern. Prawdziwy szaleniec”. Dla mnie był to portret niedojrzałego starszego pana, który zrobił karierę robiąc zdjęcia ludziom (głównie kobietom), których traktował przedmiotowo i który – mimo upływu lat – nie zdobył się na żadną głębszą refleksję na temat swojego życia.

Zupełnie inaczej przedstawia się portret znanej z wielu filmów angielskiej aktorki, Charlotty Rampling, którą mieliśmy okazję zobaczyć niedawno w filmie Lecha Majewskiego „Młyn i krzyż”. W dokumencie Angeliny Maccarone jest pełną wdzięku starszą panią, która snuje nie pozbawione poczucia humoru refleksje o swoim życiu artystycznym, a niekiedy również osobistym, ale wszystko to ma posmak tajemnicy i niedopowiedzenia. Najczęściej widzimy ją w relacjach z różnymi ludźmi: fotografem, pisarzem, przyjaciółmi, a każdy z nich uruchamia jakiś temat, który staje się przedmiotem refleksji, także nas, widzów. Dokument zawiera także fragmenty filmów z udziałem Rampling, w tym „Zmierzch bogów” L. Viscontiego czy kontrowersyjny „Nocny portier” Liliany Cavani. Dokument, podzielony na dziewięć odsłon, przybliża postać aktorki – interesującej i pięknej kobiety.

„Cierpliwość według Sebalda” – portret pisarza

Kadr z filmy Cierpliwość według Sebalda

Jeszcze bardziej interesujący formalnie i treściowo okazał się film Granta Gee o pisarzu niemieckiego pochodzenia, który osiadł na Wyspach Brytyjskich – W.G. Sebaldzie.

Reżyser rezygnuje z formy tradycyjnej biografii. Za rodzaj swoistego przewodnika po życiu pisarza służy mu jedna z jego powieści, o znaczącym tytule „Pierścień Saturna. Angielska pielgrzymka: powieść”. Dzięki temu film staje się niezwykłą relacją z podróży, w której Sebald przemierza pieszo hrabstwo Suffolk na angielskim wschodnim wybrzeżu. Pojawiający się w dokumencie rozmówcy i interpretatorzy prowadzą nas śladami Sebalda – w miniony czas, prowokują do refleksji nad mechanizmami przyrody i historii. 

Bardzo piękny film, o niepowtarzalnym klimacie. Zachęcona jego niezwykłą aurą, sięgnęłam, oczywiście, po powieść Sebalda.

 „Mistrz tańca powraca” – portret tancerza

kadr z filmu Mistrz tańca powraca

Film jest wprawdzie debiutem reżyserskim dwóch Duńczyków:  Christiana Holtena Bonke i Andreasa Koefoeda, ale myli się, kto sądzi, że jest to dokument co najwyżej poprawny. Otóż od pierwszego kadru utwierdzamy się w przekonaniu, że historia ukraińskiego tancerza Slavika Kriklivego  wcale nie musi być banalnie opowiedziana. 

W prologu obserwujemy scenę od kulis. Na niej czarny cień człowieka, który samotnie wykonuje na scenie niezwykłą taneczną ewolucję. Tę samą scenę zobaczymy zupełnie inaczej sfilmowaną, już z dźwiękiem i z partnerką bohatera w jednej z ostatnich scen filmu.

Slavik Kriklivy jest postacią w jakiś sposób tragiczną i tajemniczą. Osiągnął zawrotny sukces na początku swojej kariery, w 2000 roku.  Zajął wówczas pierwsze miejsce w Światowych Mistrzostwach w Tańcach Latynoskich, po czym z niewiadomych przyczyn porzucił karierę. Po dziesięciu latach powrócił i realizatorzy towarzyszyli mu przez dwa lata, podczas których próbował powrócić na szczyty z nową partnerką. A jednak, mimo wytężonej pracy, nie udaje się to.

Jesteśmy świadkami scen, w których bohater wykłada w szkole tańca, pouczając młodych, że w tańcu ważna jest relacja z partnerką i to ona decyduje o tym, że można wyrazić ciałem wszystko. Paradoksalnie, sam nie potrafi nawiązać takiej relacji z nową partnerką, którą w jakiś sposób niszczy (z czego zdaje sobie sprawę) i która w rezultacie odchodzi od niego, ponieważ nie wytrzymuje napięcia panującego w tym związku. Kamera dyskretnie pokazuje emocje obojga, a przede wszystkim - wielki smutek i samotność bohatera, który nie potrafi wyjść z zaklętego kręgu i ostatecznie rezygnuje z tańca. Pozostajemy bezradni wobec pytania, dlaczego tak się dzieje, że bohater – mimo wszelkich atutów – ponosi klęskę.

„Wodne dzieci” – portret pianistki i kompozytorki

kadr z filmu Wodne dzieci

Na koniec chciałabym poświęcić chwilę uwagi jeszcze jednemu niezwykłemu filmowi: „Wodnym dzieciom” Holenderki Aliony van der Horst. Jest to niezwykła, poetycka impresja, nasycona przy tym wielogłosową refleksją na temat życia i śmierci. 

Główną bohaterką jest tym razem pianistka, która wykonuje zarówno „Wariacje Goldbergowskie” J.S. Bacha, jak też własne kompozycje, czerpiąc inspiracje z własnych przeżyć. Po śmierci męża decyduje się zrealizować niezwykły projekt: wznosi – jak to sama określa – „katedrę” z 12 tysięcy białych dziecięcych koszulek swoich nienarodzonych dzieci. Niezwykły to widok: koszulki wiszą wysoko nad głowami widzów, tworząc białą kopułę, w środku której widać strumień światła. 

Kadr z filmu Wodne dzieci

To jak sklepienie katedry, w której na nowo tworzy się życie. Odwiedzające tę niezwykłą instalację kobiety (ale również mężczyźni) snują refleksje na temat własnych trudnych doświadczeń utraty dziecka, przemijania, życia i śmierci. Są to bardzo poruszające wypowiedzi. Odsłania się także sama pianistka oraz reżyserka, dzieląc się swoim smutkiem i bólem. Widzimy ponadto specjalne rytuały, dotyczące nienarodzonych dzieci, które w Japonii określa się właśnie mianem „wodnych dzieci”.

Na koniec pozostaje mieć nadzieję, że przynajmniej część z tych filmów trafi na polskie ekrany.

Artykuł ukazał się na portalu PIK Wrocław w maju 2012 r.

„Charlotte Rampling. Spojrzenie” - portret aktorki

Film, podzielony na dziewięć odsłon, przybliża postać aktorki – interesującej i pięknej kobiety. Dokument zawiera także fragmenty filmów z udziałem Rampling, w tym „Zmierzch bogów” L. Viscontiego czy kontrowersyjny „Nocny portier” Liliany Cavani.

O tym, czy filmowe portrety znanych postaci są interesujące, decyduje przede wszystkim osobowość człowieka. Nawet najlepszy reżyser nie wydobędzie tego, czego w niej nie ma. Mogłam się o tym przekonać oglądając na początku 9. Planet Doc+ Film Festival głośno reklamowany „Bert Stern. Prawdziwy szaleniec”. Dla mnie był to portret niedojrzałego starszego pana, który zrobił karierę robiąc zdjęcia ludziom (głównie kobietom), których traktował przedmiotowo i który – mimo upływu lat – nie zdobył się na żadną głębszą refleksję na temat swojego życia.

Kadr z filmu Charlotte Rampling. Spojrzenie, Against Gravity

Zupełnie inaczej przedstawia się portret znanej z wielu filmów angielskiej aktorki, Charlotty Rampling, którą mieliśmy okazję zobaczyć niedawno w filmie Lecha Majewskiego „Młyn i krzyż”. W dokumencie Angeliny Maccarone jest pełną wdzięku starszą panią, która snuje nie pozbawione poczucia humoru refleksje o swoim życiu artystycznym, a niekiedy również osobistym,. Wszystko to jednak ma posmak tajemnicy i niedopowiedzenia. Najczęściej widzimy ją w relacjach z różnymi ludźmi: fotografem, pisarzem, przyjaciółmi, a każdy z nich uruchamia jakiś temat, który staje się przedmiotem refleksji, także nas, widzów. 

Film, podzielony na dziewięć odsłon, przybliża postać aktorki – interesującej i pięknej kobiety. Dokument zawiera także fragmenty filmów z udziałem Rampling, wśród których jest „Zmierzch bogów” L. Viscontiego czy kontrowersyjny „Nocny portier” Liliany Cavani.

Polski trailer filmu

Zbuntowani bohaterowie 11. Planete+ Doc Film Festiwal

W niedzielę, 17 maja 2014 roku, zakończył się 11. Planete+ Doc Film Festival. We Wrocławiu była to trzecia edycja tego największego przeglądu filmów dokumentalnych, stał się zatem elementem tradycji wśród cyklicznych imprez kulturalnych miasta. Fakt ten skłania do refleksji, które wobec ogromu prezentowanych tytułów będą subiektywne. Czy zresztą mogłoby być inaczej?

Każda z trzech edycji miała myśl przewodnią. Pierwsza pytała o granice manipulacji i pozostawiła w pamięci poruszający „Projekt Nim” Jamesa Marsha, „Ambasadora” Madsa Brüggera, a także liczne, interesujące portrety artystów:  aktorki Charlotte Rampling, pisarza W.G. Sebalda, tancerza Slavika Kriklivego… 

Druga edycja wrocławskiego Planete+ Doc miała za temat ekologię, a mnie w pamięci pozostał zwłaszcza film Macieja J. Drygasa „Abu Haraz”, „Mój najstarszy kuzyn” Alana Berlinera, „Scena zbrodni” Joshuy Oppenheimera, a także hipnotyzujący „Koniec czasu. Wszystko zaczyna się teraz” Petera Mettlera. 

W tym roku tematem wiodącym festiwalu był szeroko rozumiany bunt.

Swoją kolejną przygodę z Planete+ Doc rozpoczęłam od przejmującego filmu  Henry’ego Corry „Pożegnanie z Hollywoodem”. Jego bohaterką i współtwórczynią jest nieuleczalnie chora, 19-letnia Regina Nickolson. To wstrząsający dokument o umieraniu i o tym, jak jesteśmy wobec niego bezradni. Współczesna kultura wyparła bowiem ten fakt ze społecznej świadomości. Nie umiemy towarzyszyć umierającemu, wspierać go, być z nim. Jest tak jak w powieści Aldousa Huxley` a „Nowy wspaniały świat”, gdzie bohaterowie zażywają tabletki rozweselające i w obliczu śmierci są zdumieni i nieprzygotowani. 

bohaterka filmu "Pożegnanie z Hollywoodem"

Podobnie rzecz ma się z rodzicami Reginy, którzy są infantylni i bezradni, miotają się od agresji, poprzez szantaże i „obrażania się”, po zupełne odrzucenie córki. Oglądanie, a później współtworzenie filmu, daje dziewczynie chwile radości i wolności. Być może także nadzieję, że „nie wszystko umrze”. Jej bunt przeciwko ograniczeniom, które nakłada na nią choroba i rodzina, staje się źródłem siły i spokoju, a także pomaga dorosnąć i zaakceptować swój los. Bohaterka jest – paradoksalnie – dojrzalsza nie tylko od własnych rodziców, ale również od wiekowego reżysera filmu. „Pożegnanie z Hollywoodem” to także pytania o to, czym może być film i jaka jest odpowiedzialność twórcy za swego bohatera. We Wrocławiu otrzymał zasłużone wyróżnienie.

trailer filmu "Pożegnanie z Hollywoodem"

Bunt bohatera filmu Michaela Oberta „Song from the Forest”, który zdobył we wrocławskiej edycji Grand Prix,  rodzi się z tęsknoty za  autentycznym życiem, w harmonii z naturą i innymi ludźmi. Film poruszający, przemawiający obrazem i piękną muzyką, wypowiada właściwie tęsknoty każdego z nas – owo marzenie o raju utraconym. Ale nie każdy, a raczej mało kto jest tak radykalny jak Louis Sarno. Ponieważ filmowi temu poświęciłam więcej uwagi (Uciekinier z Nowego Jorku), toteż chciałabym swoje refleksje osnuć wokół tych obrazów, o których dotąd nie pisałam.

Należy do nich z pewnością „Miara wszechrzeczy” Sama Greena, tzw. „dokument na żywo”, który uświadomił mi, że ze wszystkiego można wywieść interesującą narrację, o ile potrafi się zajmująco opowiadać. Sam Green był narratorem swojego filmu, zaś dodatkową jego atrakcją była grana na żywo muzyka – jak niegdyś do niemych obrazów. Reżyser okazał się tak cudownym gawędziarzem, że słuchalibyśmy go – poruszeni – jeszcze dłużej. Był jak współczesny Homer, kiedy na naszych oczach przedstawiał niezwykłe historie ludzi zainspirowane Księgą rekordów Guinnessa. Jego narracje były dowcipne, mądre, wzruszające i poetyckie – słowem fascynujące. A miarą wszechrzeczy był człowiek…

kadr z filmu "Więcej niż Bergman"

Spośród wielu obejrzanych filmów chciałabym jeszcze zwrócić uwagę na niezwyczajny dokument Jane Magnusson i Hynek Pallas „Więcej niż Bergman” oraz na czeski film o buntownikach „aksamitnych” („Aksamitni terroryści” Ivana Ostrochovsky`ego, Pavola Pekarčíka i Petera Kerekesa), jakiż bowiem mógłby być buntownik z kraju Szwejka?

Obawy, że film „Więcej niż Bergman” to będą „gadające głowy” rozwiały już pierwsze sekwencje. Hynek Pallas to urodzony w Pradze szwedzki reżyser, redaktor i reporter. Wraz z dziennikarką Jane Magnusson zaprosił na Farő – wyspę, gdzie Ingmar Bergman mieszkał pilnie strzeżony od 1960 roku – reżyserów filmowych z całego świata. Jeden z nich powiada, że gdyby powołać do istnienia filmową sektę religijną, to miejscem kultu powinien być właśnie dom Bergmana na owej wyspie. 

Zaproszeni goście krążą po domu i z wielką ciekawością przyglądają się tej Bergmanowskiej pustelni, a także mówią o „swoim” Bergmanie: z podziwem, miłością i nienawiścią. Wśród rozmówców jest Michael Haneke, Claire Denis, Martin Scorsese, Alejandro González Iñárritu, Wes Anderson, Angie Lee, Zhingm Yiomou, Ford Coppolą, Takeshi Kitano, von Trier (choć niektóre wywiady były przeprowadzone poza wyspą). Ich wypowiedzi są inkrustowane fragmentami filmów, zdjęciami Wielkiego Nieobecnego, jego zapiskami, scenariuszami… I tak snuje się ta tajemnicza opowieść o buntowniku kina, pełna emocji, jak jego filmy. Narracja ma także swoją zaskakującą pointę, której nie zdradzę, mam bowiem nadzieję, że film ten będzie można jeszcze obejrzeć.

kadr z filmu "Aksamitni terroryści"

Na deser zostawiłam sobie  czeski film „Aksamitni terroryści”, który nie jest dokumentem w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale trzema historiami fabularnymi, osnutymi wszakże na najnowszej czeskiej historii. Tym razem bohaterowie buntują się przeciwko systemowi komunistycznemu. Pierwszy z nich – Stano pragnął wysadzić trybunę, w nocy, przed świętem I maja, żeby nikomu nie zrobić krzywdy, a jednocześnie nie dopuścić do corocznej ceremonii. Zostaje aresztowany i osadzony w małej celi na pięć lat, a później kompletnie zmarginalizowany. Pracuje jako robotnik budowlany i umawia się z różnymi kobietami w celach matrymonialnych, ale zazwyczaj do niczego nie dochodzi, bo bohaterowi właściwie już nic się nie chce…

Drugi bohater – Fero - przygotowywał zamach na prezydenta Husáka, ale także nie doszedł on do skutku, został za to aresztowany za chęć nawiązania współpracy z CIA i osadzony w więzieniu na 14 lat. Ten z kolei całe swoje życie poświęca na to, aby przyuczyć synów do walki z wrogim systemem. 

Trzeci z bohaterów niszczył bilbordy popularyzujące hasła komunistyczne, za co został skazany na cztery lata aresztu. Odtąd całe swoje samotnicze życie poświęca na doskonalenie metody niszczenia plakatów, przyuczając do tego młodą dziewczynę. Ostatecznie niszczą reklamy hipermarketów… Wszystkie historie są opowiedziane w dowcipny sposób, charakterystyczny dla czeskiego kina, nie pozbawiony akcentów ironicznych oraz refleksji na temat współczesnego życia.

Bo buntować się trzeba zawsze i wszędzie, gdyż nigdy nie jest idealnie :-)

Artykuł ukazał się na portalu Kulturaonline w maju 2014 roku.