POKAZ SPECJALNY / Pablo Picasso w Muzeum Narodowym w Warszawie

W lutym w Muzeum Narodowym w Warszawie będzie można obejrzeć 30 prac Pabla Picassa – ceramikę i grafiki ze zbiorów MNW. To wyjątkowa okazja do poznania dzieł artysty niedostępnych na co dzień dla zwiedzających. 

Pablo Picasso, Buste de Femme au Chapeau, 1962, linoryt barwny

nr inw. MNW, © Succession Picasso

Na pokaz wybrano 10 talerzy z wizerunkami twarzy i przedstawieniami martwej natury. Wszystkie powstały we wczesnym okresie fascynacji artysty ceramiką i istnieją tylko w pojedynczych egzemplarzach (jego późniejsze prace tego typu były zazwyczaj produkowane w seriach od 25 do nawet 500 identycznych egzemplarzy).

Pablo Picasso, Gołąb, 1948, półmisek fajansowy malowany podszkliwnie

, MNW, © Succession Picasso

Na pokazie znajdą się również grafiki Picassa z kolekcji MNW, w większości litografie, w tym 14 prac z najdłuższego stworzonego przez niego cyklu: "Kobieta w fotelu" (1948–1949). Jego bohaterką jest Françoise Gilot, ówczesna towarzyszka życia artysty, sportretowana m.in. w przywiezionym z Polski zakopiańskim kożuchu.

Pablo Picasso, Kobieta polska, 1948, pióro, tusz, papier

,
, MNW, © Succession Picasso

Wśród prezentowanych litografii będą także martwe natury, m.in. interesująca grafika przedstawiająca dzban i owoce, najprawdopodobniej narysowana palcem na kamieniu litograficznym. Będzie też można zobaczyć dwa barwne linoryty z 1962 roku, własnoręcznie odbite przez artystę: "Popiersie kobiety w kapeluszu" (portret drugiej żony Picassa, Jacqueline Roque) i "Śniadanie na trawie" (według obrazu Édouarda Maneta).

Pablo Picasso, Kobieta w fotelu, 1949 (GM 412), litografia pędzlem, płyta

,  MNW, © Succession Picass

Eksponaty te są darem Henry’ego Kahnweilera, przyjaciela artysty i kolekcjonera jego dzieł. Zostanie również zaprezentowany rysunek "Dziewczyna polska" (1948), przedstawiający młodą kobietę w chuście – jedyny rysunek Picassa w zbiorach MNW.

Pablo Picasso, Palacz IV, 1964, akwatinta barwna

nr inw. Gr.W.O.371 MNW, © Succession Picasso

Pokaz stanowi inaugurację cyklu Skarby Muzeum Narodowego w Warszawie, w którego ramach Muzeum będzie prezentowało najciekawsze obiekty ze swoich magazynów.

POKAZ SPECJALNY / Pablo Picasso
pokaz specjalny z cyklu
Skarby Muzeum Narodowego w Warszawie
12–24 lutego 2019

Inauguracja pokazu: 12 lutego 2019, godz. 12.00

informacja prasowa

Wystawa na ekranie: "Młody Picasso"

Znakomity cykl "Wystawa na ekranie" prezentuje interesujący dokument "Młody Picasso", który wyjaśnia, w jaki sposób młody twórca rozwijał swoje rzemiosło. 

Pablo Picasso był jednym z najwybitniejszych artystów wszech czasów – i aż do swojej śmierci w 1973 roku jednym z najbardziej płodnych artystów. Wiele filmów zajmowało się późniejszymi latami jego życia i twórczości – dziełami i szerokim kręgiem przyjaciół. Ale gdzie i jak to się wszystko zaczęło? Co spowodowało, że Picasso zajął pierwsze miejsce wśród twórców sztuki europejskiej? Nadszedł czas, aby spojrzeć na wczesne, zwykle pomijane, lata życia Picassa; wychowanie i naukę, które doprowadziły do jego niezwykłych osiągnięć.

Trzy miasta odegrały kluczową rolę w kształtowaniu się przyszłego malarza: Malaga, Barcelona i Paryż. Film „Młody Picasso” bada wpływ każdego z nich na artystę, koncentrując się na konkretnych dziełach z tych wczesnych lat. Film wyjaśnia, w jaki sposób młody twórca rozwijał swoje rzemiosło. Przyglądając się uważnie dwóm kluczowym wczesnym okresom – tak zwanemu Okresowi Niebieskiemu i Okresowi Różowemu – film przenosi nas aż do 1907 roku i momentu powstania kluczowego obrazu w historii sztuki współczesnej – „Les Demoiselles d’Avignon” („Panien z Awinionu”). Był to obraz, który wstrząsnął światem sztuki, ale i zmienił go nieodwołalnie. Picasso miał wtedy tylko 25 lat. Ściśle współpracując ze wszystkimi trzema Muzeami Picassa w Maladze, Barcelonie i Paryżu, autorzy filmu wyjaśniają, jak wzniósł się na takie wyżyny geniuszu.

We Wrocławiu będzie można zobaczyć film w Kinie Nowe Horyzonty 23 lutego i 31 marca 2019 r. Pełny kalendarz projekcji znajdziecie TUTAJ.

informacja prasowa, materiały organizatorów

WYSTAWA NA EKRANIE | SEZON 6 | „Młody Picasso” | Zwiastun PL

”Picasso Dali Goya. Tauromachia – walka byków”. Malarska corrida w gotyckich wnętrzach /relacja z wystawy/

Ponad trzysta prac wybitnych artystów hiszpańskich: Francisco Goi, Pabla Picassa oraz Salvatora Dali można oglądać w Muzeum Architektury we Wrocławiu od 14 lipca do 16 listopada 2014 roku.

Wystawa - widok ogólny, fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Od 24 lipca we wrocławskim Muzeum Architektury można zwiedzać wystawę ”Picasso Dali Goya. Tauromachia – walka byków”. Ekspozycja niezwykła, prestiżowa, niepowtarzalna! Po pierwsze, nigdy jeszcze do tej pory nie goszczono tylu obrazów tak wspaniałych mistrzów w jednym miejscu. Można by ją porównać jedynie do unikalnej wystawy "Rodzina Breughlów”, którą dokładnie rok temu mogliśmy podziwiać w Muzeum Miejskim. 

”Tauromachia” została przygotowana przez tych samych kuratorów: Serenellę Bacciaglini, Monikę Burian-Jourdan oraz Mirosława Jasińskiego,  którzy tym razem działali z jeszcze większym rozmachem. 

S. Dali, Walka byków fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Wystawa ma charakter tematyczny. Możemy obserwować, jak ujęli temat tauromachii trzej wybitni artyści, dla których  corrida była szczególnie ważna z racji przynależności do hiszpańskiej kultury. I choć tak bardzo walka byków kojarzy się nam z Hiszpanią, jest to jednak temat o uniwersalnej - bogatej i złożonej symbolice. Stąd obecność na wystawie obrazu Canaletta, wprowadzającego i temat, i polski akcent do tej ekspozycji. Malarz przedstawia mianowicie walkę byków na placu św. Marka w Wenecji, dla uczczenia wizyty polskiego króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Byk-nosorożec Dalego, fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Byk jest w istocie bardzo starym symbolem, wywodzącym się jeszcze z kultury sumeryjskiej, w której był wyobrażeniem boga Księżyca. W starożytnym Egipcie był męskim symbolem Słońca. Na rzeźbach i freskach przedstawiano go z tarczą słoneczną między rogami. Także fenicki Baal czczony był pod postacią byka. Symbolizował siłę i płodność, ale także ofiarę, śmierć i męskość. Korrida (hiszp. corrida de toros od hiszpańskiego correr – "biegać") to rytualna walka z bykiem,  widowisko bardzo popularne w Hiszpanii. W tym kontekście byk staje się symbolem zła, okrucieństwa natury, które człowiek próbuje ujarzmić. Zdarza się, że przypłaca to życiem. Okrucieństwo korridy, jej widowiskowość i narosła wokół niej mitologia stały się tematem wielu dzieł: literatury (Hemingway), malarstwa, filmu (”Matador” i ”Porozmawiaj z nią” Almodovara).

Canaletto, walka byków na placu św. Marka w Wenecji, 
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Najobszerniejszy zbiór prac poświęconych walce byków prezentuje na wystawie Pablo Picasso. W centrum ekspozycji znajduje się potężnych rozmiarów karton wykonany w 1955 roku pod nadzorem artysty przez Atelier de la Baume/Dürbach, służący za wzór dla tapiserii, a będący wierną kopią ”Guerniki”. Picasso namalował obraz pragnąc wesprzeć republikę Hiszpanii w walce z generałem Franco. Przedstawia na nim okrucieństwa wojny, a byk jest tam jednoznacznym symbolem zła. Oprowadzając dziennikarzy po wystawie, Monika Burian-Jourdan podkreślała, że praca ta nigdy by nie powstała, gdyby nie przyjaźń między artystą a wykonawczynią tapiserii – panią René Dürrbach. Picasso bowiem, twierdziła kuratorka, był wprawdzie trudnym mężem i ojcem, ale potrafił być wspaniałym i oddanym przyjacielem, o czym świadczy nie tylko wiele prac, które swoim przyjaciołom ofiarowywał, ale również fakty przemawiające za tym, że był w tych relacjach wierny i oddany. ”Guernikę” otaczają liczne szkice przygotowawcze do tego obrazu.

Kopia "Guerniki", fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Na wystawie znajduje się ponadto cykl jedenastu litografii, zatytułowany ”Byki”, na których możemy obserwować, jak artysta stopniowo kubizował i syntetyzował ciało zwierzęcia. Inną część ekspozycji stanowi seria akwatint ”Tauromaquia”, wydanych w paryskim atelier Rogera Lacouriére, a będący hołdem dla słynnego matadora żyjącego w XVII wieku – Jose Delgado. Osobną ekspozycję, na którą warto zwrócić uwagę, stanowią linoryty z kolekcji Lucii Bosé oraz prace ceramiczne artysty o podobnej tematyce.

S. Dali, cykl tauromachii, fot. B. Lekarczyk-Cisek

Na wrocławskiej wystawie możemy także zobaczyć prace Salvatora Dali. Temat walki byków ujmował on zupełnie inaczej niż Picasso. Postrzegał ją jako magiczny rytuał, stąd też ich kolorystyka sprowadzona do czerni i czerwieni. Ponadto rysunkom towarzyszą  jego prace rzeźbiarskie: ”Byk”, ”Minotaur” i ”Carmen”. 

Goy`a "Tauromachia", fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Do Wrocławia sprowadzono również cykl czterdziestu rycin Francisca Goi, zatytułowany ”Tauromachia”. Wybitny ten artysta przedstawił na nich większość znanych w jego czasach technik zadawania śmiertelnych ciosów bykom. Jest to siódma edycja serii, która została  odbita z oryginalnych płyt w 1937 roku i sprezentowana przez rząd Republiki Hiszpańskiej Ernestowi Hemingway` owi, pisarz bowiem był wielkim miłośnikiem korridy. 

Wystawa ”Picasso Dali Goya. Tauromachia – walka byków” jest bez wątpienia jednym z największych wydarzeń kulturalnych w skali nie tylko Wrocławia, ale i całego kraju. Potrwa do 16 listopada 2014 roku. Towarzyszyć jej będą liczne działania edukacyjne.

`Picasso - "Wojna i Pokój" i "Los Toros" w Muzeum Podlaskim w Białymstoku /zapowiedź wystawy/

12 stycznia 2024 w Muzeum Podlaskim w Białymstoku nastąpi otwarcie wystawy prac Pablo Picasso. Ekspozycja skupia się na dwóch kluczowych tematach, które wywarły znaczący wpływ na życie artysty oraz jego dzieła. Pierwszy z nich to „Wojna i Pokój”, która prezentuje grafiki wykonane w znanej paryskiej drukarni – Atelier Mourlot.

Pablo Picasso jest jednym z najbardziej znanych artystów w historii. Finezyjne, geometryczne formy oraz charakterystyczne przedstawienia postaci sprawiają, że jego obrazy bez trudu może rozpoznać każdy widz. Jednakże wystawa w Muzeum Podlaskim zamiast obrazów prezentuje mniej znaną dziedzinę twórczości z dorobku wszechstronnie uzdolnionego Picassa, a mianowicie litografię. Była to jedna z wielu technik, którym poświęcał się malarz. W trakcie swojej działalności artystycznej stworzył około 350 litografii. 

Pablo Picasso – Femme La Guerre II

Ekspozycja skupia się na dwóch kluczowych tematach, które wywarły znaczący wpływ na życie artysty oraz jego dzieła. Pierwszy z nich to „Wojna i Pokój”, która prezentuje grafiki wykonane w znanej paryskiej drukarni – Atelier Mourlot. Dzieła te były manifestem artysty przeciwko wojnie i jej okrucieństwu oraz świadectwem jego działalności na rzecz pokoju. Drugi z poruszanych tematów – „Los Toros” – to zbiór ukazujący walki byków, słynną korridę, która była często powracającym motywem w dziełach Picassa i ukazywała jego fascynację mitologią, kulturą Hiszpanii oraz „tauromachią”.

Pablo Picasso – La Guerre et la Paix Rouge Collotype

Kuratorki: Anna Topolewicz, Monika Stalończyk

Czas ekspozycji: 12 stycznia – 7 lutego 2024 r.

informacja prasowa

Ryciny Pabla Picassa na majowej wystawie i aukcji

Unikatowy zbiór rycin jednego z najsłynniejszych artystów na świecie  –  Pabla Picassa, oglądać można na wystawie Grafika Artystyczna, a już 19 maja wylicytować na aukcji. Prace tego artysty na polskim rynku pojawiają się niezwykle rzadko. Łącznie w DESA Unicum prezentowanych jest 180 najciekawszych prac graficznych. Wszystkie obiekty oglądać można również online.

Pablo Picasso

Pablo Picasso zaliczany jest do najwybitniejszych artystów XX wieku, a jego słynne dzieło „Guernica” uważane za jedno z najważniejszych w historii sztuki. Choć znany jest przede wszystkim jako malarz, to jego aktywność artystyczna nie ograniczała się tylko do malowania. Artysta zajmował się również grafiką. Wyjątkowy zbiór jego prac graficznych pójdzie pod młotek podczas nadchodzącej aukcji „Grafika Artystyczna. Sztuka Dawna”. Prace graficzne autorstwa Picassa, ręcznie przez niego sygnowane, są absolutną rzadkością. Książka autorstwa Prospera Merimee „Carmen” zawiera aż 37 rycin tego słynnego na całym świecie artysty. Prezentowany zbiór bardziej przypomina jednak tekę, gdyż arkusze nie są zszyte. Same ryciny nie są w ścisłym sensie ilustracjami dla tekstu książki, raczej jego dopełnieniem. Pablo Picasso w sposób minimalistyczny przedstawił na nich m.in. ludzkie twarze i zwierzęce łby. Prezentowany na aukcji egzemplarz należał do Stanisława Dawskiego, malarza i grafika, który razem z Picassem działał w komitecie UNESCO.

Pablo Picasso

Na wystawie i aukcji pojawi się wiele unikatowych i niezwykle rzadkich kolekcjonerskich okazów. Jednym z nich jest niewątpliwie rycina autorstwa Mojżesza Kislinga. Prac graficznych artysta wykonał naprawdę niewiele. Prezentowane dzieło to przenikliwy, a zarazem tajemniczy kobiecy portret. Artyście udało się na nim pokazać coś wręcz nieuchwytnego. Paryż w latach 20. pełen był artystów i modelek. Mojżesz Kisling otaczał się licznymi kobietami, z którymi często utrzymywał bliskie relacje pełne intensywnych i skrajnych emocji. Za jedną z najsłynniejszych modelek tego okresu uchodzi legendarna Kiki. Była ona muzą  wielu twórców tego okresu, w tym właśnie Kislinga. Stała się uosobieniem ideału kobiety. Podczas nadchodzącej aukcji pod młotek pójdzie jej wyjątkowe przedstawienie zatytułowane „Kiki de Montparnasse” z 1925 roku. Ponadto zaprezentowane zostaną prace Anieli Wzorek-Rafałowskiej, której twórczość jest niezwykle rzadko pokazywana, Józefa Mehoffera, Leona Wyczółkowskiego, Zofii Stryjeńskiej  czy Józefa Pankiewicza.

Mojżesz Kisling

Z kolei na drugiej odsłonie wystawy i aukcji, poświęconej grafice współczesnej, pojawi się wyjątkowy akt autorstwa Jerzego Nowosielskiego. Dla artysty kobiety były niegasnącym źródłem inspiracji i poszukiwań. Na obrazach malarza ich ciała są mocno zarysowane, mają charakterystycznie wydłużone kończyny, pociągłe twarze o owalnym kształcie, ciemne, migdałowe oczy i ciepły odcień skóry. Długie, smukłe sylwetki postaci można przypisać ikonopisarskiej pasji artysty. Nowosielski od najmłodszych lat był zafascynowany liturgią wschodnią. Natomiast wysublimowany erotyzm, spowijający kobiece przedstawienia pochodzi z jego szczególnej, nieskrywanej fascynacji płcią przeciwną. Pod młotek pójdą również prace graficzne innych wybitnych współczesnych twórców m.in. Juliana Stańczaka, Jana Tarasina, Henryka Stażewskiego, Marii Mesterou i Romana Opałki.

Jerzy Nowosielski

Wszystkie obiekty można również obejrzeć na stronie internetowej, a aukcję 19 maja za pośrednictwem aplikacji i w mediach społecznościowych.

Dom Aukcyjny DESA Unicum pracuje teraz w nowym, bardziej otwartym trybie. W siedzibie może na  raz przebywać do piętnastu Klientów. Możliwe jest oglądanie prac, spotkanie z doradcą klienta, a także korzystanie z biura przyjęć obiektów i punktu wydań. Zachowane zostają wszystkie dotychczasowe, restrykcyjne zasady bezpieczeństwa, tj. odstęp wynoszący 2 metry, nakaz dotyczący zasłaniania ust i twarzy oraz konieczność noszenia rękawiczek. Dla odwiedzających dostępny jest również płyn antybakteryjny, z którego można skorzystać zarówno przed jak i po opuszczeniu budynku.


Aukcja Grafika Artystyczna. Sztuka Dawna. 19 maja 2020, godz. 19.00,
Dom Aukcyjny DESA Unicum, ul. Piękna 1A, Warszawa
https://desa.pl/pl/aukcje/grafika-artystyczna-sztuka-dawna-o23h/

Aukcja Grafika Artystyczna. Sztuka Współczesna. 19 maja 2020, godz. 20.30, Dom Aukcyjny DESA Unicum, ul. Piękna 1A, Warszawa
https://desa.pl/pl/aukcje/grafika-artystyczna-sztuka-wspolczesna-wp8u/

informacja prasowa

„Hitler kontra Picasso i reszta” – frapujące filmowe śledztwo na temat nazistowskich kolekcji sztuki współczesnej już od 1 września w kinach

Ideologia kontra sztuka, władza i przemoc jako narzędzia zdobywania dzieł najwybitniejszych współczesnych artystów. Włoski dokument w reżyserii Claudia Poli wchodzi do kin.

Tajne skarbce, tajemnice i mylone tropy. „Hitler kontra Picasso i reszta” to opowieść o nazistach i sztuce modernistycznej, którą w 1937 roku uznali za zdegenerowaną, ale pracowicie konfiskowali i zbierali w prywatnych kolekcjach. nazywowkinach.pl – dystrybutor transmisji i retransmisji operowych, baletowych i teatralnych oraz filmów o sztuce – zaprasza na polską premierę filmu z cyklu „Art Beats – Wielka Sztuka w Kinie.”

Narracja dokumentu krąży wokół trzech kluczowych wątków. Pierwszym z nich jest słynna wystawa „Sztuka zdegenerowana”, którą 9 lipca 1937 roku reżim nazistowski zorganizował w Monachium. Znalazło się na niej 650 dzieł sztuki skonfiskowanych z 32 niemieckich muzeów i domów prywatnych kolekcjonerów. Prace artystyczne zostały wybrane spośród nowoczesnych trendów w sztuce, które nie były zgodne z propagowaną przez hitlerowców ideą piękna.

Następnie Anne Sinclair, reporterka „Huffington Post”, opowiada historię swojego dziadka, Paula Rosenberga, jednego z najciekawszych właścicieli galerii i handlarza dziełami sztuki początku XX wieku. Był francuskim Żydem, przyjacielem Picassa, Braque’a i Matisse’a oraz niezwykłym kolekcjonerem sztuki, który w 1910 tworzył galerię przy 21 rue La Boétie, gdzie gromadził dzieła sztuki „zdegenerowanej”. W 1942 został pozbawiony francuskiego obywatelstwa, a część jego kolekcji została skradziona przez nazistów.


Finałowa opowieść ma miejsce 22 września 2010, kiedy to odbyło się spotkanie ze starszym niemieckim dżentelmenem, Corneliusem Gurlittem. Jego ojciec, Hildebrand, był słynnym „marszandem Hitlera”. Choć w 1930 jako „mieszaniec drugiego stopnia” i miłośnik modernizmu stracił stanowisko szefa muzeum Zwickau, Gurlitt zdobył zaufanie nazistów i otrzymał zadanie zbierania w okupowanej zachodniej Europie obrazów dla wielkiego muzeum sztuki w Linzu, które tworzono z polecenia Hitlera. Mając kilkumilionowy budżet, do końca wojny wykupił od kolekcjonerów i handlarzy ponad 100 obrazów i rzeźb. Zakupione obrazy przechowywał w Dreźnie, dokąd przeniósł się w 1942 roku.

W lutym 2012 roku kolekcja 1406 obrazów Gurlitta o szacunkowej wartości miliarda euro została odnaleziona w domu jego syna. Cornelius ukrywał jedne z najcenniejszych dzieł XX stulecia, a wśród nich „Portret Damy” Matisse’a, obraz pochodzący ze zbiorów Paula Rosenberga.

Rozpowszechnianiem filmu „Hitler kontra Picasso i reszta” z cyklu „Art Beats – Wielka Sztuka w Kinie” na terenie Polski zajął się dystrybutor najwyższej jakości kontentu alternatywnego dla kin, w tym transmisji HD LIVE i retransmisji HD z najlepszych teatrów i sal koncertowych świata, będący jednym ze światowych pionierów w tym zakresie. Marka NAZYWOWKINACH.PL została ustanowiona przez firmę CIKANEK FILM, działającą obecnie w 14 krajach Europy Centralnej i Wschodniej, a powstałą w roku 2007, by kreować i rozwijać rodzący się właśnie fenomen transmisji do kin spektakli i koncertów. „The Metropolitan Opera: Live in HD”, „Bolshoi Ballet Live”, „National Theatre Live”, „Exhibition on Screen”, „Art Beats”, „Comédie-Française Live” czy „The Berliner Philharmoniker Live in Cinemas” to tylko niektóre z cykli dystrybuowanych przez CIKANEK FILM. Rocznie firma sprzedaje w samej tylko Polsce ponad 120.000 biletów.

DATY I LISTA KIN

1 września 2018 |Poznań | kino Rialto
1 września 2018 | Bydgoszcz | Kino Orzeł – Miejskie Centrum Kultury w Bydgoszczy
6 września 2018 | Nowy Sącz | kino Sokół
10 września 2018 | sieć kin Multikino | Bydgoszcz, Gdańsk, Gdynia, Katowice, Kraków, Lublin, Łódź, Poznań Stary Browar, Rzeszów, Szczecin, Warszawa (Ursynów, Złote Tarasy), Wrocław Pasaż Grunwaldzki, Zabrze
15 września 2018 | Wrocław | kino Nowe Horyzonty
16 września 2018 | Częstochowa | OKF Iluzja
17 września 2018 | Oświęcim | Nasze Kino
22 września 2018 | Zakopane | kino Miejsce
21 października 2018 | Wrocław | kino Nowe Horyzonty
3 grudnia 2018 |sieć kin Multikino | Bydgoszcz, Gdańsk, Katowice, Kraków, Lublin, Łódź, Poznań Stary Browar, Rzeszów, Szczecin, Warszawa (Ursynów, Złote Tarasy), Wrocław Pasaż Grunwaldzki, Zabrze

informacja prasowa

zwiastun filmu

"Malarstwo ciągle żywe" - wystawa ze zbiorów właściciela berlińskiej Galerii – Michaela Haasa

Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu” w Toruniu oraz Fundacja Tumult – organizator Festiwalu Filmowego Camerimage mają zaszczyt zaprosić na wystawę „Malarstwo ciągle żywe”, która odbędzie się w dniach 11 listopada 2018 – 13 stycznia 2019. Wśród prezentowanych prac m.in. Matisse, Picasso, Mondrian, Kokoschka, Warhol.

Chagall-Femme, la Bougie, 1926-27,  Galerie Michael Haas

CSW w Toruniu powstało w ramach Narodowego Programu zainicjowanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, którego celem było tworzenie polskich, regionalnych kolekcji dzieł sztuki, prezentowanie zbiorów kolekcjonerów sztuki z kraju i świata oraz zainicjowanie debaty na temat strategii kolekcjonowania dział sztuki. Wystawa „Malarstwo wciąż żywe” nawiązuje do tej idei. Znajdzie się na niej wybór prac ze zbiorów znanego w Europie właściciela berlińskiej Galerii – Michaela Haasa. Kuratorami wystawy są Marek Żydowicz oraz Michael Haas. 

Picasso-Bouquet dans un vase, 1907 Galerie Michael Haas

Cała kolekcja liczy ok. 2 tysięcy dzieł sztuki. Wystawa „Malarstwo ciągle żywe” zaprezentuje 200 prac 173 najwybitniejszych artystów światowej sztuki XX wieku. Wśród nich będzie można zobaczyć m. in. dzieła: Pierre’a Bonnarda, Georgesa Rouaulta, Maurice Denisa, Henri Matisse’a, Otto Dixa, Jankela Adlera, Ernsta Ludwiga Kirchnera, Odille Redona, Emila Nolde, Pabla Picassa, Jamesa Ensora, Giorgio de Chirico, Pieta Mondriana, Francisa Picabii, Rene Magritte’a, Joana Miró, Kurta Schwittersa, Jean Dubuffeta, Oscara Kokoschki, Andy Warhola, Anselma Kiefera, Franka Stelli, Markusa Lüpertza, Hansa Bellmera, Georga Baselitza, Sigmara Polke, Mimmo Palladino, Antoniego Tàpies’a, Leiko Ikemury, Jordi Alcaraza.

W ramach wystawy pojawią się również wątki polskie, między innymi prace zapomnianego polskiego artysty tworzącego na emigracji Pinchasa Bursteina, znanego pod pseudonimem Maryan oraz młodych twórców: Karoliny Zdunek, Wojtka Zasadniego, Tomasza Kowalskiego.

Picasso-Bouquet dans un vase, 1907 Galerie Michael Haas

Bogactwo stylów, technik, środków wyrazu, motywów i tematów podejmowanych przez artystów z całego świata w ciągu ostatnich ponad stu lat, zgromadzone na toruńskiej ekspozycji, pozwoli na niemal podręcznikowe przypomnienie najważniejszych stylów
i tendencji artystycznych minionego stulecia.

Tak szeroka ekspozycja dokonań najwybitniejszych artystów z całego świata w polskiej galerii, to rzadkość. Jej realizacja wymagała ogromnych nakładów pracy, czasu i środków finansowych. Trudne do przecenienia walory edukacyjne przedsięwzięcia wynikają nie tylko z możliwości poznania mniej znanych prac wybitnych twórców, których dzieła są na co dzień rozsiane po najważniejszych galeriach i muzeach na całym świecie, ale także z możliwości zastanowienia się nad ideą kolekcji niemieckiego marszanda, gromadzoną swój niezwykły zbiór dzieł sztuki przez ostatnie czterdzieści lat.

informacja prasowa

Wacław Kuczma - Markus Lüpertz -  Marek Żydowicz - Michael Haas, zdj. organizatorów

Sztuka nowoczesna z kolekcji Książąt Lubomirskich - wystawa w Pawilonie Józefa Czapskiego

Muzeum Narodowe w Krakowie zorganizowało wiele ciekawych wystaw prezentujących obiekty pochodzące z prywatnych kolekcji. Możliwość zapoznania się z pracami, których na co dzień nie można oglądać, powraca dzięki prezentacji dzieł sztuki awangardowej ze zbiorów Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego. Możemy podziwiać na niej dzieła m. in. Salvadora Dalí, Joana Miró, Pablo Picasso czy Le Corbusier. Dzieła znakomicie dokumentują niemal wszystkie ważne zjawiska artystyczne pojawiające się w sztuce XX wieku.

Steve Kaufman, Marylin Monroe, MN Kraków

W gościnnych progach Pawilonu Józefa Czapskiego można oglądać znakomite prace wybitnych przedstawicieli światowej awangardy, zaczynając od klasyków, takich jak Salvador Dalí, Joan Miró, Pablo Picasso czy Le Corbusier, poprzez przedstawicieli powojennego ugrupowania CoBrA, którymi byli m.in. Pierre Alechinsky, Karel Appel czy Corneille, a skończywszy na artystach związanych z amerykańskim pop-artem i europejskim street artem,  do których należeli Andy Warhol, Roy Lichtenstein oraz Blek le Rat i Banksy – by wymienić najbardziej rozpoznawanych twórców. Warto pamiętać, że Józef Czapski, znamienity patron tej przestrzeni, przez całe swe twórcze i aktywne życie był artystą niezwykle otwartym na wszelkie nowości w sztuce. Doceniał poszukiwania twórców awangardowych i ich autorską wizję świata.

Tę artystyczną różnorodność łączy nie tylko fakt, że wszystkie wystawione prace powstały po II wojnie światowej i reprezentują dokonania czołowych twórców awangardowych, ale też technika dzieł, którą zazwyczaj jest różna forma grafiki (linoryt, serigrafia), a także papierowe podłoże. Co najistotniejsze, wybrane dzieła znakomicie dokumentują niemal wszystkie ważne zjawiska artystyczne pojawiające się w sztuce XX wieku.

kuratorka wystawy: Anna Budzałek

koordynatorka: Ewa Kalita-Garstka

aranżacja: Magdalena Bujak

Przemysław Suska: Najważniejsza jest miłość do tego, co się robi /wywiad/

Z szefem Muzealnej – Przemysławem Suską rozmawiamy o tajemnicach kuchni inspirowanej malarstwem Józefa Chełmońskiego, Picassa i surrealistów, a także o kuchni polskiej w jej autorskim wydaniu oraz o miłości do tego, co się robi.

Przemysław Suska, szef restauracji Muzealna w Muzeum Narodowym w Warszawie.
fot. ze strony Muzealnej

Barbara Lekarczyk-Cisek: Po obejrzeniu wystawy Józefa Chełmońskiego w Muzeum Narodowym w Warszawie i po kolacji, którą nam Pan następnie zaserwował, muszę przyznać, że znakomicie wpisał się Pan w narrację tej ze wszech miar interesującej ekspozycji. Chełmoński był artystą, który – jak miałam się okazję przekonać –oddziałującym na zmysły. Można to z powodzeniem odnieść również do Pańskich dań, bo nie tylko oddziałują na zmysł smaku i powonienia, co jest oczywiste, ale także na wyobraźnię. Najpierw jednak zainspirował Pana Chełmoński. Wszystkie dania były wyjątkowo smaczne i pięknie podane... 

Przemysław Suska: Przygotowując kolaję do tej wystawy inspirowaliśmy się życiem i twórczością malarza. Na początek podaliśmy babkę ziemniaczaną z borowikiem i kwaśną śmietaną, co miało nawiązywać do czasów, kiedy artysta cierpiał ubóstwo i odżywiał się skromnie. Danie to sugerowało pochodzenie potrawy z tego, co można było zebrać w polu i w lesie, a następnie okrasić własną śmietaną. Jako drugi podaliśmy żur z puree ziemniaczanym i wędzonym masłem – tradycyjną polską zupę, tzw. polewkę, na wywarze grzybowym, z dodatkiem lekko pachnącym Francją, bo puree z masłem jest na wskroś francuskie. W ten sposób chcieliśmy zasugerować mający wkrótce nastąpić wyjazd Chełmońskiego do Francji. Danie główne stanowił francuski klasyk: królik duszony w śmietanie, z białym pieprzem, do tego pistacje i pasternak. No i na końcu – deser: jabłko pieczone z cynamonem, kruszonka i sos z trawą żubrową. To była taka nasza wariacja na temat szarlotki, która pojawiała się na talerzach w polskich domach, salonach i w restauracjach, jak również w kuchni francuskiej.

Babka ziemniaczana z borowikami i kwaśną śmietaną,
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Podczas kolacji wspomniał Pan, że już wcześniej organizował przyjęcia z daniami nawiązującymi do prezentowanej w muzeum wystawy – jakie to były dania i inspiracje?

Pierwszą taką wystawą była ekspozycja poświęcona Pablo Picasso z okazji 50. rocznicy śmierci artysty. Można było zobaczyć na niej dzieła wypożyczone z kolekcji Museo Casa Natal Picasso (Muzeum – Dom Narodzin Picassa) w Maladze: ryciny, ilustracje książkowe oraz ceramikę. Po niej była wystawa "Surrealizm. Inne mity", zorganizowana w stulecie opublikowania przez André Bretona słynnego Manifestu surrealizmu.

Zanim przygotowaliśmy kolację, oglądaliśmy wraz z menadżerem wystawę  w towarzystwie kuratora, który przybliżał nam zarówno artystę, jak i tematykę dzieł. To punkt wyjścia i inspiracja do tego, aby stworzyć dania pasujące do wystawy. 

Czy trudno było przygotować kolację do abstrakcyjnych obrazów?

Mogliśmy zaszaleć! (śmiech). Podaliśmy np. ciastko z ikrą śledzia, więc miało rybi smak. A do tego podawaliśmy kwaśną śmietanę. Natomiast w szklankach do kawy serwowaliśmy latte z kurek – pyszny krem z kurek, do którego dodaliśmy piankę z aromatem grzybowym i posypaliśmy proszkiem z grzybów. Wyglądało to jak kawa, ale nią nie było. Udało się nam przenieść surrealizm do polskiej kuchni z sukcesem. 

żur z puree ziemniaczanym i wędzonym masłem,
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Ciekawi mnie, jak wygląda przygotowanie dań pod wystawę. Wędruje Pan po niej z kuratorem, a potem przychodzi do domu i myśli?

I w domu, i w pracy myślę, jest to zawsze proces – metoda prób i błędów. Wcześniej robimy panele, podczas których odbywa się prawdziwa burza mózgów. Opowiadam o wystawie i wspólnie debatujemy na temat dań – do czego możemy nawiązać, jak połączyć sztukę z kuchnią. Komponujemy dania testując je pod kątem smaku. I jeśli okaże się, że nam smakują, zakładamy, że będą smakowały również gościom.

Rozumiem, że jest duży margines na improwizację, bo skoro państwo wspólnie zasiadają i każdy ma jakieś pomysły, to Pan, znając rozmaite przepisy, modyfikuje je na różne sposoby i dzięki temu Pan tak rozkwita w tym zacnym  zawodzie.

Mamy to szczęście, że uprawiamy kuchnię polską w autorskim wydaniu, dzięki temu bawimy się smakami, teksturą, kształtem i sposobem podawania dań. I nie boimy się tego robić!

Myśmy z mężem Pańskie dania smakowali podczas wakacji, kiedy przyjechaliśmy do Warszawy na Festiwal „Chopin i jego Europa” i odwiedziliśmy również w Muzeum Narodowe. Nie tylko dania były smakowite, ale zauroczył nas też sposób podania – niezwykle estetyczny. Wszystko okazało się strzałem w dziesiątkę: i dyskretna muzyka lat 70. (trafiliśmy wówczas na nastrojowy utwór Otisa Redinga "The Dock of the Bay”), i empatyczne zachowanie kelnerów, bezszelestnie obsługujących gości w uroczym ogrodzie, ale też służących radą i nie stroniących od żartów. Gdzie można się tego nauczyć i czy w ogóle można się tego nauczyć? A może tajemnica tkwi jeszcze gdzie indziej?

Cóż, zawodu uczyłem się w szkole gastronomicznej, ale człowiek uczy się przez całe życie. Pracuję, ciągle poszukując, od 21 lat, natomiast szefem kuchni jestem od lat trzech. Wcześniej pracowałem w różnych restauracjach, ale „Muzealna” okazała się tym miejscem z prawdziwego zdarzenia. Jestem niesamowicie dumny, że mogę tu pracować i rozwijać się. Ale najważniejsza jest chyba miłość do tego, co się robi. 

Jabłko pieczone z cynamonem, kruszonka i sos z trawą żubrową,
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

A czy udało się Panu stworzyć danie, które uznał Pan za doskonałe?

Kiedy otwieraliśmy Muzealną, naszym bestsellerem okazały się kluski leniwe podane z dojrzewającym kozim serem, burakami, chipsami z topinamburu i pianą z mleka krowiego. Danie cieszyło się wielkim powodzeniem i serwowaliśmy je przez pół roku. Z kolei na święta podajemy buraka Wellington, czyli zamieniamy polędwicę wołową w cieście francuskim na naszego buraka. Takie dania pozostają na długo w repertuarze. 

Czasami dobrze jest pozostać przy stałych tematach. Chełmoński w pewnym okresie też malował konie bez umiaru (śmiech).  Dziękuję Panu za rozmowę i za pyszną „chełmońską kolację”, życząc dalszych kulinarnych odkryć i sukcesów.

Ja również dziękuję.

Józefa Chełmońskiego życie w obrazach /relacja z wystawy w Muzeum Narodowym w Warszawie/

Wydarzenia w Muzeum Narodowym i oddziałach 10-12.05.2024

W Muzeum Narodowym we Wrocławiu - wykład nt. batalistyki w sztuce polskiej oraz tropikalnego świata Afryki Zachodniej, a poza tym oprowadzania po aktualnych wystawach. W Muzeum Etnograficznym kuratorki wystawy „Rzeczy przysposobione” wygłoszą wykład nt. pojęcia „poniemieckości” oraz oprowadzą po ekspozycji. Odbędą się również warsztaty towarzyszące nowej wystawie „Aśka Borof. Powszednie misterium”. Zaś w Pawilonie Czterech Kopuł zaplanowano m.in. spotkanie z prof. Ryszardem Kluszczyńskim, Laurą Adel i Bartoszem Radzikowskim – autorami realizacji „Budowla Możliwa_Spotkanie”, będącej częścią wystawy „Bożenna Biskupska. Artystka i Budowla Możliwa”, a po ekspozycji oprowadzą jej kuratorzy i sama Bożenna Biskupska. 

Bożenna Biskupska. Artystka i Budowla Możliwa

Muzeum Narodowe we Wrocławiu

11.05, g. 11:00

Wiosenny bukiet. Kwiaty i rośliny w sztuce. Warsztaty plastyczne Eveliny Kachynskiej dla dzieci w wieku 6–12 lat, w ramach cyklu „Z rodziną do muzeum”

Młodzi uczestnicy spotkania poznają wybrane rodzaje kwiatów oraz roślin oraz ich znaczenie w sztukach plastycznych. Wykonają również z kolorowego papieru własne bukiety kwiatów – trwalszych niż w naturze!

Bilety w cenie 5 zł

Zapisy: edukacja@mnwr.pl, 71 372 51 48  

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

11.05, g. 12:00

Batalistyka w sztuce polskiej. Wykład i spacer tematyczny towarzyszący wystawie „Pójdź za mną przez padół płaczu. Cykl Wojna Artura Grottgera”, prowadzenie: Michał A. Pieczka

Sceny bitew, potyczek i wszelkiego rodzaju walk od wieków stanowiły temat twórczości artystycznej. Podejmowali go zarówno malarze, jak i rzeźbiarze, a nawet architekci. W jubileuszowym roku 230. rocznicy bitwy pod Racławicami warto poznać najważniejsze dzieła batalistyczne polskich artystów – ze słynną „Panoramą Racławicką” na czele. Uczestnicy spotkania obejrzą również wybrane prace tak wybitnych artystów jak Piotr Michałowski, Jan Matejko, Józef Brandt, Artur Grottger czy Juliusz, Wojciech i Jerzy Kossakowie, wpisujące się w ten nurt sztuki malarskiej. Spotkanie zakończy spacer edukacyjny po wystawie stałej, podczas którego obejrzeć będzie można obrazy o tematyce batalistycznej z kolekcji MNWr.

Wstęp wolny

Zapisy: edukacja@mnwr.pl, 71 372 51 48  

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Artur Grottger, "Ludzkości, ty rodzie Kaina", 
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

11.05, g. 13:00

„Pójdź ze mną przez padół płaczu. Cykl Wojna Artura Grottgera” – oprowadzanie kuratorskie. Prowadzenie: Natalia Sienkiewicz

Spotkanie na wystawie jest okazją do zapoznania się z historią dzieła i procesem jego realizacji, a także ze znaczeniami poszczególnych przedstawień ukazanych przez artystę. Oprowadzanie to odpowiedź na tytułowe wezwanie do wędrówki, którą my jako widzowie podejmiemy wraz z parą głównych bohaterów rysunkowego cyklu „Wojna” autorstwa Artura Grottgera.

Wstęp wolny

Zapisy: edukacja@mnwr.pl, 71 372 51 48  

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

11.05, g. 15:00

Dotknij i posłuchaj: „Impresje. Młodzi o sztuce dawnej”. Oprowadzanie integracyjne po wystawie czasowej z audiodeskrypcją dla osób z niepełnosprawnością wzroku. Prowadzenie: Sławomir Ortyl, Grzegorz Wojturski

Wystawa „Impresje. Młodzi o sztuce dawnej” dzięki obecnym tu opisom audiodeskrypcyjnym i pomocom dotykowym dostosowana jest do odbioru przez osoby z dysfunkcjami wzroku. Uczestnicy oprowadzania będą mogli poznać zaprezentowane dzieła, a także dzięki tekstom literackim dowiedzieć się, co myślą, jak czują i o czym marzą współcześni młodzi ludzie.

Zajęcia w formule otwartej, również dla osób widzących

Wstęp z biletem na wystawy czasowe

Zapisy: edukacja@mnwr.pl, 71 372 51 48  

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

12.05, g. 10:30

Sławni Polscy malarze i malarki. Zajęcia integracyjne dla młodzieży w wieku 12–17 lat w tym Głuchych z tłumaczeniem PJM. Prowadzenie: Grzegorz Wojturski

Tym razem prowadzący spotkanie zaprosi do wnikliwszego przyjrzenia się dziełom wybitnych malarzy i malarek polskich których prace zostały umieszczone na wystawie. Przytoczy ciekawostki związane z ich życiem i twórczością. Wśród omawianych znajdą się obrazy Olgi Boznańskiej, Anny Bilińskiej, Aleksandra Gierymskiego, Jana Matejki, Jacka Malczewskiego, Jana Styki i Witolda Wojtkiewicza. 

Bilety w cenie 5 zł

Zapisy: edukacja@mnwr.pl, 71 372 51 48  

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

12.05, g. 12:00

Senegambia – tropikalny świat Afryki Zachodniej. Wykład Michała A. Pieczki z cyklu „Ze sztuką przez świat”

Senegal i Gambia to dwa zachodnioafrykańskie kraje, których historia w sposób szczególny wzajemnie się przeplata. W okresie kolonialnym znajdowały się pod administracją francuską i brytyjską, czego ślady do dziś dnia są tam zauważalne. Przedmiotem wykładu Michała A. Pieczki – historyka sztuki, podróżnika i kustosza w Muzeum Narodowym we Wrocławiu – będzie jednak nie tylko trudna historia i przeszłość polityczna Senegambii naznaczona niewolnictwem jej rdzennych mieszkańców, ale nade wszystko piękno tropikalnej przyrody oraz tradycyjna sztuka tego regionu Afryki.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116

Przyjaciele czy wrogowie? Zajęcia edukacyjne dla dzieci,
fot. materiały prasowe

Muzeum „Panorama Racławicka”

11.05, g. 9:00 

Przyjaciele czy wrogowie? O dwóch największych twórcach „Panoramy Racławickiej”. Zajęcia edukacyjne dla dzieci w wieku 6–12 lat w ramach cyklu „Przygody z Panoramą”, prowadzenie: Elżbieta Pietralczyk

Chcesz dowiedzieć się, kim byli Jan Styka i Wojciech Kossak? Co ich łączyło, a co dzieliło i jaki to miało wpływ na malowanie „Panoramy Racławickiej”? Zapraszamy na spotkanie, w trakcie którego będzie można posłuchać opowieści o obu twórcach, a przy okazji rozwiązać różne zadania i zagadki oraz stworzyć własny komiks!

Zajęcia dla dzieci wraz z rodzicami, część warsztatowa odbędzie się w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego we Wrocławiu.

Bilety w cenie 25 zł

Zapisy: edukacja@mnwr.pl, 71 372 51 48

Miejsce: Muzeum „Panorama Racławicka”

Aśka Borof, Gęś, z cyklu "Dzielnica Górki Zachodnie", 2019,
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Muzeum Etnograficzne

11.05, g. 13:00 

„Rzeczy przysposobione” – oprowadzanie kuratorskie. Prowadzenie: Marta Derejczyk, Anna Kurpiel, Katarzyna Maniak

Jaki jest stosunek mieszkanek i mieszkańców Wrocławia i Szczecina do przedwojennego dziedzictwa swojego miasta? Czy w swoim otoczeniu znajdują przedmioty sprzed wojny? Jak do nich trafiły? Jakie miejsce zajmują w hierarchii rzeczy? Wystawa stanowi próbę odpowiedzi na powyższe pytania, prezentując przedmioty z obu miast, a także fotografie i fragmenty wywiadów będących rezultatem etnograficzno-artystycznego projektu prowadzonego w latach 2019–2022.

Wstęp z biletem na wystawę czasową

Miejsce: Muzeum Etnograficzne

11.05, g. 15:00 

Narracje o „poniemieckim”. Wykład dr Anny Kurpiel i dr Katarzyny Maniak towarzyszący wystawie „Rzeczy przysposobione”

Autorki podejmą krytyczną refleksję nad pojęciem „poniemieckości”. Omówią m.in. zależności łączące tę kategorię z praktykami zawłaszczania i przejmowania przedwojennej spuścizny. Opowiedzą o współczesnych znaczeniach terminu oraz przywołają alternatywne określenia używane do opisu przedwojennych przedmiotów pozostałych na ziemiach przyłączonych do Polski po II wojnie światowej. Zaproponują także nową perspektywę w myśleniu o „poniemieckich” rzeczach, zwracając uwagę na kategorie pograniczności, trwania i współobecności.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Etnograficzne

12.05, g. 12:00 

Niech to gęś kopnie! Warsztaty rodzinne dla dzieci w wieku 6–12 lat w ramach cyklu „Etno w południe” towarzyszące wystawie „Aśka Borof. Powszednie misterium”. Prowadzenie: Olga Budzan

Gęsi to piękne, duże i silne ptaki. Możemy je spotkać w wielu nieoczekiwanych miejscach. Wspólnie podróżują, wspierając się wzajemnie. Na podstawie zachowania gęsi, sposobu w jaki leciały, ich wyglądu i odgłosów nasi przodkowie przepowiadali przyszłość. Obok innych ptaków, pojawiały się jako bohaterki ludowych pieśni. Dziś często widzimy je pod postacią maskotek na straganach w turystycznych miejscowościach. Podczas spotkania w Muzeum będzie można wykonać pracę plastyczną inspirowaną obrazem Aśki Borof pod tytułem „Gęś”. 

Bilety w cenie 5 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl, 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne

12.05, g. 14:00 

Bardzo kolorowy portret. Integracyjne warsztaty rodzinne dla dzieci w wieku 6–12 lat dostosowane do potrzeb osób w spektrum towarzyszące wystawie „Aśka Borof. Powszednie misterium”. Prowadzenie: Olga Budzan

Portrety mogą być różne. Można namalować samego siebie – wtedy nazywamy to autoportretem. Można sportretować kogoś „z wyobraźni”. Czasem portretujemy się w odświętnym stroju podczas uroczystości, a czasem chcemy uchwycić nasz codzienny wygląd, bez odświętnych fryzur i strojów. Podczas warsztatów będzie można wykonać portret inspirowany obrazami Aśki Borof ukazującymi kobiety jadące autobusem. 

Bilety w cenie 3 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl, 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne

Magdalena Abakanowicz, "Ruda" (1970-1972), fragm.
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

10.05, g. 16:00

O czwartej pod Kopułami. Oprowadzanie po wystawie czasowej „Bożenna Biskupska. Artystka i Budowla Możliwa”

A może by tak zacząć weekend od spotkania ze sztuką? Pawilon Czterech Kopuł zaprasza na oprowadzanie po wystawie czasowej, na której obejrzeć można monumentalne instalacje przestrzenne, cykle malarskie oraz wizjonerskie projekty z pogranicza rzeźby i architektury autorstwa współczesnej artystki Bożenny Biskupskiej.

Wstęp z biletem na wystawę czasową

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

10.05, g. 17:30

„Budowla Możliwa_Spotkanie”. Rozmowa z prof. Ryszardem Kluszczyńskim, Laurą Adel i Bartoszem Radzikowskim – autorami realizacji „Budowla Możliwa_Spotkanie”, będącej częścią wystawy „Bożenna Biskupska. Artystka i Budowla Możliwa”

Zaproszeni goście porozmawiają o nowych mediach, o wyzwaniach i trudnościach w szeroko rozumianej twórczości intermedialnej, a przede wszystkim o tym, jak doszło do ich współpracy z Międzynarodowym Laboratorium Kultury w Sokołowsku.

Ryszard Kluszczyński — kierownik Zakładu Mediów Elektronicznych w Katedrze Mediów i Kultury Audiowizualnej Uniwersytetu Łódzkiego, wykładowca w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi (Wydział Sztuk Wizualnych) oraz w Poznaniu (Wydział Komunikacji Multimedialnej). Specjalizuje się w mediach elektronicznych i sztuce interaktywnej. Prowadzi wykłady dotyczące teorii sztuki, kultury współczesnej, filmu, (multi)mediów, teorii komunikowania i zagadnień społeczeństwa informacyjnego. Wykładał czasowo na wielu uniwersytetach amerykańskich i zachodnioeuropejskich. Jest także kuratorem wystaw i prezentacji sztuki (multi)medialnej (działu filmu wideo i multimediów) w Centrum Sztuki Współczesnej na Zamku Ujazdowskim w Warszawie. Organizuje wystawy, stałe pokazy, a także cykl wystaw międzynarodowych LAB. Jest autorem książek i publikacji poświęconych historii filmu awangardowego, video-artowi, multimediom i przemianom kultury w dobie komunikacji elektronicznej.

Laura Adel — doktorantka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu oraz wykładowczyni w Katedrze Sztuki Mediów. W twórczości bada zasady percepcji oraz właściwości przestrzeni, osadzając działania artystyczne w nowomedialnym środowisku. Kreuje abstrakcyjne ruchome obrazy inspirowane zjawiskami przyrodniczymi. Finalistka wielu krajowych i międzynarodowych konkursów. Bierze czynny udział w festiwalach oraz wystawach, między innymi w Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia w Gdańsku czy Muzeum Narodowym we Wrocławiu Pawilonie Czterech Kopuł. Jej prace wideo należą do kolekcji Urban Screen Production, w ramach której są prezentowane w Australii, Kanadzie i Nowej Zelandii.

Bartosz Radzikowski — artysta audiowizualny, autor instalacji wideo i grafik, wykładowca akademicki. Absolwent Sztuki Mediów na wrocławskim ASP. W pracach skupia się na zagadnieniach filozoficznych i naukowych, ale – jak mówi – lubi przetwarzać absurd i dziwaczność otaczającej go rzeczywistości w generatywny surrealizm. Jego prace były wystawiane m.in. w Muzeum Współczesnym we Wrocławiu, w Pawilonie Czterech Kopuł, na Avant Arcie, a także na Kinomuralu. Wraz z kolektywem sepr.online współtworzył w 2021 roku audycję o tej samej nazwie w Radio Kapitał. Z przyjaciółmi prowadzi oddolną inicjatywę kulturalno-wystawienniczą „Galeria Winda” we wrocławskim Trzonolinowcu.

Wstęp wolny

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

11.05, g. 11:00

Miejsce inspirujące. Warsztaty plastyczno-ruchowe Barbary Przerwy dla dzieci w wieku 6–10 lat w ramach cyklu „Muzealne poruszenie”, towarzyszące wystawie czasowej „Bożenna Biskupska. Artystka i Budowla Możliwa”

Sokołowsko w przeszłości było znanym i cenionym uzdrowiskiem. Dziś to miejsce twórczych spotkań artystów wielu dziedzin, między innymi malarstwa, rzeźby, muzyki, filmu. Zwiedzając wystawę „Bożena Biskupska. Artystka i Budowla Możliwa”, skupimy uwagę na dziełach twórców zaproszonych przez artystkę do współpracy. Będzie to podróż poprzez kolor, dźwięk, ruch. W części warsztatowej spotkania wykorzystamy kolorowe folie i papiery, aby stworzyć prace inspirowane ideami i nastrojem wybranych obiektów z wystawy.

Bilety w cenie 5 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl, tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

11.05, g. 12:00

Zapach i smak. Warsztaty Moniki Ćmy w ramach cyklu „Dotknij Muzeum” dla osób z niepełnosprawnością wzroku

Spotkanie poświęcone zapachom i smakom będzie doświadczeniem sensorycznym, pozwalającym na odkrywanie różnorodnych aromatów i rozwijanie węchu. Oba zmysły staną się dla uczestników warsztatów narzędziem do głębokiego, sensualnego relaksu w otoczeniu prac Bożenny Biskupskiej.

Bilety w cenie 3 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl, tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

11.05, g. 12:00

Pablo Picasso – ojciec nowoczesności. Wykład Iwony Gołaj w ramach cyklu „Kurs historii sztuki. Klasycy nowoczesności”

Bohaterem wykładu będzie Pablo Picasso (1881–1973) – najwybitniejszy artysta XX stulecia, który jako jeden z pierwszych przełamał iluzjonistyczny i figuratywny styl obowiązujący w malarstwie i rzeźbie od czasów renesansu. Osiemdziesiąt lat aktywności twórczej pokazuje wszechstronność Picassa żyjącego dla sztuki i poprzez sztukę.

Bilety w cenie 10 zł

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

11.05, g. 13:00 [PJM]

Dotyk, który pomaga zobaczyć [PJM]. Integracyjne warsztaty sensoryczne w ramach cyklu „Ramię w ramię” z audiodeskrypcją oraz tłumaczeniem na polski język migowy. Prowadzenie: Oliwia Godek, wsparcie: Barbara Przerwa, audiodeskrypcja: dr Agata Iżykowska-Uszczyk, tłumaczenie PJM: Elżbieta Resler

A gdyby tak popatrzeć na obraz i stworzyć płaskorzeźbę, przemienić gest malarski w gest rzeźbiarski? Dotykiem wyciągnąć z obrazu to, co jest dla nas najbardziej poruszające… W trakcie spotkania będziemy zwiedzać wystawę stałą oraz pracować z gliną pod kierunkiem studentki ceramiki wrocławskiej ASP, która poszukuje w swoim otoczeniu wspólnot i osób chętnych do działania. Oliwia Godek angażuje się w pracę Koła Naukowego „Kuchnia! Teatr”, prowadząc działania performatywne, kieruje także Ceramicznym Kołem Naukowym „Pobite Gary”. Dzięki zaangażowaniu i zainteresowaniu dialogiem między artystą współczesnym a odbiorcą stworzyła projekt mający na celu rozpoczęcie dyskusji wśród odwiedzających muzea na temat roli twórców w sztuce oraz społeczeństwie.

Bilety w cenie 3 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl, tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

11.05, g. 14:00 

„Bożenna Biskupska. Artystka i Budowla Możliwa” – oprowadzanie autorskie. Spotkanie na wystawie czasowej „Bożenna Biskupska. Artystka i Budowla Możliwa”. Prowadzenie: Bożenna Biskupska, Emilia Orzechowska, Stach Szabłowski

Monumentalne instalacje przestrzenne, ikoniczna postać „Jednonogiego”, cykle malarskie oraz wizjonerskie projekty z pogranicza rzeźby i architektury to tylko niektóre z dzieł prezentowanych na retrospektywnej wystawie prac współczesnej artystki Bożenny Biskupskiej.

Wstęp z biletem na wystawę czasową

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

11.05, g. 14:00 

Kontekst przestrzeni. Integracyjne warsztaty rodzinne dostosowane do potrzeb osób w spektrum. Prowadzenie: dr Agata Iżykowska-Uszczyk

Na dziedzińcu Pawilonu Czterech Kopuł pojawiła się nowa instalacja „Rysunek rzeźby”. Te wykonane przez Bożennę Biskupską figury z drutu przypominają niedokończony szkic. Podczas warsztatów wspólnie spróbujemy dopełnić te postacie.

Bilety w cenie 5 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl, tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

11.05, g. 18:00 

Bicie serca. Warsztaty tańca intuicyjnego dla dorosłych w ramach cyklu „Co mnie porusza w sztuce współczesnej”, prowadzenie: Barbara Przerwa

„Misterium czasu” to ikoniczna grupa rzeźbiarska Bożenny Biskupskiej składająca się z 32 figur, skalą przerastających człowieka. Rzeźby te przywodzą na myśl sarkofagi, mumie lub kokony. Onieśmielają swoim majestatem, jednocześnie skłaniając widza do rozważań nad misterium życia i śmierci. Na wystawie w Pawilonie Czterech Kopuł instalacji rzeźbiarskiej towarzyszy wielokanałowa praca dźwiękowa autorstwa Piotra Pawlaka. Przechadzając się pomiędzy monumentalnymi figurami, usłyszymy szmery, chrobotanie, szuranie, głos Bożenny Biskupskiej i bicie jej serca. W kontekście „Misterium czasu” każdy skurcz serca może inspirować nas do swobodnego gestu, każdy oddech – to już poruszenie w całym ciele. Inspirując się rzeźbami i ścieżką dźwiękową, będziemy improwizować w tańcu, poszukiwać śladów trwania i przemijania.

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl, tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

12.05, g. 12:00 

Biskupska ‘84. Polskie artystki na Biennale w Wenecji. Wykład Aleksandry Szwedo

Na wykładzie przyjrzymy się reprezentacji polskich artystek na weneckim Biennale Sztuki począwszy od 1984 roku, kiedy to w tym wyjątkowym wydarzeniu uczestniczyła bohaterka obecnej wystawy w Pawilonie Czterech Kopuł – Bożenna Biskupska wraz ze swoją realizacją „Misterium Czasu”. Na spotkaniu porozmawiamy o realizacjach m.in. Katarzyny Kozyry, Małgorzaty Mirgi-Tas, Anety Grzeszykowskiej, Ewy Kuryluk, Moniki Sosnowskiej czy Zofii Kulik.

Wstęp wolny

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

informacja prasowa

"Silesia, Silentia" w Teatrze Współczesnym: Świat zły /recenzja teatralna/

Spektakl "Silesia, Silentia" w reż. Marka Fiedora w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu jest poetycką opowieścią o stworzeniu świata, który nie udał się Stwórcy – więcej w nim zła i cierpienia, niż dobra. Jest to także refleksja na temat burzliwej historii Wrocławia i i Dolnego Śląska jego, ujęta w ramy moralitetu. Szkoda, że zbyt ”rozgadanego”.

Nieumiarkowana opowieść o stworzeniu świata 

Spektakl Teatru Współczesnego: "Silesia, Silentia", na podstawie dramatu Lidii Amejko, jest poetycką opowieścią o stworzeniu świata, który raczej nie udał się Stwórcy. Kreatorem owego świata jest żydowski Krawiec z Breslau (w tej roli znakomity Przemysław Kozłowski), który - podobnie jak jego poprzednik w dramacie Sławomira Mrożka – okazuje się nie tylko twórcą, ale może przede wszystkim – ofiarą  epoki pogardy i świadkiem Zagłady. Głównym bohaterem, którego powołuje do istnienia jest... męski Płaszcz (Maciej Kowalczyk), który pojawia się na scenie wraz ze swoją Duszą (Aleksandra Dytko). Ich miłość nie trwa jednak długo – Dusza  zostaje bowiem Płaszczowi bezpowrotnie odebrana, zaś on sam przechodzi różne koleje losu – ciągle  zmienia właścicieli, stając się zarazem świadkiem i uczestnikiem tragicznej historii. Płaszcz "czarny, gabardynowy, męski" jest dla Amejko nie tylko świadkiem historii i przedmiotem, na którym odciska ona swoje piętno; jest także symbolem minionej bezpowrotnie epoki – jej  materialnym śladem. Paradoksalnie, to materia i wszystko, co się z nią dzieje, interesuje autorkę "Silesia, Silentia", nie zaś "nieśmiertelna dusza", którą traktuje pogardliwie – jako  ”przypadkowe kaszlnięcie Stwórcy” i która zbyt szybko i łatwo jest odbierana temu, co materialne. W przeciwieństwie do duszy, to, co materialne, nie jest bynajmniej przypadkowe, lecz dokładnie przemyślane i starannie "wykrojone z nicości".

Silesia Silentia, fot. z próby, B. Lekarczyk-Cisek

Świat stworzony ulega destrukcji – niszczy go wojna i obydwa totalitaryzmy. Autorka nieustannie mnoży biblijne,  literackie, a nawet malarskie nawiązania, wskutek czego widz gubi się w nadmiarze aluzji i metafor. Brakuje jednak pewnej klarowności i powściągliwości narracji. Zamiast tego pojawia się ”wszystkoizm”.

Milczący Śląsk, niemy Wrocław

Dramat Lidii Amejko to nie tylko erudycyjny moralitet o "odrobinie dobra i ogromie zła", jakby powiedział Ryszard Przybylski, to również opowieść o mieście, które przestaje być Breslau – zniszczone  i sponiewierane przez wojnę staje się Wrocławiem, miejscem, którego historię próbuje się stworzyć od nowa. Narracja miasta, które przeminęło, zostaje zastąpiona nową opowieścią, ponieważ ludzie, którzy tu przybyli ze Wschodu, nie potrafią się w tym miejscu zakorzenić. Dla nich ono jest martwe i milczące - nie opowiada niczego, co byłoby swojskie i znane. Przeciwnie – kojarzy  się z wygnaniem z raju i trudami życia. Nowa władza próbuje odgórnie narzucić własną narrację, dlatego właśnie we Wrocławiu organizuje się zjazd intelektualistów z całego świata.

Silesia Silentia, fot. z próby, B. Lekarczyk-Cisek

Pojawia się Pablo Picasso (zagrany przez Jerzego Senatora), który świetnie się czuje jako dopieszczany przez komunistyczne władze artysta, w związku z czym masowo rysuje gołąbki pokoju, czyli "s… gołąbkami”, jak powiada inny ważny gość – Iréne  Joliot-Curie. W zabawnej scenie naśladującej "Śniadanie na trawie" E. Maneta pokazani zostali także Paul Ėuard (Marek Kocot), Maria Dąbrowska (Elżbieta Golińska) i Zofia Nałkowska (Irena Rybicka). Ich obecność na Kongresie Intelektualistów była potrzebna po to, aby tę przestrzeń nobilitować, nadać jej nową, pełną optymizmu narrację. Oczywiście, nie tylko Wrocław musi rozpocząć nową opowieść. Dotyczy to w równym stopniu całego Śląska, który po upływie kilku wieków stał się ponownie polski. Łaciński tytuł nie jest przypadkowy, nawiązuje bowiem do początków państwowości, kiedy to nazwę wywodzono od rzeki Silesius i już od XIII w. książęta tych ziem tytułowali się dux Slesie. Jednak dla przybyszów ze Wschodu (i nie tylko) Dolny Śląsk i Wrocław były nieme, a ich historia – obca. O tym także mówi ta sztuka.

Eksperyment z przestrzenią teatralną

Marek Fiedor - reżyser i scenograf w jednej osobie znalazł dla tych skomplikowanych i złożonych treści interesujący ekwiwalent. Twórczo wykorzystał przestrzeń sceniczną, nawiązując tym samym do znakomitych tradycji Teatru Współczesnego, kiedy to w latach 70. I 80. ówczesny dyrektor i reżyser – Kazimierz  Braun wielokrotnie eksperymentował z przestrzenią teatralną, m. in. wprowadzając na scenę autentyczny wagon kolejowy w inscenizacji ”Przyrostu naturalnego” Tadeusza Różewicza. Tamten był prawdziwy, realistyczny, zaś wagon w przedstawieniu "Silesia, Silentia" został pomyślany jako element ruchomej (i wieloznacznej) scenografii: symbolizuje miejsce (raj?), gdzie spotykają się teatralni Adam i Ewa, czyli Płaszcz i Dusza, jest gettem, pociągiem wiozącym do obozu śmierci, a także przywożącym wygnańców ze Wschodu - nowy lud tej ziemi.

Silesia Silentia, fot. z próby, B. Lekarczyk-Cisek

Akcja dramatu rozgrywa się pośrodku sceny, w różnych jej miejscach, widzowie zaś - usadowieniu po obu stronach - stają się świadkami / obserwatorami / uczestnikami zdarzeń. Najmniej udany był, w moim odczuciu, pomysł z muzyką na żywo. Miała ona w założeniu sygnalizować czas wydarzeń, służyć jako akompaniament, naśladować odgłosy wojny itd. Wyszło jakoś "szkolnie", w dodatku zbyt głośno, dominująco... Interesujące były natomiast kostiumy, które spełniały w przedstawieniu rozmaite role i były pięknie, starannie wykonane.

"Silesia, Silentia" Lidii Amejko, mimo pewnych niedociągnięć inscenizacyjnych oraz oszałamiającego nadmiaru rozmaitych treści i aluzji,  stanowi jednak interesującą próbę wpisania refleksji na temat historii Wrocławia (Śląska) w ramy moralitetu.

Spektakl miał premierę 23 stycznia 2016 roku na deskach Wrocławskiego Teatru Współczesnego we Wrocławiu.

Recenzja ukazała się pierwotnie na portalu Kulturaonline.