Dolnośląskie Salony Muzyczne 2026

Odkryj magię XIX-wiecznych tradycji! Cykl Dolnośląskie Salony Muzyczne 2026 zaprasza na koncerty „A my i tak polecim!”. Wybitne dzieła Fryderyka Chopina, Stanisława Moniuszki i Wolfganga Amadeusza Mozarta zabrzmią we wrześniu w Kłodzku, Kudowie-Zdroju oraz Wrocławiu. Poczuj niepowtarzalny, dawny klimat muzycznych spotkań w salonach!

Formuła koncertów cyklu Dolnośląskie Salony Muzyczne wzorowana jest na niemalże zanikłej już tradycji dziewiętnastowiecznych salonów muzycznych. Organizowane przez szlachtę i elitę finansową były zarówno wydarzeniem kulturalnym, jak spotkaniem towarzyskim. 

To właśnie tam zbierali się przedstawiciele sztuki, polityki i biznesu. Rozmawiano o nowych myślach, konfrontowano idee i nawiązywano kontakty. Dla muzyków była to okazja do zaprezentowania się melomanom i mecenasom. To właśnie w salonach zaczynały się kariery największych dziewiętnastowiecznych wirtuozów.

DSM zostały stworzone w dwóch zasadniczych celach. Pierwszym z nich jest odrodzenie tradycji koncertów salonowych, dzięki którym publiczność miała możliwość obcować z muzyką klasyczną w nieco mniej formalny sposób, niż ma to miejsce na wielkich salach koncertowych. Dzięki temu twórczość Bacha, Mozarta i innych geniuszy była ludziom przystępniejsza, bardziej zrozumiała, a przez to bliższa. Drugim założeniem jest integracja muzycznego środowiska Dolnego Śląska oraz Saksonii na poziomie instytucjonalnym oraz personalnym. Jedną z tradycji salonowych było również zapraszanie na występy muzyków-amatorów. W związku z tym DSM angażuje w swoich koncertach i wspiera w rozwoju artystycznym utalentowanych muzycznie przedstawicieli różnych zawodów.

KONCERT „A MY I TAK POLECIM!”

4 września 2026, godz. 17.00

Muzeum Ziemi Kłodzkiej

ul. Ignacego Łukasiewicza 4, Kłodzko

Koncert biletowany: 35 zł

11 września 2026, godz. 19.00

Kudowskie Centrum Kultury i Sportu

ul. Główna 43, Kudowa-Zdrój

27 września 2026, godz.  18.00

Dolnośląska Izba Lekarska

ul. Kazimierza Wielkiego 45, Wrocław

WYKONAWCY

Oliwia Ślipek – sopran

Franciszek Gwizdowski – baryton

Jerzy Owczarz – fortepian

PROGRAM

Stanisław Moniuszko

– O, Jaśko!

Stanisław Moniuszko

– Dziad i baba

Wolfgang Amadeusz Mozart

– La ci darem la mano

Wolfgang Amadeusz Mozart

– Cinque, dieci

Emmerich Kálmán

– Heia, heia, in den Bergen

Fryderyk Chopin

– Śliczny chłopiec

Stanisław Moniuszko

– Prząśniczka

Stanisław Moniuszko

– Ten zegar stary od stu lat

Fryderyk Chopin

– Hulanka

Gioachino Rossini

– Largo et factotum

Fryderyk Chopin

– nokturn Es-dur, op. 9 nr 2

Edward Grieg

– W grocie króla gór

Ludwig van Beethoven

– Sonata cis-moll, op. 27 nr 2, cz. III: Presto Agitato

Projekt jest współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

informacja prasowa

Jubileusz Teatru Wielkiego - Opery Narodowej / 29 listopada 2025

W tym roku przypada 200. rocznica wmurowania kamienia węgielnego pod budowę Teatru Wielkiego - Opery Narodowej oraz 60. rocznica otwarcia po odbudowie tego najważniejszego teatru operowego w Polsce. Z tej okazji 29 listopada 2025 o godz. 20.00  zapraszamy Państwa na wyjątkowe wydarzenie – uroczystą galę, która uświetni tegoroczne obchody jubileuszu. Galę będzie można oglądać w transmisji na antenie TVP1 oraz na platformie OperaVision.

Gala jubileuszowa będzie niezwykłą podróżą przez dwa stulecia historii warszawskiego Teatru Wielkiego. W programie znajdzie się przekrojowy repertuar ukazujący bogactwo i różnorodność światowej tradycji muzycznej – od Chopina i Moniuszki, przez Verdiego, Rossiniego, Bizeta i Mozarta, aż po dzieła Pendereckiego i Kilara.

Na jednej scenie spotkają się najwybitniejsi soliści, którzy swoje kariery rozpoczynali w Operze Narodowej, a dziś triumfują na scenach całego świata: Aleksandra Kurzak, Andrzej Filończyk, Piotr Buszewski oraz Rafał Siwek. Towarzyszyć im będą chóry (TW-ON oraz Artos), orkiestra oraz Polski Balet Narodowy, tworząc prawdziwie niezapomniane widowisko. Całość poprowadzi maestro Patrick Fournillier.

To wyjątkowe spotkanie tradycji z nowoczesnością, hołd dla polskiego dziedzictwa muzycznego oraz święto opery na najwyższym poziomie.

Galę, którą poprowadzą Grażyna Torbicka i Jakub Józef Orliński, będzie można oglądać w transmisji na antenie TVP1 oraz na platformie OperaVision.

PROGRAM KONCERTU

FRYDERYK CHOPIN

Polonez op. 53

Kuba Matuszczyk – fortepian

GIOACCHINO ROSSINI

Cavatina Figara Largo al factotum z Cyrulika sewilskiego

Andrzej Filończyk – baryton

Orkiestra TW-ON

STANISŁAW MONIUSZKO

Tańce góralskie z Halki

Chór i Orkiestra TW-ON, tancerze

STANISŁAW MONIUSZKO

Aria Jontka Szumią jodły… z Halki

Piotr Buszewski – tenor

Orkiestra TW-ON

STANISŁAW MONIUSZKO

Aria Skołuby Ten zegar… ze Strasznego dworu

Rafał Siwek – bas

Orkiestra TW-ON

GEORGES BIZET

Fragment Symphony in C, choreografia: George Balanchine

Polski Balet Narodowy

Orkiestra TW-ON

GIACOMO PUCCINI

Aria Cio-Cio-San Un bel di, vedremo z Madame Butterfly

Aleksandra Kurzak – sopran

Orkiestra TW-ON

LUDWIG VAN BEETHOVEN

Fragment Siódmej symfonii, choregorafia: Toer van Schayk

Polski Balet Narodowy

Orkiestra TW-ON

GEORGES BIZET

Chór Avec la garde montante z Carmen

Chór dziecięcy „Artos”

Orkiestra TW-ON

KAROL SZYMANOWSKI

Chór męski Piesn siuhajow z Harnasiów

Polski Balet Narodowy

Chór i Orkiestra TW-ON

WOLFGANG AMADEUS MOZART

Duet La ci darem la mano z Don Giovanniego

Aleksandra Kurzak – sopran

Andrzej Filończyk – baryton

Orkiestra TW-ON

GIUSEPPE VERDI

Chór Va pensiero… z Nabucca

Chór i Orkiestra TW-ON

WOJCIECH KILAR

Toccata z Kilar Concerto, choreografia: Krzysztof Pastor

Polski Balet Narodowy

Orkiestra TW-ON

GIACOMO PUCCINI

Aria Toski Vissi d’arte z Toski

Aleksandra Kurzak – sopran

Orkiestra TW-ON

KRZYSZTOF PENDERECKI

Adagietto z Raju utraconego

Orkiestra TW-ON

STANISŁAW MONIUSZKO

Mazur ze Strasznego dworu

Polski Balet Narodowy

Chór i Orkiestra TW-ON

informacja prasowa

Stanisław Moniuszko: "Widma" - nagrodzony album Narodowego Forum Muzyki /recenzja płyty/

Wśród płyt nagrodzonych w tym roku Fryderykiem znajduje się nagranie szczególne: "Widma", pięknie i niezwykle starannie wydane w Roku Stanisława Moniuszki. Dołączony do płyty esej Moniuszkowskie „Widma” Grzegorza Zieziuli pozwala wniknąć w okoliczności powstania utworu, przypadające na czas trudny w dziejach narodu i samego kompozytora.

Myślimy dziś o Moniuszce przede wszystkim jako o kompozytorze polskiej opery czy "Śpiewnika domowego", a tymczasem dzięki "Widmom" jawi się on także jako twórca kantat. Co więcej, sam dostrzega w tej formie muzycznej wielki potencjał, o czym wiemy z jego korespondencji. W liście do Józefa Ignacego Kraszewskiego stwierdza ponad wszelką wątpliwość, że ma ona /kantata/

"... nieobliczalną wyższość pod każdym względem nad operą. Każdą treść najfantastyczniejszą możemy wygodnie w kantatę ułożyć. (...) Zaledwie oratoria mogą być dla niej wskazówką. (...) Przedmiot obrany - do nieskończoności zmienia jej charakter. Może być nawet komiczną (...), sielską (...) itd.".

To zasadniczo zmienia utrwalony stereotyp Moniuszki - kompozytora "Halki", o której wystawieniu mógł tylko w tamtych trudnych czasach pomarzyć. Powstaje pytanie, skąd ta fascynacja kantatą i wiara w jej nieograniczone możliwości? Otóż w latach 1837-1840 Moniuszko studiował w Berlinie u Carla Friedricha Rungenhagena, dyrektora Singakademie. Dzięki temu poznał utwory dawnych mistrzów: Johanna Sebastiana Bacha, Georga  Friedricha Händla, a także współczesnego mu
Felixa Mendelssohna-Bartholdy. Czyż po takim doświadczeniu mógł nie ulec fascynacji oratorium i kantatą? Co więcej, wobec problemów z wystawieniem "Halki", kantaty łatwiej było zaprezentować w świecie, m. in. w Petersburgu, gdzie zostały bardzo dobrze przyjęte.

"Widma" w rocznicę wybuchu powstania styczniowego

Z kantatą "Widma" nie poszło jednak tak łatwo - warszawska  publiczność usłyszała ją dopiero w 1865 roku, a więc (prawdopodobnie) po piętnastu latach od jej skomponowania. Przyczyna była prozaiczna -  zakaz cenzury na dzieła pisarzy emigracyjnych, a przecież libretto "Widm" oparte jest na II części "Dziadów" Adama Mickiewicza. Poza tym są to lata szczególnie dla Polaków bolesne. Po krótkiej odwilży, kiedy na tron wstępuje car Aleksander II, w roku 1860 w Warszawie spotykają się zaborcy trzech państw, co wywołuje liczne protesty. W ich rezultacie żandarmi strzelają do tłumu, giną ludzie, a uroczystości żałobne zamieniają się w demonstrację patriotyczną. Uczestniczy w niej także Stanisław Moniuszko. Rosjanie otwierają w odwecie ogień, na skutek czego ginie setka manifestantów, a wielu z nich zostaje rannych. W Warszawie zostaje wprowadzony stan wojenny, a żołnierze rosyjscy profanują kościoły podczas uroczystości religijno-patriotycznych. Teatr Wielki zostaje opanowany przez wojsko, Moniuszko przestaje otrzymywać pensję, a ma na utrzymaniu liczną rodzinę. Dopiero w 1865 roku, w rocznicę wybuchu powstania styczniowego, w Teatrze Wielkim ma miejsce prapremiera "Widm". Wszystko to odbywa się w podniosłej, żałobnej atmosferze, która koresponduje z treścią utworu. Dla tamtej publiczności kantata "Widma" była prawdziwym, głębokim przeżyciem.

"Dziady" część II "Obrzęd"

W "Dziadach" cz. II Adam Mickiewicz przedstawia pogański obrzęd, w którym żywi spotykają się z umarłymi - z pożytkiem dla obu stron.

"Dziady - pisze w przedmowie do cz. II Adam Mickiewicz - jest to nazwisko uroczystości obchodzonej dotąd między pospólstwem w wielu powiatach Litwy, Prus i Kurlandii, na pamiątkę dziadów, czyli w ogólności zmarłych przodków. (...) Dziady nasze mają to szczególnie, iż obrzędy pogańskie pomieszane są z wyobrażeniami religii chrześcijańskiej, zwłaszcza iż dzień zadusznyprzypada około czasu tej uroczystości. Pospólstwo rozumie, iż potrawami, napojem i śpiewami przynosi ulgę duszom czyścowym".

Obrzęd jest zakazany, toteż odbywa się nocą, w zamkniętej kaplicy cmentarnej. Przewodzi mu Guślarz, a Chór wieśniaków i wieśniaczek (w czasach romantyzmu zwykło się uważać, że "prostota" najlepiej "czuje" tajemnice, czucie bowiem stało się narzędziem poznania, a nie rozum) powtarza znamienne słowa: "Ciemno wszędzie, głucho wszędzie..." oraz prawdy moralne, które wypowiadają kolejno ukazujące się duchy.

Na początek będą to "duchy lekkie" - dwoje zmarłych dzieci: Józio i Rózia, które potrzebują zaznać goryczy, bo

"Kto nie doznał goryczy ni razu,

Ten nie dozna słodyczy w niebie".

Gromada powtarza te słowa, wierząc, że cierpienie jest do prawdziwego życia niezbędne.

Z kolei Widmo złego pana, ukazujące się w towarzystwie kruków i sów szarpiących jego rozkładające się zwłoki, staje się dla zgromadzonych dowodem na to, że

"Kto nie był  ni razu człowiekiem,

Temu człowiek nic nie pomoże."

Trzecim duchem jest umarła za młodu Dziewczyna imieniem Zosia, która przynosi gromadzie przesłanie mówiące o tym, że aby przeżyć w pełni swoje życie, nie można bujać w obłokach, ale trzeba kochać, bo

"Kto nie dotknął ziemi ni razu,

Ten nigdy nie może być w niebie".

Przesłanie ostatniej postaci, która pojawia się na obrzędzie, a która milczy i nie reaguje ani na zaklęcia, ani na wodę święconą, usłyszymy dopiero na koniec IV części "Dziadów" i jest ono poniekąd odwrotnością tego, o czym mówi Dziewczyna. Gustaw powiada:

"Kto za życia choż raz był w niebie,

Ten po śmierci nie trafi od razu".

To niebo, to oczywiście miłość...

Jak więc widać, Mickiewicz przekazuje ważne prawdy moralne i filozoficzne, mówiące o tym, że świat to nie tylko to, co widać i co można objąć rozumem, ale także - a może przede wszystkim - to, czego nie widać. Jest w tym tajemnica, której można doświadczyć we wspólnocie. Jednocześnie część II "Dziadów" zawiera ważne prawdy moralne, mówiące o tym, jak należy żyć. Z tego też powodu dzieło to - jak i cały dramat Mickiewicza - ma walory uniwersalne.

Tekst "Dziadów" w interpretacji Stanisława Moniuszki  

Stanisław Moniuszko odniósł się - jakże by inaczej - z pietyzmem do Mickiewiczowskiego pierwowzoru. Zachował układ fabularny, a także brzmienie utworu. Rytm, rymy i rozkład akcentów czynią to dzieło z natury swej muzycznym. Zachował także tradycyjny kształt partytury, zaś nagłówki poszczególnych części odzwierciedlają strukturę muzyczną. Wypowiedzi Guślarza i poszczególnych osób dramatu podzielone są na muzyczne frazy. Zmiany są więc nieznaczne. To, co wydaje się dziś takie oczywiste, było jak na owe czasy rodzajem odważnego eksperymentu. W podobny sposób rosyjscy kompozytorzy próbowali umuzycznić dramaty Puszkina czy Gogola (np. "Ożenek" M. Musorgskiego). Później tym tropem poszli inni: Debussy czy Strauss.

Stanisław Moniuszko zastosował wewnętrzny trójpodział utworu (tyle pojawia się duchów), ponadto każdemu z widm towarzyszy inny temat muzyczny oraz inne (nie zawsze) metrum. Na przykład Widmo I - Allegretto g-moll, 3/4, Widmo II - Un poco agitato, ma non troppo presto, g-moll, 3/4, w piosence Aniołka - Allegretto, G-dur, 6/8 - pojawia się motyw barkaroli. Być może zapowiada on "duchy lekkie"..? 

Już choćby te przykłady dowodzą otwartości Moniuszki na eksperymenty, a także jego kreatywności.

"Widma" na płycie NFM

Należałoby tutaj dodać, że płytę poprzedził spektakl muzyczny w reżyserii Pawła Passiniego w Narodowym Forum Muzyki, we wrześniu 2017 roku. O ile wykonywany przez Chór NFM utwór Moniuszki zabrzmiał pięknie, o tyle inscenizacja Passiniego wydała mi się zbiorem filmowych klisz rodem z filmów SF. Jakieś potwory, nagie kobiety, kostiumy popkulturowe - wszystko to nie miało NIC wspólnego z romantyzmem i poważnym przesłaniem dramatu Mickiewicza.  Ponadto muzykę skutecznie zagłuszali aktorzy. To nie było dobre przedstawienie i niczego nie wniosło do interpretacji Mickiewicza oraz Moniuszki. Pokazało raczej, że współczesne pokolenie twórców ma wyobraźnię płaską jak Nizina Mazowiecka. Szkoda...

Za to płytę gorąco polecam. Oczyszczona z tego, co zbędne, wzbogacona o aktorską interpretację fragmentów, począwszy od Mickiewiczowskiego wstępu do Dziadów, jest przede wszystkim wspaniała muzycznie. Rozpoczyna ją uroczyste bicie dzwonów i nastrojowa muzyka. Część obrzędu z dziećmi - słodka i liryczna. Oczywiście, partię Józia wykonuje chłopiec i robi to znakomicie. Część druga - z Widmem Złego Pana to zmiana nastroju na dramatyczny i pełen niepokoju. Wreszcie trzecie - to powrót do lirycznej atmosfery, z Dziewczyną-pastereczką, trochę w duchu "Pór roku" Haydna.
Chór NFM śpiewa porywająco, wokaliści wspaniali, szczególnie bas-barytony: Bogdan Makal i Jerzy Butryn. Świetnie współbrzmi z nimi Wrocławska Orkiestra Barokowa pod batutą Andrzeja Kosendiaka. Obowiązkowo! :-)

61. Międzynarodowy Festiwal Moniuszkowski w Kudowie-Zdroju /program/

W dniach 24-26 sierpnia 2023 odbędzie się 61. edycja jednego z najstarszych festiwali muzycznych w Polsce, Międzynarodowego Festiwalu Moniuszkowskiego w Kudowie-Zdroju. Festiwal ten, w ciągu ponad pięćdziesięciu lat działalności, stał się jednym z najważniejszych polskich wydarzeń muzycznych, prezentując twórczość wielkiego polskiego kompozytora, Stanisława Moniuszki.

PROGRAM 61. MIĘDZYNARODOWEGO FESTIWALU  MONIUSZKOWSKIEGO 

 

24 sierpnia, czwartek

godz. 12.00, Balkon Teatru Zdrojowego

Hejnał Festiwalowy

godz. 12.05, Balkon Sanatorium „Polonia”

Recital wokalny

Szymon Rona – tenor

Mirosław Gąsieniec – fortepian

W programie utwory m.in. St. Moniuszki, F. Chopina, I.J. Paderewskiego, arie operetkowe i pieśni neapolitańskie

godz. 14.30, Pijalnia – Sala koncertowa

Panel dyskusyjny – Moniuszkowskie dywagacje

Moderator: red. Grzegorz Chojnowski /Radio Wrocław Kultura/

Paneliści: prof. Marcin Gmys, red. Adam Rozlach, prof. Ignacy Zalewski

godz. 17.00, kościół Miłosierdzia Bożego (ul. Słoneczna)

Koncert towarzyszący

Miejski Chór „Cantata” z Niepołomic

Maksymilian Żelazny – dyrygent

W programie kompozycje St. Moniuszki

godz. 18.00, Restauracja CECH

„MONIUSZKO – SMACZNIE”

Spotkanie z prof. Marcinem Gmysem, muzykologiem, redaktorem naczelnym Polskiego Radia Chopin, współautorem operowej książki kucharskiej „Moniuszko w kuchni” połączone z prezentacją kawy deserowej „Moniuszko”.

Prowadzi red. Monika Szulc

godz. 19.00, Muszla koncertowa

Reportaże TV z Międzynarodowych Festiwali Moniuszkowskich

godz. 20.00, Teatr Pod Blachą

Galowy Koncert Moniuszkowski

Państwowy Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny

Chór, Balet i Orkiestra

Zygmunt Magiera – dyrygent

W programie m.in. uwertury i fragmenty z oper, I Litania Ostrobramska St. Moniuszki oraz tańce polskie

25 sierpnia, piątek

godz. 12.00, Balkon Teatru Zdrojowego

Hejnał Festiwalowy

godz. 14.30, Pijalnia – Sala koncertowa

„MONIUSZKO (NIE)ZWYCZAJNY”

Spotkanie z prof. Ignacym Zalewskim z Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie autorem pocketu „Moniuszko”

Prowadzi red. Grzegorz Chojnowski /Radio Wrocław Kultura/

godz. 15.15 , Balkon Restauracji CECH

Koncert Kwadransowy

Miejski Chór „Cantata” z Niepołomic

Maksymilian Żelazny – dyrygent

W programie kompozycje St. Moniuszki

godz. 16.30, kościół św. Katarzyny

Koncert kameralny

Hanna Zajączkiewicz – sopran

Michał Kopyciński – fisharmonia /f-ma Mustel, Francja 1903 r./

W programie m. in. pieśni Stanisława Moniuszki, kompozycje instrumentalne

godz. 17.00, Muszla koncertowa

Reportaże TV z Międzynarodowych Festiwali Moniuszkowskich

godz. 19.30, Teatr Zdrojowy

Koncert kameralny

Jadwiga Postrożna – mezzosopran

Marcin Bronikowski – baryton

Axoum Duo:

Elwira Ślązak – marimba

Gabriel Collet /Francja/ – marimba

W programie: pieśni St. Moniuszki w aranżacji G. Collet, kompozycje G. Collett na głos i 2 marimby, utwory na 2 marimby

26 sierpnia, sobota

godz. 11.00 Park Zdrojowy, Koncert Promenadowy

Wykonawcy:

Orkiestra dęta

w programie m in. utwory Stanisława Moniuszki

godz. 12.00, Balkon Teatru Zdrojowego

Hejnał Festiwalowy

godz. 12.05, Teatr Zdrojowy

Prezentacja fimu „Overture to glory” /USA, 1940/ reż. Max Nosseck, napisy w j. angielskim

Michał Jaczyński – „Wędrujące melodie i legenda o pewnym chazanie, czyli Stanisław Moniuszko na polsko-żydowskim pograniczu”.

godz. 15.00, ul. Zdrojowa, park Zdrojowy

Korowód Moniuszkowski z udziałem Mażoretek z Nachodu /Czechy/ i Zespołu „Hejszowina” /Kudowa-Zdrój/Orkiestra dęta Zespołu rekonstrukcyjnego w stylu biedermeier z Hradec Kralove /Czechy/oraz Stanisława Moniuszki

godz. 16.30, Teatr Zdrojowy

Recital wokalny

Christina Baader /Wiedeń, Austria/  – mezzosopran dramatyczny

Marcin Kozieł /Wiedeń, Austria/ – fortepian

W programie utwory St. Moniuszki, J. Brahmsa i C. Loewe

godz. 18.30, Pijalnia – Sala koncertowa

red. Grzegorz Chojnowski /Polskie Radio Wrocław/ – „Variacje na tematy z Moniuszki. Libreciści.”

godz. 20.00, Teatr Pod Blachą

KASIA MOŚ & AUKSO

MONIUSZKO 200

AUKSO Orkiestra Kameralna Miasta Tychy

Adam Sztaba – dyrygent

Kasia Moś – śpiew

Mateusz Moś – skrzypce, wokal, aranżacje

Mateusz Kołakowski – instrumenty klawiszowe, aranżacje

Maciej Magnuski – bas, moog

Tomasz Machański – perkusja

Organizatorzy zastrzegają sobie prawo dokonania zmian w programie.

Konferencja prasowa – 61. Międzynarodowy Festiwal Moniuszkowski w Kudowie-Zdroju

17 sierpnia, godz. 11:00, Kawiarnia Literatka we Wrocławiu

Organizatorzy:

Moniuszkowskie Towarzystwo Kulturalne w Kudowie-Zdroju,

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Patronat honorowy:

Cezary Przybylski Marszałek Województwa Dolnośląskiego

Patronat medialny:

Radio Wrocław, Radio Wrocław Kultura, RDC, TVP Kultura, TVP3 Wrocław, Gość Niedzielny, Maestro, Telewizja Sudecka, TV Kłodzka, The Warsaw Voice, Ziemia Kłodzka, DKL24.pl

Projekt jest współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

informacja prasowa

"Widma" Stanisława Moniuszki w Operze Wrocławskiej /zapowiedź/

W Roku Moniuszki Opera Wrocławska zaprasza na inscenizację kantaty "Widma", którą Stanisław Moniuszko skomponował do II części "Dziadów" Adama Mickiewicza. 

Z okazji obchodów 200. rocznicy urodzin – rok 2019 ogłoszony został Rokiem Moniuszki. W całej Polsce organizowane są koncerty, spektakle, wydarzenia muzyczne i teatralne, poświęcone Stanisławowi Moniuszce. Teatry operowe tak zaplanowały sezony, by wystawiać Halkę i Straszny dwór, w programach filharmonicznych uwzględniono utwory orkiestrowe – jak uwerturę "Bajka", chóry i zespoły kameralne wykonują repertuar Moniuszkowski.

Rok Moniuszkowski w Operze Wrocławskiej

"Widma" Stanisława Moniuszki, zdjęcie z próby: Tobiasz Papuczys

Opera Wrocławska przygotowała bogaty repertuar na obchody Roku Moniuszkowskiego. Świętowanie 200. urodzin Stanisława Moniuszki Opera zainaugurowała premierą "Halki" w reżyserii Grażyny Szapołowskiej. Kolejne premiery poświęcone temu wydarzeniu to kantata "Widma" oraz majowy repertuar – począwszy od zaprezentowania wrocławskiej publiczności niemego filmu "Halka" z muzyką na żywo w Parku Staromiejskim i fragmentów mało znanej opery Bolesława Wallka-Walewskiego "Pomsta Jontkowa", która jest kontynuacją losów bohaterów opery Moniuszki. Również w maju artyści Opery Wrocławskiej wykonają najpiękniejsze pieśni Stanisława Moniuszki ze zbioru „Śpiewnik domowy”. Z okazji Roku Moniuszkowskiego w ramach projektów edukacyjnych „Accademia dell’Opera” i chór „Amanti dell’Opera” w programie także znalazły się fragmenty z najsłynniejszych oper kompozytora.

Geneza "Widm"

Stanisław Moniuszko tworzył muzykę do tekstu II części "Dziadów" Adama Mickiewicza od początku lat 50. dziewiętnastego wieku, jednak do prawykonania kantaty pod znaczącym tytułem "Widma" doszło dopiero 22 stycznia 1865 roku, w tzw. Salach Redutowych Teatru Wielkiego w Warszawie. W ten dzień wypadła druga rocznica wybuchu Powstania Styczniowego. Trudno dziś orzec, czy dopuszczenie do wykonania kantaty opartej na dziele Adama Mickiewicza w tym właśnie dniu było przypadkiem, niedopatrzeniem cenzora, czy wynikało z interwencji protektorki kompozytora, Marii Kalergis, której to dzieło twórca zadedykował.

"Widma" Stanisława Moniuszki, zdjęcie z próby: Tobiasz Papuczys

Moniuszko był zdeklarowanym wielbicielem i entuzjastą twórczości Mickiewicza, o czym świadczy dobitnie bogaty zbiór kompozycji pieśniowych z towarzyszeniem słów poety. Dowody oczytania,
a także zaciekawienia miejscami, związanymi z postacią Mickiewicza napotykamy w listach kompozytora z różnego czasu; na uwagę zasługują np. młodzieńcze listy do narzeczonej, w których zapisuje swoje poszukiwania „słynnej doliny kowieńskiej”, znanej już wtedy z legendy biograficznej poety , a także z poematu o Konradzie Wallenrodzie. Kompozycja muzyczna stworzona do "Dziadów" cz. II jest wyraźnym potwierdzeniem fascynacji poetą i jego twórczością, jaką kompozytor dzielił zresztą z wieloma innymi czytelnikami poezji Mickiewicza.

"Widma" Stanisława Moniuszki, zdjęcie z próby: Tobiasz Papuczys

 Inscenizacja Jarosława Freta

Inscenizacja Jarosława Freta odwołuje się do trudnej i bogatej historii Wrocławia. Obrzęd dziadów odbywa się w 1945 roku, w Breslau, do którego zaczynają przyjeżdżać nowi mieszkańcy, z Białorusi, Litwy, Ukrainy, czyli z tych rejonów, w których dziady były odprawiane i skąd pochodziła inspiracja Mickiewicza. Jakie widma przybywają na scenę zobaczyć będzie można w dniach 6, 7 i 10 marca 2019 w Operze Wrocławskiej. A może tym ostatnim widmem, które przychodzi, jesteśmy my sami?

Słowo wstępne dyr. Marcina Nałęcza-Niesiołowskiego

"Realizacja "Widm" Stanisława Moniuszki na scenie Opery Wrocławskiej to wydarzenie, które można odbierać w kilku wymiarach. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że Rok Moniuszkowski, w ramach którego spektakl jest wystawiany w naszym teatrze, jest kontynuacją wyjątkowo dla nas ważnego Roku Polskiego, będącego okazją do refleksji nad kulturą, nad jej narodowym, ale i lokalnym charakterem oraz wartościami uniwersalnymi, trwającymi niezależnie od czasów i okoliczności.

"Widma" Stanisława Moniuszki, zdjęcie z próby: Tobiasz Papuczys

Istotnym elementem także koniecznym do podkreślenia jest czysto muzyczna i literacka wartość dzieła. Partytura "Widm" Moniuszki, rozpisana jako sceny liryczne w formie kantaty, przepełniona jest duchem romantyzmu polskiego, nierzadko znajdującego inspiracje w polskim folklorze. Widma to także muzyczna ilustracja "Dziadów" części drugiej Adama Mickiewicza, których znaczenia dla polskiej kultury nie trzeba wyjaśniać.

Aspektem nadrzędnym dla całej realizacji, ale też najmniej uchwytnym i możliwym do zdefiniowania, jest duchowa, a chciałoby się powiedzieć – wręcz ezoteryczna wartość samego dzieła. Widma/Dziady dotyczą jednego z najbardziej uduchowionych obrzędów naszej kultury, Zaduszek, w których odniesienia religijne pozostają na planie dalszym, a podstawowym ich czynnikiem jest kontakt z zaświatami, który to definiuje przeszłość, określającą nasze człowieczeństwo. Nie bez znaczenia pozostaje więc fakt, że premiera naszej inscenizacji przypada w środę popielcową – dniu zadumy i skupienia, skłaniającym do przemyśleń i kontemplacji własnego istnienia, niezależnie od wiary i szerokości geograficznej.

Serdecznie Państwa zapraszam do uczestnictwa w tym artystycznym i duchowym misterium".

Marcin Nałęcz-Niesiołowski, Dyrektor Opery Wrocławskiej

informacja prasowa, zdjęcia z próby: Tobiasz Papuczys

"Sonety krymskie" Mickiewicza z muzyką Moniuszki - nowa płyta Polskiego Radia

Właśnie ukazała się nakładem Polskiego Radia wyjątkowa płyta: kantata Stanisława Moniuszki „Sonety krymskie”, do słów Adama Mickiewicza, w nowym opracowaniu. Ten rodzaj post scriptum do zeszłorocznej 200. rocznicy urodzin Moniuszki przygotował Chór Polskiego Radia i {oh!} Orkiestra Historyczna.

Stanisław Moniuszko napisał tę kantatę na głosy solowe, chór i orkiestrę w 1867 roku do słów zaczerpniętych z dziewięciu spośród 18 sonetów swojego ulubionego poety. Pierwsze wykonanie odbyło się rok później w Warszawie, w lutym 1868 r.

Romantyczna moda na Orient

Zainteresowanie Wschodem było u romantycznych twórców zjawiskiem dość powszechnym. Z jednej strony w egzotycznej kulturze pociągała romantyków odmienność, z drugiej zaś barwność i swego rodzaju bajkowość. Wprowadzali więc ochoczo do swych utworów motywy
m.in. arabskie, perskie czy tureckie. Jak pisał w „Pamiętniku literackim” Marian Kwaśny: „orientalizm romantyczny – jako jedna z głównych postaci romantycznego egzotyzmu […] był modą literacką, wraz z jej wszystkimi charakterystycznymi cechami: urokiem nowości, zmiennością
i przemijalnością, powierzchownością i dorywczością”.
Na gruncie polskim z orientalną „falą” popłynął sam Adam Mickiewicz,
o czym świadczą jego Sonety krymskie, wydane w 1826 roku. Jako motto swojego zbioru wykorzystał cytat z cyklu liryków Goethego pt. Dywan Zachodu i Wschodu: „Kto chce zrozumieć poemat, musi jechać do kraju poematu; kto chce zrozumieć poetę, musi jechać do kraju poety”. W istocie udał się w trwającą blisko dwa miesiące podróż na daleki Krym, która trwała od 29 sierpnia do 27 października 1825 roku.

Mickiewicz i muzyka

Związki naszego wieszcza z muzyką są ściślejsze niż można by sądzić.
W 1840 roku autor Pana Tadeusza napisał do swojego przyjaciela Bohdana Zaleskiego: „Ty wiesz, gdybym miał pieniądze, porzuciłbym literaturę i książki, osiadłbym na wsi i komponował muzykę. To jest moje dawne pragnienie – komponować”.
Zresztą pewne skromne próby umuzycznienia swoich wierszy poeta podejmował sam. Od początku jednak jego poezja stanowiła źródło inspiracji dla wielu kompozytorów zarówno polskich, jak i zagranicznych. Po jego teksty sięgali m.in. Piotr Czajkowski, Michaił Glinka, Nikołaj Rimski-Korsakow, Cezar Cui, Maria Szymanowska, Carl Loewe, Fryderyk Chopin czy Ignacy Jan Paderewski. Najszerzej jednak twórczość romantycznego wieszcza obecna jest właśnie w twórczości Stanisława Moniuszki. Autor monografii kompozytora z 1972 r. Witold Rudziński napisał: „Mickiewicz był ulubionym poetą Moniuszki (…) Nikt nie potrafił tak wszechstronnie przejąć się duchem tej poezji”. I trudno się z tym zdaniem nie zgodzić. Obok najpopularniejszych ballad, które weszły do kanonu liryki wokalnej, jak Świtezianka, Czaty, Trzech Budrysów, Pani Twardowska, Powrót taty czy Rybka, są też te mniej znane pieśni jak Pieśń z wieży, Pieśń do Wilii, Do Niemna, Rozmowa, Sen, Żeglarz, Do H***. Wezwanie do Neapolu i Moja pieszczotka, czy tłumaczenia tekstów Goethego, których dokonał Mickiewicz, jak Znaszli ten kraj. Moniuszko ma na koncie również kantatę Widma, będącą muzyczną ilustracją II części Dziadów.

Krym przez Moniuszkę odmalowany

Szczególnym dziełem są prezentowane na płycie w nowym opracowaniu Sonety krymskie do słów Mickiewicza, będące przykładem ujęcia cyklu poetyckiego w cykl wokalno–instrumentalny. Po słynne Sonety kompozytor sięgnął w 1867 roku. Prawykonanie tej kantaty przeznaczonej na chór mieszany, głos solowy i orkiestrę symfoniczną, miało miejsce 16 lutego 1868 roku w Warszawie. „Sonety ułożone w muzykę! — rzecz rzadka, prawie nie praktykowana” – napisał w recenzji Oskar Kolberg. Spośród 18 sonetów z Mickiewiczowskiego cyklu, autor Halki wybrał do swojej kantaty dziewięć i ułożył je w muzyczno-poetycką opowieść o fascynującej podróży po Półwyspie Krymskim.

Obsada orkiestry to kwintet smyczkowy, harfa, dwa flety (w tym flet piccolo), dwa oboje, dwa klarnety, dwa fagoty, cztery waltornie, dwie trąbki, trzy puzony, ofiklejda, kotły, bęben mały, bęben wielki, talerze oraz tam-tam. Dzieło otwiera wolna instrumentalna Intrada, po której następuje pełna zadumy Cisza morska (Andante molto tranquillo). Żegluga utrzymana jest w tempie szybkim (Allegro, non troppo presto). Pieśń młodzieńca (Allegro) to jedyna, poza wstępem, część czysto instrumentalna, po której nadchodzi dramatyczna Burza (tenor, chór i orkiestra), z dopiskiem Molto agitato. Na tej pełnej ilustracyjnych efektów części kończy się także wątek morski. Ruina (Bakczysaraj) przynosi niewątpliwe uspokojenie nastroju (Largo), po czym przy słowach „Gdzież jesteś o miłości, potęgo i chwało!” przechodzi w quasi-marsz. Po umiarkowanej i nostalgicznej Nocy (Andantino), rozbrzmiewa majestatyczny Hymn (Czatyrdah). Następnie uwagę przykuwa tenorowa pieśń Pielgrzym, utrzymana w Andantino, ze smyczkami pizzicato. Dzieło wieńczy powolny, ale optymistyczny Epilog (Ajudah, chór i orkiestra), który przynosi filozoficzny spokój, a nawet spełnienie.

Najlepszym komentarzem do umuzycznionych przez Moniuszkę Sonetów krymskich niech będzie opis, który znajdziemy w monografii kompozytora z 1914 roku, autorstwa Aleksandra Polińskiego:
„Myślą towarzysząc pielgrzymującemu po Krymie Mickiewiczowi, wszystkie jego uczucia, żale, wspomnienia ze stron rodzinnych, zadumy, wrażenia i przejmujące tęsknoty, niemniej wyraziście opisał tajemniczą mową dźwięków, jak poeta żywym słowem poetyckim. To, na co orli duch wieszcza pooglądał ze skały Judahu, o czym dumał na gruzach starej Girajów dziedziny i marzył podczas czarownej nocy wschodniej, muzyk natchniony to widział, odczuwał i przeżywał, czytając jego przecudne sonety”.
Mateusz Borkowski

Z inicjatywy Programu 2 Polskiego Radia dzieło to postanowił przypomnieć Chór Polskiego Radia. Do współpracy została zaproszona {oh!} Orkiestra Historyczna, grająca na instrumentach z epoki. To sprawiło, że napisane ponad 150 lat temu „Sonety krymskie” zyskały wyjątkowy i historyczny wydźwięk.

„Najlepszym komentarzem do umuzycznionych przez Moniuszkę Sonetów krymskich niech będzie opis, który znajdziemy w monografii kompozytora z 1914 roku, autorstwa Aleksandra Polińskiego: Myślą towarzysząc pielgrzymującemu po Krymie Mickiewiczowi, wszystkie jego uczucia, żale, wspomnienia ze stron rodzinnych, zadumy, wrażenia i przejmujące tęsknoty, niemniej wyraziście opisał tajemniczą mową dźwięków, jak poeta żywym słowem poetyckim. To, na co orli duch wieszcza pooglądał ze skały Judahu, o czym dumał na gruzach starej Girajów dziedziny i marzył podczas czarownej nocy wschodniej, muzyk natchniony to widział, odczuwał i przeżywał, czytając jego przecudne sonety” – pisze o płycie Mateusz Borkowski, muzykolog, publicysta i krytyk muzyczny, autor bloga "Orfeum Borkowskiego"

Stanisław Moniuszko (1819-1872) Sonety krymskie/ Crimean Sonnets

na chór mieszany, tenor solo i orkiestrę symfoniczną do poezji Adama Mickiewicza/ for mixed choir, tenor solo and symphony orchestra set to poetry of Adam Mickiewicz

UTWORY:

Intrada / Introduction                                                                  2:54

Cisza morska / Calm at Sea                                                        4:13

Żegluga / Sailing                                                                             3:19

Pieśń młodzieńca / Song of a Young Man                           0:56

Burza / The Storm                                                                         5:59

Ruina (Bakczysaraj) / Ruins (Baktschi Serai)                        4:47

Noc / The Night                                                                                              3:56

Hymn (Czatyrdah) /Hymn (Tschatir Dagh)                           3:44

Pielgrzym / The Pilgrim                                                               5:51

Epilog (Ajudah) / Epilogue (Ayu-Dag)                                   4:18

WYKONAWCY:

Chór Polskiego Radia / Polish Radio Choir

Maria Piotrowska-Bogalecka – przygotowanie chóru / choirmaster

Aleksander Kunach –  tenor


{oh!} Orkiestra Historyczna

Dirk Vermuelen – dyrygent / conductor
.
informacja prasowa

Koncert Piotra Beczały w Operze Narodowej!

Już 27 maja Teatr Wielki - Opera Narodowa zaprasza na koncert wieńczący zainicjowany przez Dyrektora TWON Borisa Kudličkę cykl "Wielkie Głosy". Jego punktem kulminacyjnym będzie koncert Piotra Beczały –  jednego z najwybitniejszych tenorów współczesnej sceny operowej. Tego wieczoru warszawska publiczność usłyszy fragmenty oper Richarda Wagnera, Giuseppe Verdiego, Giacomo Pucciniego oraz Stanisława Moniuszki w interpretacji artysty.

Piotr Beczała należy do grona najznakomitszych śpiewaków współczesnej sceny operowej. Studiował w Akademii Muzycznej w Katowicach, a swoje umiejętności doskonalił podczas kursów mistrzowskich prowadzonych m.in. przez Jana Ballarina, Senę Jurinac i Dale’a Fundlinga. Karierę rozpoczął w Landestheater w Linzu, a międzynarodową renomę ugruntował dzięki występom na najważniejszych scenach operowych świata, takich jak Metropolitan Opera w Nowym Jorku, wiedeńska Staatsoper, mediolańska La Scala czy Opera Królewska w Londynie.

Artysta współpracował z najwybitniejszymi dyrygentami i reżyserami operowymi, a jego repertuar obejmuje zarówno wielkie role włoskiego, francuskiego i niemieckiego repertuaru operowego, jak i dzieła kompozytorów polskich, w tym Karola Szymanowskiego i Stanisława Moniuszki. Szczególne uznanie przyniosły mu interpretacje ról w operach Giuseppe Verdiego, Giacoma Pucciniego oraz Richarda Wagnera, w tym debiut w roli Lohengrina  podczas Festiwalu Wagnerowskiego w Bayreuth.

Orkiestrę Teatru Wielkiego - Opery Narodowej podczas czwartego i ostatniego w tym sezonie koncertu "Wielkie głosy" poprowadzi Clelia Cafiero. Włoska dyrygentka rozpoczęła swoją karierę muzyczną jako pianistka koncertowa a rozgłos dały jej występy w prestiżowych  salach koncertowych takich jak Concertgebouw w Amsterdamie, Carnegie Hall, Royal Albert Hall czy Philharmonie de Paris. Studiowała fortepian i dyrygenturę w konserwatoriach w Neapolu i Mediolanie oraz w salzburskim Mozarteum. Jest również absolwentką filozofii na Uniwersytecie Neapolitańskim Federico II. W latach 2022–2025 Cafiero pełniła funkcję pierwszej gościnnej dyrygentki Opéra de Tours, gdzie prowadziła zarówno produkcje operowe, jak i koncerty symfoniczne. W sezonie 2024/25 debiutowała na kolejnych ważnych scenach operowych: w English National Opera (Cyganeria), Opéra Royal de Wallonie w Liège (La Périchole), Cincinnati Opera (Tosca) oraz Nikikai Opera Foundation w Tokio (Così fan tutte). Wśród jej debiutów symfonicznych  znalazły się występy z Orchestre National de Lyon, Irish National Orchestra oraz podczas festiwalu w Napa Valley w 2025 roku.

PROGRAM

Część 1

GIUSEPPE VERDI

Uwertura do opery Moc przeznaczenia

Aria Riccarda Forse la soglia attinse z III aktu opery "Bal maskowy"

Scena Don Alvara La vita è inferno… O tu che seno agli angeli z III aktu opery "Moc przeznaczenia"

RICHARD WAGNER

Uwertura (Vorspiel) do opery "Lohengrin"

Aria Lohengrina In fernem Land unnahbar Euren Schritten z III aktu opery "Lohengrin"

STANISŁAW MONIUSZKO

Aria Stefana Cisza dokoła z ​III aktu opery "Straszny dwór" 

Część 2

STANISŁAW MONIUSZKO

Aria Jontka Szumią jodły z IV aktu opery "Halka"

PIETRO MASCAGNI

Intermezzo z opery "Rycerskość wieśniacza"

Aria Turiddu Addio alla madre Mamma, quel vino è generoso z I aktu opery "Rycerskość wieśniacza"

GIACOMO PUCCINI

Intermezzo z opery "Manon Lescaut" 

Aria Cavaradossiego Recondita armonia z I aktu opery "Tosca​"

Wielkie głosy: Piotr Beczała
27 maja 2026, godz. 19.00
Sala Moniuszki 

informacja prasowa

4 statuetki FRYDERYKÓW 2019 dla zespołów Narodowego Forum Muzyki!

Aż 4 płyty zespołów Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu otrzymały Nagrody Akademii Fonograficznej Fryderyki 2019.

Statuetka Fryderyka. Fot. PAP L. Szymański

Wyróżnienia zostały przyznane w następujących kategoriach w dziedzinie muzyki poważnej:


ALBUM ROKU – MUZYKA CHÓRALNA, ORATORYJNA I OPEROWA:

Stanisław Moniuszko: Widma

Chór NFM, Wrocławska Orkiestra Barokowa pod dyrekcją Andrzeja Kosendiaka

Kompozytor: Stanisław Moniuszko

Wykonawcy: Jarosław Bręk, Aleksandra Kubas-Kruk, Mariusz Bonaszewski, Paweł Janyst, Chór NFM i Wrocławska Orkiestra Barokowa pod dyrekcją Andrzeja Kosendiaka
Agnieszka Franków-Żelazny – kierownictwo artystyczne Chóru NFM
Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej

Reżyseria dźwięku: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko

Wydawca: Narodowe Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, CD Accord

Recenzja płyty

ALBUM ROKU – MUZYKA DAWNA

Marcin Mielczewski II

Wrocław Baroque Ensemble, Andrzej Kosendiak

Kompozytor: Marcin Mielczewski

Wykonawcy: Wrocław Baroque Ensemble pod dyrekcją Andrzeja Kosendiaka

Reżyseria dźwięku: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko

Wydawca: Narodowe Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, CD Accord

Recenzja płyty

ALBUM ROKU – MUZYKA WSPÓŁCZESNA

Supernova

Atom String Quartet, NFM Orkiestra Leopoldinum, Christian Danowicz

Kompozytor: Hanna Kulenty-Majoor, Mateusz Smoczyński, Dawid Lubowicz, Michał Zaborski, Krzysztof Lenczowski

Wykonawcy: Atom String Quartet i NFM Orkiestra Leopoldinum pod dyrekcją Christiana Danowicza

Reżyseria dźwięku: Antoni Grzymała, Agnieszka Szczepańczyk

Wydawca: Narodowe Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, CD Accord

NAJWYBITNIEJSZE NAGRANIE MUZYKI POLSKIEJ

Silesian Quartet and Friends – Grażyna Bacewicz: Kwintety fortepianowe, Kwartet na 4 skrzypiec, Kwartet na 4 wiolonczele

Kompozytor: Grażyna Bacewicz

Wykonawcy: Kwartet Śląski, Wojciech Świtała, Krzysztof Lasoń, Małgorzata Wasiucionek, Polish Cello Quartet

Reżyseria dźwięku: Beata Jankowska-Burzyńska

Wydawca: CHANDOS



Rozdanie nagród odbyło się 12 marca w Sali Koncertowej NOSPR w Katowicach.

informacja prasowa

Premiera nowego albumu Narodowego Forum Muzyki „Moniuszko inaczej śpiewany”

Dziś swoją premierę ma nowy album Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego "Moniuszko inaczej śpiewany", nagrany przez chóry projektu Akademia Chóralna – Śpiewająca Polska oraz NFM Orkiestrę Leopoldinum pod dyrekcją Agnieszki Franków-Żelazny. Na płycie zrealizowanej we współpracy z Teatrem Wielkim – Operą Narodową z okazji 200. rocznicy urodzin Stanisława Moniuszki znalazły się utwory tego kompozytora opracowane przez Romana I. Drozda. 

Reżyseria nagrania, montaż i mastering: Wojciech Marzec, Agnieszka Szczepańczyk. Płyta jest dostępna w Kasie NFM i w księgarni Niskie Łąki.

[…] Moniuszko komponował zarówno krótkie piosenki zwrotkowe, przeznaczone dla amatorów o ograniczonych możliwościach wykonawczych, jak i wieloczęściowe utwory balladowe, tworzone z myślą o śpiewakach zawodowych. Według opinii Stefana Kisielewskiego: „Trafił nie tylko do szlacheckich dworków czy mieszczańskich domów, ale też «pod strzechy»”. A że był doskonałym melodystą, jego pieśni „weszły w krew społeczeństwa, stały się składową częścią klimatu, atmosfery, stylu polskiego życia […]”. Tym samym Moniuszko zatarł granicę między sztuką elitarną a popularną, tzn. atrakcyjną dla szerszego grona odbiorców. Żadne z jego dzieł nie straciło przy tym walorów artystycznych.

Podobna idea przyświeca projektowi Akademii Chóralnej, którego celem jest rozpowszechnianie śpiewu, w tym przede wszystkim śpiewu zbiorowego, mającego nie tylko wartość artystyczną, ale przynoszącego również korzyści psychologiczne i społeczne. Tym razem na warsztat zostały wzięte najbardziej znane melodie Stanisława Moniuszki. Roman Ilia Drozd przetworzył je na język współczesny, zdecydowanie bliższy młodym wykonawcom i odbiorcom.

Powstał zatem zbiór niezwykłych utworów zaczerpniętych z moniuszkowskich oper, Sonetów krymskich i Śpiewników domowych, napisanych do słów wybitnych polskich poetów. W nowym opracowaniu zostały przeznaczone na głosy solowe, chóry jednorodne, fortepian, orkiestrę smyczkową oraz instrumenty perkusyjne z elementami body percussion.[…]

Współczesne opracowanie znanych od niemal dwóch wieków melodii tchnęło w nie nowe życie i nadało im zupełnie inną energię. O tym, jak wiele wzbudzają pozytywnych emocji wśród publiczności i zaangażowania ze strony młodych wykonawców, miałam okazję przekonać się podczas jednego z koncertów, w którym, oprócz solistów i NFM Orkiestry Leopoldinum pod dyrekcją Agnieszki Franków-Żelazny, udział wzięło kilkanaście chórów dziecięcych i młodzieżowych. Tę samą energię i radość muzykowania odnajdą Państwo w niniejszym nagraniu Moniuszko inaczej śpiewany. 

Agata Adamczyk, fragment eseju zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty

Wykonawcy:

Agnieszka Franków-Żelazny – dyrygent


Paulina Boreczko-Wilczyńska – sopran

Aleksandra Sosna – alt

Sebastian Mach – tenor

Jerzy Butryn – bas-baryton

Katarzyna Neugebauer-Jastrzębska – fortepian



Chóry projektu Akademia Chóralna – Śpiewająca Polska:

Chór „Clave de Sol” Samorządowego Centrum Kultury i Bibliotek w Szczucinie

Ilona Mach – kierownictwo artystyczne


Chór „Gaudeamus” Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II w Bełżycach

Marzena Goc – kierownictwo artystyczne

Chór Gimnazjum im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Rzekuniu

Agnieszka Majewska – kierownictwo artystyczne

Chór „Kamerton” Szkoły Podstawowej w Haczowie

Marta Sobota – kierownictwo artystyczne

Chór Kameralny „Portamento” Młodzieżowego Domu Kultury w Starachowicach

Bożena Magdalena Mrózek – kierownictwo artystyczne

Maria Wiech – pomoc w przygotowaniu chóru

NFM Orkiestra Leopoldinum

Program:

Stanisław Moniuszko (1819–1872)

Opracowanie Roman I. Drozd

Krakowiaczek                                                                                                                  2’15
Śpiewnik domowy, t. 3

Chochlik                                                                                                                            2'21
Śpiewnik domowy, t. 10

Kum i kuma                                                                                                                     3'08
Śpiewnik domowy, t. 2

Kozak                                                                                                                                5'57
Śpiewnik domowy, t. 12

Prząśniczka                                                                                                                      2'32
Śpiewnik domowy, t. 3

solo: Paulina Boreczko-Wilczyńska, Sebastian Mach

Dziad i baba                                                                                                                    4'27
Śpiewnik domowy, t. 1

solo: Paulina Boreczko-Wilczyńska, Jerzy Butryn, Aleksandra Sosna

Ruina (Bakczysaraj)                                                                                                      3'57
z kantaty Sonety krymskie

Jak lilija, co rozwija                                                                                                       2'43
Chór z opery Verbum nobile

Modlitwa w kościółku                                                                                                  5'54
Chór z IV aktu opery Halka

solo: Paulina Boreczko-Wilczyńska

Szumią jodły na gór szczycie                                                                                       5'52
Aria Jontka z IV aktu opery Halka

solo: Sebastian Mach

Spod igiełek kwiaty rosną                                                                                           4'56
Chór z II aktu opery Straszny dwór

solo: Paulina Boreczko-Wilczyńska, Aleksandra Sosna

12. Ten zegar stary                                                                                                               4'02

Aria Skołuby z III aktu opery Straszny dwór

solo: Jerzy Butryn

13. Mazur                                                                                                                                6'01

Finał IV aktu opery Straszny dwór

solo: Paulina Boreczko-Wilczyńska, Aleksandra Sosna, Sebastian Mach, Jerzy Butryn

Nagrania dokonano w sali dawnej Filharmonii Wrocławskiej w dniach 27–29 czerwca 2018 oraz 26 czerwca 2019 r.

Reżyseria nagrania, montaż i mastering: Wojciech Marzec, Agnieszka Szczepańczyk

Wydawcy: NFM, CD Accord (NFM 63, ACD 265)

Współpraca: Teatr Wielki – Opera Narodowa

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

© 2018, 2019 Narodowe Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego


AKADEMIA CHÓRALNA

Akademia Chóralna to projekt, którego celem jest propagowanie śpiewu, m.in. poprzez stworzenie spójnego programu rozwoju chórów – od przedszkola do zespołu zawodowego. Dbałość o obecność śpiewu w życiu każdego człowieka od najmłodszych lat to główna misja tego projektu.

Akademia Chóralna wychodzi naprzeciw zmieniającym się – w zależności od wieku – oczekiwaniom, ponieważ różne są potrzeby dzieci, dorosłych, amatorów i zawodowych śpiewaków. A że właśnie śpiew zespołowy jest najlepszą formą obecności śpiewu w codziennym życiu, dającą korzyści nie tylko artystyczne, lecz także psychologiczne oraz społeczne – to przede wszystkim chóry są sposobem na realizację głównej misji projektu, który w zakresie swoich działań ma także wspieranie dyrygentów chóralnych i młodych śpiewaków.

Cele szczegółowe projektu to m.in. zwiększenie liczby chórów dziecięcych w wieku przedszkolnym i szkolnym oraz poprawienie poziomu artystycznego już istniejących zespołów; umożliwienie chórom i chórzystom wymiany doświadczeń podczas wspólnych projektów; doskonalenie umiejętności wykonawczych młodych śpiewaków, przede wszystkim przez organizowanie szkoleń, warsztatów i lekcji z najlepszymi teoretykami oraz światowej sławy śpiewakami i dyrygentami; organizowanie wspólnych występów młodych śpiewaków z zawodowymi muzykami; organizowanie warsztatów i szkoleń dla dyrygentów; wydawanie materiałów (merytorycznych i nutowych) niezbędnych do pracy
z chórami na różnych poziomach; zamawianie nowego repertuaru dla chórów.

Wszystkie wymienione zadania są realizowane w ramach przyjętego na dany rok tematu, jednocześnie dotyczą tematów uniwersalnych, związanych z metodyką prowadzenia chóru. Akademia Chóralna obejmuje także działania podejmowane w ramach macierzystych projektów Narodowego Forum Muzyki – Śpiewająca Polska i Polski Narodowy Chór Młodzieżowy. Opiekę merytoryczną nad projektem sprawuje dr hab. prof. nadzw. Agnieszka Franków-Żelazny, jako jego dyrektor programowy.

informacja prsowa

Opera Rara: śpiew nasz domowy, śpiew nasz powszedni

Festiwal Opera Rara po raz pierwszy zaprosi publiczność do wspólnego muzykowania oraz wskrzeszenia tradycji domowych śpiewów i salonowych spotkań przy muzyce. W krakowskich mieszkaniach zagoszczą artyści, którzy przemienią je w małe sale koncertowe.

Muzyka rozbrzmiewała na salonach u Czartoryskich, Potockich czy Zamoyskich. Arystokratyczne rody bawiły się i ucztowały, a tym spotkaniom towarzyszył śpiew i akompaniament fortepianu. Salon, jako miejsce kultywowania sztuki oraz wymiany opinii o życiu artystycznym, był ważnym elementem europejskiej tradycji muzykowania. Te wyjątkowe pokoje gościły artystów i śmietankę towarzyską w pałacach i na zamkach, a także w domach mieszczańskiej elity. Były ogniskami życia kultury, którym przypisywano wysoką rangę także ze względu na ich stronę rozrywkową i towarzyską: tu tańczono, grano w gry, żartowano, odgrywano scenki komiczne, słuchano modnej w tych czasach „lżejszej” muzyki.

Serce domu, centrum życia towarzyskiego

Scenki salonowe z udziałem artystów-wykonawców, takich jak Fryderyk Chopin, Franciszek Schubert, Franciszek Liszt czy Ryszard Wagner, widujemy na dziewiętnastowiecznych rycinach. Jednak umiejętności wykonawcze (a także kompozytorskie!) powszechne były również, często jako wynik zwyczajowej edukacji, wśród przedstawicieli rodów arystokratycznych. W słynnych i niezwykle popularnych w Polsce z początkiem XIX wieku Śpiewach historycznych Juliana Ursyna Niemcewicza znaleźć można pieśni skomponowane przez Laurę Potocką, hrabiego Rzewuskiego, hrabinę Chodkiewiczową z Czartoryskich: Würtemberskiey... Wszechstronnie uzdolniony artystycznie był np. książę Antoni Henryk Radziwiłł, biegle grający na wiolonczeli, harfie i gitarze oraz śpiewający w partiach tenorowych.

W kręgach nobliwych rodów, wśród towarzystwa, grano utwory kameralne Beethovena, Schuberta czy Chopina, śpiewano głównie obcojęzyczne pieśni, a także arie z włoskich lub francuskich oper. Nie znaczy to jednak, że polskich pieśni nie komponowano – pisali je Józef Elsner, Franciszek Lessel, Maria Szymanowska, Karol Kurpiński czy Ignacy Feliks Dobrzyński. Ale pieśni komponował też – przede wszystkim – Stanisław Moniuszko.

Śpiewnik domowy – muzyczne wyznanie wiary

Śpiew i wspólne muzykowanie stały się w pierwszej połowie XIX wieku dobrem ogólnym, egalitarnym, domeną nie tylko rodów arystokratycznych czy elit burżuazji. Wielkim wydarzeniem było bowiem wydanie w kwietniu 1844 roku pierwszego Śpiewnika domowego Stanisława Moniuszki. Cykl dwunastu zeszytów, z których za życia kompozytora ukazało się sześć, obejmował artystyczny program kompozytora. Przedstawił on w nim założenia swojej działalności, publikując całą swą twórczość wokalną.
Pieśni (ponad dwieście!) zawarte w Śpiewniku domowym nabrały wyjątkowego znaczenia, ponieważ kompozytor nadał im osobisty wyraz, jednocześnie zachowując ich narodowy i ludowy charakter. Towarzyszyło mu pragnienie, aby dać społeczeństwu pieśni polskie, które zastąpiłyby obcy, zagraniczny repertuar i zajęły ważne miejsce w życiu codziennym Polaków. Wsłuchujący się w głos społeczeństwa Moniuszko stworzył swój obszerny zbiór z myślą o rwących się do śpiewu amatorach. Jednocześnie zainicjował wielki społeczny projekt wspólnego domowego śpiewania i spotykania się przy muzyce. Ten projekt, po 175 latach od wydania pierwszego zeszytu śpiewnika, podejmuje Opera Rara w ramach pasma festiwalowego „Generacja Opera”.

Polski krajobraz w partyturze

Moniuszko upodobał sobie pieśni typu balladowego, opowieści muzyczne pełne zmiennych nastrojów, dające wykonawcom szerokie możliwości interpretacyjne. W zeszytach Śpiewnika domowego znajdziemy pieśni dydaktyczne, scenki z życia codziennego zwykłych ludzi, obrazki rodzajowe związane z pejzażem, liryki miłosne, na pół salonowe romanse i licznie komponowane pieśni zainspirowane tradycją ludową (mazury, krakowiaki, dumki). Nie brakuje przejawów błyskotliwego dowcipu, a mocną stroną tych utworów są starannie dobrane teksty. Moniuszko komponował do słów Adama Mickiewicza, Jana Ignacego Kraszewskiego, Jana Czeczota oraz do tekstów ludowych. Sięgał ponadto do przekładów tekstów obcojęzycznych autorstwa polskich poetów. Jedną z jego najpiękniejszych, najbardziej poetyckich kompozycji jest Znasz-li ten kraj do słów Johanna Wolfganga Goethego w przekładzie Adama Mickiewicza. Szlachetność linii melodycznej łączy się tutaj z liryzmem i subtelnością harmonii, tekstu, nastroju.

Świętujmy ze śpiewem na ustach!

Dorobek kompozytorski Stanisława Moniuszki (...) imponuje różnorodnością, bogactwem melodycznym i głębokim zakorzenieniem w narodowej tradycji muzycznej. Jego twórczość operowa i pieśniarska stanowi trzon polskiego repertuaru wokalnego i niejednokrotnie jest osią zainteresowań artystycznych najwybitniejszych polskich śpiewaków[1].
Nadchodzący rok należeć będzie do niego. Opera Rara stanie się okazją do przypomnienia jego utworów, świętowania, wskrzeszenia tradycji śpiewu domowego i towarzyskich spotkań salonowych. Zaakcentuje społeczną i integrującą funkcję sztuki. Uczci Stanisława Moniuszkę, w dwusetną rocznicę jego urodzin, jako kompozytora, dyrygenta, organistę, pedagoga, twórcę polskiej opery narodowej i wielkiego repertuaru pieśniowego. Naszego własnego, polskiego repertuaru, bo Polacy nie gęsi... i swój śpiew również mają!
[1] Cytat z Uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 lipca 2018 r. w sprawie ustanowienia roku 2019 Rokiem Stanisława Moniuszki

Tekst dla KBF przygotowała Agnieszka Lakner, muzykolog i kulturoznawca

Więcej informacji na temat Śpiewnika Domowego w ramach festiwalu Opera Rara można znaleźć pod adresem:http://operarara.pl/aktualnosci/wez-udzial-spiewniku-domowym-opery-rary

Festiwal Opera Rara odbędzie w Krakowie w dniach 31 stycznia-17 lutego 2019 r.

Organizatorami festiwalu są: Miasto Kraków, Krakowskie Biuro Festiwalowe i Capella Cracoviensis

informacja prasowa

"Widma" Stanisława Moniuszki - nowy album Narodowego Forum Muzyki

"Widma" Stanisława Moniuszki to pierwsze w historii nagranie wersji oryginalnej, zrekonstruowanej na podstawie rękopiśmiennych źródeł i oczyszczonej z późniejszych zmian redakcyjnych. Dzieło zostało wykonane przez wybitnych śpiewaków, a także Chór NFM i Wrocławską Orkiestrę Barokową pod dyrekcją Andrzeja Kosendiaka. Płyta, która jest światową premierą nagrania, to rarytas na rynku wydawniczym. 

Rekonstrukcji partytury dokonał Maciej Prochaska, którego komentarz znalazł się w booklecie dołączonym do płyty. W materiałach dołączonych do CD został ponadto zamieszczony esej specjalizującego się w historii i teorii muzyki XIX w. Grzegorza Zieziuli z Instytutu Sztuki PAN.

Moniuszko jako twórca kantat

Stanisław Moniuszko (1819–1872) jest dziś dla nas przede wszystkim „ojcem polskiej opery” oraz autorem publikowanych z myślą o szerokich kręgach odbiorców Śpiewników domowych. Tymczasem był też twórcą kantat, w których, jak żaden inny polski kompozytor, umiał także łączyć typowy dla opery pierwiastek dramatyczny z charakterystycznym dla pieśni liryzmem i refleksyjną nastrojowością. Jego kantaty to rozbudowane, wieloczęściowe utwory wokalno-instrumentalne, posiadające pewne cechy zarówno jednego, jak i drugiego gatunku. Podobnie jak pisane do tekstów Józefa Ignacego Kraszewskiego kantaty „litewskie”, pochodzące z przełomu lat czterdziestych i pięćdziesiątych, czy zainspirowana Sonetami Petrarki „petersburska” Madonna, tak i późniejsze kantaty mickiewiczowskie, Widma i Sonety krymskie, doczekały się niewielu nagrań. W rezultacie są bardzo słabo znane polskim melomanom. […]

Twórcy niniejszego nagrania mieli ambicję przywrócenia partytury do jej wersji najpierwotniejszej, możliwie najbardziej zbliżonej do kompozytorskiego zamysłu, co wymagało oczyszczenia dzieła z wszelkich późniejszych poprawek, „ulepszeń” i zmian redakcyjnych, których jako pierwszy dokonywał niedługo po śmierci kompozytora jego dobry znajomy i kolega w zawodzie, Adam Münchheimer (1830–1904). Od pokusy ingerencji w dzieło nie powstrzymał się także – jakże często wobec Moniuszki krytyczny – Władysław Żeleński. Trudu rekonstrukcji podjął się obecnie Maciej Prochaska […].

Wrocławska inicjatywa stopniowego udostępniania na płytach twórczości kantatowej Moniuszki dać może wielu melomanom niepowtarzalną szansę dokonania zaskakujących odkryć. Co prawda trudno oprzeć się wrażeniu, że docieranie do udanych muzycznych adaptacji znanych i mniej znanych dzieł literackich czołowych polskich pisarzy i poetów XIX stulecia przynosi znacznie większą satysfakcję zafascynowanym rodzimą kulturą historykom i polonistom niż krytykom muzycznym. Ci ostatni, wiecznie z Moniuszki niezadowoleni, nie mogą mu wybaczyć, że nie poszedł ścieżką Chopina i nie stworzył arcydzieł o wymiarze uniwersalnym. Zastanawiające, że wyrzutów tego typu nie czyni się jednak – choć oczywiście byłoby to możliwe – żadnemu z cenionych przez Moniuszkę literatów: ani Fredrze, ani naszym romantycznym wieszczom, ani wspominanemu wcześniej Kraszewskiemu. W ich dziełach pociąga nas zawsze to, co lokalne i swojskie, coś co pomaga nam odkryć nieznane prawdy o nas samych, o naszej wspólnej przeszłości i teraźniejszości.

Moniuszko należy z pewnością do tej samej kategorii twórców. Parafrazując niezwykle przenikliwą myśli Tadeusza Boya-Żeleńskiego, można powiedzieć, że rażąca dysproporcja między przepychem dziedzictwa, które Moniuszko nam pozostawił, a siłą jego promieniowania na zewnątrz to jeden z wielu dowodów na „sobiepańskość” naszej kultury. Podobnie jak Fredrę, Mickiewicza czy Kraszewskiego mamy go dla siebie. I tylko dla siebie”.

Fragment eseju Moniuszkowskie „Widma”, sceny liryczne z „Dziadów” Adama Mickiewicza: od inspiracji do realizacji Grzegorza Zieziuli (Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk), zamieszczonego w booklecie płyty.

Nagrano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, w dniach 25–27 sierpnia 2017

Reżyseria nagrania i mastering: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko

Montaż: Aleksandra Nagórko

NFM 47, ACD 243

Premiera polska: 20 kwietnia 2018; premiera światowa: 18 maja 2018

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia, „Muzyka w Mieście”

informacja prasowa

Recenzja albumu - pod tym linkiem

„Kurpiński, Dobrzyński, Moniuszko” – premiera nowego albumu wydanego przez Narodowe Forum Muzyki

12 lutego 2021 roku ukaże się nowy album Narodowego Forum Muzyki Kurpiński, Dobrzyński, Moniuszko, nagrany przez Wrocławską Orkiestrę Barokową pod dyrekcją Jarosława Thiela. Na płycie znalazły się premierowe nagranie Elegii c-moll Karola Kurpińskiego, zarejestrowana po raz pierwszy na instrumentach historycznych II Symfonia c-moll „Charakterystyczna” Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego oraz uwertura Bajka Stanisława Moniuszki.

Wykonawcy:

Jarosław Thiel – dyrygent

Wrocławska Orkiestra Barokowa

Program:

Karol Kurpiński (1785–1857)

1. Elegia c-moll* 8'19

      Rekonstrukcja brakujących fragmentów partytury – Jarosław Thiel

Ignacy Feliks Dobrzyński (1807–1867)

II Symfonia c-moll op. 15 „Charakterystyczna”** [38'03]

2. Andante sostenuto – Allegro vivace 13'33

3. Andante grazioso 8'04

4. Minuetto alla Mazovienna: Allegro ma non troppo 7'58

5. Vivace assai 8'28

Stanisław Moniuszko (1819–1872)

6. Bajka (Baśń zimowa)** – uwertura fantastyczna na wielką orkiestrę 13'14

Czas całkowity [59'57]* Światowa premiera nagrania

** Pierwsze nagranie na instrumentach historycznych

Nagrano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu, w dniach 17–20 września 2020 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko

NFM 72, ACD 282

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

Projekt „Wolność słyszana dźwiękami” dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu w ramach Programu Wieloletniego NIEPODLEGŁA na lata 2017–2022.

"Bohaterowie naszego nagrania żyli i tworzyli w kraju, który oficjalnie nie istniał, uzależnieni od kaprysów raz mniej, kiedy indziej bardziej surowych cenzorów, przepełnieni marzeniami o karierze w wielkiej, wolnej Europie, a jednocześnie skazani na walkę o podniesienie mizernego poziomu lokalnego życia kulturalnego. Los nie oszczędził także ich spuścizny – w kolejnych historycznych zawieruchach znaczna część ich dorobku uległa zniszczeniu lub daleko idącej fragmentaryzacji. I chociaż nagrywaliśmy niniejszą płytę 75 lat po zakończeniu II wojny światowej – najtragiczniejszej wyrwy w historii kultury polskiej – i ponad 30 lat po obaleniu komunistycznej dyktatury, to skala spustoszeń wciąż jest tak wielka, że nadal nie udało się jeszcze odtworzyć i przywrócić do życia koncertowego znacznej części twórczości nawet tych, których uważamy za największych po Chopinie kompozytorów pierwszej połowy XIX stulecia".

Jarosław Thiel, fragment tekstu zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty Nagrania dokonano w doskonałej akustycznie Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki.

informacja prasowa

5 maja jubileusz dwusetnych urodzin Moniuszki – rozśpiewane ulice jego imienia

W niedzielę 5 maja 2019 roku przypada 200. rocznica urodzin jednego z najwybitniejszych w historii polskich kompozytorów – Stanisława Moniuszki. To jedna z ważniejszych dat w Roku Stanisława Moniuszki ustanowionym uchwałami Sejmu i Senatu.

Parlamentarzyści ogłosili 2019 rokiem kompozytora jednogłośnie, oddając hołd „wybitnemu artyście, który swoje życie i twórczość poświęcił krzewieniu polskiej muzyki – stawiając go za wzór patriotyzmu”.

Waldemar Dąbrowski, dyrektor Teatru Wielkiego – Opery Narodowej (pełnomocnik do spraw organizacji obchodów 200. rocznicy urodzin Stanisława Moniuszki) powiedział: – Wielkim zadaniem Roku Moniuszkowskiego jest przywrócenie dziełu i osobie Stanisława Moniuszki należnego miejsca w kulturze polskiej.

Paradoksem jest bowiem, że Moniuszko obecny jest wszędzie – w większości miast jest ulica, plac, instytucja kultury jego imienia. Jednak jego twórczość w świadomości społecznej zredukowana została do haseł: Halka i Straszny Dwór. To oczywiście najgłośniejsze, ale przecież zaledwie jedne z wielu dzieł genialnego kompozytora.

Przywracanie „dziełu i osobie Stanisława Moniuszki należnego miejsca w kulturze polskiej” realizowane jest w całej Polsce. Szczególna rola przypada Warszawie. Na początku roku 2019 (5 stycznia) i jednocześnie na inaugurację Roku Moniuszki jego imieniem nazwano Dworzec Centralny.

Kolejna ważna data to niedziela 5 maja 2019. Tego dnia Filharmonia Narodowa wraz Warszawską Izbą Gospodarczą, pod patronatem Stowarzyszenia Polskich Mediów, uczczą ten jubileusz wyjątkowym wydarzeniem.

Na ulicy Moniuszki znajdującej się przy Filharmonii Narodowej w Warszawie odbędzie się święto dla mieszkańców i turystów.

W Sali Koncertowej zabrzmią fragmenty najpopularniejszych dzieł Stanisława Moniuszki m.in. Uwertura do opery Halka, Mazur z opery Straszny Dwór, Uwertura do opery Verbum nobile oraz liczne arie, pieśni i duety. Wstęp na koncert będzie bezpłatny, otwarty dla rodzin, osób niepełnosprawnych, seniorów i wszystkich zainteresowanych.

Tego dnia przed filharmonią warszawską na ulicy Moniuszki organizowany jest Jarmark Moniuszkowski. Będzie to jedna z najbardziej rozśpiewanych ulic w Stolicy. Kolorową i melodyjną ulicą Moniuszki przejdą grupy rekonstrukcyjne prezentujące stroje z epoki kompozytora.

Stanisław Moniuszko w swej twórczości chętnie sięgał do elementów folkloru i ludowych obyczajów. Utwory kompozytora – zarówno w warstwie tekstowej, jak i muzycznej – do dziś stanowią inspirację dla wielu artystów. Organizatorzy zapraszają więc do udziału w muzycznym święcie orkiestry dęte. Z okazji Roku Moniuszkowskiego zostało przygotowanych 20 pieśni na orkiestrę dętą w opracowaniu Grzegorza Duchnowskiego.

W dniu urodzin Dostojnego Jubilata zapraszamy mieszkańców miejscowości, w których znajduj się ulica lub plac Moniuszki do organizacji tam lokalnego święta. Wielki polski kompozytor zasługuję na huczną organizację 200 urodzin.

Liczymy na organizacje społeczne, samorządy, zespoły muzyczne, harcerzy, skautów, strażaków OSP, KGW, którzy w swoich miejscowościach uczczą Dostojnego Jubilata.

Przyjmujemy zgłoszenia organizacji urodzin na e-maila biuro@wig.waw.pl.

Doskonałym pomysłem będzie dokumentacja obchodów tych urodzin, takie jak relacja filmowa, zdjęcie z takich imprez. Pomysłów może być kilkaset, bo tyle ulic Moniuszki znajdziemy w kraju.

Dla organizatorów najciekawszych obchodów urodzin mamy specjalną nagrodę – bezpłatne bilety (co najmniej 40) na jesienny koncert ufundowane przez Filharmonię Narodową w Warszawie. Warszawska Izba Gospodarcza opłaci koszt przejazdu autokarem i wiele innych cennych nagród

Ramowy program urodzin Moniuszki w Warszawie – niedziela 5 maja 2019 roku

Scena w Pasażu Rowickiego:

10:30-11:00 – Uroczyste otwarcie Jarmarku Moniuszkowskiego, prowadzący: Katarzyna Stoparczyk, Jarosław Kret
11:00-13:30 – Występy dzieci i młodzieży z warszawskich domów kultury (scenariusz w trakcie tworzenia)
14:00-15:00 – Występ chóru Filharmonii Narodowej zakończony pokazem poloneza w strojach z epoki
15:00-16:00 – Koncert na Cztery Fortepiany
17:00-18:00 – Finał, zakończenie wydarzenia
Ulica Moniuszki:

10:00-17:00 – Jarmark Moniuszkowski z udziałem wystawców prezentujących artykuły artystyczne, rzemieślnicze, rękodzieło, regionalia

Strefa kulinarna „Smakiem Moniuszki”
hotel Gromada – menu z epoki Moniuszki, dodatkowo stoiska z potrawami regionalnymi, napoje, słodkości
Strefa edukacyjna „Co Ty wiesz o Moniuszce?”
quizy, konkursy z nagrodami, warsztaty tematyczne i animacje dla dzieci, młodzieży i rodzin
Strefa sportu i rekreacji „Wehikuł Czasu”
gry i zabawy z epoki Moniuszki prowadzone przez animatorów

Wydarzenia towarzyszące:

10:00-12:00 – Odbiór wejściówek na Koncert (namiot organizatora)
12:00-13:30 – Koncert w Sali Koncertowej Filharmonii Narodowej
13:30-14:00 – Przejście ulicą Moniuszki grup rekonstrukcyjnych z okresu kompozytora
15:00-16:00 – Nauka poloneza
16:00-18:00 – Zwiedzanie Filharmonii Narodowej

informacja prasowa