„Witold Lutosławski. Opera omnia 09 – drobiazgi”– nowy album wydany przez Narodowe Forum Muzyki

 Prezentujemy album Narodowego Forum Muzyki i CD Accord – "Witold Lutosławski. Opera omnia 09 – drobiazgi". Witold Lutosławski. Opera omnia to realizowana od kilku lat przez instytucję i wydawnictwo wyjątkowa seria, w ramach której nagrywane są dzieła wszystkie Witolda Lutosławskiego. Kolejna, dziewiąta część zawiera piosenki dla dzieci, a także fortepianowe "Bukoliki", "Melodie ludowe", "Trzy utwory dla młodzieży" i "Dwie etiudy" tego wybitnego polskiego kompozytora. 

Na płycie wystąpiły Chór Dziewczęcy NFM i Chór Chłopięcy NFM z towarzyszeniem Agnieszki Lewandowskiej-Gryś pod dyrekcją Małgorzaty Podzielny oraz pianista Michał Michalski i – również grające na fortepianie – przedstawicielki najmłodszego pokolenia: Zofia Zaleska, Lena Paczek i Alicja Wojtkowska. 

"Dziewiąta płyta w naszej serii jest w istocie kontynuacją płyty siódmej. Oto Lutosławski piszący dla dzieci (choć niekoniecznie „o dzieciach”), spadkobierca wielkiej tradycji Schumanna, Czajkowskiego, Debussy’ego i – zwłaszcza – Bartóka. Poza tym artysta wędrujący po szczególnym terytorium na styku folkloru „dorosłego” i dziecięcego (które to sfery wielokrotnie się zazębiają) i – okazjonalnie, ale wyraziście – wkraczający na teren muzycznej dydaktyki, tu już najzupełniej dorosłej i suwerennej artystycznie. Zarazem mamy tu nawiązanie do pierwszego krążka Dzieł wszystkich z muzyką kameralną, gdyż są tam dwie autorskie przeróbki: Bukolik i czterech spośród Melodii ludowych. Z punktu widzenia dramaturgii płyta jest hybrydą z przeplatającymi się utworami wokalnymi i instrumentalnymi. Z perspektywy historycznej – dokumentem twórczości z lat pięćdziesiątych (…)".

Rafał Augustyn, fragment eseju Les petits riens?... zamieszczonego w booklecie płyty

Witold Lutosławski. Opera omnia 09 – drobiazgi

Wykonawcy:

Małgorzata Podzielny – dyrygent, kierownictwo artystyczne zespołów wokalnych

Michał Michalski – fortepian [13–24, 31–33]

Zofia Zaleska – fortepian [4–8]

uczennica Michała Michalskiego

Lena Paczek – fortepian [35]

Alicja Wojtkowska – fortepian [36] 

uczennice Katarzyny Kluczewskiej

Agnieszka Lewandowska-Gryś – fortepian [1–3, 9–12, 25–30, 34, 37]

Chór Dziewczęcy NFM [1–3, 25–30, 34, 37]

Chór Chłopięcy NFM [9–12]

Program:

Witold Lutosławski (1913–1994)

Piosenki dziecinne na głos i fortepian* (1959

(sł. Benedykt Hertz)

1. Abecadło

2. Lato

3. Trąbka

Bukoliki na fortepian (1952)

4. I. Allegro vivace

5. II. Allegretto sostenuto

6. III. Allegro molto

7. IV. Andantino

8. V. Allegro marciale

Piosenki dziecinne na głos i fortepian (1958)

9. Nocny Marek (sł. Janina Osińska)

10. Jedna gałązeczka (sł. Janina Osińska)

11. Kuku, kuku… (sł. Roman Pisarski)

12. Piosenka na Prima Aprilis (sł. by Roman Pisarski)

Melodie ludowe na fortepian (1945)

13. I. Ach, mój Jasieńko

14. II. Hej, od Krakowa jadę

15. III. Jest drożyna, jest

16. IV. Pastereczka

17. V. Na jabłoni jabłko wisi

18. VI. Od Sieradza płynie rzeka

19. VII. Panie Michale

20. VIII. W polu lipeńka

21. IX. Zalotny

22. X. Gaik

23. XI. Gąsior

24. XII. Rektor

Piosenki dziecinne na głos i fortepian (1958)

25. Siwy mróz

26. Malowane miski

27. Bajka iskierki

28. Butki za cztery dudki

29. Kap… kap… kap…

30. Plama na podłodze

Trzy utwory dla młodzieży na fortepian (1953)

31. I. Czteropalcówka

32. II. Melodia

33. III. Marsz

34. Wianki na głos i fortepian (1953)

(sł. Stefania Szuchowa)

Dwie etiudy na fortepian (1940–1941)

35. I. Allegro

36. II. Non troppo allegro

37. Pożegnanie wakacji na głos i fortepian (1953)

(sł. Lucyna Krzemieniecka)

* Piosenki zostały zebrane i wydane przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne w kilku zbiorach; uporządkowano je według czasu powstania i autorów słów – nie stanowią cyklów.

Nagrano w Sali Głównej ORLEN Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, w dniach 7–9 lipca 2025 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Ewa Lasocka

NFM 103, ACD 261

Premiera: 14.08.2026

Patronat medialny:

Program II Polskiego Radia

Album zarejestrowano w doskonałej akustycznie Sali Głównej ORLEN i można go zakupić w Kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w Sklepie NFM. Za reżyserię nagrań, montaż oraz mastering odpowiadała Ewa Lasocka (CD Accord).

W serii Witold Lutosławski. Opera omnia dotychczas ukazały się:

Witold Lutosławski. Opera omnia 01 – Muzyka kameralna

Witold Lutosławski. Opera omnia 02 – II i IV Symfonia

Witold Lutosławski. Opera omnia 03 – Preludia i fuga na 13 instrumentów smyczkowych, Koncert podwójny na obój, harfę i orkiestrę kameralną

Witold Lutosławski. Opera omnia 04 – Koncert na orkiestrę, Symfonia nr 1

Witold Lutosławski. Opera omnia 05 – Zacieranie szlaków, przecieranie szlaków

Witold Lutosławski. Opera omnia 06 – Twórczość z instrumentem wiodącym

Witold Lutosławski. Opera omnia 07 – Piosenki dla dzieci

Witold Lutosławski. Opera omnia 08 – Kolędy 

informacja prasowa

Jan Krzeszowiec i jego czarodziejski flet /wywiad/

O kulisach powstawania pierwszej solowej płyty rozmawiam z Janem Krzeszowcem – flecistą-solistą w NFM Filharmonii Wrocławskiej, a także wykładowcą Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. 

Jan Krzeszowiec, fotografia ze strony artysty na FB

Barbara Lekarczyk-Cisek: Niedawno w wydawnictwie CD Accord ukazała się Pańska pierwsza solowa płyta: "FRENCH" Znalazły się na niej kompozycje znanych francuskich twórców: Pierre`a Sancana, Philippe`a Gauberta, Dariusa Milhauda oraz Gabriela Fauré. Przyznam, że nagrania wyjątkowo przypadły mi do gustu i wielokrotnie ich wysłuchałam, a mimo to miałam wrażenie niedosytu. Ich interesujący i trafny dobór, który pozwala smakować kolorystykę, eleganckie brzmienie frazy, a także przenikający nagrania subtelny liryzm, sprawiają, że słuchacz zostaje kompletnie uwiedziony. Dodajmy, że na płycie znalazły się sonaty i sonatiny. Co zadecydowało o takim wyborze utworów?

Jan Krzeszowiec: Sam pomysł nagrania płyty tlił się już od dawna. I choć nagrałem sporo płyt z muzyką kameralną, ta jest pierwszym moim solowym albumem. Przez wiele lat brakowało mi impulsu do jego realizacji, ale gdy w końcu nadszedł… odkryłem, jak skomplikowany jest to proces. Będąc perfekcjonistą, zawsze staram się, aby to, co robię, było na odpowiednim poziomie. Tu trudności zaczęły się już na etapie doboru repertuaru. Zależało mi, żeby utwory ze sobą dialogowały, współtworzyły odpowiedni nastrój, a kolejność, w jakiej są prezentowane, była jak najtrafniejsza. Wszystko to może wydawać się błahe, ale w rzeczywistości wymagało dużo namysłu. 

Zastanawiam się, dlaczego album preferuje muzykę francuską, co podkreśla zresztą jego tytuł: „FRENCH”?

To dlatego, że literatura francuska na flet jest bardzo bogata, ale to oznaczało również, że wybór będzie łatwy. Ostatnio zacząłem bardzo krytycznie traktować utwory, coraz coś mnie zachwyca i porusza. Stałem się chyba bardziej wybredny, ale finalnie postanowiłem zaufać intuicji. I Sonatę na flet i fortepian Gauberta wybrałem dlatego, że bardzo mi się podobała, odnajdywałem się w jej frazach, czułem ich piękno i pragnąłem je pokazać. Mam nadzieję, że to mi się udało. Podobnie było z Sonatiną Milhauda, jednak ta okazała się trudniejsza do interpretacji – zarówno każda z partii z osobna, jak i zagrane ich razem.

Na początku mojej pracy pedagogicznej zadałem ten utwór studentce, nieświadom tego, jak jest skomplikowany. Była bardzo ambitna i poradziła sobie ostatecznie, ale po latach, mierząc się z tą kompozycją, zrozumiałem, jakim musiała być dla niej wyzwaniem. Poza tym w procesie nagrywania ma się świadomość, że trzeba dać z siebie wszystko, aby w nagraniu znalazło się jak najwięcej tego piękna i słodyczy dzięki dobrej grze, a nie za sprawą masteringu. 

Ostatnim utworem na płycie jest Sonatina na flet i fortepian Pierre`a Sancana – najbardziej znane i niezwykle popularne jego dzieło. Utwór trudny technicznie i wyrazowo, a przy tym pozornie sprawiający wrażenie łatwego. Zmierzenie się z nim było dla mnie rodzajem wyjścia ze strefy komfortu i próbą zaprezentowania mojej indywidualnej interpretacji – tego, jak ja czuję i rozumiem to dzieło.

Z kolei Sonaty A-dur op. 13 Gabriela Fauré nie grałem  wcześniej, ale uważam ją za utwór wyjątkowy: nastrojowy, a zarazem bardzo ekspresyjny, kanon literatury skrzypcowej (na płycie prezentowana jest aranżacja na flet i fortepian). Dorastałem w domu, w którym zarówno rodzice, jak i bracia są muzykami. Dominowała muzyka skrzypcowa, ponieważ mama jest skrzypaczką, podobnie jak starszy brat Szymon. Ta muzyka we mnie ciągle rezonuje i choć nie zostałem skrzypkiem, to estetyka tego repertuaru również ukształtowała mnie jako muzyka. Myślę, że bardziej lub mniej świadomie pomagało mi to interpretować Sonatę Fauré i już nie mogę się doczekać zaprezentowania jej na żywo przed publicznością koncertową. 

Na płycie towarzyszy Panu świetny pianista – Tymoteusz Bies. Czy wcześniej koncertowali Panowie wspólnie?

Nie koncertowaliśmy, jednak myśląc o płycie wiedziałem, że potrzebuję znakomitego pianisty, z którym będę w stanie osiągnąć muzyczny i pozamuzyczny rodzaj porozumienia. Bardzo cenię Tymka jako wyjątkowego artystę, osobę wychodzącą poza interpretacyjne schematy. Obaj jesteśmy wykładowcami Akademii Muzycznej w Katowicach, co również ułatwiło współpracę. Myślę, że stworzyliśmy duet, który proponuje słuchaczowi interesujące interpretacje, taką przynajmniej mam nadzieję. 

Czy ten sam rodzaj porozumienia towarzyszył Panu, kiedy nagrywał płytę z braćmi?

Obaj bracia są świetnymi muzykami i choć nieczęsto spotyka się zestawienie fletu, skrzypiec i wiolonczeli, to było oczywistym, że prędzej czy później nasze wspólne nagranie się wydarzy. Relacje między nami są tak dobre, że w sposób naturalny rozumiemy swoje muzyczne intencje, co nie oznacza, że płycie nie towarzyszyło wiele prób. Nagrywaliśmy jednak muzykę współczesną, specjalnie dla nas skomponowaną, a więc i proces przygotowań był zupełnie inny niż w przypadku płyty "FRENCH". 

Wyznam, że słuchając jej miałam wrażenie niedosytu. Czy planuje Pan może jej kontynuację?

Bardzo się cieszę, że Pani tak to puentuje, bo to oznacza, że warto pomyśleć o kolejnym wydawnictwie. Musiałbym jednak zastanowić się, czy podążać ścieżką francuskiego repertuaru, który skrywa wiele wspaniałych kompozycji, czy może jednak znaleźć inny kierunek, aby nie popaść w schemat. Niezależnie od przyszłych wyborów, już teraz mam nadzieję, że płyta o której rozmawiamy, zachęci słuchaczy do eksplorowania literatury fletowej i docenienia walorów tego instrumentu.

Życzę więc, aby oczarował Pan swoim fletem melomanów,  dziękuję za rozmowę.

„Henryk Wieniawski – Chamber Works” – nowy album wydany przez Narodowe Forum Muzyki

Ukazał się album: "Henryk Wieniawski – Chamber Works", na którym znalazły się wirtuozowskie dzieła kompozytora przeznaczone na skrzypce z towarzyszeniem fortepianu. Płyta została nagrana z wykorzystaniem instrumentów historycznych przez Mikołaja Zgółkę oraz Piotra Pawlaka. Album zarejestrowano w doskonałej akustycznie Sali Głównej ORLEN Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego. Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Antoni Grzymała, Agnieszka Szczepańczyk (CD Accord). 

„Wieniawski inspirował współczesnych, fascynuje również obecnie. Jego twórczość jest wciąż najwyższym probierzem umiejętności skrzypcowych. W miarę rozwoju techniki, akcesoriów i pedagogiki dzieła tego twórcy stają się przystępne dla coraz szerszego i młodszego grona adeptów wiolinistyki. Warto wciąż na nowo uzmysławiać sobie warunki, w jakich funkcjonował skrzypek wirtuoz w wieku XIX i jak niepowtarzalne zjawisko stanowić musiał. Artysta grający na strunach jelitowych, przebywający w permanentnej podróży, stykający się z najważniejszymi postaciami ówczesnej Europy, wielbiony przez jednych, przez innych nienawidzony. Z jednej strony musiał konkurować niekiedy z brzuchomówcami i komediantami, imprezami o przyziemnej randze, a z drugiej stykał się z Ferencem Lisztem, Charles’em de Bériotem, Richardem Wagnerem, Karolem Lipińskim czy Stanisławem Moniuszką. Ojciec dużej rodziny, człowiek ulegający namiętnościom i pokusom, cierpiący na reumatyzm jeszcze przed czterdziestym rokiem życia. Geniusz, wirtuoz, natchnienie”.

dr hab. Mikołaj Zgółka, prof. AMP (fragment tekstu zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty)

TYTUŁ: Henryk Wieniawski – Chamber Works         

Wykonawcy:

Mikołaj Zgółka – skrzypce

Piotr Pawlak – fortepian

Program

Henryk Wieniawski (1835–1880)

1             Obertas. Mazurka, op. 19 no. 1            2'13                                                     

dedicated to Evelyne Reisky

Henryk Wieniawski, Józef Wieniawski (1837–1912)

2             Allegro de Sonate (Presto), op. 2        7'28

                à Stanislas Moniuszko

Henryk Wieniawski

3             Kuiawiak. 2de Mazurka               3'22

                à Mademoiselle Constance Korzuchowska

4             Fantaisie Orientale, op. 24 (œuvre posth.)                   4'03

                à Monsieur Jenő Hubay

5             Souvenir de Posen. Mazurka – Caractéristique, op. 3            3'52

                à Madame Jeanette de Niemojowska

6             Légende, op. 17             6'30

                à se Femme née Isabella Hampton

7             Gigue, op. 23                   3'10

                à Madame W[ilma] Norman-Neruda

8             Fantaisie brillante sur des motifs de l ‘opéra              18'23

                “Faust” de Gounod, op. 20

                à sa Majesté Christian IX Roi de Danmarc

                Czas całkowity                 49'03

Nagrano w Sali Głównej ORLEN Narodowego Forum Muzyki w dniach 4–6 sierpnia 2025 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Antoni Grzymała, Agnieszka Szczepańczyk

NFM 101, VCD02, ACD 353

© 2025 Narodowe Forum Muzyki          

© 2025 Vioratoria Mikołaj Zgółka                         

℗ 2025 CD Accord

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Muzyczny ślad” realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.

Wydawnictwo można nabyć w Kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w Sklepie NFM.

informacja prasowa

Nicolaus Zielenski II – znakomita płyta Wrocław Baroque Ensemble z kompozycjami polskiego artysty /recenzja/

W maju 2025 ukazała się druga płyta z kompozycjami Mikołaja Zieleńskiego: "Nicolaus Zielenski II", na której poszczególne utwory poświęcone zostały świętym patronom Wrocławia, Dolnego Śląska i Polski.  Pięknie brzmią na tej płycie nie tylko utwory chóralne, ale także arie, będące cytatami z psalmów, Ks. Mądrości, Ewangelii św. Jana i św. Łukasza. Pomiędzy nimi usłyszymy utwory instrumentalne, zrekonstruowane przez Marcina Szelesta, Całość, znakomicie poprowadzona przez maestro Andrzeja Kosendiaka, ukontentuje niejednego wielbiciela muzyki dawnej.

Pasjami słucham muzyki dawnej, toteż każdy album z cyklu, który prezentuje twórczość mistrzów polskiego renesansu i baroku w wykonaniu Wrocław Baroque Ensemble i pod dyrekcją Andrzeja Kosendiaka, jest dla mnie wydarzeniem. W 2020 roku w serii  MUZYKA RZECZYPOSPOLITEJ ukazała się pierwsza płyta z kompozycjami Mikołaja Zieleńskiego. Należałoby przy okazji przypomnieć, że do 1942 roku w Bibliotece Miejskiej (Stadsbibliothek Breslau) przechowywany był kompletny zestaw ksiąg głosowych, które składały się na wenecką edycję dzieł tego artysty. Część z nich, niestety, zaginęła, ale zachowane księgi spoczywają dziś w Oddziale Zbiorów Muzycznych Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławiu. Na pierwszej płycie Zieleńskiego znalazły się utwory odzwierciedlające różnorodność gatunkową dzieła tego znakomitego kompozytora: tworzące jednolitą opowieść o Zwiastowaniu, Narodzeniu, Męce i Zmartwychwstaniu. Jak podkreśla Andrzej Kosendiak – pomysłodawca i dyrygent serii nagrań, "to najbardziej znaczący pod względem artystycznym zbiór utworów polskiego twórcy wczesnego baroku. To dzieło zasługujące na to, by było powszechnie znane i wykonywane".

Mikołaj Zieleński - polski kompozytor w stylu włoskim

Mikołaj Zieleński urodził się prawdopodobnie w Warce, kształcił (być może) w Rzymie. Muzyczną karierę zawdzięczał biskupowi Wojciechowi Baranowskiemu. Pod jego auspicjami pracował Zieleński jako kapelmistrz i organista, otrzymując za swoją pracę liczne nadania ziemskie. Kiedy jego mecenas został arcybiskupem gnieźnieńskim i prymasem Polski, Zieleński towarzyszył mu zapewne na placówkach w Rzymie, Padwie i w Wenecji oraz na dworze arcybiskupa Mediolanu Fryderyka Boromeusza. Miał więc okazję zetknąć się z twórczością tamtejszych kompozytorów, stąd włoski styl jego dzieł, które świadczą o tym, że autor znakomicie orientował się w technikach kompozytorskich praktykowanych we Włoszech w końcówce XVI wieku. Są to oczywiście hipotezy, które powtarzam za Agnieszką Leszczyńską, autorką eseju o kompozytorze, który został załączony do pierwszego albumu tego kompozytora. Nie mniej hipotezy te są wielce prawdopodobne.

O życiu Mikołaja Zieleńskiego wiemy zatem niewiele, pozostawił jednak po sobie liczne i znaczące dzieła (ponad sto utworów!), które zostały wydane drukiem w Wenecji w 1611 roku w dwóch zbiorach:: Offertoria et Communiones totius anni oraz Comunniones totius anni. Pierwszy z nich znalazł się na płycie wydanej w 2020 roku, a drugi w albumie wydanym tego roku.

Nicolaus Zielenski II / Mikołaj Zieleński II na płycie Narodowego Forum Muzyki

I oto do rąk melomanów trafia kolejny album tego kompozytora, lecz o odmiennej stylistyce, zaś poszczególne utwory poświęcone zostały świętym patronom Wrocławia, Dolnego Śląska i Polski: św. Janowi Chrzcicielowi, Św. Janowi Ewangeliście, św. Dorocie, św. Jadwidze Śląskiej oraz św. Stanisławowi – patronowi naszej Ojczyzny. Uroczyste ofertoria przeplatają się z kameralnymi comuniones, oddającymi klimat osobistej modlitwy po przyjęciu komunii, zaś instrumentarium zostało wzbogacone o instrumenty, o których nie ma wzmianki w druku, m.in. o kornet i harfę. 

Całość otwiera siedmiogłosowe ofertorium Iustus ut palma florebit (Sprawiedliwy zakwitnie jako palma, rozkrzewi się jako cedr na Libanie), będącego fragmentem Psalmu 92, 12-15, a przeznaczonego na święto Jana Apostoła i Ewangelisty, patrona dawnej kaplicy wrocławskiego ratusza, którego popiersie znajduje się od XVI wieku w herbie Wrocławia, w lewym dolnym, na czerwonym polu, osadzone na odwróconej koronie. To dzieło polifoniczne, skomponowane w duchu szkoły weneckiej, z wyeksponowanym sopranem pierwszego chóru. Na płycie pięknie, wręcz nieziemsko, brzmią soprany Aldony Bartnik i Aleksandry Turalskiej. Ich głosy zdają się sięgać nieba... Może brzmi to patetycznie, ale tak mnie usposobiła lektura książki Sandora Marai: "Siostry", której bohaterem, a w dużej części także narratorem, jest muzyk – znany i podziwiany pianista. "... jak straszliwą siłą jest muzyka! - powiada bohater. To, czego człowiek nie potrafi wypowiedzieć słowem i duchem, w końcu wyraża muzyką. (...) Muzyka jest bezosobowym związkiem człowieka ze wszechświatem; jest to więź niematerialna". Prawda, że brzmi to pięknie i jakże prawdziwie?

Refleksje te w jakimś stopniu odnoszą się do kompozycji Mikołaja Zieleńskiego, w której muzyka i teksty tworzą harmonijną duchową całość, którą udało się muzykom i śpiewakom oddać na tej płycie. Z pewnością wrażenie byłoby głębsze, gdybyśmy wysłuchali koncertu na żywo, ale i tak ta płyta ma klimat.

Pięknie brzmią nie tylko utwory chóralne, ale także arie, m. in. Aleksandry Turalskiej w Qui mihi ministrat, będącej cytatem z Ewangelii św. Jana: A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. Wspaniale też brzmi bas Tomáša Krála w utworze Exiit sermo inter fratres, nawiązująca do fragmentu Ewangelii Janowej o wskrzeszeniu Łazarza (Rozeszła się wśród braci wieść, że uczeń ów nie umrze. Ale Jezus nie powiedział mu, że nie umrze, lecz: «Jeśli Ja chcę, aby pozostał aż przyjdę, co tobie do tego?). Pomiędzy fragmentami Pisma Świętego, które brzmią jak rekolekcje (i taką zapewne spełniały rolę w czasach kompozytora), na płycie znalazły się także utwory instrumentalne, zrekonstruowane przez Marcina Szelesta, z dużym wyczuciem stylu i dające czas na refleksję, a zarazem spójne z liturgiczną aurą całości, jak choćby Fantasia a tre. 

Całość znakomicie poprowadzona przez maestro Andrzeja Kosendiaka, ukontentuje niejednego wielbiciela muzyki dawnej.

Mikołaj Zieleński II // zapowiedzi płytowe

Wykonawcy / Performers: 

Andrzej Kosendiak – dyrygent / conductor

Wrocław Baroque Ensemble

 Nagrano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, w dniach 26–28 czerwca 2023 roku. / Recorded in the Main Hall of the National Forum of Music, 26–28 June 2023.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering / Recording Producers, editing, mastering – Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko

NFM 97, ACD 348

© 2023 Narodowe Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego

℗ 2025 CD Accord

NFM I Diapason d'Or dla Chóru NFM

Album Chóru NFM pod dyrekcją Lionela Sowa Dance of Death otrzymał nagrodę Diapason d’Or – najwyższe i najbardziej prestiżowe wyróżnienie dla nagrania muzyki klasycznej we Francji.

W uzasadnieniu przyznanej nagrody czytamy, że „polski chór urzeka od początku do końca powagą, jaką nadaje tym niekiedy archaicznym zdaniom, zamieniając je w żywą, pełną czułości medytację. Cóż za piękno wykonania a cappella łączącego gęstość i estetyczny blask! […] Sow i Chór NFM osiągają tu wyżyny, które kiedyś osiągnął Reuss z RIAS Kammerchor w Berlinie czy Rademann z Chórem NDR w Hamburgu (Carus)”.

Płyta Dance of Death powstała przy udziale Willarda White’a oraz Jana Krzeszowca i miała premierę w czerwcu 2024 roku. Jest to pierwsze wydawnictwo Chóru NFM pod dyrekcją Lionela Sowa, który od 2021 roku jest jego szefem artystycznym. Album zawiera Totentanz op. 12 nr 2 Hugona Distlera, Warum ist das Licht gegeben dem Mühseligen op. 74 nr 1 Johannesa Brahmsa, Sarabandę z Partity a-moll na flet solo BWV 1013 Johanna Sebastiana Bacha oraz O Tod, wie bitter bist du op. 110 nr 3 Maxa Regera.

W sezonie artystycznym 2025/2026 Chór NFM świętuje dwudziestolecia istnienia – zapraszamy na koncert inaugurujący ten jubileusz.

Chór NFM, fot. Łukasz Rajchert

CHÓR NFM

Zespół został założony w 2006 r. przez Andrzeja Kosendiaka. Przez 15 lat kierowała nim Agnieszka Franków-Żelazny, a od sezonu 2021/2022 funkcję tę pełni Lionel Sow. Chór szybko zdobył uznanie, wykonując zarówno repertuar a cappella, jak i duże formy oratoryjne, operowe i symfoniczne.

Współpracował z tak znakomitymi dyrygentami, jak Giovanni Antonini, Zubin Mehta, Masaaki Suzuki, Kirill Petrenko, Iván Fischer, Jacek Kaspszyk, Paul McCreesh, James MacMillan, Stephen Layton, Bob Chilcott czy Krzysztof Penderecki. Wystąpił na ponad 300 koncertach, m.in. w Berliner Philharmoniker, Barbican Centre i Royal Albert Hall w Londynie, Gewandhausie w Lipsku, Filharmonii Paryskiej i Salle Pleyel w Paryżu. Chór był wielokrotnie zapraszany na międzynarodowe festiwale, takie jak BBC Proms, Osterfestspiele Baden-Baden, International Ankara Music Festival, Gent Festival van Vlaanderen, Klarafestival, Lucerne Festival, George Enescu Festival czy Warszawska Jesień. Nawiązał współpracę m.in. z Budapest Festival Orchestra, Gabrieli Consort & Players, Il Giardino Armonico, Israel Philharmonic Orchestra, Bach Collegium Japan, Berliner Philharmoniker i NOSPR. Ważną częścią pracy zespołu są prawykonania muzyki chóralnej i wokalno-instrumentalnej m.in. takich kompozytorów, jak Krzysztof Penderecki, Agata Zubel, Roxanna Panufnik, Rafał Augustyn, Paweł Łukaszewski, Julia Wolfe czy Bob Chilcott.

W dyskografii Chóru NFM znaczące miejsce zajmuje seria nagrań pod dyrekcją Paula McCreesha (wyd. Winged Lion) uhonorowanych prestiżowymi nagrodami, jak również dwie płyty z muzyką Boba Chilcotta The Seeds of Stars oraz Canticles of Light zrealizowane dla wytwórni Signum. W kwietniu 2024 r. album Łukasz Borowicz, nagrany z udziałem zespołu, otrzymał Fryderyka w kategorii „Album roku – muzyka oratoryjna i operowa”, a w czerwcu premierę miało najnowsze nagranie chóru, pierwsze zarejestrowane pod dyrekcją Lionela Sowa – Dance of Death.

NFM CHOIR

The NFM Choir was founded in 2006 by Andrzej Kosendiak. Directed for its first 15 years by Agnieszka Franków-Żelazny, Lionel Sow became its Artistic Director in 2021. The choir has a well-earned reputation for its work in various genres, performing a cappella pieces as well as large-scale oratorios, operas, and symphonic compositions. 

The choir has collaborated with such renowned conductors as Giovanni Antonini, Zubin Mehta, Masaaki Suzuki, Kirill Petrenko, Iván Fischer, Jacek Kaspszyk, Paul McCreesh, James MacMillan, Stephen Layton, Bob Chilcott and Krzysztof Penderecki, performing more than 300 concerts, including at the Berliner Philharmonie, Barbican Centre and Royal Albert Hall in London, Gewandhaus in Leipzig, as well as the Philharmonie de Paris and Salle Pleyel in Paris.

The NFM Choir is frequently invited to perform at international festivals suchas the BBC Proms, Osterfestspiele Baden-Baden, International Ankara Music Festival, Gent Festival van Vlaanderen,Klarafestival, Lucerne Festival, George Enescu Festival, and Warsaw Autumn. The choir has worked with, among others, Budapest Festival Orchestra, Gabrieli Consort & Players, Il Giardino Armonico, Israel Philharmonic Orchestra, Bach Collegium Japan, Berliner Philharmoniker, and the Polish National Radio Symphony Orchestra. At the core of the choir’s activity are world premieres of works by such composers as Krzysztof Penderecki, Agata Zubel, Roxanna Panufnik, Rafał Augustyn, Paweł Łukaszewski, Julia Wolfe, and Bob Chilcott.

The NFM Choir has made a series of award-winning recordings under the direction of Paul McCreesh issued by Winged Lion, and two discs of Bob Chilcott’s music: The Seeds of Stars and Canticles of Light, on Signum. In April 2024, the Łukasz Borowicz album, recorded with the choir, received a Fryderyk award in the Album of the Year – Oratorio and Opera Music category, and in June the choir’s latest recording was released – the first one on which the NFM Choir is conducted by Lionel Sow, entitled Dance of Death.

informacja prasowa

„Mikołaj Zieleński II” – nowy album Narodowego Forum Muzyki

30 maja 2025 roku miał swoją premierę nowy album Narodowego Forum Muzyki nagrany przez Wrocław Baroque Ensemble pod batutą Andrzeja Kosendiaka. "Mikołaj Zieleński II" to kolejne wydawnictwo ukazujące się w ramach przygotowywanego przez Narodowe Forum Muzyki i CD Accord od 2012 roku cyklu i prezentujące twórczość mistrzów polskiego renesansu oraz baroku pod dyrekcją Andrzeja Kosendiaka. 

To także druga monograficzna płyta Wrocław Baroque Ensemble z twórczością jednego z najciekawszych kompozytorów staropolskich, który działał na przełomie renesansu i baroku (pierwszy album zespołu z dziełami Zieleńskiego został uhonorowany Fryderykiem 2021). Znalazły się tu utwory z wydanego w 1611 roku w Wenecji zbioru Offertoria et communiones totius anni – tym razem kluczem ich doboru było przeznaczenie na święta bądź wspomnienia patronów lub świętych związanych z Wrocławiem, Dolnym Śląskiem, a także z Polską. 

Zbiór ofertoriów i komunii Mikołaja Zieleńskiego, obejmujący 110 kompozycji, to bodaj najważniejszy wczesnobarokowy polski druk muzyczny. Po pierwsze, jest niezwykle obszerny – w przypadku rodzimej spuścizny muzycznej z XVII wieku to niespotykane, że aż tak wiele utworów jednego kompozytora zachowało się do czasów dzisiejszych. Po drugie, w moim przekonaniu to najbardziej znaczący pod względem artystycznym zbiór utworów polskiego twórcy okresu wczesnego baroku. To dzieło zasługujące na to, by było powszechnie znane i wykonywane. Dlatego właśnie kontynuujemy pracę nagraniową, czego efektem jest kolejna płyta z repertuarem pochodzącym z tego zbioru.

Offertoria et Communiones totius anni to muzyczne opracowania ofertoriów i komunii na cały rok liturgiczny. Przy niemal każdym utworze zamieszczono informację o jego przeznaczeniu na dane święto lub na konkretną okazję (dodano także rejestr w formie 12-miesięcznego kalendarza z dodatkowymi wskazaniami). Poprzedni album opierał się na historii zbawienia, tym razem kluczem wyboru dzieł na płytę było ich przeznaczenie na święta bądź wspomnienia patronów lub świętych związanych z Wrocławiem, Dolnym Śląskiem, ale też z Polską.

Album zawiera więc utwory poświęcone świętym: Stanisławowi i Wojciechowi – patronom Polski; Janowi Chrzcicielowi – patronowi wrocławskiej katedry; Janowi Apostołowi i Ewangeliście – patronowi dawnej kaplicy wrocławskiego ratusza; Jadwidze Śląskiej – żonie Henryka I Brodatego, księcia wrocławskiego (wspólnie ufundowali klasztor Sióstr Cysterek w Trzebnicy) oraz Dorocie i Wacławowi – wraz ze wspomnianym już Stanisławem byli patronami trzech społeczności, które tworzyły Wrocław: polskiej, niemieckiej i czeskiej. Należy podkreślić, że Narodowe Forum Muzyki, gdzie zarejestrowano nagranie, położone jest nieopodal gotyckiego kościoła pod wezwaniem tych ostatnich trojga świętych. Został on ufundowany w drugiej połowie XIV wieku dla upamiętnienia porozumienia o prawach do Śląska zawartego między polskim królem Kazimierzem Wielkim a Karolem IV Luksemburskim, władcą Czech, jego święci patroni zaś symbolizowali Czechy (św. Wacław), Polskę (św. Stanisław) i niemieckich osadników (św. Dorota).

Dzieła na płycie uzupełniają trzy instrumentalne fantazje, które do naszych czasów przetrwały w postaci zdekompletowanej (nie zachowała się partia najwyższego głosu). W nagraniu wykorzystaliśmy rekonstrukcję brakującej partii przygotowaną przez prof. dr. hab. Marcina Szelesta.

Podczas sesji nagraniowych użyliśmy typowego dla pierwszej połowy XVII wieku instrumentarium, zastosowaliśmy też zdobienia, dyminucje i improwizacje jak najbardziej zgodne z intencjami kompozytora i praktyką wykonawczą tej epoki. Staraliśmy się w ten sposób osiągnąć brzmienie utworów jak najbliższe czasom Zieleńskiego.

Należy podkreślić wspomniany przez dr. Macieja Jochymczyka fakt, że to właśnie we wrocławskiej Bibliotece Miejskiej (Stadtbibliothek Breslau) przechowywany był niegdyś jedyny kompletny druk ofertoriów i komunii, pochodzący z kościoła św. Bernardyna, co w połączeniu z całym kontekstem wynikającym z doboru dzieł powoduje, że można uznać ten album za „wrocławski”.

Andrzej Kosendiak, tekst zamieszczony w booklecie dołączonym do płyty

O całym przedsięwzięciu opowiada w wywiadzie maestro Kosendiak:

Album zarejestrowano w doskonałej akustycznie Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki. Reżyseria nagrań, montaż, mastering: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko (CD Accord). Można go zakupić w Kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w Sklepie NFM.

TYTUŁ: Mikołaj Zieleński II

Wykonawcy:

Andrzej Kosendiak – dyrygent

Wrocław Baroque Ensemble

Aldona Bartnik – sopran [1–2, 5, 8, 10, 12, 15]

Aleksandra Turalska – sopran [1–2, 4–5, 7–8, 10, 14–15]

Daniel Elgersma – kontratenor [4, 6, 8, 10, 12]

Piotr Olech – kontratenor [1, 4, 6, 8, 12, 14–15]

Florian Cramer – tenor [1–2, 4, 6, 8, 10, 12, 14–15]

Maciej Gocman – tenor [1–2, 4, 8, 10, 12, 14–15]

Tomáš Král – bas [1, 4, 6, 8, 10–12, 14–15]

Jaromír Nosek – bas [1–2, 4–8, 10, 12, 15]

Tomasz Łykowski – bas [4, 6, 10, 15]

Zbigniew Pilch – I skrzypce

Mikołaj Zgółka – II skrzypce

Piotr Chrupek – altówka

David Brutti – kornet

William Lyons – dulcjan

Ferdinand Hendrich – puzon altowy

Johannes Kronfeld – puzon tenorowy

Hans-Martin Schlegel – puzon basowy

Přemysl Vacek – teorba

Elena Spotti – harfa

Julia Karpeta – viola da gamba

Łukasz Macioszek – violone

Marta Niedźwiecka – pozytyw

Mikołaj Zieleński

(II poł. XVI w. – po 1611 r.)
Offertoria et communiones totius anni

wyd. Wenecja 1611 (wybór)

1             Iustus ut palma florebit           2'31

(In festo S. Ioannis Apostoli et Evangelistae; offertorium)       

2             Ego sum pastor bonus             2'19

(In festo S. Stanislai; communio)

3             Fantasia a tre*               2'42      

4             Mirabilis Deus                2'13

                (In Communi plurimorum Martyrum extra tempus Paschae; offertorium)                     

5             Feci iudicium 1'49

(In festo S. Dorothae Virginis et Martyris; communio)

6             In virtute tua, Domine              3'04

(In festo Decolations S. Ioannis Baptistae; offertorium)           

7             Qui mihi ministrat       3'55

                (In festo Translatio S. Venceslai Martyris; communio)

8             Ortus de Polonia Stanislaus 2'13

(Motetto de S. Stanislao)

9             Fantasia a tre*               2'31

10          Per merita sancti Adalberti    2'08

(Motetto de S. Adalberto)

11          Exiit sermo inter fratres           3'22

(In festo S. Ioannis Apostoli et Evangelistae; communio)

12          Filiae regum    2'35

(In festo S. Hedvigis Viduae; offertorium)

13          Fantasia a due*             3'53

14          Tu puer, propheta        2'58

(In festo S. Ioannis Baptistae; communio)

15          Iustorum animae         2'45

(In festo Omnium Sanctorum; offertorium)    

                Czas całkowity              41'06

* Rekonstrukcja partii głosu najwyższego – Marcin Szelest

Nagrano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego w dniach 26–28 czerwca 2023 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko (CD Accord), współpraca: Aleksander Sobecki.

NFM 97, ACD 348

Premiera płyty: 30 maja 2025 r.

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

informacja prasowa

„Universal Prayer” – premiera nowego albumu wydanego przez Narodowe Forum Muzyki

20 grudnia 2024 roku miał premierę najnowszy album Narodowego Forum Muzyki, nagrany przez solistów śpiewaków, Polski Narodowy Chór Młodzieżowy oraz instrumentalistów pod dyrekcją Agnieszki Franków-Żelazny i Łukasza Borowicza. Jest to monograficzna płyta poświęcona twórczości Andrzeja Panufnika, zarejestrowana z okazji 110. rocznicy urodzin kompozytora w doskonałej akustycznie Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki. Reżyseria nagrania: Antoni Grzymała, montaż, mastering: Agnieszka Szczepańczyk (CD Accord).

„Andrzej Panufnik ceniony jest przede wszystkim za twórczość symfoniczną. W jego dorobku znajduje się jednak kilka kompozycji z udziałem chóru i one właśnie zostały zebrane na tej płycie. Wszystkie pochodzą z drugiego, brytyjskiego okresu życia kompozytora, choć trzeba zaznaczyć, że w niektórych sięga on i do polskich wątków, i do muzyki stworzonej jeszcze przed wyjazdem z Polski w 1954 roku. Wtedy to Panufnik, korzystając z krótkiego pobytu na sesji nagraniowej dla Radia Szwajcarskiego, zamiast wrócić do kraju, przedostał się dzięki pomocy przyjaciół do Londynu i tam poprosił o azyl polityczny. Polskę odwiedził dopiero w 1990 roku, już po demokratycznych przemianach. Jego muzyka i nazwisko do 1977 roku byty w kraju zakazane. On sam budował w tym czasie zawodową pozycję w Wielkiej Brytanii”.

Beata Bolesławska-Lewandowska, fragment eseju zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty

Płytę można zakupić w Kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w Sklepie NFM.

Tytuł: Universal Prayer
Wykonawcy:

Agnieszka Franków-Żelazny – dyrygentka [1–3], kierownictwo artystyczne Polskiego Narodowego Chóru Młodzieżowego

Łukasz Borowicz – dyrygent [4–9]

Natalia Rubiś – sopran

Małgorzata Krzemień – sopran [2]

Małgorzata Pańko-Edery – mezzosopran

Krystian Adam Krzeszowiak – tenor

Wojtek Gierlach – bas

Malwina Lipiec-Rozmysłowicz, Elżbieta Korelus, Krzysztof Waloszczyk – harfy

Jakub Waszczeniuk, Grzegorz Krause, Piotr Bugaj – trąbki

Eloy Panizo Padrón, Wojciech Jeliński, Filip Kołaczyk – puzony

Iñaki Cuenca, Daniel Kamiński – kotły

Tomasz Kowalczyk – glockenspiel

Roman Perucki – organy

Polski Narodowy Chór Młodzieżowy

Program:

Andrzej Panufnik (1914–1991)

Song to the Virgin Mary / Pieśń do Marii Panny                                              12'02

na chór sześciogłosowy a cappella / for six-part chorus a cappella [1964, rew/ rev. 1969]

sł. / text: Anonim / Anonymous

Modlitwa do Matki Boskiej Skępskiej / Prayer to the Virgin of Skępe              5'52

na głos solowy ǁ chór unisono i organy/ for solo voice ǁ unison chorus and organ [1990]

sł. / text: Jerzy Pietrkiewicz

Invocation for Peace / Inwokacja dla Pokoju                                               7'12

na głosy chłopięce*, dwie trąbki i dwa puzony/ for treble voices*, two trumpets

and two trombones [1972]

sł./ text: Camilla Jessel-Panufnik

Universal Prayer / Modlitwa powszechna                                                    35'00

kantata na cztery głosy solowe, chór mieszany, trzy harfy i organy / cantata for four

solo voices, mixed chorus, three harps and organ [1968–1969]

sł. / text: Alexander Pope

Winter Solstice / Przesilenie zimowe**                                                          [16'39]

kantata na sopran i baryton solo, chór mieszany, trzy trąbki, trzy puzony, kotły

i glockenspiel / cantata for soprano and baritone soloists, mixed chorus, three trumpets, three trombones, timpani and glockenspiel [1972]

sł. / text: Camilla Jessel-Panufnik

Mistletoe Carol / Kolęda o jemiole                                                                  2'03

Chant of the Earth Mather / Pieśń Matki Ziemi                                              3'39

Nativity of the SO/u/N / Narodziny Syna/Słońca                                              4'01

Sermon of St Augustine / Kazanie św. Augustyna                                             3'48

Hymn for the New Year / Hymn na Nowy Rok                                                  3'07

czas całkowity                                                                                                                                       77'05

*Na płycie tę partię wykonują soprany

**Światowa premiera fonograficzna

informacja prasowa

Bach romantycznie. Recenzja solowej płyty Zbigniewa Pilcha „Bach Romantique”

Sięgając po Suity na wiolonczelę solo Johanna Sebastiana Bacha w XIX-wiecznej transkrypcji Ferdinanda Davida, Zbigniew Pilch odnajduje w nich prawdziwe  perły. Eksperymentuje z czasem, z tradycją wykonawstwa historycznego, a także odnosi się do czasów, w których owa transkrypcja powstała. Przede wszystkim zaś, za sprawą swego talentu i wyobraźni muzycznej, wyczarowuje niezwykłe światy, także w wyobraźni słuchacza.

Tempo życia – tempo w muzyce

Dwupłytowy solowy album Zbigniewa Pilcha, który miał swoją premierę 9 sierpnia 2024, może zaskakiwać swoją okładką, ale nie tylko tym. Kiedy jednak bacznie się mu przyjrzymy, zrozumiemy, że maszyna parowa Saxonia – pierwsza lokomotywa powstała w Niemczech w 1838 roku – symbolizuje przede wszystkim nowoczesność, także nowe postrzeganie upływu czasu. A czas to nie tylko tempo życia, ale i tempo w muzyce, ma zatem także istotny wpływ na interpretację utrwalonych utworów Bacha. "(...) interpretacja suit – wyjaśnia swój zamysł artysta – charakteryzuje się wolniejszym tempem niż inne współczesne wykonania, jednakże w moim mniemaniu, jest to najbardziej odpowiednie podejście do tradycji wykonawczej XIX wieku". 

Dlaczego XIX wiek? 

Otóż jest to kolejna niespodzianka. W albumie  „Bach Romantique” znalazła się skrzypcowa transkrypcja sześciu suit Johanna Sebastiana Bacha, której autorem jest Ferdinand David – XIX-wieczny niemiecki skrzypek i kompozytor.  Był koncertmistrzem w Gewandhausie w Lipsku, współpracując z Mendelssohnem, a po jego śmierci został kapelmistrzem orkiestry tej orkiestry. David był blisko związany z Breitkopf & Härtel i innymi wydawnictwami w Lipsku, a także pracował jako redaktor dzieł skrzypcowych, m. in. w 1843 zredagował zbiór sonat i partit J.S. Bacha na skrzypce solo. W tym samym roku David został pierwszym profesorem skrzypiec w nowo powstałym Leipziger Konservatorium für Musik i dokonał transkrypcji suit wiolonczelowych na użytek adeptów tej szkoły.

Dyskretny urok transkrypcji, czyli Suity na wiolonczelę solo J.S. Bacha

Suity na wiolonczelę solo zostały prawdopodobnie skomponowane przez Bacha w latach 1717–1723 na dworze księcia Leopolda w Köthen na potrzeby tamtejszych wiolonczelistów. Nie zachował się żaden rękopis autografu. Najstarszym źródłem jest kopia wykonana przez Johanna Petera Kellnera oraz kopia autorstwa żony Bacha – Anny Magdaleny Bach, powstała prawdopodobnie w latach 1727-1731. Ferdynand David korzystał z tego ostatniego źródła.

W swojej znakomitej książce "Muzyka w Zamku Niebios" John Eliot Gardiner uważa, że skomponowane wówczas sonaty, suity i partity mają rozmyślnie ograniczone medium, by stworzyć potencjał dla interpretacji:

"Aby uchwycić i "zrealizować" ruch harmoniczny u Bacha, zarówno wykonawca, jak i słuchacz zostają wciągnięci w twórczy akt i zmuszeni do jego współkreowania – twierdzi. I dodaje:

"Kompozytorzy dziewiętnastowieczni, rozpoczynając od Mendelssohna i z Busonim jako najbardziej spektakularnym, złapali przynętę i starali się ująć to w swoich transkrypcjach – co tylko podkreśla, jak niezwykłe i oryginalne były pochody akordów Bacha".

Transkrypcja, rozumiana jako opracowanie kompozycji na inny instrument, głos lub zespół niż przewidziano to pierwotnie, dzięki czemu dzieło uzyskuje nowe wcielenie, czasami wręcz nowe życie, była znana od dawna. Przykładem mogą być choćby transkrypcje utworów skrzypcowych utworów Vivaldiego, dokonane przez Johanna Sebastiana Bacha na organy albo "Obrazki z wystawy" Modesta Musorgskiego, powstałe po obejrzeniu akwarel przyjaciela,  Wiktora Hartmanna. Musorgski mocno przeżył jego niespodziewane odejście. Żal z powodu straty przyjaciela sprawił, że każdemu z dziesięciu obrazom, które zrobiły na nim największe wrażenie, poświęcił jedną miniaturę. Z kolei Maurice Ravel przeniósł je z oryginalnej wersji na fortepian na orkiestrę i tak rozpoczął się triumfalny pochód "Obrazków..." przez światowe estrady, co przyczyniło się także do zainteresowania pianistów oryginalną wersją kompozycji. Uroki i możliwości transkrypcji docenia także Zbigniew Pilch.

"Dokonałem transkrypcji wielu utworów przeznaczonych na inne niż skrzypce instrumenty, takich jak np. dzieła lutniowe Jana Sebastiana Bacha czy przeznaczone na violę da gamba fantazje Georga Philippa Telemanna – deklaruje otwarcie. Działania te w sposób znaczący rozszerzają solowy repertuar skrzypcowy". 

Album "Bach Romantique" jest tego kolejnym przykładem. Artysta świadomie sięga po tych, a nie innych wykonawców, a tym razem twórczo wykorzystuje gotową już transkrypcję Ferdynanda Davida, wyłuskując z niej prawdziwe  perły. Eksperymentuje z czasem, z tradycją wykonawstwa historycznego, a także odnosi się do czasów, w których owa transkrypcja powstała. Przede wszystkim zaś, za sprawą swego talentu, wyobraźni muzycznej i wspaniałego instrumentu, wyczarowuje niezwykłe światy także w wyobraźni słuchacza.

Zbigniew Pilch: Najbardziej lubię nagrywać solo /wywiad/

„Mikołaj Dylecki” – nowy album Narodowego Forum Muzyki

13 września 2024 roku swoją premierę miał nowy album Narodowego Forum Muzyki nagrany przez Wrocław Baroque Ensemble pod batutą maestra Andrzeja Kosendiaka – monograficzna płyta poświęcona twórczości Mikołaja Dyleckiego.

"Praca nad przygotowaniem tej płyty rozpoczęła się w 2019 roku, kiedy po raz pierwszy zetknąłem się z muzyką Mikołaja Dyleckiego – fragmenty jego Liturgii Rekwialnej wykonywaliśmy z Wrocław Baroque Ensemble w Kijowie wyjaśnia Andrzej Kosendiak, dyrygent i Dyrektor Artystyczny Wrocław Baroque Ensemble. Wówczas wywarły na mnie duże wrażenie, co wraz z późniejszą pracą nad dziełami tego twórcy i kolejnymi koncertami umacniało we mnie poczucie, że mam do czynienia z wyjątkowym repertuarem. W twór­czości Dyleckiego dochodzi bowiem do fascynującego spotkania Wschodu z Zachodem – język, liturgia i melodyka Kościoła wschodniego współgrają z zachodnimi technikami kompozytorskimi i stylami muzycznymi. Widocz­ne są wyraźne inspiracje polichóralnym stylem weneckim i stile concertato, często odcinki tutti przeplatają się z fragmentami figuracyjnymi w obsadzie solowej. Można dostrzec także elementy retoryki muzycznej.

Oba prezentowane na płycie utwory liturgiczne są przeznaczone na dwa czterogłosowe zespoły wokalne. W moim przekonaniu sposób ich wyko­nania powinien być zbliżony do tego, jak wykonujemy religijną muzykę polichóralną tego okresu, tworzoną dla Kościoła katolickiego w obrządku łacińsko-zachodnim. Mam nieodparte wrażenie, że gdyby uzupełnić obecną w tych dziełach fakturę a cappella o instrumenty typowe dla muzyki euro­pejskiej pierwszej połowy XVII wieku (np. kornety i puzony), czyli instru­mentarium używane m.in. przez kompozytorów połowy XVII wieku, okazałoby się, jak bardzo bliska jest muzyka Dyleckiego temu, co działo się wówczas w Europie Zachodniej. Wydawałoby się, że jest to oczywiste, ponieważ Dylecki miał kontakt z polskimi twórcami – studiował u jezuitów w Wilnie, był zaznajomiony m.in. z dziełami Marcina Mielczewskiego, Jacka Różyckiego, ale przecież nie musiało to skutkować przeniesieniem technik kompozytorskich na grunt muzyki prawosławnej, a jednak to nastąpiło.

Projekt ten był dla mnie okazją do zetknięcia się z muzyką, która powstała na terenie Rzeczypospolitej, ale jednocześnie leży u źródeł ukraińskiej mu­zyki wielogłosowej. Dużym odkryciem był fakt, że jedną z dróg, którymi wie­logłosowość zawitała na grunt muzyki cerkiewnej, była właśnie twórczość Dyleckiego – jego relacje z twórcami polskimi czy też znajomość stylu włoskiego. Co ciekawe, proces ten był jednym z powodów tego, że muzyka cerkiewna nie wróciła już do pełnej monodyczności, takiej jak w XIV czy XV wieku. Mamy więc dowody na to, że ówczesna Rzeczpospolita Obojga Narodów była przestrzenią nieskrępowanej wymiany idei artystycznych i ich wzajemnego przenikania się, że na jej terenie tworzyły się podwaliny integracji europejskiej w obszarze kultury".

Andrzej Kosendiak

Dyrektor Artystyczny Wrocław Baroque Ensemble

Partytury utworów na podstawie rękopisów przygotowała Iryna Gierasimowa (Bazylowa). W tym opracowaniu oba dzieła zostały zarejestrowane po raz pierwszy. Jest to kolejne wydawnictwo ukazujące się w ramach publikowanego przez Narodowe Forum Muzyki i CD Accord od 2012 roku cyklu prezentującego dorobek mistrzów polskiego renesansu i baroku, realizowanego pod dyrekcją Andrzeja Kosendiaka. Album zarejestrowano w doskonałej akustycznie Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki.

Program zawarty na niniejszym albumie będzie prezentowany w ramach tegorocznej, 59. edycji Międzynarodowego Festiwalu Wratislavia Cantans podczas koncertów we Wrocławiu, Krotoszynie i Oleśnicy w dniach 12–15 września. Szczegóły dostępne są na stronie internetowej. Płytę będzie można kupić w miejscach koncertów Wrocław Baroque Ensemble, a także w Kasie NFM, księgarni Niskie Łąki oraz online w Sklepie NFM.

Reżyseria nagrań, montaż, mastering: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko (CD Accord).

Mikołaj Dylecki

Wykonawcy:
Andrzej Kosendiak – dyrygent
Wrocław Baroque Ensemble:

Aldona Bartnik, Aleksandra Turalska – soprany

Piotr Olech, Daniel Elgersma – kontratenory

Maciej Gocman, Florian Cramer – tenory

Volodymyr Andrushchak, Tomáš Král – basy

Program:

Nagrano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, w dniach 30–31 października 2023 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering – Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko

Współpraca: Piotr Papier

NFM 92, ACD 338

Premiera płyty: 13 września 2024

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

informacja prasowa

„Bach Romantique” – premiera nowego albumu Narodowego Forum Muzyki

9 sierpnia 2024 roku swoją premierę ma nowy, dwupłytowy album Narodowego Forum Muzyki "Bach Romantique". To druga solowa płyta skrzypka Zbigniewa Pilcha. Zawiera komplet sześciu suit wiolonczelowych Johanna Sebastiana Bacha we wczesnoromantycznym opracowaniu Ferdinanda Davida na skrzypce solo. Nagrania dokonano w doskonałej akustycznie Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki. Reżyseria nagrań, montaż, mastering: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko (CD Accord).

"Wielki postęp cywilizacyjny w I połowie XIX wieku niewątpliwie miał znaczący wpływ na mentalność społeczeństwa tamtego czasu. Ogromne możliwości, które otwierało wynalezienie maszyn parowych, pozwalały z dużym optymizmem patrzeć w przyszłość rozwoju ludzkości. Można mniemać, że dla ówczesnego człowieka teraźniejszość oraz przyszłość była ważniejsza niż spojrzenie wstecz. Ale jednocześnie rozwój archeologii, szeroko zakrojone badania nad pochodzeniem gatunków i człowieka, budzące się zainteresowanie sztuką dawnych wieków zaowocowały także fascynacją twórczością kompozytorów dawnych epok. W tym momencie dochodzimy do meritum naszych rozważań. W jaki sposób muzyk żyjący w I połowie XIX wieku zinterpretowałby utwór napisany sto kilkadziesiąt lat wcześniej? Czy starałby się dotrzeć do jak najbardziej przypuszczalnie zbliżonego wykonania zgodnego z oryginałem, czy zbudowałby raczej „gmach neobarokowy”, nawiązując do praktyki architektonicznej tamtych czasów?

Najlepszym rozwiązaniem w tym momencie byłoby wsiąść do wehikułu czasu, przenieść się do Lipska połowy XIX wieku oraz zaprzyjaźnić się z Ferdinandem Davidem. Skoro jednak takiej możliwości na razie jeszcze nie mamy, jedną z namiastek wehikułu, której możemy użyć, jest skrzypcowa transkrypcja Davida sześciu suit wiolonczelowych Johanna Sebastiana Bacha".

Zbigniew Pilch, fragment eseju zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty

Bach Romantique            
Wykonawca: Zbigniew Pilch – skrzypce

Program:

Johann Sebastian Bach (1685–1750)
Suity wiolonczelowe

oprac. na skrzypce solo (wyd. ca 1866) – Ferdinand David (1810–1873)

CD 1

III Suita G-dur BWV 1009            [ 23'10 ]

[ 1 ]       Prélude: Allegro                3'56

[ 2 ]       Allemande: Moderato     3'57

[ 3 ]       Corrente: Allegro              3'51

[ 4 ]       Sarabande: Lento             3'55

[ 5 ]       Loure I: Allegro & Loure II             3'42

[ 6 ]       Gigue: Vivace      3'47

IV Suita B-dur BWV 1010            [ 25'02 ]

[ 7 ]       Prélude: Allegro ma non troppo                 3'57

[ 8 ]       Allemande: Allegro          4'36

[ 9 ]       Corrente: Allegro              4'00

[ 10 ]     Sarabande: Lento             4'10

[ 11 ]     Loure I: Allegro ma non troppo & Loure II              4'59

[ 12 ]     Gigue: Allegro     3'18

V Suita g-moll BWV 1011           [ 27'16 ] 

[ 13 ]     Prélude: Adagio. Allegro               6'40

[ 14 ]     Allemande: Moderato     5'46

[ 15 ]     Corrente: Allegro              2'59

[ 16 ]     Sarabande: Lento             4'07

[ 17 ]     Gavotte I: Allegro & Gavotte II     5'20

[ 18 ]     Gigue: Allegretto              2'21

              Czas całkowity  75'44

CD 2

I Suita D-dur BWV 1007              [ 19'52 ]

[ 1 ]       Prélude: Allegro moderato           2'46

[ 2 ]       Allemande: Allegro          4'46

[ 3 ]       Corrente: Allegro              3'28

[ 4 ]       Sarabande: Lento             2'48

[ 5 ]       Minuetto I: Moderato & Minuetto II         4'12

[ 6 ]       Gigue: Vivace      1'50

II Suita a-moll BWV 1008           [ 20'22 ]

[ 7 ]       Prélude: Allegro                3'34

[ 8 ]       Allemande: Moderato     3'30

[ 9 ]       Corrente: Allegro              2'40

[ 10 ]     Sarabande: Lento             4'52

[ 11 ]     Minuetto I: Moderato & Minuetto II         2'56

[ 12 ]     Gigue: Vivace      2'47

VI Suita D-dur BWV 1012           [ 29'48 ]

[ 13 ]     Prélude: Allegro moderato           4'56

[ 14 ]     Allemande: Lento             7'45

[ 15 ]     Corrente: Allegro              4'05

[ 16 ]     Sarabande: Lento             4'20

[ 17 ]     Gavotte I: Allegro & Gavotte II     4'15

[ 18 ]     Gigue: Vivace      4'25

Bonus track:

[ 19 ]     Grave z Sonaty a-moll na skrzypce solo    5'07

              BWV 1003 (oprac. Ferdinand David)

              Czas całkowity  75'36

Nagrano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego w dniach 15–18 lipca 2023 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko (CD Accord)

NFM 91, ACD 337

Premiera płyty: 9 sierpnia 2024

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

Płytę można kupić w Kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w Sklepie NFM.

informacja prasowa

„Dance of Death” – premiera nowego albumu Chóru NFM

21 czerwca 2024 roku ma swoją premierę najnowszy album Narodowego Forum Muzyki, nagrany przez Chór NFM z udziałem Willarda White’a oraz Jana Krzeszowca. Jest to pierwsza płyta zespołu pod dyrekcją Lionela Sowa, który od 2021 roku jest jego szefem artystycznym. 

Mój egzemplarz nagrania :-)

Album zawiera Totentanz op. 12 nr 2 Hugo Distlera, a także Warum ist das Licht gegeben dem Mühseligen op. 74 nr 1 Johannesa Brahmsa, Sarabandę z Partity a-moll na flet solo BWV 1013 Johanna Sebastiana Bacha oraz O Tod, wie bitter bist du op. 110 nr 3 Maxa Regera.

Nagrania dokonano w doskonałej akustycznie Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki. Reżyseria nagrań, montaż, mastering: Aleksandra Nagórko i Antoni Grzymała (CD Accord).

Dance of Death
Wykonawcy:
Lionel Sow – dyrygent
Willard White – narrator
Jan Krzeszowiec – flet
Chór NFM

Program:

1         Johannes Brahms  (1833–1897)

           Warum ist das Licht gegeben dem Mühseligen op. 74 nr 1            11'12

           na chór mieszany a cappella (1877)

           Hugo Distler  (1908–1942)

           Totentanz op. 12 nr 2  na chór mieszany a cappella, narratora i flet (1934)                                                                                                      [ 38'00 ]

2         Erster Spruch – Der Tod                                                            3'12

3         Zweiter Spruch – Der Kaiser                                                    3'02

4         Dritter Spruch – Der Bischof                                                    2'13

5         Vierter Spruch – Der Edelmann                                               3'02

6         Fünfter Spruch – Der Arzt                                                        2'28

7         Sechster Spruch – Der Kaufmann                                           1'54

8         Siebter Spruch – Der Landsknecht                                          2'42

9         Achter Spruch – Der Schiffer                                                   2'42

10       Neunter Spruch – Der Klausner                                               2'54

11       Zehnter Spruch – Der Bauer                                                    2'19

12       Elfter Spruch – Die Jungfrau                                                    2'18

13       Zwölfter Spruch – Der Greis                                                     3'00

14       Dreizehnter Spruch – Das Kind                                                3'45

15       Vierzehnter Spruch                                                                    2'28

16       Johann Sebastian Bach  (1685–1750)

           Sarabanda z Partity a-moll na flet solo BWV 1013 (1717–1723)    5'15

17       Max Reger  (1873–1916)

           O Tod, wie bitter bist du op. 110 nr 3                                     10'08

           na chór mieszany a cappella

           Czas całkowity                                                                           64'56

NFM 90, ACD 335

Premiera płyty: 21 czerwca 2024

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

„Większość z nas, oddając się kontemplacji średniowiecznych przedstawień danse macabre, w których Śmierć prowadzi w korowodzie ludzi wszelkich stanów, nie zwraca uwagi na dźwiękową stronę alegorii. Jest ona jednak bardzo istotna – gdzie ma miejsce taniec, tam musi być i muzyka.

Na najstarszych przedstawieniach, pochodzących z końca średniowiecza, to właśnie Śmierć gra na instrumencie. Co ciekawe, jest to instrument dęty, jak flet czy dudy, lub perkusyjny. W średniowieczu takie instrumentarium kojarzone było z diabłem (skrzypce są w tym kontekście atrybutem nowoczesnym). Wiedza o tym skojarzeniu pozwoliła historykom sztuki zrozumieć genealogię popularnego motywu. Pokrewieństwo ówczesnych wizerunków śmierci i diabła (do którego domeny należała tak cielesna czynność, jak taniec) tłumaczy dydaktyczną funkcję słynnej alegorii, która pojawiła się w Europie po epidemii dżumy w XIV wieku.

W kontekście licznych przedstawień malarskich i tekstów literackich tego okresu zbiór zabytków muzycznych nawiązujących do tańca śmierci jest stosunkowo skromny. Dziewiętnastowieczne realizacje, takie jak Totentanz Ferenca Liszta i Danse macabre Camille’a Saint-Saënsa, niewiele mają wspólnego z klasycznym kształtem alegorii. Dopiero czasy modernizmu i rozwój historycznych nauk o sztuce sprawiły, że kompozytorzy, zgłębiając dawne techniki, wprost odnieśli się do zachowanych średniowiecznych przedstawień. Na wyobraźnię kompozytorów najbardziej wpłynęły malunki pochodzące z Bazylei i Lubeki. Szwajcarski Totentanz zainspirował Arthura Honeggera (La danse des morts) i Franka Martina (Ein Totentanz zu Basel im Jahre 1943), natomiast temu północnoniemieckiemu autorowi hołd złożył Hugo Distler w swoim dziele Totentanz op. 12 nr 2.

(…) W 1932 roku na nieszporach w kościele św. Jakuba, za których oprawę muzyczną odpowiadał Distler, odbyło się przedstawienie oparte na motywie danse macabre – zabrzmiał wówczas niedawno odkryty, renesansowy cykl motetów Leonharda Lechnera Deutsche Sprüche von Leben und Tod. Utwory te, będące zbiorem aforystycznych refleksji nad naturą przemijania, zrobiły na Distlerze ogromne wrażenie. Jego Totentanz nawiązuje do nich zarówno formalnie, jak i pod względem techniki kompozytorskiej. Distler wpisał się w ten sposób w ważny nurt niemieckiego historyzmu. Po gatunek motetu sięgali m.in. Felix Mendelssohn Bartholdy, Robert Schumann, Johannes Brahms i Max Reger. Motet łączył się z istotnymi dla niemieckiej tradycji toposami, co widać na przykładzie kompozycji dwóch ostatnich z wymienionych twórców.

(…) Na niniejszym albumie znajduje się jeszcze jeden utwór – Sarabanda z Partity a-moll na flet solo BWV 1013 Johanna Sebastiana Bacha. Zabrzmi niczym lament samej Śmierci na zgliszczach lubeckiego kościoła. Bach był dla dziewiętnastowiecznej kultury niemieckiej ideałem romantycznego artysty i jednocześnie religijnego rzemieślnika. Ufundowana na podobnych sprzecznościach kultura zrodziła arcydzieła literatury muzycznej, ale też zbrodniczą ideologię nazizmu. To Bachowi każdy z wspomnianych kompozytorów chciał dorównać i to on bywał postrzegany jako dowód na wyższość niemieckiego narodu. A przecież, podobnie jak oni, był tylko kolejnym człowiekiem w korowodzie Śmierci”.

Szymon Atys, fragment eseju zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty

informacja prasowa

„Karol Szymanowski” – premiera nowego albumu wydanego przez Narodowe Forum Muzyki

24 maja 2024 roku swoją premierę miał nowy album Narodowego Forum Muzyki z udziałem Iwony Sobotki (sopran), Chóru NFM oraz NFM Filharmonii Wrocławskiej pod dyrekcją Giancarla Guerrero. Na płycie, która jest w całości poświęcona twórczości Karola Szymanowskiego, znalazły się Uwertura koncertowa E-dur op. 12, Pieśni księżniczki z baśni op. 31 oraz III Symfonia „Pieśń o nocy” op. 27. Nagrania dokonano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki. Reżyseria nagrań, montaż, mastering: Wojciech Marzec, Justyna Popiel i Agnieszka Szczepańczyk (CD Accord).

Wykonawcy:

Iwona Sobotka – sopran

Giancarlo Guerrero Giancarlo Guerrero – dyrygent

Chór NFM

Lionel Sow – kierownictwo artystyczne Chóru NFM

NFM Filharmonia Wrocławska

Program:

KAROL SZYMANOWSKIKAROL SZYMANOWSKI (1882–1937)  

Uwertura koncertowa E-dur op. 12 (2. wersja, 1912–1913)         13'06

Pieśni księżniczki z baśni op. 31 na sopran i orkiestrę* (1915)                            [ 17'53 ]

(sł. Zofia Szymanowska)

   I. Samotny księżyc                                                                                                    4'25

  II. Słowik                                                                                                                  2'52

III. Złote trzewiczki                                                                                                    2'46

IV. Taniec                                                                                                                  1'46

  V. Pieśń o fali                                                                                                           3'44

VI. Uczta                                                                                                                   2'17

III Symfonia „Pieśń o nocy” op. 27 na sopran, chór i orkiestrę (1914–1916)        [ 24'42 ]

(sł. „Mewlana” Dżalaluddin Rumi, przekł. pol. Tadeusz Miciński)

Moderato assai                                                                                                           7'52

Vivace, scherzando                                                                                                      7'32

Largo                                                                                                                         9'17

czas całkowity                                                                                                         55'42

 * Karol Szymanowski opracował na głos i orkiestrę tylko trzy pieśni z cyklu: nr I, II i IV (1933), pozostałe trzy opracował Bruno Dozza: nr III, V i VI (2011–2012).

NFM 89, ACD 315
Premiera płyty: 24 maja 2024

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

Debiut orkiestrowy, jeden z licznych cyklów pieśni, wreszcie krótkie, ale masywne dzieło wokalno-instrumentalne. Rozpiętość lat pomiędzy datami powstania: dwanaście. Znacznie większa – pomiędzy datami premier, w których miesza się historia duża i mała, w tym zwłaszcza pierwsza wojna światowa i obie rosyjskie rewolucje, a także seria osobistych doświadczeń i przewartościowań w świecie duchowym twórcy, a zarazem pechów i splotów okoliczności.

Co – poza osobą autora – łączy te dzieła? Na pozór niewiele, ale pewne wątki da się odnaleźć. Wśród nich i ten, że każde z naszej trójki jest w jakimś stopniu związane z konkretnym tekstem literackim. W „jakimś”, czyli za każdym razem odmiennym. „Pieśni księżniczki z baśni” to przypadek oczywisty: wiersze „umuzycznione”. „III Symfonia”, czyli „Pieśń o nocy”, ma jako kościec semantyczny tekst perskiego mistyka, ale jest dziełem przede wszystkim instrumentalnym i możliwym do wykonania bez głosów.

A „Uwertura”? Zgodnie z duchem – czy manierą – epoki pierwszą wersję dzieła poprzedzało poetyckie motto z poematu „Witeź Włast” Tadeusza Micińskiego (1873–1918), dobrego znajomego kompozytora, postaci kultowej, mówiąc dzisiejszym slangiem, ale także w dawniejszym, ściślejszym znaczeniu: swoistego „maga”, jednego z przywódców polskiej moderny początków XX wieku.

Rafał Augustyn, fragment eseju zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty

Płytę można kupić w kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w sklepie NFM.

informacja prasowa