„French” – nowy album wydany przez Narodowe Forum Muzyki

Ukazał się album "French" – debiutancka solowa płyta flecisty Jana Krzeszowca, nagrana z towarzyszeniem pianisty Tymoteusza Biesa. Zawiera ona utwory Gabriela Faurégo, Philippe’a Gauberta, Dariusa Milhauda oraz Pierre’a Sancana. Album zarejestrowano w doskonałej akustycznie Sali Głównej ORLEN Narodowego Forum Muzyki, a za reżyserię nagrania, montaż i mastering odpowiada Beata Jankowska. Wydawnictwo można zakupić w Kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w Sklepie NFM.

Wykonawcy:

Jan Krzeszowiec – flet

Tymoteusz Bies – fortepian

Program

Philippe Gaubert (1879–1941)

I Sonata na flet i fortepian [22'52]

[1] Modéré 5'10               

[2] Lent 4'25

[3 ] Allegro moderato 6'31

Darius Milhaud (1892–1974)

Sonatina na flet i fortepian op. 76 (1922) [8'44]

[4] Tendre 3'48 

[5] Souple 2'23

[6] Clair 2'29

Gabriel Fauré (1845–1924)

Sonata A-dur op. 13 (1875) [26'45]

oprac. na flet i fortepian – Henner Eppel

[7] Allegro molto 9'20

[8] Andante 7'12

[9] Allegro vivo 4'03

[10] Allegro quasi presto 6'07

Pierre Sancan (1916–2008)

Sonatina na flet i fortepian (1946)

[11] Moderato. Andante espressivo. Animé 9'29

Czas całkowity 61'20

Nagrano w Sali Głównej ORLEN Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, w dniach 16–18 września 2025 roku.

informacja prasowa

 

„Mille Affettii” – nowy album Bruno de Sá, Wrocławskiej Orkiestry Barokowej i Chóru NFM pod dyrekcją Jarosława Thiela

25 października 2024 roku premierę będzie miała płyta „Mille Affetti” – nowy album sopranisty Bruno de Sá, Wrocławskiej Orkiestry Barokowej i Chóru NFM pod dyrekcją Jarosława Thiela. Na krążku wydanym przez Warner Classics/Erato znalazły się arie na sopran i orkiestrę (w tym premiery fonograficzne) Luigiego Cherubiniego, Luigiego Caruso, Felice Alessandriniego, Franza Seydelmanna, Johanna Friedricha Reichardta, Niccolò Antonio Zingarelliego i Wolfganga Amadeusa Mozarta. Album zarejestrowano w doskonałej akustycznie Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki.

TYTUŁ: Mille Affetti

Wykonawcy:

Jarosław Thiel – dyrygent

Bruno de Sá – sopran

Wrocławska Orkiestra Barokowa

Chór NFM

Program:

Mille Affetti
Opera & Sacred Arias

Luigi CHERUBINI (1760–1842)

Mesenzio, re d’Etruria (Firenze, 1782)

Libretto: Ferdinando Casorri, after Virgil (Aeneid)

1. No, non cercar per ora…                                                            5.13

La gran vendetta ancora (Lauso · Atto I Scena 4) *

 

Wolfgang Amadeus MOZART (1756–1791)

Mitridate, re di Ponto (Milano, 1770)

Libretto: Vittorio Amedeo Cigna-Santi, after Jean Racine (Mithridate) transl. Giuseppe Parini

2. Lungi da te, mio bene (Sifare · Atto II, Scena 7)                     10.35

Fabio Forgiarini horn solo

 

Exsultate, jubilate (second Salzburg version)

3. I. Exsultate, jubilate                                                                                     4.26

4. II. Tandem advenit hora                                                                0.50

5. III. Tu virginum corona                                                                   6.11

6. IV. Alleluja                                                                                         2.18

 

Franz Ignaz BECK (1734–1809)

7. L’Isle déserte (1779): Ouverture                                               5.40

 

Luigi CARUSO (1754–1823)

Il fanatico per la musica (Roma, 1781)

Libretto: Carlo Spontoni

8. In mezzo a mil

Zespół NFM

informacja prasowa

„Dance of Death” – premiera nowego albumu Chóru NFM

21 czerwca 2024 roku ma swoją premierę najnowszy album Narodowego Forum Muzyki, nagrany przez Chór NFM z udziałem Willarda White’a oraz Jana Krzeszowca. Jest to pierwsza płyta zespołu pod dyrekcją Lionela Sowa, który od 2021 roku jest jego szefem artystycznym. 

Mój egzemplarz nagrania :-)

Album zawiera Totentanz op. 12 nr 2 Hugo Distlera, a także Warum ist das Licht gegeben dem Mühseligen op. 74 nr 1 Johannesa Brahmsa, Sarabandę z Partity a-moll na flet solo BWV 1013 Johanna Sebastiana Bacha oraz O Tod, wie bitter bist du op. 110 nr 3 Maxa Regera.

Nagrania dokonano w doskonałej akustycznie Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki. Reżyseria nagrań, montaż, mastering: Aleksandra Nagórko i Antoni Grzymała (CD Accord).

Dance of Death
Wykonawcy:
Lionel Sow – dyrygent
Willard White – narrator
Jan Krzeszowiec – flet
Chór NFM

Program:

1         Johannes Brahms  (1833–1897)

           Warum ist das Licht gegeben dem Mühseligen op. 74 nr 1            11'12

           na chór mieszany a cappella (1877)

           Hugo Distler  (1908–1942)

           Totentanz op. 12 nr 2  na chór mieszany a cappella, narratora i flet (1934)                                                                                                      [ 38'00 ]

2         Erster Spruch – Der Tod                                                            3'12

3         Zweiter Spruch – Der Kaiser                                                    3'02

4         Dritter Spruch – Der Bischof                                                    2'13

5         Vierter Spruch – Der Edelmann                                               3'02

6         Fünfter Spruch – Der Arzt                                                        2'28

7         Sechster Spruch – Der Kaufmann                                           1'54

8         Siebter Spruch – Der Landsknecht                                          2'42

9         Achter Spruch – Der Schiffer                                                   2'42

10       Neunter Spruch – Der Klausner                                               2'54

11       Zehnter Spruch – Der Bauer                                                    2'19

12       Elfter Spruch – Die Jungfrau                                                    2'18

13       Zwölfter Spruch – Der Greis                                                     3'00

14       Dreizehnter Spruch – Das Kind                                                3'45

15       Vierzehnter Spruch                                                                    2'28

16       Johann Sebastian Bach  (1685–1750)

           Sarabanda z Partity a-moll na flet solo BWV 1013 (1717–1723)    5'15

17       Max Reger  (1873–1916)

           O Tod, wie bitter bist du op. 110 nr 3                                     10'08

           na chór mieszany a cappella

           Czas całkowity                                                                           64'56

NFM 90, ACD 335

Premiera płyty: 21 czerwca 2024

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

„Większość z nas, oddając się kontemplacji średniowiecznych przedstawień danse macabre, w których Śmierć prowadzi w korowodzie ludzi wszelkich stanów, nie zwraca uwagi na dźwiękową stronę alegorii. Jest ona jednak bardzo istotna – gdzie ma miejsce taniec, tam musi być i muzyka.

Na najstarszych przedstawieniach, pochodzących z końca średniowiecza, to właśnie Śmierć gra na instrumencie. Co ciekawe, jest to instrument dęty, jak flet czy dudy, lub perkusyjny. W średniowieczu takie instrumentarium kojarzone było z diabłem (skrzypce są w tym kontekście atrybutem nowoczesnym). Wiedza o tym skojarzeniu pozwoliła historykom sztuki zrozumieć genealogię popularnego motywu. Pokrewieństwo ówczesnych wizerunków śmierci i diabła (do którego domeny należała tak cielesna czynność, jak taniec) tłumaczy dydaktyczną funkcję słynnej alegorii, która pojawiła się w Europie po epidemii dżumy w XIV wieku.

W kontekście licznych przedstawień malarskich i tekstów literackich tego okresu zbiór zabytków muzycznych nawiązujących do tańca śmierci jest stosunkowo skromny. Dziewiętnastowieczne realizacje, takie jak Totentanz Ferenca Liszta i Danse macabre Camille’a Saint-Saënsa, niewiele mają wspólnego z klasycznym kształtem alegorii. Dopiero czasy modernizmu i rozwój historycznych nauk o sztuce sprawiły, że kompozytorzy, zgłębiając dawne techniki, wprost odnieśli się do zachowanych średniowiecznych przedstawień. Na wyobraźnię kompozytorów najbardziej wpłynęły malunki pochodzące z Bazylei i Lubeki. Szwajcarski Totentanz zainspirował Arthura Honeggera (La danse des morts) i Franka Martina (Ein Totentanz zu Basel im Jahre 1943), natomiast temu północnoniemieckiemu autorowi hołd złożył Hugo Distler w swoim dziele Totentanz op. 12 nr 2.

(…) W 1932 roku na nieszporach w kościele św. Jakuba, za których oprawę muzyczną odpowiadał Distler, odbyło się przedstawienie oparte na motywie danse macabre – zabrzmiał wówczas niedawno odkryty, renesansowy cykl motetów Leonharda Lechnera Deutsche Sprüche von Leben und Tod. Utwory te, będące zbiorem aforystycznych refleksji nad naturą przemijania, zrobiły na Distlerze ogromne wrażenie. Jego Totentanz nawiązuje do nich zarówno formalnie, jak i pod względem techniki kompozytorskiej. Distler wpisał się w ten sposób w ważny nurt niemieckiego historyzmu. Po gatunek motetu sięgali m.in. Felix Mendelssohn Bartholdy, Robert Schumann, Johannes Brahms i Max Reger. Motet łączył się z istotnymi dla niemieckiej tradycji toposami, co widać na przykładzie kompozycji dwóch ostatnich z wymienionych twórców.

(…) Na niniejszym albumie znajduje się jeszcze jeden utwór – Sarabanda z Partity a-moll na flet solo BWV 1013 Johanna Sebastiana Bacha. Zabrzmi niczym lament samej Śmierci na zgliszczach lubeckiego kościoła. Bach był dla dziewiętnastowiecznej kultury niemieckiej ideałem romantycznego artysty i jednocześnie religijnego rzemieślnika. Ufundowana na podobnych sprzecznościach kultura zrodziła arcydzieła literatury muzycznej, ale też zbrodniczą ideologię nazizmu. To Bachowi każdy z wspomnianych kompozytorów chciał dorównać i to on bywał postrzegany jako dowód na wyższość niemieckiego narodu. A przecież, podobnie jak oni, był tylko kolejnym człowiekiem w korowodzie Śmierci”.

Szymon Atys, fragment eseju zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty

informacja prasowa

„Karol Szymanowski” – premiera nowego albumu wydanego przez Narodowe Forum Muzyki

24 maja 2024 roku swoją premierę miał nowy album Narodowego Forum Muzyki z udziałem Iwony Sobotki (sopran), Chóru NFM oraz NFM Filharmonii Wrocławskiej pod dyrekcją Giancarla Guerrero. Na płycie, która jest w całości poświęcona twórczości Karola Szymanowskiego, znalazły się Uwertura koncertowa E-dur op. 12, Pieśni księżniczki z baśni op. 31 oraz III Symfonia „Pieśń o nocy” op. 27. Nagrania dokonano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki. Reżyseria nagrań, montaż, mastering: Wojciech Marzec, Justyna Popiel i Agnieszka Szczepańczyk (CD Accord).

Wykonawcy:

Iwona Sobotka – sopran

Giancarlo Guerrero Giancarlo Guerrero – dyrygent

Chór NFM

Lionel Sow – kierownictwo artystyczne Chóru NFM

NFM Filharmonia Wrocławska

Program:

KAROL SZYMANOWSKIKAROL SZYMANOWSKI (1882–1937)  

Uwertura koncertowa E-dur op. 12 (2. wersja, 1912–1913)         13'06

Pieśni księżniczki z baśni op. 31 na sopran i orkiestrę* (1915)                            [ 17'53 ]

(sł. Zofia Szymanowska)

   I. Samotny księżyc                                                                                                    4'25

  II. Słowik                                                                                                                  2'52

III. Złote trzewiczki                                                                                                    2'46

IV. Taniec                                                                                                                  1'46

  V. Pieśń o fali                                                                                                           3'44

VI. Uczta                                                                                                                   2'17

III Symfonia „Pieśń o nocy” op. 27 na sopran, chór i orkiestrę (1914–1916)        [ 24'42 ]

(sł. „Mewlana” Dżalaluddin Rumi, przekł. pol. Tadeusz Miciński)

Moderato assai                                                                                                           7'52

Vivace, scherzando                                                                                                      7'32

Largo                                                                                                                         9'17

czas całkowity                                                                                                         55'42

 * Karol Szymanowski opracował na głos i orkiestrę tylko trzy pieśni z cyklu: nr I, II i IV (1933), pozostałe trzy opracował Bruno Dozza: nr III, V i VI (2011–2012).

NFM 89, ACD 315
Premiera płyty: 24 maja 2024

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

Debiut orkiestrowy, jeden z licznych cyklów pieśni, wreszcie krótkie, ale masywne dzieło wokalno-instrumentalne. Rozpiętość lat pomiędzy datami powstania: dwanaście. Znacznie większa – pomiędzy datami premier, w których miesza się historia duża i mała, w tym zwłaszcza pierwsza wojna światowa i obie rosyjskie rewolucje, a także seria osobistych doświadczeń i przewartościowań w świecie duchowym twórcy, a zarazem pechów i splotów okoliczności.

Co – poza osobą autora – łączy te dzieła? Na pozór niewiele, ale pewne wątki da się odnaleźć. Wśród nich i ten, że każde z naszej trójki jest w jakimś stopniu związane z konkretnym tekstem literackim. W „jakimś”, czyli za każdym razem odmiennym. „Pieśni księżniczki z baśni” to przypadek oczywisty: wiersze „umuzycznione”. „III Symfonia”, czyli „Pieśń o nocy”, ma jako kościec semantyczny tekst perskiego mistyka, ale jest dziełem przede wszystkim instrumentalnym i możliwym do wykonania bez głosów.

A „Uwertura”? Zgodnie z duchem – czy manierą – epoki pierwszą wersję dzieła poprzedzało poetyckie motto z poematu „Witeź Włast” Tadeusza Micińskiego (1873–1918), dobrego znajomego kompozytora, postaci kultowej, mówiąc dzisiejszym slangiem, ale także w dawniejszym, ściślejszym znaczeniu: swoistego „maga”, jednego z przywódców polskiej moderny początków XX wieku.

Rafał Augustyn, fragment eseju zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty

Płytę można kupić w kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w sklepie NFM.

informacja prasowa

Nowa płyta Filharmonii Sudeckiej z dziełami symfonicznymi Jana Adama Maklakiewicza

To druga płyta wydana w tym roku przez Filharmonię Sudecką im. Józefa Wiłkomirskiego w Wałbrzychu i zarazem druga część jej projektu rozpoczętego w 2021 roku, dotyczącego twórczości Jana Adama Maklakiewicza – wybitnego polskiego kompozytora XX wieku. Płyta „Jan Adam Maklakiewicz Dzieła Symfoniczne #2” ma swoją premierę 24 listopada 2023 r. 

Data wydania tego albumu nie jest przypadkowa, 24 listopada jest bowiem dniem urodzin Jana Adama Maklakiewicza, który przyszedł na świat w 1899 r. Utwory zgromadzone na płycie należą do jego późnej twórczości, obejmującej lata 1930-1947. Są to: „Madonny” - cztery pieśni na sopran i orkiestrę, „Koncert wiolonczelowy”, cztery „Pieśni japońskie” na sopran i orkiestrę oraz „Tango symfoniczne”, w wykonaniu Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Sudeckiej, sopranistki Joanny Freszel i wiolonczelisty Tomasza Darocha pod dyrekcją Bartosza Żurakowskiego. 

Tomasz Daroch, fot. Łukasz Rajchert

„Koncert wiolonczelowy” Jana Adama Maklakiewicza został skomponowany dla wybitnego polskiego wiolonczelisty – Kazimierza Wiłkomirskiego. Tuż po swojej prapremierze utwór ten otrzymał nagrodę państwową, zachwycając zwłaszcza oryginalnym i bogatym instrumentarium. „Jest to absolutnie wyjątkowe dzieło – mówi Tomasz Daroch – ponieważ łączy wiele stylów. Jest pierwiastek impresjonistyczny, jest też dużo polskiego folkloru, a nawet przedwojennej muzyki filmowej. Jest to bardzo ciekawa fuzja różnych stylów a ostatecznie cały koncert prezentuje się niezwykle lirycznie i bardzo romantycznie”.

Joanna Freszel wspominając pracę nad płytą przyznaje: „Miałam przyjemność uczestniczyć w nagraniu pieśni „Madonny”, dziele, które ma tutaj swoją premierę fonograficzną z czego się szalenie cieszę. W moim odczuciu jest to materiał niezwykle wartościowy i nie pojmuję dlaczego „Madonny” dotychczas nie były „odkopane”, a tym bardziej wykonywane”. 

Joanna Freszel, fot. Anna Konieczna-Purchała

Od 24 listopada 2023 r. płyta jest dostępna do odsłuchania i kupienia w cyfrowej wersji w serwisie Bandcamp (https://filharmoniasudecka.bandcamp.com/album/jan-adam-maklakiewicz-dzie-a-symfoniczne-2). Jej fizyczne egzemplarze na nośniku CD trafią do sprzedaży podczas I Festiwalu Bożonarodzeniowego, który odbędzie się w Filharmonii Sudeckiej w dniach 8-17 grudnia 2023 r. Dla wielu melomanów płyta „Jan Adam Maklakiewicz Dzieła Symfoniczne #2” może być ciekawym pomysłem na świąteczny prezent. 

Bartosz Żurakowski, fot. materiały prasowe FS

Wydanie płyty zostało dofinansowane ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Muzyczny ślad 2023”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. patronem medialnym płyty jest TVP Kultura.

informacja prasowa

Barokowa i ponadczasowa – muzyka Kaspara Förstera jr. na płycie Narodowego Forum Muzyki /recenzja/

We wrześniu tego roku ukazała się monograficzna płyta zawierająca kompozycje Kaspara Förstera: "Sacrae cantiones”. To kolejne wydawnictwo ukazujące się w ramach cyklu prezentującego twórczość mistrzów polskiego renesansu i baroku, które przygotowało Narodowe Forum Muzyki i CD Accord. Kompozycje wykonuje Wrocław Baroque Ensemble pod dyrekcją Andrzeja Kosendiaka. Piękna, kontemplacyjna muzyka zawarta na tej płycie w pełni ukazuje kompozytorski talent Kaspara Förstera.

Mój egzemplarz płyty "Kaspar Förster – Sacrae cantiones” 

Kaspar Förster jr - barokowy kapelmistrz z Gdańska

Płyta przybliża melomanom twórczość kompozytora, którego Christoph Bernhard stawia w rzędzie takich mistrzów, jak Heinrich Schütz i Johann Caspar Kerll. Kaspar Förster jr   był gdańszczaninem (ochrzczonym tamże 28 lutego 1616) i pochodził z muzykalnej rodziny – był synem kompozytora, kapelmistrza i kantora w Kościele Mariackim, Kaspara Förstera starszego, u którego pobierał pierwsze nauki. Mając zaledwie siedemnaście lat udał się w 1633 roku do Rzymu, gdzie studiował  w Collegio Germanico pod opieką Giacoma Carissimiego, który przekazał mu styl podniosły, zdolny do wyrażania silnych, skontrastowanych emocji, ale także bazujący na zmysłowych walorach śpiewu. W tym czasie bywał także na dworze Medyceuszów we Florencji, a po czterech latach studiów muzycznych został zaproszony w 1637 roku do Warszawy, gdzie w ramach uroczystości weselnych brał udział jako śpiewak w wystawieniu La Santa Cecilia. Podobno miał niesłychaną skalę głosu: od altu do głębokiego basu. W latach 1637-1651 sprawował funkcję dyrygenta chóru, śpiewał także w kapeli królewskiej w Warszawie La Santa Cecilia. Z dworem królewskim Władysława IV  był związany aż przez 15 lat. Władysław IV był wielbicielem opery i w ogóle muzyki włoskiej, więc sprowadzał na dwór włoskie orkiestry i śpiewaków. Dzięki temu właśnie swoją wiedzę i umiejętności muzyczne mógł rozwijać młody utalentowany śpiewak (wówczas jeszcze nie kompozytor) pod opieką działającego na dworze włoskiego kompozytora Marco Scacchiego. 

Z czasem stał się na tyle sławny, że w 1652 roku udał się do Kopenhagi na zaproszenie króla Fryderyka III, na którego dworze pracował z trzyletnią przerwą do 1667 roku. Kilkakrotnie odwiedził Wenecję i studiował ponownie u Giacomo Carissimiego, odgrywając przy tym ważną rolę w popularyzacji stylu włoskiego w Europie północnej. Z czasem Förster będzie powracał do rodzinnego Gdańska, a ostatnie lata życia spędzi w Oliwie. 

Muzyka tego kompozytora to przede wszystkim koncerty kościelne, biblijne dialogi (stanowiące wczesną fazę oratorium) i instrumentalne sonaty. Bardzo silne są w niej elementy włoskie – rodzaj wokalnej kantyleny, ale i charakterystycznego zdobnictwa. Charakteryzuje ją silna emocjonalność oraz bogate słownictwo retoryczne, dające słowom właściwy ekwiwalent muzyczny. Obecnie muzyka ta przeżywa swój renesans, a to za sprawą nagrań zespołu Il Tempo Agaty Sapiechy: "Vanitas Vanitatum" (1999), z charakterystycznym dla baroku motywem przemijania oraz "Mistrzowie i uczeń" (2008). Ten drugi album prezentuje twórczość Kaspara Förstera  na tle kompozycji jego nauczycieli. Förster to tytułowy uczeń, a jego mistrzowie to: Giacomo Carissimi – najsłynniejszy twórca swoich czasów oraz Marco Scacchi – kapelmistrz na dworze  króla Władysława IV i Jana Kazimierza. 

Sacrae cantiones”, czyli ponadczasowe piękno

Tym bardziej cieszy, że Wrocław Baroque Ensemble również sięgnął po dzieła tego interesującego.  kompozytora. Płyta „Kaspar Förster – Sacrae cantiones” jest tematycznie jednorodna i zawiera, jak na to wskazuje jej tytuł, pieśni religijne. Kompozytor był katolikiem i pozostawił m. in. trzy oratoria, 35 kantat (koncertów) oraz Domine Dominus noster à 10. 

Jak zapowiada w załączonym do płyty wydawnictwie maestro Andrzej Kosendiak –  dyrygent, a zarazem spiritus movens serii płyt prezentujących muzykę dawną: "Na niniejszym albumie znalazło się kilkanaście koncertów kościelnych, które wybraliśmy z zachowanych dzieł kompozytora. (...) Utwory, które przetrwały do naszych czasów, pochodzą z różnych źródeł i najprawdopodobniej nie formowały żadnego cyklu".

Wspólnego mianownika należałoby szukać przede wszystkim w tekstach utworów śpiewanych po łacinie, a będących rodzajem psalmów dziękczynnych, począwszy od pierwszego, który płytę rozpoczyna: Credo quod Redemptor (Wierzę, że Wybawca mój żyje) na głos altowy i tenorowy, z pięknym, czułym akompaniamentem skrzypiec, z którym toczą naprzemiennie dialog, są to bowiem rozważania na temat Zmartwychwstania, którym towarzyszy nadzieja na zmartwychwstanie własne. To przede wszystkim modlitwa pochwalna:

Chwal, duszo moja Pana,

Życiem moim będę chwalił Pana,

Życiem moim Bogu memu śpiewał,

dopóki żyję

Credo quod redemptor, Wrocław Baroque Ensemble, Daniel Elgersma (kontratenor) 

i Maciej Gocman (tenor)

Adresatem psalmu jest Jezus Chrystus albo Bóg Ojciec (Jahwe), jak w przypadku trzeciego utworu: Celebramus Te Jehova, w którym chór prosi Jahwe, by uśmierzył swój gniew, chwali Jego sprawiedliwość, a także łaskawość, bo jest też Zbawicielem:

Miejmy ufność, nie lękajmy się,

bo mocą naszą jest Pan,

On stał się dla nas zbawieniem

Piękno poruszających poetyckich tekstów, mówiącym o relacji człowieka do Boga, podkreśla uroda muzyki: zarówno ludzkiego głosu, jak też instrumentów: liryzm skrzypcowych pasaży, jak choćby w O bone Jesu (O, dobry Jezu), kiedy sopran Aldony Bartnik zdaje się wznosić wysoko ku niebu, czemu towarzyszą, niczym skrzydła, dźwięki skrzypiec. Bogactwo barokowej retoryki – od solowych partii lirycznych po chóralne, powtórzenia, gradacje, kontrasty – wszystko to sprawia, że jest to muzyka pełna emocji, od czułości do dramatyzmu.

Piękna barokowa różnorodność muzyki zaprezentowana na tej płycie w pełni ukazuje kompozytorski talent Kaspara Förstera juniora i z pewnością pretenduje do Nagrody Muzycznej Fryderyk. Posłuchajmy więc!

O, bone jesu, wyk. Wrocław Baroque Enseble

„Polish Cello Quartet – Chopin Project” – nowy album wydany przez Narodowe Forum Muzyki

 17 listopada 2023 roku polską premierę będzie miał nowy album Narodowego Forum Muzyki, nagrany przez Polish Cello Quartet i poświęcony Fryderykowi Chopinowi. Na płycie, która jest drugim krążkiem zespołu, znalazł się wybór dzieł i gatunków kluczowych dla twórczości Chopina: mazurki, walce, preludia, nokturny i etiuda. Album zawiera transkrypcje na kwartet wiolonczelowy Chopinowskich utworów zamówione przez zespół u trojga kompozytorów: Sabiny Meck, Piotra Mossa i Leszka Kołodziejskiego.

Płytę zarejestrowano w doskonałej akustycznie Sali Czerwonej Narodowego Forum Muzyki. Reżyseria nagrania, mastering: Agnieszka Szczepańczyk, Antoni Grzymała (CD Accord), montaż: Agnieszka Szczepańczyk. Album można kupić w Kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w Sklepie NFM.

TYTUŁ: Polish Cello Quartet – Chopin Project
Wykonawcy: Polish Cello Quartet:
Tomasz Daroch, Wojciech Fudala, Krzysztof Karpeta, Adam Krzeszowiec – wiolonczele

Fryderyk Chopin (1810–1849)

1. Mazurek F-dur WN 25                                                                                    1′24

2. Mazurek a-moll op. 17 nr 4                                                                           4′24

3. Mazurek B-dur op. 7 nr 1                                                                              2′30

4. Preludium e-moll op. 28 nr 4 Prelude in E minor, Op. 28 No. 4             2′15

5. Preludium h-moll op. 28 nr 6 Prelude in B minor, Op. 28 No. 6             1′59

6. Preludium gis-moll op. 28 nr 12                                                                   1′15

7. Preludium c-moll op. 28 nr 20                                                                     2′13

8. Preludium Des-dur op. 28 nr 15 „Deszczowe”                                          6′03

9. Walc Des-dur op. 64 nr 1 „Minutowy”                                                       2′16

10. Lento con gran espressione [Nokturn] cis-moll WN 37                         4′16

11. Walc cis-moll op. 64 nr 2                                                                             3′34

12. Etiuda cis-moll op. 25 nr 7                                                                          5′31

13. Walc h-moll WN 19                                                                                      3′50

14. Nokturn Es-dur op. 9 nr 2                                                                            4′06

15. Walc Es-dur op. 18 „Grande Valse Brillante”                                           6′12

Czas całkowity                                                                                                     51′57

Opracowania na kwartet wiolonczelowy:

Sabina Meck [1, 3–5, 8, 10–11, 15]

Piotr Moss [2, 7, 9, 14]

Leszek Kołodziejski [6, 12–13]

Oddajemy w Państwa ręce album z transkrypcjami utworów kompozytora bliskiego naszym sercom. Od zawsze chcieliśmy usłyszeć twórczość fortepianową Fryderyka Chopina w odsłonie wiolonczelowej, a inspiracją dla nas były opracowania Auguste’a Franchomme’a i nagrania kwartetu wokalnego Novi Singers.

Nadzwyczajna śpiewność i emocjonalność, w naszym odczuciu, wyróżniają muzykę Chopina w sposób szczególny. Z uwagi na idiomatyczne podobieństwo wiolonczeli do głosu ludzkiego ośmieliliśmy się zrealizować ten projekt – jeden z najbardziej szalonych i oryginalnych w naszej karierze. Praca nad Chopinowskim repertuarem była dla nas wspaniałą artystyczną przygodą. Z radością dzielimy się z Państwem jej rezultatami.

Polish Cello Quartet, tekst zamieszczony w booklecie dołączonym do płyty 

Płyta zespołu Polish Cello Quartet z utworami Chopina (…) przynosi transkrypcje na kwartet wiolonczelowy autorstwa Sabiny Meck, Piotra Mossa i Leszka Kołodziejskiego. Uwagę zwraca już sam nieczęsto spotykany skład wykonawczy: cztery wiolonczele. W kontekście życia i twórczości Fryderyka Chopina ta obsada ma pewien wyjątkowy walor, a dotyczy on specyfiki instrumentu. Otóż Chopin lubił wiolonczelę i chętnie tworzył muzykę na ten instrument. Co więcej, przyjaźnił się z wiolonczelistami. Jako młodzieniec bywał w Antoninie, w dworku myśliwskim księcia Antoniego Radziwiłła – mecenasa sztuki, polityka, wiolonczelisty i kompozytora. Chopin doceniał talent kompozytorski arystokraty, obaj razem muzykowali, a dla poszerzenia wspólnego repertuaru młody Fryderyk skomponował Poloneza C-dur na wiolonczelę i fortepian (później dopisał jeszcze do niego Introdukcję). Bliskim przyjacielem Chopina był znakomity francuski wiolonczelista Auguste Franchomme, również kompozytor i pedagog. Dokonał on transkrypcji wybranych utworów Chopina oraz z nim występował. To jemu polski kompozytor zadedykował ostatnie wielkie arcydzieło, jakim była Sonata g-moll op. 65 na fortepian i wiolonczelę. Tak więc to właśnie wiolonczelę uważać można – po fortepianie, a przed głosem ludzkim – za drugi istotny dla twórczości Chopina instrument. Pozwala to uznać wiolonczelowe opracowania jego dzieł za historycznie „uprzywilejowane”.

Artur Bielecki, fragment eseju zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty

Nagrano w Sali Czerwonej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, w dniach 18–20.03.2023.

Reżyseria nagrania, mastering: Agnieszka Szczepańczyk, Antoni Grzymała

Montaż: Agnieszka Szczepańczyk

NFM 88, ACD 326

Polska premiera płyty: 17 listopada 2023 r.

Światowa premiera płyty: 5 stycznia 2024 r.

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

Zespół NFM

informacja prasowa

„Kaspar Förster – Sacrae cantiones” – nowy album wydany przez Narodowe Forum Muzyki

15 września 2023 roku miał premierę nowy album Narodowego Forum Muzyki nagrany przez Wrocław Baroque Ensemble pod dyrekcją Andrzeja Kosendiaka – monograficzna płyta poświęcona dorobkowi Kaspara Förstera, jednego z najciekawszych twórców XVII wieku. Zawiera ona kilkanaście koncertów kościelnych (niektóre zostały nagrane po raz pierwszy) wybranych ze wszystkich zachowanych dzieł kompozytora, wydanych w ramach serii Fontes Musicae in Polonia pod redakcją Larsa Berglunda.

To kolejne wydawnictwo ukazujące się w ramach przygotowywanego przez Narodowe Forum Muzyki i CD Accord od 2012 roku cyklu prezentującego twórczość mistrzów polskiego renesansu i baroku pod dyrekcją Andrzeja Kosendiaka. Album zarejestrowano w doskonałej akustycznie Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki. Płytę można kupić w Kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w Sklepie NFM.

„Gdybyśmy spojrzeli na Kaspara Förstera juniora z dzisiejszej perspektywy, moglibyśmy śmiało uznać go za prawdziwego Europejczyka. Pochodził z królewskiego Gdańska, a jego życie było związane z licznymi ośrodkami, m.in. Warszawą, Rzymem czy Kopenhagą. Odbył też szereg podróży, miał więc okazję zetknąć się z wieloma znakomitymi artystami tamtych czasów, jak choćby Marco Scacchi i Marcin Mielczewski (na dworze Władysława IV) czy Giacomo Carissimi, który zainspirował go do komponowania dzieł dramatycznych. Kontakty te w połączeniu z wybitnym, wszechstronnym talentem Förstera (oprócz zdolności kompozytorskich miał też ponadprzeciętne umiejętności wokalne) zaowocowały wyjątkową spuścizną, która odzwierciedla popularne tendencje stylistyczne pierwszej połowy XVII wieku. Na niniejszym albumie znalazło się kilkanaście koncertów kościelnych, które wybraliśmy z zachowanych dzieł kompozytora. Nazwa płyty, Sacrae cantiones, to także tytuł publikacji z jego kompozycjami wydanej w ramach serii Fontes Musicae in Polonia pod redakcją Larsa Berglunda. Utwory, które przetrwały do naszych czasów, pochodzą z różnych źródeł i najprawdopodobniej nie formowały żadnego cyklu.

Wszystkie dzieła Förstera wyróżnia klarowność formy i melodyjność. Prezentowane na płycie koncerty kościelne są kunsztownymi, zachwycającymi perełkami. To bardzo dobrze skomponowane (szczególnie pod względem wokalnym), niewielkich rozmiarów utwory, w których wykorzystano niekiedy wyrafinowane, ale wciąż proste środki. Förster pokazuje się w nich jako wytrawny dramaturg, umiejętnie bowiem stosuje środki retoryki muzycznej, by podkreślić emocje wynikające z tekstu literackiego, co jednocześnie zapewnia wyjątkową ciągłość narracyjną.

To już kolejne wydawnictwo z serii Muzyka I Rzeczypospolitej. Dzieła Kaspara Förstera juniora idealnie wpisują się w ten cykl, stanowią bowiem ważny element polskiej i europejskiej sceny muzycznej tamtych czasów. Twórczość kompozytora ukazuje również ówczesną Europę jako wspólnotę kulturową i społeczną, w której Förster mógł – pomimo rozdrobnienia i różnych podziałów administracyjnych – z łatwością przekraczać geograficzne granice, znajdując zatrudnienie i uznanie wszędzie, gdzie się pojawił”.

Andrzej Kosendiak, tekst zamieszczony w booklecie dołączonym do płyty

Kaspar Förster – Sacrae cantiones

Wykonawcy:

Andrzej Kosendiak – dyrygent

Wrocław Baroque Ensemble:

Aldona Bartnik – sopran [3, 5–8, 10, 12]

Aleksandra Turalska – sopran [2–4, 8, 10–12]

Piotr Olech – kontratenor [2, 4, 6–7]

Daniel Elgersma – kontratenor [1, 5, 7, 11]

Maciej Gocman – tenor [1, 4, 5, 7]

Jaromír Nosek – bas [2, 4–7, 9, 11–12]

Zbigniew Pilch – skrzypce

Mikołaj Zgółka – skrzypce

Anna Nowak-Pokrzywińska – altówka

Přemysl Vacek – teorba

Maximilian Ehrhardt – harfa

Julia Karpeta – viola da gamba

Krzysztof Karpeta – violone

Marta Niedźwiecka – pozytyw

Program:

KASPAR FÖRSTER JR (1616–1673)

1              Credo quod redemptor                                     5'28

                na alt, tenor, 2 skrzypiec i b.c.

2              O bone Jesu                                                           8'26

                na sopran, alt, bas, 2 skrzypiec i b.c.            

3              Celebramus te Jehova*                                     6'10

                na 2 soprany, 2 skrzypiec i b.c.                      

4              Peccavi super numerum*                                 5'44

                na sopran, alt, tenor, bas, 2 skrzypiec i b.c.        

5              Quanta fecisti Domine*                                     11'37

                na sopran, alt, tenor, bas, 2 skrzypiec, violę

                da gamba i b.c.

6              Benedicam Dominum*                                      5'57

                na sopran, alt, bas, 2 skrzypiec i b.c.            

7              Domine Dominus noster**                                         8'01

                na sopran, 2 alty, tenor, bas, 2 skrzypiec, altówkę, violę

                da gamba, violone i b.c.                                               

8              O dulcis Jesu*                                                                   4'03

                na 2 soprany i b.c.                                                          

9              Jesu dulcis memoria                                                       6'32

                na bas, 2 skrzypiec i b.c.                                              

10            Redemptor Deus*                                                          5'38

                 na 2 soprany, 2 skrzypiec i b.c.                                  

11            Intenderunt arcum*                                                      5'08

                 na sopran, alt, bas i b.c.                                               

12            Ad arma fideles                                                               4'36

                 na 2 soprany, bas i b.c.                                                 

Czas całkowity                                                                                 77'22

* Światowa premiera nagrania.

** Oryginalna obsada wokalna tego utworu to 2 soprany, alt, tenor, bas, którym towarzyszy basso continuo i 5 instrumentów smyczkowych, określanych w źródłach jako viola.

Nagrano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, w dniach

13–15 września 2021 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko.

NFM 84, ACD 316

Premiera płyty: 15 września 2023 r.

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

„Canticles of Light” – premiera nowego albumu Chóru NFM pod dyrekcją Agnieszki Franków-Żelazny

6 stycznia 2023 roku będzie miał premierę nowy album Chóru NFM pod dyrekcją Agnieszki Franków-Żelazny – "Canticles of Light". Na płycie wydanej przez Signum Records znalazły się utwory Boba Chilcotta (w tym kompozycja napisana specjalnie dla Chóru NFM), a także dzieła Cecilii McDowall, Francisa Potta i Jamesa MacMillana.

Okładka płyty

"Canticles of Light" to dziewiąty album z kompozycjami Boba Chilcotta wydany przez Signum Records. Oprócz utworów napisanych przez tego artystę płyta zawiera dzieła innych kompozytorów, takich jak Cecilia McDowall, Francis Pott i James MacMillan. Całość została starannie wybrana przez Boba Chilcotta i Agnieszkę Franków-Żelazny.

Okrzyknięty przez „The Observer” „współczesnym bohaterem brytyjskiej muzyki chóralnej”, kompozytor i dyrygent Bob Chilcott przez całe życie był związany ze śpiewem i chóralistyką. Jako kompozytor dysponuje pokaźnym katalogiem utworów opublikowanych przez Oxford University Press, który odzwierciedla jego szerokie spojrzenie na style i gatunki muzyczne.

Z ciemności w światło to temat, który wciąż angażuje artystów, muzyków, filozofów i myślicieli wszystkich czasów, a temat ten, w połączeniu z rozważaniami o pamięci

nadziei, odkupieniu i akceptacji to wątek łączący całą muzykę wykonaną na tym nagraniu.

Bob Chilcott, fragment eseju zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty.

Wykonawcy:

Agnieszka Franków-Żelazny – dyrygent

Chór NFM

Instrumentaliści NFM Filharmonii Wrocławskiej

Program:

Bob Chilcott Canticles of Light

I. Te lucis ante terminum

II. Christe, qui, splendor et dies

III. O nata lux de lumine

Bob Chilcott Move him into the sun

I. Song of Songs

II. Spring Offensive

III. Apologia pro Poemate meo

IV. Futility

V. Winter Song

(solo: Małgorzata Ciężka-Kątnik, Bianka Maxim, Aleksandra Turalska, Ewelina Wojewoda – wysokie głosy, Sebastian Mach – tenor)

Cecilia McDowall Standing as I do before God

(solo: Dagmara Kołodziej-Gorczyczyńska – sopran)

Francis Pott Lament

James MacMillan A Child’s Prayer

(solo: Aleksandra Turalska, Dagmara Kołodziej-Gorczyczyńska – soprany)

Bob Chilcott Sing the Colour of Peace*

(solo: Sebastian Mach – tenor)

* kompozycja napisana dla Chóru NFM

Nagrano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu, w dniach 23–26 marca 2019 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Agnieszka Szczepańczyk

Wydawca: Signum Records

Premiera płyty: 6.01.2023

Płyta będzie wkrótce dostępna w Kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w Sklepie NFM.

informacja prasowa

Johann David Heinichen: "Dresden Vespers" /recenzja płyty/

W belgijskiej wytwórni Accent zostało zarejestrowane piękne nagranie "Nieszporów" oraz "Litanii na święto św. Franciszka Ksawerego" - wspaniały wybór dzieł kościelnych niemieckiego kompozytora późnego baroku - Johanna Davida Heinichena. To owoc współpracy  Wrocławskiej Orkiestry Barokowej pod dyrekcją Jaroslawa Thiela z Ensemble Polyharmonique.

Johann David Heinichen - nadworny kompozytor Augusta II Mocnego

W czasach Johanna Davida Heinichen XVIII-wieczne Drezno przybrało kształt wspaniałej barokowej rezydencji, stąd przydomek „Florencja nad Łabą”. Szczególną rolę w reprezentacji władzy politycznej odgrywała wówczas muzyka, a Drezdeńska Orkiestra Dworska słynęła w całej Europie. Życie dworskie w Dreźnie miało charakter protestancki, pomimo podyktowanego polityką nawrócenia na wiarę katolicką elektora Augusta „Mocnego” i jego syna, księcia elektora Fryderyka Augusta II. Zmiana ta zaszła w związku z z małżeństwem księcia elektora z katoliczką Marią Józefą - córką cesarza Józefa I. Odtąd należało ustanowić nowy dwór i stworzyć muzykę kościelną na wzór wiedeńskiego dworu cesarskiego. W rezultacie protestancki dyrygent dworski Johann David Heinichen zaczął komponować  muzykę, jakiej od niego oczekiwano. Tak powstały „Nieszpory na uroczystość św. Ksawerego”, którymi uczczono ulubionego świętego żony elektora.  Maria Józefa mianowała ponadto św. Ksawerego specjalnym patronem Drezna. Na uroczystości weselne odbywające się w Dreźnie w 1719 roku Heinichen skomponował serenatę La gara degli Dei („Konkurs bogów” – wystawiony 10 września 1719) oraz Diana sull'Elba (wystawioną 18 września 1719 na bogato zdobionej nawie głównej w kształcie olbrzymiego małża. Słuchacze byli tak zadowoleni z kompozycji Heinichena, że ​​jego pensja wzrosła o 300 do 1500 talarów 😀. W październiku tego samego roku na zamku Moritzburg została wystawiona Serenata di Moritzburg Heinichena, która miała uświetnić królewskie polowanie.

Zanim Johann David Heinichen został  kapelmistrzem na dworze Augusta II Mocnego, wraz z Johannem Sebastianem Bachem (z którym był zaprzyjaźniony) pracował na dworze księcia Leopolda von Anhalt-Cöthen. W jego operze w Naumburgu wystawiono opery Heinichena: Olympia vendicata (1709) oraz Szczęśliwa zmiana miłości czyli Paryż i Helena (1710) - jedyną zachowaną w całości operę tego okresu. W tym czasie Heinichen podróżował do Włoch, gdzie poznał wielkich kompozytorów tworzących w Wenecji: Antonio Lottiego, Antonino Biffi, Tomaso Albinoniego, Alessandro Marcello, Benedetto Marcello i z pewnością także Antonio Vivaldiego, który miał największe znaczenie dla rozwoju stylu niemieckiego muzyka. 

Poza operami Heinichen skomponował kilkanaście mszy oraz Requiem, a także dziesięć wersji Magnificat, trzydzieści psalmów, antyfony Maryjne, Te Deum, litanie... Można więc powiedzieć, że bardzo dobrze wywiązał się z nałożonego nań obowiązku pisania katolickiej muzyki kościelnej.

Nieszpory Drezdeńskie 

Nagranie nieszporów rozpoczyna Dixit Dominus (piękne solowe głosy zespołu Ensemble Polyharmonique), które kończy podniosłe, chóralne Gloria Patri. Po czym następuje Confitebor - piękny "roztańczony" radością utwór, w którym pojedyncze głosy splatają się tworząc zarazem wspólne wyznanie wiary.  Po czym słyszymy Psalm 1  Beatus vir (Szczęśliwy mąż, który nie był między złymi w radzie) - zagrany i zaśpiewany w innej tonacji ((E flat major). Po nim następuje Psalm 113 Laudate pueri (Chwalcie, słudzy Pańscy,// chwalcie imię Pana) - solo tenoru, sopranu i altu przeplatane partiami chóralnymi. Drugą część (Suscitans) wypełnia piękne solo basu (Cornelius Uhle), a kończy chóralne, podniosłe Gloria Patri (Chwała Panu). Po nich wysłuchamy cudnego, radosnego Laudate Dominum (Psalm 117, Chwalcie Pana, wszystkie narody), by wreszcie nacieszyć ucho pięknym czteroczęściowym Magnificat. Znowu na plan pierwszy wydobywają się piękne arie solowe: sopran Joovan Chung, alt Piotra Olecha, bas Matthiasa Lutze, tenor Johannesa Gaubitza. 

Być może najbardziej poruszający jest Alma Redemptoris Mater - delikatnie pulsujące smyczki brzmią niczym bicie serca, dla którego kontrast stanowi układ chóralny. Nie zabrakło tu także pojedynczych przeplatających się głosów: sopranu, altu, basu (Magdalene Harer, Alexander Schneider, Matthias Lutze), tak charakterystycznych dla kompozycji Heinichena. Ostatnia Litaniæ de Sancto Xavierio to rozbudowany utwór, będący rodzajem modlitwy (litanii) do św. Franciszka Ksawerego. Skomponowany w c-moll, ma niemal mozartowski charakter, a solowe arie stanowią piękno samo w sobie, przy czym szczególnie wspaniałe duety tenoru i basu.

Ensemble Polyharmonique, fot. Christian Palm

Ensemble Polyharmonique to zespół składający się ze śpiewaków wykonujących muzykę dawną, głównie epoki renesansu i baroku. Biorąc pod uwagę historyczną praktykę wykonawczą, zespół łączy idee niemieckiej i francusko-flamandzkiej kultury wokalnej z żywymi poetyckimi interpretacjami. 

Wrocławska Orkiestra Barokowa jest zespołem działającym w ramach Narodowego Forum Muzyki pod kierownictwem Jarosława Thiela. Tworzą go znakomici muzycy grający na instrumentach historycznych. Repertuar orkiestry obejmuje utwory od wczesnego baroku do romantyzmu, zarówno kompozycje kameralne, jak i dzieła oratoryjne.

Wrocławska Orkiestra Barokowa, fot. Łukasz Rajchert/NFM

Płyta  "Dresden Vespers" z kompozycjami Johanna Davida Heinichena znalazła w tych zespołach znakomitych interpretatorów. Utwory są porywająco piękne i można ich słuchać bez końca, smakując brzmienie głosów i instrumentów. 

Johann David Heinichen - Dresden Vespers - CD Trailer

Od melancholii do miłosnych uniesień. Aldona Bartnik, Naruhiko Kawaguchi: `Kilka słów o miłości` /recenzja płyty/

W wywiadzie sprzed dwóch lat, zatytułowanym "Pragnę śpiewać o miłości!", Aldona Bartnik zapowiadała powstanie tej płyty. I oto jest! Pięknie zaśpiewana, niezwykle nastrojowa. Przy tym szlachetne, czyste brzmienie sopranu artystki, jej subtelne interpretacje wzbogaca dźwięk historycznego instrumentu, którego walory brzmieniowe nie sposób przecenić, podobnie jak grę utalentowanego i wrażliwego muzyka -  Naruhiko Kawaguchi. A zatem dajmy się uwieść słowom i melodii!

W 2019 roku ukazała się pierwsza solowa płyta Aldony Bartnik, zatytułowana "Melancholia", której zawartość stanowiły wyjątkowo piękne utwory polskich kompozytorów do słów rodzimych poetów. Powstała po trosze z inicjatywy pianisty Maurice`a  Lammerts van Buerena, który zachwycił się (wraz z pozostałymi uczestnikami warsztatów muzycznych na Wydziale Muzyki Dawnej w Królewskim Konserwatorium w Hadze, gdzie artystka studiowała) Pieśniami kurpiowskimi Karola Szymanowskiego. Kiedy rozmawiałyśmy o nagraniach Aldony, znałam jej dokonania dzięki koncertom w Narodowym Forum Muzyki oraz wspaniałej serii płyt z muzyką dawną, w której uczestniczy od 2012 roku wraz z  Wrocław Baroque Ensemble, począwszy od nagrań z  kompozycjami Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego. 

Powstanie "Kilku słów o miłości" poprzedziła praca badawcza. Artystka opracowywała manuskrypty znajdujące się w Ossolineum oraz w Bibliotece Uniwersyteckiej we Wrocławiu, by następnie opublikować je i umieścić w bibliotekach różnych uczelni muzycznych w Europie. Plonem pracy badawczej jest także płyta nagrana w Narodowym Forum Muzyki, zawierająca pieśni z okresu romantyzmu, które artystka wykonuje przy akompaniamencie pianoforte  - instrumentu z epoki, pochodzącego z wrocławskiej fabryki fortepianów Franza Welcka (ok. 1860 r.), na którym towarzyszy jej znakomity pianista Naruhiko Kawaguchi. 

Na płycie przeważają utwory dwóch kompozytorów polskich, których łączy miasto Lwów, w nim bowiem głównie tworzyli: Stanisława Niewiadomskiego i Jana Galla. Wrocław, jak powszechnie wiadomo, stał się spadkobiercą kultury pochodzącej z Kresów, jak również miejscem, do którego przybyli licznie po II wojnie kresowianie. 

Okładka płyty "Kilka słów o miłości"

Od "Oczekiwania" do... Stanisława Niewiadomskiego

Płytę rozpoczyna utwór Stanisława Niewiadomskiego: "Oczekiwanie" - kompozycja do tekstu sielskiego nieznanego autora, rozpoczynająca się od słów kojarzących się jako żywo z twórczością Franciszka Karpińskiego:

Już miesiąc zeszedł, gwiazda się zaćmiła,

jużem swe oczy zanim wypatrzyła.

Łącznie nagrano siedem utworów tego kompozytora. Warto może przypomnieć, że Niewiadomski był nie tylko kompozytorem, ale także pedagogiem, publicystą i krytykiem muzycznym oraz dyrygentem chórów. Popularyzował kulturę muzyczną, na Uniwersytecie Jana Kazimierza, dając wykłady i wygłaszając prelekcje. Pełnił funkcję jurora w konkursach kompozytorskich i pianistycznych. Zorganizował we Lwowie cykl Moniuszkowski dla uczczenia setnej rocznicy urodzin kompozytora, prezentując "Halkę" (we własnej reżyserii), "Hrabinę", "Straszny dwór", "Verbum nobile", "Flisa". Ponadto redagował „Gazetę Muzyczną”. Po wyjeździe do Warszawy kontynuował tę działalność, był także jednym z członków - założycieli zarządu powstałego 1934 w Warszawie Instytutu F. Chopina. Napisał wiele utworów na fortepian, m.in. Między nami nic nie było op. 4, do słów Adama Asnyka, dwie pieśni op. 6, oraz Rotę do słów Marii Konopnickiej, Kurhanek Maryli do słów Adama Mickiewicza czy Już miesiąc zeszedł do słów Franciszka Karpińskiego (możemy jej posłuchać na płycie).

"A więc kochaj..." - Jan Gall

Spośród kompozytorów najliczniej reprezentowanych na płycie należy także wymienić Jana Galla - twórcę, który od roku 1896 do śmierci mieszkał we Lwowie, gdzie związany był ze środowiskiem muzycznym zarówno polskim, jak żydowskim i ukraińskim. Był dyrygentem lwowskiego towarzystwa śpiewaczego „Echo-Macierz”, dla którego stworzył większość swoich utworów chóralnych. Od 1903 roku Gall pełnił również obowiązki pierwszego dyrygenta Żydowskiego Chóru Akademickiego „Kinor” oraz prowadził wykłady z teorii muzyki w Instytucie Muzycznym im. M. Łysenki. Zanim jednak osiadł we Lwowie, przebywał także w Warszawie (gdzie przyszedł na świat) oraz w Krakowie, gdzie debiutował jako kompozytor. W 1883 roku poznał w Weimarze Franciszka Liszta, u którego doskonalił swój warsztat kompozytorski, a następnie udał się do Włoch, by uczyć się śpiewu. Komponował głównie pieśni i piosenki przeznaczone dla ruchu amatorskiego. Stworzył ponad 400 kompozycji i opracowań chóralnych oraz ok. 90 pieśni solowych.

Na płycie usłyszymy m. in. Stornellę do tekstu Antoniego Langego oraz O komm in mein Schiffchien (Zejdź do gondoli) do tekstu Augusta Kopischa (mieszkańca Breslau) czy A więc kochaj... do słów Narcyzy Żmichowskiej.

Spis utworów

Chopin, Wrocław i inni 

Nie zabrakło też kompozycji Fryderyka Chopina, który odwiedził Wrocław czterokrotnie, a także Moritza Moszkowskiego - wrocławianina, polskiego Żyda, który podobno grał Chopina jak nikt inny...

Wybrane przez Aldonę Bartnik kompozycje miłosne łączy zatem nie tylko temat, ale również miejsce: dawny Wrocław (Breslau) i Wrocław współczesny, gdzie znaleźć można ślady dawnych kompozytorów oraz ich manuskrypty.

Płyta jest pięknie zaśpiewana i niezwykle nastrojowa. Przy tym szlachetne, czyste brzmienie sopranu artystki, jej subtelne interpretacje wzbogaca dźwięk historycznego instrumentu, którego walory brzmieniowe nie sposób przecenić, podobnie jak grę utalentowanego i wrażliwego muzyka -  Naruhiko Kawaguchi. A zatem dajmy się uwieść słowom i melodii!

A few words about love ... / Kilka słów o miłości ...

Pod tym linkiem można znaleźć wywiad z Aldoną Bartnik.

 

„Kurpiński, Dobrzyński, Moniuszko” – premiera nowego albumu wydanego przez Narodowe Forum Muzyki

12 lutego 2021 roku ukaże się nowy album Narodowego Forum Muzyki Kurpiński, Dobrzyński, Moniuszko, nagrany przez Wrocławską Orkiestrę Barokową pod dyrekcją Jarosława Thiela. Na płycie znalazły się premierowe nagranie Elegii c-moll Karola Kurpińskiego, zarejestrowana po raz pierwszy na instrumentach historycznych II Symfonia c-moll „Charakterystyczna” Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego oraz uwertura Bajka Stanisława Moniuszki.

Wykonawcy:

Jarosław Thiel – dyrygent

Wrocławska Orkiestra Barokowa

Program:

Karol Kurpiński (1785–1857)

1. Elegia c-moll* 8'19

      Rekonstrukcja brakujących fragmentów partytury – Jarosław Thiel

Ignacy Feliks Dobrzyński (1807–1867)

II Symfonia c-moll op. 15 „Charakterystyczna”** [38'03]

2. Andante sostenuto – Allegro vivace 13'33

3. Andante grazioso 8'04

4. Minuetto alla Mazovienna: Allegro ma non troppo 7'58

5. Vivace assai 8'28

Stanisław Moniuszko (1819–1872)

6. Bajka (Baśń zimowa)** – uwertura fantastyczna na wielką orkiestrę 13'14

Czas całkowity [59'57]* Światowa premiera nagrania

** Pierwsze nagranie na instrumentach historycznych

Nagrano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu, w dniach 17–20 września 2020 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko

NFM 72, ACD 282

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

Projekt „Wolność słyszana dźwiękami” dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu w ramach Programu Wieloletniego NIEPODLEGŁA na lata 2017–2022.

"Bohaterowie naszego nagrania żyli i tworzyli w kraju, który oficjalnie nie istniał, uzależnieni od kaprysów raz mniej, kiedy indziej bardziej surowych cenzorów, przepełnieni marzeniami o karierze w wielkiej, wolnej Europie, a jednocześnie skazani na walkę o podniesienie mizernego poziomu lokalnego życia kulturalnego. Los nie oszczędził także ich spuścizny – w kolejnych historycznych zawieruchach znaczna część ich dorobku uległa zniszczeniu lub daleko idącej fragmentaryzacji. I chociaż nagrywaliśmy niniejszą płytę 75 lat po zakończeniu II wojny światowej – najtragiczniejszej wyrwy w historii kultury polskiej – i ponad 30 lat po obaleniu komunistycznej dyktatury, to skala spustoszeń wciąż jest tak wielka, że nadal nie udało się jeszcze odtworzyć i przywrócić do życia koncertowego znacznej części twórczości nawet tych, których uważamy za największych po Chopinie kompozytorów pierwszej połowy XIX stulecia".

Jarosław Thiel, fragment tekstu zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty Nagrania dokonano w doskonałej akustycznie Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki.

informacja prasowa

„Debussy – Tchaikovsky” – premiera nowego albumu wydanego przez Narodowe Forum Muzyki

24 lipca 2020 roku swoją premierę miał nowy album Narodowego Forum Muzyki, nagrany przez NFM Orkiestrę Leopoldinum. Na najnowszej płycie zespołu, która jest pierwszą zrealizowaną pod batutą jego szefa artystycznego Josepha Swensena, znalazły się "Kwartet smyczkowy g-moll op. 10" Claude’a Debussy’ego oraz "Serenada na smyczki C-dur op. 48" Piotra Czajkowskiego. Nagrania dokonano w doskonałej akustycznie Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki. 

Debussy i Czajkowski są jak dwie strony tej samej monety. Mają wspólny rdzeń, ale zwróceni są w przeciwnych kierunkach. Czajkowski pozostaje wierny Mozartowi i europejskim tradycjom klasycznym, podczas gdy Debussy, ze swoją miłością do muzyki Bali, kieruje nas w stronę szeroko pojętego braterstwa ludzkości. Podstawowy język muzyczny, jakim się posługują, jest jednak bardzo podobny. To język melodii. Być może właśnie ich magiczna zdolność do tworzenia pięknych i niezapomnianych melodii najbardziej zachwyciła madame Nadieżdę von Meck, bogatą rosyjską mecenaskę obu kompozytorów.

            Moją rolą, tak to widzę, jest nie tylko odtworzenie, wyeksponowanie i ożywienie kompozytorskich intencji, ale także w pewnym sensie sięgnięcie do umysłu i świadomości samego kompozytora. Podobnie jak wielki aktor musi w jakiś sposób „stać się” postacią, którą przedstawia, tak ja, kiedy prowadzę dzieła Debussy’ego, czuję się zupełnie inną osobą niż wtedy, gdy dyryguję utworami Czajkowskiego.

            Wykonanie przełomowego Kwartetu Debussy’ego w wersji na orkiestrę smyczkową jest prawdopodobnie czymś, co sam Debussy uważałby za niemożliwe. (Większość współczesnych muzyków orkiestrowych pewnie zgodziłaby się z tym stwierdzeniem). Ale według mnie ten nieco radykalny pomysł wydaje się odpowiedni dla dzieła tego kompozytora rewolucjonisty i jestem przekonany, że jemu też by się bardzo spodobał! W porównaniu z brzmieniem czterech instrumentów paleta kolorów, zakres dynamiki i emocjonalna ekspresja orkiestry smyczkowej są znacząco szersze i głębsze, mimo że orkiestra gra oryginalne partie instrumentalne Kwartetu Debussy’ego, z najwyższym szacunkiem dla każdego szczegółu zawartego w partyturze.

            Serenada na smyczki to kwintesencja muzycznej inspiracji. Miłość Czajkowskiego do dawnych form i jego uwielbienie dla Mozarta są tutaj oczywiste. Ucieleśnienie idei Czajkowskiego, integrującej transcendentny klasycyzm ze zmysłowymi i emocjonalnymi aspektami jego temperamentu, stanowi mój cel podczas prowadzenia wszystkich dzieł tego kompozytora, zwłaszcza Serenady na smyczki.

Joseph Swensen, tekst zamieszczony w booklecie albumu


Płytę można kupić w Kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w NFM Shop.

Tytuł: Debussy – Tchaikovsky                           

Wykonawcy:
Joseph Swensen – dyrygent
NFM Orkiestra Leopoldinum

Program:

Claude Debussy (1862–1918)

Kwartet smyczkowy g-moll op. 10 (1893)

(opracowanie na smyczki Joseph Swensen)                               [25'00]

1. Animé et très décidé                                                6'25

2. Assez vif et bien rythmé                                           3'37

3. Andantino, doucement expressif                               7'22

4. Très modéré – Très mouvementé                              7'23

Piotr Czajkowski (1840–1893)

Serenada na smyczki C-dur op. 48 (1880)                                [29'48]

5. Pezzo in forma di Sonatina: Andante non troppo

– Allegro moderato                                                     9'46

6. Valse: Moderato                                                      3'44

7. Élégie: Larghetto elegiaco                                        8'52

8. Finale (Tema russo): Andante. Allegro con spirito     7'11

czas całkowity:                                                                       [54'56]

 

Nagrano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu w dniach 9–10 stycznia 2019 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Antoni Grzymała, Agnieszka Szczepańczyk (CD Acord)

NFM 65, ACD 271-2

Premiera płyty: 24 lipca 2020

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

informacja prasowa

Recenzja płyty - pod tym linkiem