"Odwieczne pieśni" – koncert w Narodowym Forum Muzyki /zapowiedź/

10 kwietnia o 19.00 w Narodowym Forum Muzyki zabrzmi koncert zatytułowany "Odwieczne pieśni". Usłyszymy kompozycje Mieczysława Karłowicza, Ericha Wolfganga Korngolda, Giuseppe Martucciego oraz Richarda Straussa. NFM Filharmonię Wrocławską poprowadzi znakomity dyrygent Yaroslav Shemet, dyrektor artystyczny Filharmonii Śląskiej i dyrektor muzyczny Opery Bałtyckiej w Gdańsku.

Ulubionym gatunkiem muzycznym Mieczysława Karłowicza był poemat symfoniczny. Sześć jego utworów tego typu badacze uważają za szczytowe osiągnięcia polskiej muzyki symfonicznej początku XX wieku. Odwieczne pieśni są dość nietypowe, gdyż składają się z trzech ogniw. Kompozytor nie pozostawił też zbyt rozbudowanego komentarza do tego dzieła, a jedynie dwa motta: „Oto stoję przed wami, by nieść skargę na los swój…” oraz „Wielkość, potęga, majestat, wieczność, bezwzględność, konieczność”. Przyjaciele Karłowicza nadmieniali, że głównym źródłem inspiracji były dla niego wędrówki po Tatrach, a Henryk Opieński po rozmowie z nim zanotował: „W formie symfonicznego tryptyku wypowiedział autor to, co mu w duszy muzyka-artysty śpiewało, kiedy, spoczywając może na granitowych wierchach Tatr (wśród których od lat kilku stale przebywa), dumał o największych zagadkach ludzkiego bytu: o wiekuistej tęsknocie ducha, o miłości i o śmierci...”.

Często zwraca się uwagę na to, jak wiele kompozytorzy muzyki filmowej zawdzięczają twórcom późnego romantyzmu. Jednym z artystów łączących obie te dziedziny był urodzony w Brnie Erich Wolfgang Korngold. Nazywano go cudownym dzieckiem, a o jego talencie z wielkim entuzjazmem wypowiadał się sam Gustav Mahler. W latach trzydziestych XX wieku Korngold wyjechał do USA i zdobył wielką sławę jako autor muzyki do hollywoodzkich produkcji. Przykładem takiego sukcesu była ścieżka dźwiękowa do filmu przygodowego Sea Hawk z 1940 roku, z której skompilowana została później Suita przeznaczona do samodzielnego wykonywania podczas koncertów. Barwna, przystępna i efektowna Uwertura jest dobrym przykładem stylu Korngolda.

Włoch Giuseppe Martucci jest obecnie postacią nieco zapomnianą. Jego nastrojowy, liryczny i śpiewny Nokturn Ges-dur stanowi przypomnienie, że kompozytorzy pochodzący z Półwyspu Apenińskiego pisali nie tylko opery, ale także utwory symfoniczne pozbawione elementów programowych. Z tego powodu oraz ze względu na inspiracje niemiecką szkołą romantyczną Martucci bywa określany mianem „włoskiego Brahmsa”.

Koncert zakończy wykonanie barwnej, pełnej przepychu Suity z opery komicznej Kawaler srebrnej róży Richarda Straussa. Przygotował ją Artur Rodziński – dyrektor artystyczny Filharmonii Nowojorskiej, który poprowadził też prawykonanie Suity w październiku 1944 roku. Polski dyrygent z pewnością miał wielki sentyment dla tego utworu: w 1922 roku w Operze Warszawskiej przewodniczył polskiej premierze dzieła Straussa – została ona później uznana za jedno z najważniejszych wydarzeń w historii tej instytucji w okresie dwudziestolecia międzywojennego.

Program:

M. Karłowicz Odwieczne pieśni – poemat symfoniczny op. 10

E.W. Korngold Uwertura z suity z filmu Sea Hawk

***

G. Martucci Nokturn Ges-dur op. 70 nr 1 

R. Strauss Suita z opery Kawaler srebrnej róży op. 59, TrV 227 

Wykonawcy:

Yaroslav Shemet – dyrygent

NFM Filharmonia Wrocławska

Czas trwania: 120 minut

informacja prasowa 

Wydarzenia w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i jego oddziałach /10–12.04.2026/

Albrecht Dürer, Stanisław Staszic i klasycyzm w architekturze – to hasła kluczowe wykładów zaplanowanych w najbliższy weekend w Muzeum Narodowym we Wrocławiu.

MNWr Wykład o Stanisławie Staszicu

Z okazji obchodów Roku Stanisława Staszica Michał Pieczka opowie o tym wybitnym mężu stanu, uczonym i działaczu społecznym. Mistrzom grafiki w czasach renesansu i manieryzmu – Albrechtowi Dürerowi, jego uczniom i współczesnym – przyjrzy się dr Dorota Miłkowska w trakcie wykładu z cyklu „Czarna sztuka. Historia grafiki artystycznej”. Z kolei tematem kolejnego wykładu serii „Kurs historii sztuki” będzie klasyczna estetyka starożytnych Greków i Rzymian, którą pod koniec XVIII w. Europa odkryła na nowo. Zaplanowano również wiosenne warsztaty plastyczne dla dzieci.

O czarownicach, upiorach, wampirach i zjawach w dolnośląskich legendach opowie dr Karolina Rybicka w trakcie wykładu w Muzeum Etnograficznym, a podczas warsztatów z cyklu „Etno w południe” dzieci będą miały okazję sprawdzić, czym bawili się ich rówieśnicy w dawnych czasach.

W Pawilonie Czterech Kopuł niezwykła okazja, by poznać butō – japoński „taniec ciemności”, który narodził się z buntu przeciwko schematom. Przewodniczką po jego historii oraz twórczości japońskiego choreografa Hijikaty Tatsumiego będzie Katarzyna Pastuszak, wieloletnia badaczka i praktyczka tego nurtu. W programie: wykład oraz warsztaty, w trakcie których uczestnicy przetestują instrukcje choreograficzne mistrza. Nie trzeba być zawodowym tancerzem – wystarczy otwartość na nowe doświadczenia i ciekawość własnych możliwości.

Ponadto będzie można zwiedzić wystawę „Wschód słońca na Zachodzie” z komentarzem kuratorki Iwony Bigos oraz zatańczyć intuicyjnie z Barbarą Przerwą, inspirując się pracami Keijiego Uematsu. Zaplanowano także dwa warsztaty integracyjne: dostosowany do potrzeb osób w spektrum, którego punktem wyjścia będą prace Marii Jaremy oraz tłumaczony na polski język migowy z fotografowaniem w technice cyjanotypii. Razem z Iwoną Gołaj zwiedzimy Mediolan podczas wykładu z cyklu „Nie tylko Pawilon. Muzea sztuki współczesnej w Europie”. A dla dzieci przewidziano artystyczne zajęcia plastyczno-ruchowe.

Muzeum Narodowe we Wrocławiu

11.04, g. 11:00

Stanisław Staszic – wybitny człowiek oświecenia. Wykład Michała A. Pieczki w ramach obchodów Roku Stanisława Staszica

Mąż stanu, uczony, działacz społeczny – Stanisław Staszic (1755–1826). W tym roku minęła 200. rocznica śmierci tej szczególnie zasłużonej dla polskiej nauki, polityki i myśli filozoficznej wybitnej postaci. Mimo wielkich i niekwestionowanych zasług dla Ojczyzny jego życie i dorobek wciąż pozostają mało znane szerszemu gronu odbiorców. Wykład będzie okazją do poznania wszechstronnej działalności tego wybitnego człowieka oświecenia.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

11.04, g. 13:00

Wiosna w moim kolażu. Warsztaty plastyczne Karoliny Rzepki dla dzieci w wieku 6–12 lat w ramach cyklu „Z rodziną do muzeum”

Z utęsknieniem czekamy na ciepłe wieczory, zazielenione pola czy pierwsze ptasie trele. Spotkajmy się w muzeum, by porozmawiać o budzącej się do życia przyrodzie. Niech nasze obserwacje natury i sztuki znajdą odbicie w kolażu tekstylnym, który wykonamy podczas części plastycznej spotkania.

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja@mnwr.pl, 71 372 51 48

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Albrecht Dürer (1471–1528), Madonna z Dzieciątkiem i małpką, ok. 1498, miedzioryt

11.04, g. 15:00

Uczniowie i współcześni Albrechta Dürera. Wykład dr Doroty Miłkowskiej w ramach cyklu „Czarna sztuka. Historia grafiki artystycznej”

Grafika północno-europejska w czasach renesansu i manieryzmu zaskakuje różnorodnością. Wyraża się ona w zakresie podejmowanych tematów, wśród których znalazły się: pejzaż, sceny rodzajowe, religijne i mitologiczne, a nawet satyra – szczególnie chętnie wykorzystywana w walce pomiędzy Kościołem katolickim a zwolennikami Lutra. Grafika Północy pełna jest też skrajności: jej twórcy równie chętnie pokazują w niej piękno, jak i brzydotę; cyzelują miedziorytniczą kreskę lub skupiają się na działaniach chromatycznych; tworzą małe, kameralne formy albo odbijane z wielu matryc monumentalne druki o rozbudowanej ikonografii. Bogactwo formalne północno-europejskiej grafiki wynika także z różnych osobowości jej twórców, do których należą m.in.: Hans Baldung Green, Albrecht Altdorfer, Łukasz Cranach st., Urs Graf, Peter Breugel st., Lucas van Leyden, Hendrick Goltzius i Jacques Bellange. Oglądanie ich prac do dzisiaj nie pozostawia odbiorcy obojętnym.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

12.04, g. 11:00

Klasycyzm – klasycyzmy. Wykład Izabeli Trembałowicz-Chęć w ramach cyklu „Kurs historii sztuki”

Pod koniec XVIII w. Europa na nowo odkryła i zachwyciła się klasyczną estetyką starożytnych Greków oraz Rzymian. Stawiane w miastach, ale i w sielskich zakątkach budynki nawiązywały formą do greckich świątyń z ich kolumnadami i trójkątnymi tympanonami. Dominował kolor biały, odcienie szarości, kontur, czysta linia, matematycznie wyliczone piękno. Co spowodowało, że ponownie sięgnięto po klasyczne wzorce?

Bilety w cenie 15 zł

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Wykład „Legendy i podania dolnośląskie...”

Muzeum Etnograficzne

11.04, g. 15:00

Legendy i podania dolnośląskie o czarownicach, upiorach, wampirach i zjawach. Wykład dr Karoliny Rybickiej

Od wieków wszystko to, czego nie można było wytłumaczyć w racjonalny sposób i odbiegało od powszechnie przyjętych norm, budziło u ludzi lęk i niepokój. Wszelakie opowieści o zdarzeniach z udziałem domniemanych czarownic, upiorów, wampirów oraz zjaw niosły ze sobą naukę i przestrogę dla kolejnych pokoleń mieszkańców tych ziem. Niespełniona miłość czy próba rozbudzenia uczucia w wybranku serca w wielu przypadkach doprowadzała do oskarżeń o magiczne sprawki, a nawet do pozbawienia życia. Spojrzenia wodnic zamieszkujących brzegi Nysy Kłodzkiej niosły zapowiedź życia w chorobie i nędzy. Z kolei pewien szewc, który popełnił samobójstwo, miał po pogrzebie dopuszczać się aktów przemocy; podobnie jak utopiec z Sobieszowa, gdzie stał stary młyn – dlatego właściciele w obawie przed zjawą odmawiali noclegu podróżnym. Spokoju po śmierci nie zaznała też pokutnica z ruin zamku na Szczerbie – z jej los mógł odmienić tylko człowiek nieskalany kradzieżą…

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

12.04, g. 12:00

Ale zabawa! Warsztaty rodzinne Barbary Caturian dla dzieci w wieku 6–12 lat w ramach cyklu „Etno w południe”

Przenieśmy się w świat zabawy! Zapraszamy dzieci na spotkanie, podczas którego poznają świat dawnych gier i zabawek, które powstawały z drewna, papieru i… wyobraźni. Wspólnie odkryjemy, czym bawiły się dzieci przed laty i sprawdzimy, jak działają tradycyjne zabawki. Nie zabraknie ruchu i dobrej zabawy. Na zakończenie każdy uczestnik wykona własną zabawkę.

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl lub 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

 Butō w Pawilonie, fot. John Ramspott

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

10.04, g. 16:00

Ankoku butō Hijikaty Tatsumiego – choreografia buntu. Wykład Katarzyny Pastuszak w ramach Festiwalu Sakura, towarzyszący wystawie „Wschód słońca na Zachodzie”

Opowieść o awangardowym artyście japońskim Hijikacie Tatsumim (1928–1986), twórcy Ankoku butō („tańca ciemności”), który w latach 60. XX w. radykalnie zerwał z estetyzującym tańcem modern i oficjalnymi narracjami powojennej „odbudowy” Japonii. Hijikata powołał do życia Ankoku butō jako choreografię buntu, w której ciało w kryzysie było miejscem oporu wobec przemocy i dyscyplinujących struktur społecznych. Jego choreografie, nasycone obrazami marginalizowanych ciał i abiektalnych afektów, były praktyką buntu wobec normatywnych reżimów piękna, produktywności i tożsamości narodowej.

Słuchacze dowiedzą się, w jaki sposób praktyka choreograficzna Hijikaty mobilizowała nienormatywne cielesności jako siły wywrotowe podważające te reżimy. Twórczość artysty zostanie również ukazana w świetle posthumanizmu oraz w kontekście eskalujących konfliktów, nekropolityk i kryzysu ekologicznego, aby odsłonić choreograficzne strategie buntu i przetrwania.

Sześćdziesiąt lat po śmierci Hijikaty Ankoku butō wciąż może inspirować do tworzenia współczesnych praktyk oporu, zakorzenionych w konkretnych ciałach, historiach i środowiskach.

Wstęp wolny

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

10.04, g. 17:00

Choreografie transformacji – inspiracje buto. Warsztaty Katarzyny Pastuszak w ramach Festiwalu Sakura, towarzyszące wystawie „Wschód słońca na Zachodzie”

Spotkanie będzie wprowadzeniem do praktyki pracy z instrukcjami choreograficznymi inspirowanymi butō-fu Hijikaty Tatsumiego. Skupimy się na odkrywaniu własnego języka ruchu i języka scorów stanowiących elastyczną ramę dla transformacji ciała, budowania materiału ruchowego oraz komponowania płynnej choreografii.

Bilety w cenie 20 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

10.04, g. 18:00

Ciało-w-relacji w tańcu buto. Warsztaty Katarzyny Pastuszak w ramach Festiwalu Sakura, towarzyszące wystawie „Wschód słońca na Zachodzie”

Punktem wyjścia warsztatów jest ciało-w-relacji, które będziemy badać i praktykować w dialogu z ciałem-w-kryzysie Hijikaty Tatsumiego. Spotkanie ukierunkowane na poszukiwania ruchowe, w których choreografia staje się przestrzenią relacji z tym, co ludzkie i więcej-niż-ludzkie.

Bilety w cenie 20 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

11.04, g. 11:00

Zgniatamy, puszczamy, turlamy! Zajęcia plastyczno-ruchowe Barbary Przerwy dla dzieci w wieku 6–10 lat w ramach cyklu „Muzealne poruszenie”

Czym jest grawitacja i jak zainspirowała ona japońskiego artystę Keiji Uematsu do stworzenia wielu intrygujących prac – staną się punktem wyjścia do wspólnej zabawy. Będziemy eksperymentować z papierem, sznurkami i kamykami! Prace plastyczne powstaną w wyniku konkretnych działań: zgniatania, puszczania i turlania. Będzie się działo!

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

11.04, g. 14:00

Filtry wyobraźni. Integracyjne warsztaty rodzinne dostosowane do potrzeb osób w spektrum, prowadzenie: Marta Bańkowska

„Filtry 20” Marii Jaremy to praca oparta na napięciu między spontaniczną linią a wewnętrznym porządkiem. Podczas warsztatów uczestnicy będą badać, jak linia może stać się narzędziem koncentracji, regulacji i wyciszenia. W duchu neurografiki stworzymy rysunki-mapy, w których linia nie opisuje świata, ale pomaga go poczuć i uporządkować. Praca odbędzie się w bezpiecznej, integracyjnej atmosferze, z uważnością na różnorodne potrzeby sensoryczne i komunikacyjne uczestników. To warsztaty dla tych, którzy chcą doświadczyć sztuki jako procesu – spokojnego, cielesnego i osobistego.

Wstęp z biletem specjalnym 3 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

11.4, g. 18:00

Grawitacja–orientacja. Warsztaty tańca intuicyjnego dla dorosłych w ramach cyklu „Co mnie porusza w sztuce współczesnej”, prowadzenie: Barbara Przerwa

Góra–dół, podtrzymywanie–puszczanie. Punkty ciężkości i fazy odpuszczania. Natchnieniem do zagłębienia się w temat grawitacji w tańcu będą dzieła japońskiego artysty Keiji Uematsu, który w swoich pracach nieustannie bada relacje między ciałem ludzkim a otoczeniem, w tym ramami fizycznymi i strukturami. Pracą wideo, na której wodospad spada i unosi się, rzuca wyzwanie percepcji widza i zaprasza do eksplorowania nie tylko tematu grawitacji, ale i perspektywy, światła oraz czasu.

Bilety w cenie 20 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

12.04, g. 11:00

„Wschód słońca na Zachodzie” – oprowadzanie kuratorskie, prowadzenie: Iwona D. Bigos

Prezentowana w Pawilonie Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej wystawa „Wschód słońca na Zachodzie. Koji Kamoji, Yoshio Nakajima i Keiji Uematsu” przybliża twórczość trzech współczesnych artystów urodzonych w Japonii, którzy na początku swojej kariery przeprowadzili się do Europy. Są to: Koji Kamoji (ur. 1935), Yoshio Nakajima (ur. 1940) i Keiji Uematsu (ur. 1947). Wykształceni w Japonii, lecz tworzący w innym kręgu kulturowym, stali się ważnymi przedstawicielami współczesnej sceny artystycznej. Wystawa obejmuje różne media – od malarstwa, rysunku i rzeźby, po film, fotografię i performans.

Wstęp z biletem na wystawę czasową

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

12.04, g. 13:00

Rzeczy w stanie przejścia [PJM]. Integracyjne warsztaty sensoryczne z tłumaczeniem na polski język migowy w ramach cyklu „Dotknij Muzeum”, prowadzenie: Kinga Łaska, tłumaczenie PJM: Elżbieta Resler

Punktem wyjścia będą motywy obecne na wystawie „Wschód słońca na Zachodzie” – zmienność, proces i moment przejścia między stanami. Podczas warsztatów skupimy się na tym, co ulotne i niejednoznaczne. Wyjdziemy na słońce, by tworzyć fotograficzne obrazy w technice cyjanotypii. Pracując bez aparatu, będziemy rejestrować ślady rzeczywistości poprzez bezpośredni kontakt przedmiotów z światłoczułą powierzchnią.

Bilety w cenie 20 zł, bilet specjalny 3 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

12.04, g. 16:00

Mediolan. Wykład Iwony Gołaj w ramach cyklu „Nie tylko Pawilon. Muzea sztuki współczesnej w Europie”

Mediolan – stolica Lombardii – to przede wszystkim wspaniała Katedra, Galeria Wiktora Emanuela II, Quadrilatero della Moda, ale również miejsce, gdzie prezentuje się sztukę nowoczesną i współczesną. Tym razem – zgodnie z ideą cyklu – słuchacze zaproszeni zostaną do mediolańskiego Museo del Novecento, do Pirelli Hangar Bicocca, gdzie od 2004 r. oglądać można instalację jednego z najwybitniejszych artystów niemieckich Anselma Kiefera Siedem Niebiańskich Pałaców. Z kolei w Pinacoteca di Brera, jak na stolicę mody przystało, poznać można kreacje zaprojektowane przez Giorgia Armaniego, prezentowane na pośmiertnej wystawie „Giorgio Armani. Milano per amoro”.

Wstęp wolny

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

informacja prasowa

Z klasyką przez Polskę: Jakub Jakowicz – skrzypce, Łukasz Chrzęszczyk – fortepian

 Duet skrzypka Jakuba Jakowicza i pianisty Łukasza Chrzęszczyka wystąpi z koncertami w ramach cyklu „Z klasyką przez Polskę” 9 kwietnia w Złotoryjskim Ośrodku Kultury, 10 kwietnia w pałacu Brunów i 11 kwietnia w Żarowskiej Izbie Historycznej.

Duet powstał w 2020 roku. Jego działalność skupia się na wykonawstwie wartościowych, lecz mniej znanych dzieł polskiej kameralistyki, które muzycy chętnie łączą z kanonem literatury kameralnej. Zestawiając rodzimą twórczość z muzyką europejską i światową, zespół stara się pokazać nie tylko to, co stanowi o odrębności muzyki polskiej, ale także sposób, w jaki dzieła najwybitniejszych kompozytorów można odczytywać dzisiaj, z perspektywy współczesnego słuchacza.

Duet występował m.in. w Filharmonii Narodowej w Warszawie, Filharmonii Krakowskiej, Europejskim Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego, Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, na Zamku Królewskim w Warszawie, uczestnicząc m.in. w programie Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca Scena Muzyki Polskiej, festiwalach takich jak Bezsenność, Emanacje, czy Kwartesencja. Fonograficznie zespół zadebiutował w 2021 roku wydaną przez Orphée Classics płytą zawierającą komplet oryginalnych kompozycji Sergiusza Prokofiewa na skrzypce i fortepian; w 2024 roku nakładem Chopin University Press ukazał się album Departures, której trzon stanowi polska twórczość kameralna XX wieku

9 kwietnia 2026, godz. 18:00
Złotoryjski Ośrodek Kultury
Pl. Reymonta 5, Złotoryja

10 kwietnia 2026, godz. 18:00
Pałac Brunów
Brunów 27, Lwówek Śląski

11 kwietnia 2026, godz. 17:00
Żarowska Izba Historyczna
ul. Dworcowa 3, Żarów

PROGRAM:

Jan Sebastian Bach (1685–1750)

Sonata h-moll BWV 1014

Adagio

Allegro

Andante

Allegro

Wolfgang Amadeusz Mozart (1756–1791)

Sonata G-dur KV 301

Allegro con spirito

Allegro

Robert Schumann (1810–1856)

Adagio i Allegro op. 70

Manuel de Falla (1876–1946) /

Paweł Kochański (1887–1934)

La Suite Populaire Espagnole

El Paño Moruno

Nana

Canción

Polo

Asturiana

Jota

Henryk Wieniawski (1835–1880)

Polonez A-dur op. 21

Jakub Jakowicz, fot. Mateusz Zaboklicki

Jakub Jakowicz

Skrzypek koncertujący od 11. roku życia. Laureat Paszportu Polityki, nagrody Orfeusz festiwalu Warszawska Jesień, medalu 100-lecia urodzin Witolda Lutosławskiego oraz dwukrotnie nagrody Fryderyk. Występował na najważniejszych scenach Europy, Azji i obu Ameryk, m.in. w Filharmonii Berlińskiej, Wigmore Hall w Londynie, Suntory Hall w Tokio, Wiener Konzerthaus. Jako soliście towarzyszyły mu m.in. Münchner Philharmoniker, Orchestra del Maggio Musicale Fiorentino we Florencji, Česká filharmonie w Pradze, Orchestra dell’Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie, Orchestre de la Suisse Romande w Genewie, Orquesta Nacional de España w Madrycie, Kungliga Filharmonikerna, Orquestra Sinfônica do Estado de São Paulo, Concerto Köln i wszystkie polskie filharmonie; współpracował z dyrygentami takimi jak Pinchas Steinberg, Jerzy Semkow, Antoni Wit, Jerzy Maksymiuk, Kazimierz Kord czy Krzysztof Penderecki.

Na płytowy dorobek artysty składa się kilkadziesiąt albumów dla wytwórni krajowych i zagranicznych, w repertuarze od klasyki XX wieku po muzykę najnowszą. Jako członek Zehetmair Quartet współtworzył płytę ECM z utworami Béli Bartóka i Paula Hindemitha, uhonorowaną nagrodą Diapason d’Or 2007, a z Lutosławski Quartet nagrał komplet kwartetów smyczkowych Grażyny Bacewicz dla wytwórni Naxos. Jego najnowsze nagrania obejmują m.in. dzieła Ernesta Chaussona.

Od wielu lat aktywnie działa jako kameralista, występując m.in. z ojcem, skrzypkiem Krzysztofem Jakowiczem, oraz współpracując z czołowymi instrumentalistami polskimi i zagranicznymi. W 2020 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego sztuk muzycznych; jest profesorem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie oraz Akademii Muzycznej w Katowicach, gdzie prowadzi klasy skrzypiec.

Łukasz Chrzęszczyk

 Łukasz Chrzęszczyk

Pianista, solista i kameralista, regularnie współpracujący z czołówką wykonawców polskich. Jest laureatem m.in. Grand Prix, I Nagrody w kategorii duetów skrzypce – fortepian i wszystkich nagród specjalnych I Międzynarodowego Konkursu Muzyki Kameralnej im. Ludwiga van Beethovena w Lusławicach oraz międzynarodowych konkursów muzyki kameralnej im. Johannesa Brahmsa w Gdańsku, im. Kiejstuta Bacewicza w Łodzi, im. St. Moniuszki w Rzeszowie (2019). Występował m.in. w Het Concertgebouw w Amsterdamie, siedzibie Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach, filharmoniach w Bratysławie, Mediolanie, czy Warszawie – z towarzyszeniem Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Narodowej. Jako solista współpracował także z orkiestrami Filharmonii Świętokrzyskiej, Rzeszowskiej, Warmińsko – Mazurskiej, Polską Orkiestrą Sinfonia Iuventus, Lutosławski Youth Orchestra pod batutą takich dyrygentów jak Patrick Fourniller, Adrian Varela, Michał Klauza, Tomasz Bugaj, Wojciech Rodek.

Na dorobek fonograficzny artysty obok nagrań dla Polskiego Radia i TVP Kultura składa się dziesięć płyt wydanych przez Orphée Classics, DUX i Chopin University Press, o tematyce sięgającej od klasyków XX i XXI wieku po mniej znaną muzykę polską, wielokrotnie nominowanych do nagrody Fryderyk. W latach 2020 – 2021 w ramach stypendium Kultura w sieci (2020) i stypendium twórczego MKiDN (2021) pianista zrealizował projekt Mazurek – antologia, w ramach którego zarejestrowanych i udostępnionych w sieci zostało ponad 70 mazurków mniej znanych kompozytorów polskich.

Absolwent Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie w klasach fortepianu prof. Piotra Palecznego i kameralistyki fortepianowej prof. Mai Nosowskiej (2014). W 2018 roku uzyskał stopień doktora sztuki. Od 2014 roku jest wykładowcą Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, prowadzącym zajęcia z kameralistyki fortepianowej i współpracującym z klasami skrzypiec i wiolonczeli.

Cykl koncertów „Z klasyką przez Polskę” to projekt realizowany przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca we wszystkich regionach kraju. Propaguje muzykę klasyczną i jazzową poprzez promocję znakomitych artystów oraz ambitnego repertuaru w miejscach, w których publiczność na co dzień nie obcuje z ambitną sztuką i nie ma możliwości uczestnictwa w ciekawych i różnorodnych działaniach kulturalnych.

Na Dolnym Śląsku jest współorganizowany przez Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego. Operatorem przedsięwzięcia jest Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Dolnośląskie Laboratorium Kultury. Projekt finansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

Organizatorzy: Narodowy Instytut Muzyki i Tańca, Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – podstawowego funduszu celowego oraz z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

Patronat medialny: TVP3 WROCŁAW

informacja prasowa

Pasja wg św. Jana J. S. Bacha w Narodowym Forum Muzyki /zapowiedź koncertu/

31 marca o 19.00 w Narodowym Forum Muzyki zabrzmi "Pasja wg św. Jana" Johanna Sebastiana Bacha. Wrocławską Orkiestrę Barokową, Chór NFM oraz Chór Chłopięcy NFM poprowadzi maestro Andrzej Kosendiak. Wystąpią znakomici soliści, m. in. Ian Bostridge (tenor) jako Ewangelista, James Atkinson (baryton) jako Jezus, Tim Mead – alt, Jerzy Butryn – bas. 

Andrzej Kosendiak, fot. Łukasz Rajchert

Prawykonanie utworu odbyło się w Wielki Piątek 7 kwietnia 1724 roku w lipskim kościele św. Mikołaja. Bach pełnił wówczas funkcję kantora w pobliskiej parafii św. Tomasza, odpowiadając za muzyczną oprawę najważniejszych uroczystości roku liturgicznego. Pasja powstała na zamówienie rady miejskiej i od początku miała stanowić nie tylko dzieło artystyczne, lecz także głęboko przeżywane wydarzenie duchowe. Już otwierający ją chór Herr, unser Herrscher wprowadza słuchaczy w świat intensywnego napięcia i dramatycznej ekspresji, w opowieść o męce i śmierci Chrystusa, opartą na dwóch rozdziałach Ewangelii św. Jana – od momentu pojmania w Ogrodzie Oliwnym aż po złożenie ciała do grobu – uzupełnioną fragmentami Ewangelii św. Mateusza oraz poezją współczesnych Bachowi autorów. Narrację prowadzi Ewangelista, którego recytatywy nadają historii płynność i dramaturgiczną logikę. W dialogach pojawiają się postaci Jezusa, Piotra i Piłata, a chór wciela się zarówno w tłum uczestniczący w wydarzeniach, jak i w komentatora. Recytatywy popychają akcję naprzód, natomiast arie zatrzymują czas – stają się przestrzenią refleksji, modlitwy i osobistego przeżycia. Kompozycja podzielona jest na dwie części – w czasach jej autora przedzielało je kazanie.

Bogate, starannie dobrane instrumentarium nadaje dziełu wyjątkową barwę. Obój da caccia, viola d’amore, viola da gamba czy lutnia wprowadzają subtelne odcienie brzmienia, współtworząc emocjonalny wymiar Pasji. Porusza ona zarówno rozmachem, jak i skupieniem. Bach wielokrotnie powracał do niej, dokonując licznych poprawek i rewizji. Jak zauważył wybitny badacz jego twórczości, Christian Wolff, możemy mówić wręcz o kilku „Pasjach Janowych” – tak znaczące były wprowadzane przez kompozytora zmiany. Ta nieustanna praca nad utworem świadczy o jego szczególnym znaczeniu w dorobku lipskiego kantora. Ponad trzysta lat po prawykonaniu Pasja wg św. Jana wciąż zachwyca intensywnością wyrazu i dramatyczną siłą. Doświadczanie jej na żywo pozwala w pełni zanurzyć się w bogactwie muzyki – od potężnych, przejmujących chórów, po liryczne arie – i na nowo odkryć dzieło, które niezmiennie porusza słuchaczy swoją głębią i aktualnością.

Program:

J.S. Bach Pasja wg św. Jana BWV 245

Wykonawcy:

Andrzej Kosendiak – dyrygent 

Alicia Amo – sopran 

Tim Mead – alt 

Ian Bostridge – tenor (Ewangelista) 

James Atkinson – baryton (Jezus)

Lunga Eric Hallam – tenor 

Jerzy Butryn – bas 

Chór NFM

Lionel Sow – kierownictwo artystyczne Chóru NFM 

Chór Chłopięcy NFM

Małgorzata Podzielny – kierownictwo artystyczne Chóru Chłopięcego NFM

Wrocławska Orkiestra Barokowa 

Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej 

Czas trwania: 170 minut

W koncercie jest przewidziana 30-minutowa przerwa.

informacja prasowa

Inny Don Kichote /recenzja "Don Quichotte`a" Julesa Masseneta w Operze Wrocławskiej/

20 lutego 2025 odbyła się w Operze Wrocławskiej premiera rzadko wystawianego "Don Quichotte`a" Julesa Masseneta. Przedstawienie to doprawdy uczta dla uszu, pożywka dla wyobraźni, dla emocji, sztuka, która niesie dyskretnie szlachetne przesłanie. Znakomicie wyreżyserowany, wspaniale zagrany i zaśpiewany, piękny spektakl, którego nie można, a nawet nie wolno przeoczyć.

Don Kichote Cervantesa i  Don Quichotte Masseneta

Don Kichote to jedna z najbardziej znanych postaci literackich, której bogactwo wewnętrzne z jednej strony, i pełne przygód życie – z drugiej, stwarzają czytelnikom szerokie pole interpretacyjne. Pisząc swą powieść  "Przemyślny szlachcic Don Kichote z Manczy" Miguel de Cervantes właściwie bawił się konwencją powieści rycerskiej, a tytułowy bohater został przedstawiony w sposób satyryczny. Już z pierwszego rozdziału dowiadujemy się, że szlachcic Alonzo Quijano z Manczy zajmował się głównie czytaniem ksiąg rycerskich, ówczesnego odpowiednika kiepskich romansideł. O ich jakości świadczy choćby cytat z jednego z popularnych wówczas autorów: „Przewaga nierozwagi, jaką sprawuje w mojej rozwadze, tak osłabia równowagę mej uwagi, że nie bez wagi żalić się muszę na waszej piękności przewagę”. Nic więc dziwnego – sugeruje Cervantes – że bohater stracił rozsądek i uroił sobie, że zostanie błędnym rycerzem... Przybrał imię Don Kichota i w groteskowym przebraniu, na wynędzniałym koniu Rosynancie wyruszył w świat, by wzorem dawnych rycerzy bronić słabych i bezbronnych, a także walczyć ze złem. Na swojego giermka wybrał wieśniaka Sanczo Pansę, zaś damą serca uczynił wiejską dziewczynę Dulcyneę z Toboso. Don Kichote zupełnie nie liczy się z realiami, żyje marzeniami i ideałami, toczy wyimaginowane boje z olbrzymami i czarnoksiężnikami... 

Postać głównego bohatera, będącego właściwie parodią rycerza, miała w intencji autora przede wszystkim bawić czytelnika. Dopiero romantycy zobaczyli w postaci Do Kichota  tragiczną, wybijającą  się ponad tłum jednostkę, której otoczenie nie rozumie. To poezja życia w zderzeniu z prozaiczną rzeczywistością. I tak postać rycerza z Manczy zaczęła  wieść swój literacki żywot niezależnie od woli autora i twórcy, każde arcydzieło bowiem obfituje potencjalnie w rozmaite znaczenia. Także jako historia marzyciela, który żyje bardziej w wyobrażonym, niż w prawdziwym świecie. 

Plakat z pierwszej paryskiej produkcji Don Kichota Julesa Masseneta w Gaîté-Lyrique,
opublikowany przez Ed. Delanchy, Paryż. 

Don Quichotte Masseneta  jest dość odległy od swego pierwowzoru. Autorowi libretta, Henri Cainowi, zależało na tym, aby złożyć hołd bohaterowi heroicznej komedii "Człowiek o długiej twarzy" francuskiego poety Jacquesa Le Lorraina, który umiera z miłości do pięknej Dulcynei. W tej sztuce, po raz pierwszy wystawionej w Paryżu w 1904 roku, prosta wiejska dziewczyna Aldonza (Dulcynea) z oryginalnej powieści staje się bardziej wyrafinowaną Dulcinée, kokieteryjną lokalną pięknością, która inspiruje wyczyny zakochanego w niej starca. Więcej tam poetyckiego nastroju aniżeli awanturniczych przygód. Dodano jedynie scenę z wiatrakami, która tak mocno przylgnęła do postaci pierwowzoru.  Kompozytor utożsamiał się osobiście ze swoim komiczno-bohaterskim protagonistą, ponieważ w owym czasie był zakochany w Lucy Arbell, która śpiewała rolę Dulcynei w pierwszym wykonaniu tej opery. Miał wtedy 67 lat i z powodu dokuczliwego reumatyzmu pisał leżąc w łóżku, a zmarł zaledwie dwa lata później. Jednak, jak wynika z jego korespondencji, pisanie stało się dla niego rodzajem eliksiru łagodzącego fizyczny ból. Może też rodzajem kompensaty.

"Don Quichotte" miał swoją premierę w Monte Carlo 19 lutego 1910 roku, a następnie wystawiano go w maju w Brukseli oraz w Marsylii i Paryżu w grudniu tegoż roku. Jego premiera w Opéra-Comique w październiku 1924 była początkiem ponad 60 wystawień w ciągu następnej ćwierci wieku. Już w 1912 roku dzieło zostało zaprezentowane w French Opera House w Nowym Orleanie oraz w London Opera House i tak rozpoczął się triumfalny pochód przez najbardziej znane sceny. Polska premiera odbyła się w Operze Krakowskiej w 1962 roku, a premiera – w Bałtyckiej Operze Państwowej w 1969 roku. 

Inscenizacja, którą wyreżyserował Marek Weiss w Operze Wrocławskiej, jest niezwykle udanym powrotem po latach do tego wieloznacznego i poetyckiego spektaklu.

"Don Quichotte" J. Massenata, scena zbiorowa, fot. Wojciech Palacz

"Don Quichotte" w Operze Wrocławskiej

Marek Weiss jest nie tylko wytrawnym reżyserem teatralnym i operowym, ale także pisarzem. Dzięki współpracy z żoną Izadorą, tancerką i choreografką, tworzy na scenie spójne i wieloznaczne światy. We Wrocławiu mieliśmy okazję oglądać w ramach 53. Wratislavii jego znakomitą inscenizację opery Elżbiety Sikory: „Madame Curie”, a także "Manekiny" w Operze Wrocławskiej. Również i tym razem zaproponował widzom interesującą interpretację opery sięgając po Masseneta. Świat, w którym osadził postać tytułowego bohatera, jest światem wieży Babel, znanym z obrazu Petera Bruegla starszego, symbolu niemożności porozumienia się między ludźmi, namalowanym na podstawie opowieści z Księgi Rodzaju. Wnętrze wieży to świat, którym żyją i poruszają się  postaci dramatu. Scena początkowa, w której obserwujemy zgiełkliwy tłum, jest jakby przywołaniem "Słodkiego życia" Federico Felliniego. Zarazem jest to tzw. dom pogodnej starości, który w zależności od sytuacji staje się miejscem pojedynku, ogrodem, sypialnią Dulcynei, przez którą – jak w "Kartotece" Tadeusza Różewicza – przewijają się rozliczni bohaterowie. Niekiedy zaś oczom widzów ukazuje się świat podziemny, utajony – rodzaj dantejskiego inferna, dokąd udaje się Don Quichotte, aby spełnić życzenie ukochanej. 

Rafał Siwek (bas), scena w podziemiach, fot.  Karpati&Zarewicz 

Wrocławski spektakl operowy ma także znakomitą obsadę. W roli tytułowej wystąpił znakomity bas Rafał Siwek (na zmianę z Łukaszem Koniecznym), znany wrocławskim melomanom z jeszcze z debiutu partią Ferranda w "Trubadurze" G. Verdiego (2000), a ostatnio również z tytułowej roli Filipa II w "Don Carlo" G. Verdiego, spektaklu wyreżyserowanym przez Michała Znanieckiego. Zważywszy, że artysta śpiewał także wielkie partie z repertuaru rosyjskiego (Borys Godunow, Kończak i Książę Halicki w "Kniaziu Igorze", Iwan Groźny w "Pskowiance"), nie dziwi, że właśnie jemu zaproponowano rolę, która została napisana dla słynnego rosyjskiego basa Fiodora Szalapina. Ponadto ta rola to nie tylko głos, to także charyzmatyczna osobowość, toteż Rafał Siwek wydaje się być idealnym wykonawcą. Przykuwa uwagę od momentu, kiedy pojawia się na scenie w wózku inwalidzkim, jest wiarygodnym Don Quichotte, gdy każe Sancho Pansie rozdać pieniądze ubogim, gdy "ujarzmia" w podziemiach złoczyńców, a także w scenie, gdy oświadcza się Dulcynei, a odrzucony – postanawia umrzeć. Najpiękniejsza, najbardziej poetycka jest scena umierania: pojawia się "znikąd" drzewo, do którego bohater przylgnie, podczas  gdy towarzyszy mu zagrana na żywo partia wiolonczeli (wspaniały Tomasz Strahl!). Zanim umrze, obdaruje swego sługę "wyspą wyobraźni", a oczy zamknie mu zjawiskowa (będąca również tworem wyobraźni) Dulcynea. Piękna, poruszająca scena... 

Rafał Siwek, Justyna Rapacz (Dulcynea, mezzosopran), Grzegorz Szostak (Sancho Pansa, bas),
fot.  Karpati&Zarewicz 

Don Quichotte towarzyszy postać komiczna i kompletnie od niego inna – Sancho Pansa. W tej roli wystąpił Grzegorz Szostak, podobnie jak Rafał Siwek – bas Teatru Wielkiego - Opery Narodowej. O ile Don Quichotte jest postacią idealisty i marzyciela, o tyle jego towarzysz zmienia się pod wpływem wydarzeń z tchórza, lenia i niedowiarka w postać tragiczną i patetyczną. Grzegorz Szostak nie tylko partnerował Rafałowi Siwkowi znakomicie, ale także wprowadzał do sztuki rubaszny humor. Śpiewał znakomicie zarówno duety, jak i arie, potrafił też uwiarygodnić dynamikę swojej postaci. W ostatnich scenach staje się poniekąd tym jedynym, który "rozumie" jak nikt swego pana, jego intencje i decyzje. Jego smutek, może nawet rozpacz są niezwykle poruszające. Wspaniała rola!

Rafał Siwek (Don Quichotte, bas) i Grzegorz Szostam (Sancho Panca, bas), 
fot.  Karpati&Zarewicz 

Uwagę zwracają także: Justyna Rapacz w roli pięknej Dulcynei  – młoda artystka dysponująca pięknym mezzosopranem, mająca już za sobą znaczące role w operach Händla, a także Anna Szopa-Kimso grająca postać Tańczącej Nimfy – symbolu poezji, która może pojawić się wszędzie, choć ignorowana, nawet w zatęchłej norze. Dzięki scenom, w których się pojawia, spektakl przenika aura poetyckości, obecna właściwie od początku, począwszy od sceny w ogrodzie czy nawet sceny pojedynku, który Don Quichotte przerywa, aby zapisać myśl, która właśnie przyszła mu do głowy. Jest w tym przedstawieniu także subtelny humor, który przenika także sceny liryczne, dzięki czemu nie są one banalne. To właśnie sceny z Tańczącą Nimfą czy w ogrodzie, kiedy zakochanemu bohaterowi towarzyszy w tle projekcja obrazu Goi "Gdy rozum śpi". 

Anna Szopa-Klimso (Tańcząca Nimfa), fot.  Karpati&Zarewicz 

Orkiestrę Opery Wrocławskiej poprowadził maestro Patrick Fournillier  – francuski dyrygent, który wielokrotnie interpretował twórczość Jules`a Masseneta. Od 1990 roku jest współzałożycielem i dyrektorem muzycznym Festiwalu Masseneta w Saint-Étienne, przywracając na nowo do życia wiele najbardziej zaniedbanych dzieł operowych i wokalnych. Można by więc śmiało powiedzieć, że maestro wprost stworzony był do tego, by poprowadzić wrocławską premierę "Don Quichotte`a" i zrobił to znakomicie.

"Don Quichotte" Julesa Masseneta w Operze Wrocławskiej to doprawdy uczta dla uszu, pożywka dla wyobraźni, dla emocji, sztuka, która niesie dyskretnie szlachetne przesłanie. Znakomicie wyreżyserowany, wspaniale zagrany i zaśpiewany, piękny spektakl, którego nie można, a nawet nie można przeoczyć.

Les Victoires de la Musique Classique 2026 dla Chóru NFM

Z dumą informujemy, że album "Te Deum pour Notre-Dame" Thierry’ego Escaicha z udziałem Chóru NFM otrzymał nagrodę Les Victoires de la Musique Classique 2026 w kategorii Nagranie Roku. Jest to jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień dla muzyki klasycznej we Francji.

Chór NFM, fot. Łukasz Rajchert

W ramach celebracji ponownego otwarcia katedry Notre-Dame francuski kompozytor i organista Thierry Escaich stworzył hymn na organy, chór dziecięcy, dwa chóry mieszane i orkiestrę – stu osiemdziesięciu śpiewaków i instrumentalistów. Utwór ukazał się nakładem wytwórni Alpha Classics. Nagranie pod batutą Alaina Altinoglu z udziałem hr-Sinfonieorchester Frankfurt miało miejsce 12 czerwca 2025 roku w paryskiej katedrze. Tak o Te Deum pour Notre-Dame pisał „Le Figaro”: „To imponujące dzieło […], w muzyce i słowach obejmuje całą literacką, ludową i duchową historię budowli, w pełni zasłużyło na tę nagrodę. Podobnie jak katedra, co słusznie przypomniał Thierry Escaich, odbierając nagrodę ramię w ramię z Henrim Chaletem, dyrektorem chóru Maîtrise Notre-Dame de Paris […]”.

Te Deum Pour Dama, okładka

CHÓR NFM

Zespół został założony w 2006 r. przez Andrzeja Kosendiaka. Przez 15 lat kierowała nim Agnieszka Franków-Żelazny, a od sezonu 2021/2022 funkcję tę pełni Lionel Sow. Chór szybko zdobył uznanie, wykonując zarówno repertuar a cappella, jak i duże formy oratoryjne, operowe i symfoniczne.

Współpracował z tak znakomitymi dyrygentami, jak Giovanni Antonini, Zubin Mehta, Masaaki Suzuki, Kirill Petrenko, Iván Fischer, Jacek Kaspszyk, Paul McCreesh, James MacMillan, Stephen Layton, Bob Chilcott czy Krzysztof Penderecki. Wystąpił na ponad 300 koncertach, m.in. w Berliner Philharmoniker, Barbican Centre i Royal Albert Hall w Londynie, Gewandhausie w Lipsku, Filharmonii Paryskiej i Salle Pleyel w Paryżu. Chór był wielokrotnie zapraszany na międzynarodowe festiwale, takie jak BBC Proms, Osterfestspiele Baden-Baden, International Ankara Music Festival, Gent Festival van Vlaanderen, Klarafestival, Lucerne Festival, George Enescu Festival czy Warszawska Jesień. Nawiązał współpracę m.in. z Budapest Festival Orchestra, Gabrieli Consort & Players, Il Giardino Armonico, Israel Philharmonic Orchestra, Bach Collegium Japan, Berliner Philharmoniker i NOSPR. Ważną częścią pracy zespołu są prawykonania muzyki chóralnej i wokalno-instrumentalnej m.in. takich kompozytorów, jak Krzysztof Penderecki, Agata Zubel, Roxanna Panufnik, Rafał Augustyn, Paweł Łukaszewski, Julia Wolfe czy Bob Chilcott.

W dyskografii Chóru NFM znaczące miejsce zajmuje seria nagrań pod dyrekcją Paula McCreesha (wyd. Winged Lion) uhonorowanych prestiżowymi nagrodami, jak również dwie płyty z muzyką Boba Chilcotta The Seeds of Stars oraz Canticles of Light zrealizowane dla wytwórni Signum. W kwietniu 2024 r. album Łukasz Borowicz, nagrany z udziałem zespołu, otrzymał Fryderyka w kategorii „Album roku – muzyka oratoryjna i operowa”, a w czerwcu premierę miało najnowsze nagranie chóru, pierwsze zarejestrowane pod dyrekcją Lionela Sowa – Dance of Death.

NFM CHOIR

The NFM Choir was founded in 2006 by Andrzej Kosendiak. Directed for its first 15 years by Agnieszka Franków-Żelazny, Lionel Sow became its Artistic Director in 2021. The choir has a well-earned reputation for its work in various genres, performing a cappella pieces as well as large-scale oratorios, operas, and symphonic compositions. 

The choir has collaborated with such renowned conductors as Giovanni Antonini, Zubin Mehta, Masaaki Suzuki, Kirill Petrenko, Iván Fischer, Jacek Kaspszyk, Paul McCreesh, James MacMillan, Stephen Layton, Bob Chilcott and Krzysztof Penderecki, performing more than 300 concerts, including at the Berliner Philharmonie, Barbican Centre and Royal Albert Hall in London, Gewandhaus in Leipzig, as well as the Philharmonie de Paris and Salle Pleyel in Paris.

The NFM Choir is frequently invited to perform at international festivals suchas the BBC Proms, Osterfestspiele Baden-Baden, International Ankara Music Festival, Gent Festival van Vlaanderen,Klarafestival, Lucerne Festival, George Enescu Festival, and Warsaw Autumn. The choir has worked with, among others, Budapest Festival Orchestra, Gabrieli Consort & Players, Il Giardino Armonico, Israel Philharmonic Orchestra, Bach Collegium Japan, Berliner Philharmoniker, and the Polish National Radio Symphony Orchestra. At the core of the choir’s activity are world premieres of works by such composers as Krzysztof Penderecki, Agata Zubel, Roxanna Panufnik, Rafał Augustyn, Paweł Łukaszewski, Julia Wolfe, and Bob Chilcott.

The NFM Choir has made a series of award-winning recordings under the direction of Paul McCreesh issued by Winged Lion, and two discs of Bob Chilcott’s music: The Seeds of Stars and Canticles of Light, on Signum. In April 2024, the Łukasz Borowicz album, recorded with the choir, received a Fryderyk award in the Album of the Year – Oratorio and Opera Music category, and in June the choir’s latest recording was released – the first one on which the NFM Choir is conducted by Lionel Sow, entitled Dance of Death.

informacja prasowa 

30. Wielkonocny Festiwal Ludwiga van Beethovena na antenie Programu 2 Polskiego Radia

Rozpoczął się 30. Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena. W trakcie trzynastu festiwalowych dni publiczność będzie miała okazję wysłuchać jedenastu koncertów symfonicznych, trzech kameralnych oraz recitalu fortepianowego. Trzy z nich będzie można śledzić na żywo na antenie Programu 2 Polskiego Radia.

Hasłem przewodnim tegorocznej edycji festiwalu jest „Beethoven. Przełom klasycyzmu i romantyzmu". Łącznie w ciągu niemal dwóch tygodni odbędzie się piętnaście koncertów. 

24 marca w Filharmonii Narodowej wystąpią dwie orkiestry: Stuttgarter Kammerorchester i Radomska Orkiestra Kameralna pod dyrekcją Jurka Dybała. W programie znajdą się kompozycje Jeana Françaixa, Ralpha Vaughana Williamsa i Bohuslava Martinů. Na transmisję pierwszego koncertu o godz. 19.30, prosto z Filharmonii Narodowej, zaprasza Karol Furtak.

Z Filharmonią Narodową połączymy się również w czwartek, 26 marca, o godz. 19.30, aby wysłuchać znakomitych pianistów znanych z Konkursu Chopinowskiego: Hyuka i Hyo Lee, którym towarzyszyć będzie Orkiestra Akademii Beethovenowskiej, prowadzona przez Jeana-Luka Tingaud. Bracia Lee wykonają Koncert Es-dur na dwa fortepiany KV 365 W.A. Mozarta, a orkiestra zaprezentuje także utwory Beethovena i Chaussona. Transmisję w „Filharmonii Dwójki” poprowadzi Róża Światczyńska.

Festiwalową tradycją stały się także koncertowe wykonania nieznanych oper. W tegorocznej odsłonie cyklu Łukasz Borowicz wraz z Orkiestrą Filharmonii Poznańskiej i młodymi śpiewakami przypomni publiczności jedną z pierwszych, dziś bardzo rzadko wykonywanych oper Gioacchina Rossiniego La Cambiale di matrimonio (Weksel małżeński). Operę będzie można usłyszeć na żywo z Filharmonii Narodowej w piątek, 27 marca, o godz. 19.30. Na program zaprasza Andrzej Sułek. 

Program 2 Polskiego Radia jest patronem medialnym wydarzenia 

informacja prasowa

Yoel Gamzou Dyrektorem Muzycznym Teatru Wielkiego - Opery Narodowej

W sezonie artystycznym 2026/27 stanowisko Dyrektora Muzycznego TW-ON na czteroletni okres kadencji obejmie Yoel Gamzou. Młody dyrygent zastąpi Patricka Fournillier, który stał na czele orkiestry od sezonu 2020/21.

Powołanie Dyrektora Muzycznego wpisuje się w nową koncepcję programową Dyrektora Borisa Kudlički, w której rola kierującego orkiestrą zostaje istotnie wzmocniona. Funkcja ta zyskuje szerszy zakres kompetencji oraz większe znaczenie w kształtowaniu całościowej wizji artystycznej instytucji.

To prawdopodobnie jedna z najważniejszych decyzji, które podejmujemy – powiedział podczas konferencji prasowej Boris Kudlička. Dlatego tak ważne jest, aby mieć obok siebie osobę inspirującą, dynamiczną, która będzie wraz z orkiestrą tworzyć w warstwie muzycznej nieszablonowe rozwiązania. Planując repertuar na kolejne sezony intensywnie badamy przestrzenie, gdzie rodzą się nowe talenty zarówno w Polsce jak i na świecie. Poszukiwanie ciekawych głosów nie tylko do ról wiodących, ale też drugo- i trzecioplanowych jest kluczowe dla poziomu muzycznego instytucji.

Yoel Gamzou ma już ugruntowaną pozycję w świecie opery. W latach 2017–2022 był dyrektorem muzycznym Theater Bremen. W 2022 roku poprowadził przedstawienia Umarłego miasta w wiedeńskiej Staatsoper, co przyniosło mu kolejne angaże w Austrii i innych ważnych europejskich teatrach operowych, w tym hamburskiej i monachijskiej Staatsoper, gdzie pracuje jako dyrygent gościnny. W bieżącym sezonie artysta bierze udział w spektaklach Fidelia w monachijskiej Staatsoper, Wolnego strzelca w hamburskiej Staatsoper (w ubiegłym sezonie artysta poprowadził premierę tej inscenizacji) oraz Rycerskości wieśniaczej i Pajaców w Operze Narodowej w Montpellier, które to występy będą jego debiutem na tej scenie.

Opera czyni dyrygenta lepszym symfonikiem. Techniki uczy się w operze – tam orkiestra musi być elastyczna i reagować w danej chwili na śpiewaka. Każdą melodię słyszę jak głos. Nawet w muzyce symfonicznej – czy to wiolonczela, czy skrzypce – wszystko jest dla mnie imitacją ludzkiego śpiewu. Im więcej pracuję w operze, tym lepiej kształtuję muzykę symfoniczną – tłumaczy artysta w wywiadzie dla „Orfeo” – Opera potrzebuje nowych form i odwagi eksperymentu. Żadna dziedzina sztuki nie przetrwa, jeśli będzie jedynie recyklingiem przeszłości. To nie musi być „dobre” w tradycyjnym sensie – musi otwierać nowe drogi.

Jako ceniony dyrygent muzyki symfonicznej Yoel Gamzou ma w dorobku współpracę z takimi zespołami, jak Wiedeńska Orkiestra Symfoniczna, Deutsche Symphonie Orchester w Berlinie, orkiestry symfoniczne w Bambergu i Hamburgu, orkiestry filharmoniczne w Stuttgarcie i Essen czy Kopenhadze. W sezonie 2025/26 współpracuje z: BBC Philharmonic Orchestra, Orkiestra Symfoniczna Szwedzkiego Radia, Orkiestra Filharmonii w Stuttgarcie oraz Orchestra Sinfonica w Mediolanie.

Gamzou jest także kompozytorem. Jego najnowszy utwór The Portrait – Archaeology of an Obsession na narratora i orkiestrę napisany jest do słów brytyjskiego malarza i poety Dante Gabriela Rossettiego. Premiera The Portrait miała miejsce w styczniu 2025 roku w berlińskim Konzerthaus.

Piękno dyrygowania polega na tym, że muzykę tworzy się wspólnie, a rezultat nigdy nie jest taki sam. To nie polega jedynie na realizowaniu tego, co ma się w głowie, ale na tworzeniu czegoś nowego tu i teraz, z konkretnymi ludźmi. Trudno mi to rozdzielić – mówił Gamzou w wywiadzie dla portalu „Orfeo” – Kiedy komponuję, od razu myślę o wykonaniu i o tym, jak chcę, by ta muzyka zabrzmiała. Kiedy dyryguję, myślę o tym, co kompozytor miał na myśli. Patrzę na partyturę jak lekarz na zdjęcie rentgenowskie – widzę jej architekturę. Być może więc jestem jednocześnie kompozytorem-dyrygentem i dyrygentem-kompozytorem.

Yoel Gamzou dorastał w Nowym Jorku, Londynie i Tel Awiwie. Był ostatnim uczniem Carla Marii Giuliniego, który był jego mentorem. 

Artysta jest laureatem Nagrody ECHO Klassik (2017), Nagrody Księżniczki Margriet w dziedzinie kultury przyznawanej przez Europejską Fundację Kultury w Amsterdamie (2013) i Nagrody Kulturalnej Fundacji Berenberg (2012). W 2007 roku, w wieku zaledwie 19 lat, zdobył nagrodę specjalną na Międzynarodowym Konkursie dla Dyrygentów im. G. Mahlera w Bambergu.

W rozmowie z dziennikarzami Yoel Gamzou podkreślił swój zachwyt nad Warszawą – miastem niezwykle dynamicznie się rozwijającym, z bogatą historią i jednocześnie otwartym na to co nowe. Zwrócił uwagę, że dyrygując w wielu stolicach europejskich nigdzie indziej nie spotkał się z sytuacją, w której na widowni wszystkie miejsca są zajęte, a wśród publiczności zasiada tak wiele młodych osób. Istotne są dla mnie dwa tematy. Po pierwsze nowa twórczość muzyczna i zamówienia kompozytorskie. Planujemy wystawiać nowe realizacje tak często, jak to będzie możliwe, szczególnie autorstwa polskich kompozytorów. W moim przekonaniu instytucja taka jak ta nie może jedynie odgrzewać dzieł z przeszłości, ale powinna tworzyć przestrzeń dla nowych kreacji. 

informacja prasowa

Drugi temat o ogromnym znaczeniu dla każdego dyrektora muzycznego to oczywiście orkiestra. Rzeczą, która ostatecznie przesądziła o mojej decyzji był koncert, który miałem okazję tu poprowadzić i wspaniałe relacje z tutejszą orkiestrą. To grupa doskonałych muzyków i czekam z radością na współpracę z nimi.   

Polskie filmy w programie 23. MDAG we Wrocławiu

Między 8 a 17 maja w kinie DCF nie zabraknie również najnowszych tytułów stworzonych przez polskich twórców. Część z nich ujawniamy poniżej. Wśród dokumentów m. in. premiera światowa "Moich Themersonów" oraz filmu poświęconego Ewie Benesz, która w latach 1976-1980 wędrowała po kraju z "Panem Tadeuszem" Adama Mickiewicza, była też aktorką Teatru Laboratorium, a od 1983 roku mieszkała i pracowała poza granicami kraju. 

Bez końca, reż. Michał Marczak

„Bez końca” (Closure), reż Michał Marczak – premiera polska

Daniel nie słyszał, jak jego syn Krzysiek wychodzi z domu i idzie na most nad Wisłą, gdzie widziano go po raz ostatni. Kamera uchwyciła go, a potem zniknął: albo skoczył do rzeki, albo zszedł z mostu. Odtąd Daniel i jego żona żyją w zawieszeniu między nadzieją a strachem. Ojciec nie potrafi czekać na przełom w śledztwie, buduje więc łódź wyposażoną w kamery i drony, by samodzielnie zbadać rzekę. Poszukiwania go pochłoną. Samotne godziny spędzone na łodzi stają się dla niego szansą na rozliczenie z dotychczasowym życiem.

„Freak Show” (Freak Show), reż. Łukasz Ronduda, Filip Pawlak – premiera światowa

Co się dzieje, gdy „dziwolągi” przejmują scenę? Grupa młodych artystów z niepełnosprawnościami, zaproszona przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, tworzy prowokacyjny „freak show” na otwarcie nowej siedziby muzeum. Ich autorska reinterpretacja pokazu dziwolągów ma podważyć społeczne normy i estetyczne kanony oraz skonfrontować widzów z lękiem i stygmatyzacją. Premiera w Halloween staje się manifestem wspólnoty i redefinicji niepełnosprawności jako siły.

„Nurt” (The Current), reż Rafał Skalski – premiera światowa

Rok 1985. Jedenastu śmiałków podejmuje pierwszą próbę spłynięcia Amazonką – od źródeł w Andach aż po Atlantyk. Niebezpieczna wyprawa ma być ich ostatnią przygodą przed wejściem w dorosłe życie. Szybko okazuje się, że największym wyzwaniem ekspedycji nie jest dzika rzeka, lecz emocje, konflikty i walka o przywództwo. Cztery dekady później uczestnicy tej pionierskiej wyprawy wspominają wydarzenia sprzed lat i próbują odpowiedzieć na pytanie co jest bardziej nieprzewidywalne - natura czy ludzie?

„Moi Themersonowie” (My Themersons), reż. Marcin Borchardt – premiera światowa

Rok 1939. Warszawa. Sześcioletnia Jasia żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów i marzy o przyszłości w Paryżu. Jej dzieciństwo przerywają wydarzenia, które rozsadzają porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa.

Ewa - Ostatnia lekcja, reż. Andrea Mura, Federico Savonitto

„Ewa – Ostatnia lekcja (Ewa – The Last Lesson), reż. Andrea Mura, Federico Savonitto – premiera międzynarodowa

Ewa Benesz jest jednym z ostatnich świadków zanikającego Teatru Jerzego Grotowskiego. Postanawia opuścić Włochy i powrócić do Lublina, miasta, z którego uciekła w latach 80. podczas stanu wojennego w Polsce. Postępujący wiek zmusza ją do zaprzestania prowadzenia warsztatów, w których uczestniczą ludzie z całego świata. Musi pożegnać się ze swoimi uczniami. Praktyka teatralna i badania Ewy czerpią z tradycji i metodologii, które można przekazać wyłącznie osobiście, więc istnieje duże ryzyko, że jej wiedza zostanie utracona na zawsze. Po powrocie do Polski zmaga się z cichym ciężarem życia spędzonego z dala od domu.

 

„Wyznania pieprzyka” (Confessions of a Mole), reż Mo Tan – premiera polska

Po siedmiu latach w Polsce reżyserka Mo Tan wraca do Chin na Nowy Rok. Rodzinne spotkanie szybko zmienia się w emocjonalną batalię: rodzice, wierząc w przepowiednię, domagają się usunięcia pieprzyka z jej twarzy. Gdy Mo zmaga się z diagnozą raka piersi i rozpadem związku, musi skonfrontować się z własną śmiertelnością i traumą pokoleniową. Dokumentalna intymność miesza się tu z tragicznym humorem w poszukiwaniu zrozumienia przeszłości i możliwości odbudowania miłości.

„Ślady” (Traces), reż. Alisa Kovalenko, Marysia Nikitiuk – premiera polska

„Ślady” to poruszające świadectwo solidarności kobiet. Film śledzi historię Iryny Dowhan, która dokumentuje doświadczenia kobiet dotkniętych przemocą wojenną, tworząc przestrzeń dla nadziei i uzdrowienia. Gromadząc świadectwa ocalałych, Iryna i bohaterki filmu budują krąg odwagi i troski, przekształcając ból w siłę prawdy, sprawiedliwości i wzajemnego wsparcia. Reżyserki unikają bezpośrednich obrazów przemocy, koncentrując się na subtelnych „śladach”, które kryją historie sześciu kobiet – niektóre z tych śladów widoczne są od razu, inne głęboko ukryte. Film jest studium przetrwania, odwagi i solidarności po koszmarach wojny.

informacja prasowa

Wydarzenia w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i Oddziałach /27-29.03.2026/

W nadchodzący weekend w Muzeum Narodowym we Wrocławiu odbędą się cztery interesujące wykłady, m. in. Modernizm w europejskiej architekturze lat 20. XX wieku będzie tematem wykładu Mai Kwiecińskiej z cyklu „Jak zbudowano nowoczesność”. Mrożącą krew w żyłach historię morderstwa w pałacu w Królikowicach przybliży dr Karolina Rybicka w trakcie spotkania z cyklu „Mroczne oblicze Dolnego Śląska”. 

Kiermasz wielkanocny, fot. M. Skrabek

W Muzeum Etnograficznym w sobotę 28 marca odbędzie się tradycyjny kiermasz wielkanocny, na którym będzie można zakupić palmy, pisanki, stroiki i inne świąteczne dekoracje. To także wyjątkowa okazja do osobistego spotkania z ich twórcami. Zaplanowano także świąteczne warsztaty rodzinne z tłumaczeniem na polski język migowy oraz oprowadzanie z audiodeskrypcją po wystawie „Pisanki i palmy wielkanocne”.

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej zaprasza na wydarzenia inspirowane wystawą „Wschód słońca na Zachodzie”. Zaplanowano wykład, naukę gry i turniej gry Go – jednej z najstarszych gier planszowych, wywodzącej się z Azji Wschodniej. Dla maluszków do 2 r.ż. i małych dzieci 3–5 lat odbędą się warsztaty rodzinne. Justyna Oleksy poprowadzi comiesięczne spotkanie dla seniorów z cyklu „Przystanek: Pawilon”. Będzie można wziąć też udział w oprowadzaniu po wystawie „Wschód słońca na Zachodzie”, a tradycyjnie w ostatnią sobotę miesiąca odbędzie się seans multimedialny na wystawie stałej – gdzie zwiedzaniu towarzyszyć będą najnowsze technologie wprowadzające widzów w zupełnie inny wymiar odbioru dzieł sztuki.   

Muzeum Narodowe we Wrocławiu

28.03, g. 12:00

Morderstwo w pałacu w Królikowicach. Wykład dr Karoliny Rybickiej w ramach cyklu „Mroczne oblicze Dolnego Śląska” (wyłącznie dla osób dorosłych)

Latem 1810 r. w pałacu w Królikowicach życie straciła matka i córka. Zbrodni dokonał mąż i ojciec Johann Chrisoph Eisenhart, który cierpiał na silne bóle głowy i urojenia prześladowcze. Mężczyzna był przekonany, że w spisku bierze udział jego żona, lekarz rodzinny oraz służba. Pewnej nocy po przebudzeniu, gdy zobaczył małżonkę stojącą w oknie, uznał, że chce wpuścić do środka mordercę… Chwilę później chwycił za trzymaną pod łóżkiem szpadę i ugodził nią żonę oraz broniącą matkę córkę. Po morderstwie wybiegł z pałacu i ruszył przez wieś, krzycząc, że jest królem…

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

28.03, g. 15:00

Modernizmy – wiele twarzy nowoczesności. Wykład Mai Kwiecińskiej w ramach cyklu „Jak zbudowano nowoczesność”

Tendencje modernizujące w architekturze objawiały się w różnorodny sposób. W krótkim czasie w wielu krajach pojawiły się jednocześnie awangardowe prądy ideowe i estetyczne, które miały na celu nowatorskie podejście do architektury. W trakcie spotkania skupimy się na europejskiej architekturze lat 20. XX wieku i poznamy szerokie spektrum ruchów modernistycznych: od futuryzmu przez funkcjonalizm i art déco, po bardziej tradycyjne w formie, lecz równie postępowe w duchu realizacje.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

29.03, g. 11:00

Rokoko. W świecie fantazji, kaprysów i asymetrii. Wykład Michała A. Pieczki w ramach cyklu „Kurs historii sztuki”

Rokoko to epoka szczególna – z jednej strony odrzuca przepych i przeładowanie baroku, a z drugiej wciąż nie potrafi zerwać z wszechobecnym ornamentem rocaille, które na wszelkie możliwe sposoby kształtuje, tworząc często fantazyjne, kapryśne i asymetryczne jego formy. Podczas spotkania omówione zostaną dzieła wielu artystów rokokowych, takich jak malarze Antoine Watteau, François Boucher, Jean-Honoré Fragonard czy architekci Franҫois de Cuvilliés i Germain Boffrand oraz uniwersalni bracia C. D. i E. Q. Asamowie.

Bilety w cenie 15 zł

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

29.03, g. 13:00

Szkło przejrzyste jak kryształ. Wykład Elżbiety Gajewskiej-Prorok w ramach cyklu „Kolor i forma. Sztuka szkła w czasach nowożytnych”

Sztuka rzeźbienia i rytowania w krysztale górskim rozwinęła się w końcu XVI stulecia w północnej Italii. Kosztowne naczynia były zamawiane przez władców. Prace w krysztale górskim zainspirowały hutmistrzów szkła do poszukiwań masy szklanej podobnej optycznie do kryształu górskiego, a dekoratorów szkła – do nowych rozwiązań artystycznych. Jednym z najważniejszych w Europie ośrodków produkcji doskonałej jakości szkła typu kryształ kredowy były huty w Szklarskiej Porębie, czynne w XVII i XVIII stuleciu. Naczynia z tych hut były szlifowane w Sobieszowie i ozdabiane dekoracją rytowaną w Cieplicach. W pracowniach rytowników szkła powstawały dekoracje o zadziwiająco różnorodnej tematyce, wyróżniające szkło śląskie wśród innych ośrodków zdobienia szkła w Europie.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

 Pucharek, Christian Gottfried Schneider, ok. 1760

Muzeum Etnograficzne

28.03, g. 10:00–16:00

Kiermasz wielkanocny w Muzeum Etnograficznym

Jak co roku w sobotę poprzedzającą Niedzielę Palmową tradycyjnie odbędzie się w Muzeum Etnograficznym kiermasz wielkanocny. Oprócz różnorodnych palm i pisanek będzie można zakupić także bibułowe kwiaty, kolorowe świąteczne figurki, stroiki wielkanocne i wiele innych wielkanocnych dekoracji. Kiermasz to także wyjątkowa okazja do osobistego spotkania z ich twórcami.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

29.03, g. 12:00

Kartka pocztowa [PJM]. Warsztaty rodzinne dla dzieci w wieku 6–12 lat w ramach cyklu „Etno w południe”, prowadzenie: Julia Szot, tłumaczenie na polski język migowy: Elżbieta Resler

Choć jeszcze niedawno szalenie popularny, dzisiaj zwyczaj wysyłania kartek z życzeniami pocztą w zasadzie zaniknął. Na zajęciach spróbujemy przybliżyć krótko to zjawisko i jego historię – obejrzymy różne archiwalne kartki związane ze świętami. Zajrzymy także na rewersy – czego ludzie sobie życzyli? W części plastycznej każdy będzie miał okazję stworzyć własną kartkę, a później – kto wie – może nawet ją wysłać!

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl lub 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

29.03, g. 15:00

„Pisanki i palmy wielkanocne” – oprowadzanie z audiodeskrypcją. Oprowadzanie dla osób z niepełnosprawnością wzroku po wystawie czasowej, prowadzenie: Barbara Caturian

Spotkanie na wystawie prezentującej pisanki, palmy, stroiki, kartki świąteczne i inne ozdoby wykonane przez twórców pochodzących z Dolnego Śląska i Opolszczyzny. Coroczna prezentacja we wrocławskim Muzeum Etnograficznym jest okazją do przypomnienia klasycznych technik zdobienia jaj oraz tworzenia świątecznych rekwizytów, ale także przyjrzenia się kierunkom rozwoju współczesnych trendów artystycznych.

Wstęp z biletem na wystawę czasową, bilet specjalny w cenie 3 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl lub 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

Wschód słońca na Zachodzie, fot. A. Podstawka

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

27.03, g. 11:00

Przystanek: Pawilon. Przedpołudniowe warsztaty dla seniorów, prowadzenie: Justyna Oleksy

Marcowe spotkanie to wspólna wizyta na wystawie „Wschód słońca na Zachodzie”. Które prace przemówią do nas najbardziej? Z nadzieją na twórczą dyskusję zapraszamy Seniorki i Seniorów mających ochotę na niebanalne spotkanie ze sztuką – rozpoczynające się rozgrzewką ciała i wyobraźni!

Bilety w cenie 15 zł, z Wrocławską Kartą Seniora – 3 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

27.03, g. 16:00

O czwartej pod Kopułami. Oprowadzanie po wystawie „Wschód słońca na Zachodzie”

A może by tak zacząć weekend od spotkania ze sztuką? Pawilon Czterech Kopuł zaprasza na oprowadzanie po wystawie prezentującej twórczość trzech współcześnie żyjących artystów japońskiego pochodzenia: Koji Kamoji (ur. 1935), Yoshio Nakajima (ur. 1940) i Keiji Uematsu (ur. 1947). Wykształceni w Japonii, lecz tworzący w innym kręgu kulturowym, stali się ważnymi przedstawicielami współczesnej sceny artystycznej.

Wstęp z biletem na wystawę czasową

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

28.03, g. 11:00

Sztuka strategii: wprowadzenie do gry GO. Wykład, nauka gry i turniej GO, prowadzenie: Oleksandr Yeroshkin oraz członkowie Klubu Go nad Odrą

Czym jest Go? Go to jedna z najstarszych gier planszowych wywodząca się z Azji Wschodniej, rozwijana i udoskonalana przez wieki w różnych kulturach. Gracze na przemian stawiają czarne i białe kamienie na planszy, dążąc do kontrolowania terytorium oraz kluczowych obszarów planszy. Zasady gry są proste i intuicyjne, jednak liczba możliwych sytuacji sprawia, że oferuje ona ogromną głębię strategiczną. Dzięki temu Go jest dostępne dla osób początkujących, a jednocześnie stanowi wyzwanie intelektualne dla doświadczonych graczy.

Wydarzenie w Pawilonie Czterech Kopuł będzie miało formę otwartego 3-godzinnego spotkania z grą Go, skierowanego do osób bez wcześniejszego doświadczenia. Część 1: wprowadzenie i wykład (ok. 45 minut) prezentujący historię gry Go, jej podstawowe zasady oraz znaczenie strategiczne i kulturowe. Uczestnicy poznają ideę gry, jej uniwersalność oraz przykłady zastosowania myślenia strategicznego w praktyce. Część 2: nauka gry i rozgrywki treningowe (ok. 75 minut) – uczestnicy uczyć się będą pod okiem prowadzącego zasad poprzez bezpośrednią grę na planszach. Każdy będzie miał możliwość samodzielnie spróbować gry, zadać pytania oraz rozegrać krótkie partie treningowe w przyjaznej atmosferze. Część 3: miniturniej AtariGo (ok. 60 minut) – uproszczona i dynamiczna wersja gry Go, idealna dla początkujących. Turniej pozwoli uczestnikom wykorzystać zdobytą wiedzę w formie zabawy i lekkiej rywalizacji.

Kim są prowadzący? Klub Go nad Odrą to wrocławska społeczność pasjonatów gry Go, otwarta zarówno dla osób początkujących, jak i zaawansowanych graczy. Klub działa jako przestrzeń do nauki, wspólnej gry, wymiany doświadczeń oraz integracji międzypokoleniowej. Regularnie organizuje spotkania, turnieje, warsztaty oraz wydarzenia popularyzujące Go w przestrzeni publicznej i kulturalnej.

Oleksandr Yeroshkin – od wielu lat aktywnie naucza i popularyzuje grę Go, prowadząc zajęcia na Politechnice Wrocławskiej. Umiejętności rozwijał, ucząc się gry m.in. w Korei. Obecnie jest jednym z najsilniejszych graczy w Polsce oraz Europie, z bogatym doświadczeniem turniejowym – w młodym wieku osiągnął znaczący sukces sportowy, zajmując 7. miejsce na świecie w kategorii do lat 16.

Na wykład wstęp wolny, na naukę gry i turniej – wstęp z biletem na wystawę czasową

Na turniej obowiązują zapisy mailowe pod adresem: edukacja.pawilon@mnwr.pl

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

28.03, g. 19:00

Seans multimedialny „Zobacz, usłysz, dotknij!”. Oprowadzanie po wystawie kolekcji w Pawilonie Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

Trzy kwadranse ze sztuką w Pawilonie Czterech Kopuł – daj się poprowadzić światłem, obrazem, dźwiękiem i słowem. Trwający 45 minut seans multimedialny wprowadza widza w zupełnie inny wymiar odbioru dzieł sztuki, poszerzając pole ich interpretacji. Zwiedzaniu towarzyszą najnowsze technologie: doskonałe oświetlenie, projektory, nagłośnienie, prezentacje multimedialne, które pozwalają na dotarcie do wszystkich obszarów percepcji widza.

Wstęp z biletem za 25 zł (20 zł bilet ulgowy, 15 zł/os. rodzinny i grupowy)

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

29.03, g. 11:00

Kamień, wiatr, woda, linia, Koji. Rodzinne warsztaty Mai Kwiecińskiej dla rodziców i dzieci w wieku do lat 2, wydarzenie w ramach cyklu #muzealniaki_pod_kopułą

Dużą rolę w twórczości Kojiego Kamojiego, osiadłego w Polsce Japończyka, odgrywa natura. Oglądniemy jego minimalistyczne obrazy, na których w sposób niezwykle zsyntetyzowany i abstrakcyjny przedstawia powietrze, wodę i przestrzeń. Wszystko zaś uzupełnia elementem materialnym – na dziełach pojawiają m.in. prawdziwe kamienie. Sztuka Kamojiego przez swoją lapidarną formę zaprasza do kontemplacji i wyciszenia. A my poddamy się jej działaniu i wraz z Maluszkami odetchniemy w otoczeniu sztuki.

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

29.03, g. 13:00 i 14:30

Czy kamień może być sztuką? Rodzinne warsztaty Mai Kwiecińskiej dla rodziców i dzieci w wieku 3–5 lat, wydarzenie w ramach cyklu „Sztuczki w Pawilonie”

Jeśli podczas spacerów zbieracie kamienie, to macie nosa! Kamień też może stać się sztuką! Malarz Koji Kamoji również zbiera kamienie i chętnie przykleja je do swoich obrazów. Na wystawie oglądniemy jego dzieła, dowiemy się, dlaczego malarz tak śmiesznie się nazywa i co tak naprawdę namalowane jest na jego białych obrazach. A potem sprawdzimy, czy można za pomocą kamienia narysować prawdziwe dzieło sztuki!

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

informacja prasowa

"Zmierzch tyranów"–NFM Filharmonia Wrocławska pod batutą Daniela Raiskina w Narodowym Forum Muzyki /zapowiedź koncertu/

 Dziś o 19.00 w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu wystąpi NFM Filharmonia Wrocławska pod batutą znakomitego dyrygenta – Daniela Raiskina. Motywem przewodnim koncertu będzie protest przeciwko tyranii. Podejmowali go w swoich dziełach kompozytorzy różnych epok, także ci, którzy sami na co dzień musieli mierzyć się z opresyjnymi reżimami. W programie koncertu znalazły się dzieła Giuseppe Verdiego, Stewarta Copelanda, Johanna Sebastiana Bacha oraz Dmitrija Szostakowicza. Przed koncertem Przed koncertem (godz. 17.30, VIP-Room) posiadaczy i posiadaczki abonamentu symfonicznego zapraszamy na spotkanie z Danielem Raiskinem i Iią Rayskinem.

Daniel Raiskin / fot. Alexey Molchanovsky

Twórczość Giuseppe Verdiego można rozpatrywać jako połączenie sztuki z polityką. Czteroaktową operę Nabucco po raz pierwszy zaprezentowano na deskach mediolańskiej La Scali w 1842 roku. Tematem dzieła jest podbój Judei przez chaldejskiego króla Nabuchodonozora II. Włoska publiczność odniosła sytuację ludności żydowskiej do swojej własnej, ponieważ terytorium tego kraju znajdowało się wówczas pod okupacją austriacką, a chór Va, pensiero stał się nieoficjalnym hymnem ruchu dążącego do zjednoczenia Półwyspu Apenińskiego. Barwna Uwertura zawierająca wątki z opery często wykonywana jest samodzielnie. 

Stewart Copeland to amerykański perkusista rockowy najbardziej znany z działalności w zespole The Police. Po rozpadzie grupy zajął się komponowaniem muzyki filmowej, ale nie tylko, czego dobrym przykładem jest Tyrant’s Crush: Concerto for Trapset and Orchestra. Zgodnie z komentarzem kompozytora utwór ten opowiada historię rewolucji kończącej się objęciem władzy przez dyktatora, który zaprzecza jej ideałom, co prowadzi do kolejnego aktu sprzeciwu. Podczas koncertu w NFM na zestawie perkusyjnym zagra Ilia, syn maestra Raiskina.

Drugą część koncertu rozpocznie preludium chorałowe Johanna Sebastiana Bacha O Mensch, bewein dein Sünde groß w opracowaniu na smyczki przygotowanym przez Maxa Regera. Melodia oparta jest na luterańskim hymnie pasyjnym. Ostatnie dzieło tego wieczoru, VI Symfonia h-moll Dmitrija Szostakowicza, powstało w 1939 roku, a więc w okresie, w którym kompozytor wracał do siebie po brutalnych atakach prasowych inspirowanych przez władze. W czasach stalinowskich oskarżenia o zbyt małą komunikatywność języka muzycznego mogły skończyć się tragicznie, z czego artysta świetnie zdawał sobie sprawę. Jego reakcją na tę sytuację było tworzenie muzyki, w której pozornie stosował się do zaleceń władz, a tak naprawdę jednak kpił z nich. Takim niejednoznacznym i enigmatycznym utworem jest właśnie VI Symfonia złożona z tragicznej w wyrazie części wolnej, po której następują dwie „radosne”, dynamiczne i błyskotliwe części szybkie. Jednak cyrkowa, bombastyczna parada wieńcząca kompozycję nie jest szczera. Jej wesołość wydaje się wymuszona, podobnie jak „triumfalne” zakończenie V Symfonii – innego dzieła Szostakowicza z lat trzydziestych XX wieku.

Program:

G. Verdi Uwertura do opery Nabucco

S. Copeland Tyrant’s Crush: Concerto for Trapset and Orchestra

***

J.S. Bach O Mensch, bewein dein Sünde groß – preludium chorałowe BWV 622 (oprac. na orkiestrę smyczkową M.Reger)

D. Szostakowicz VI Symfonia h-moll op. 54

Wykonawcy:

Daniel Raiskin – dyrygent

Ilia Rayskin – perkusja

NFM Filharmonia Wrocławska

Czas trwania: 120 minut

informacja prasowa