Powrót do domu - koncert Giancarlo Guerrero i NFM Filharmonii Wrocławskiej /zapowiedź/

13 marca o 19.00 w Narodowym Forum Muzyki zostanie zaprezentowany koncert pod wiele mówiącym tytułem "Powrót do domu". Tym, który powraca, jest kostarykański dyrygent Giancarlo Guerrero – poprzedni dyrektor artystyczny NFM Filharmonii Wrocławskiej. Maestro niejednokrotnie podkreślał, że czuje się we Wrocławiu jak w domu, nic więc dziwnego, że tym razem wybrał do swojego programu utwór, który właśnie o domu opowiada. Oprócz niego zabrzmi barwna i ciesząca się dużą popularnością symfonia Josepha Haydna. Przed koncertem, o 18.00 odbędzie się spotkanie ze skrzypkiem Marcinem Danilewskim, koncertmistrzem NFM Filharmonii Wrocławskiej, które poprowadzi Agnieszka Ostapowiecz.

Giancarlo Guerrero, fot. Łukasz Rajchert

Symfonia G-dur Hob. I/100 Josepha Haydna, zwyczajowo nazywana „Wojskową”, wchodzi w skład zbioru „Symfonii londyńskich” napisanych w latach dziewięćdziesiątych XVIII wieku na zamówienie działającego w stolicy Anglii impresaria Johanna Petera Salomona. Nowatorskim rozwiązaniem było wówczas użycie w niej instrumentarium perkusyjnego: trójkąta, talerzy i wielkiego bębna, które pojawiają się w drugim i czwartym ogniwie symfonii – w ten sposób twórca nawiązał do muzyki wojskowej. Akcenty tego typu pojawiają się także w partii trąbki, która w pewnym momencie stylizowana jest na militarną fanfarę. O fenomenie tego dzieła stanowią nie tylko wskazane zabiegi, ale także wielki dar melodyczny Haydna. 

Kompozycja Haydna będzie grać rolę wstępu do rozbudowanego, późnoromantycznego dzieła programowego autorstwa Richarda Straussa. Mowa o ukończonej w 1903 roku Symphonia domestica, która – podobnie jak poemat symfoniczny Życie bohatera – jest utworem autobiograficznym. Niemiecki artysta uważał bowiem, że wydarzenia z jego własnego życia rodzinnego są świetnym materiałem w twórczości kompozytora – tak samo dobrym, jak dramat Szekspira czy rozprawa filozoficzna Nietzschego. W barwnie orkiestrowanej symfonii pojawiają się grupy tematów charakteryzujące zarówno samego Straussa, jak i jego najbliższych – żonę Paulinę i syna Franza, którym twórca ją zadedykował. Ogniwo drugie przedstawia radosne zabawy dziecięce, trzecie – zmysłową scenę miłosną pomiędzy małżonkami. Kończy się ona dźwiękiem budzika (siódmą rano symbolizuje siedem sygnałów dzwonka), po którym następuje finał rozpoczynający się od porannej krzątaniny oddanej poprzez wirtuozowską fugę. Jest to dzieło niezwykle wymagające dla orkiestry, dlatego też jego realizacji podejmują się jedynie najlepsze zespoły. Sam Strauss przed prawykonaniem w Nowym Jorku pod jego batutą zażyczył sobie aż piętnastu prób!

Program:

J. Haydn Symfonia G-dur Hob. I/100 „Wojskowa”

***

R. Strauss Symphonia domestica op. 53

Wykonawcy:

Giancarlo Guerrero – dyrygent

NFM Filharmonia Wrocławska

Czas trwania:

120 minut

Marcin Danilewski, fot. Łukasz Rajchert

Spotkajmy się w NFM – Marcin Danilewski

 Skrzypek. Pochodzi z rodziny o dużych tradycjach muzycznych. Już w wieku 4 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach. Ukończył Uniwersytet Muzyczny F. Chopina w Warszawie w klasie K. Jakowicza oraz Universität Mozarteum w Salzburgu w klasie I. Ozima. Jest laureatem wielu konkursów, m.in. Międzynarodowego Konkursu im. T. Wrońskiego na Skrzypce Solo w Warszawie i Międzynarodowego Konkursu im. P. Czajkowskiego dla Młodych Muzyków w Kurashiki (Japonia). Jako solista występuje z takimi zespołami jak NFM Filharmonia Wrocławska, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Opolskiej, Tatrzańska Orkiestra Klimatyczna, West Side Sinfonietta czy Salonorchester St. Moritz. Jako koncertmistrz gościnny współpracował z Mozarteumorchester Salzburg, Singing Europe Orchestra, Filharmonią Dolnośląską i Neue Lausitzer Philharmonie. Artysta jest też cenionym kameralistą – występuje z Lutosławski Quartet, Silius Trio, Camerata Galiciana Trio i NFM Ensemble. Jest koncertmistrzem NFM Filharmonii Wrocławskiej i orkiestry Camerata Pontresina. Gra na skrzypcach „Raffaele ed Antonio Gagliano”.

Agnieszka Ostapowicz – prowadzenie spotkania

informacja prasowa

"Pisanki i palmy wielkanocne" - nowa wystawa w Muzeum Etnograficznym we Wrocławiu

Od 14 marca w Muzeum Etnograficznym Oddziale Muzeum Narodowego we Wrocławiu będzie można oglądać nową wystawę czasową „Pisanki i palmy wielkanocne”. Na wystawie, którą Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu organizuje od blisko 60 lat w okresie świąt Wielkiej Nocy, zwiedzający zobaczą pisanki i palmy wielkanocne, a także wycinanki tradycyjne i współczesne. Ekspozycję wzbogacą informacje o życiu i twórczości autorów prezentowanych prac. Odbędzie się także doroczny kiermasz wielkanocny zaplanowany na 28 marca, czyli na sobotę przed Niedzielą Palmową.

Pisanki wykonane techniką aplikacyjną – słoma, Edyta Haratyk; bacik wielkanocny,  
Olga Saganowska, fot. A. Podstawka, MNWr 

Na wystawie widzowie zobaczą współczesne atrybuty Wielkiej Nocy – głównie pisanki i palmy wielkanocne zrobione według dawnych i współczesnych technik rękodzielniczych. Będą wśród nich jaja oklejane miniaturowymi wycinankami, rdzeniem sitowia czy słomą. Zaskoczą prace ozdobione włóczką i haftem krzyżykowym. Nie zabraknie opolskich „kroszonek” oraz pisanek wykonanych na motywach huculskich, suwalskich, opolskich, rzeszowskich i wołyńskich, a także innych współczesnych, pochodzących z dawnych Kresów Wschodnich.

Przestrzeń wystawienniczą wypełnią wielkoformatowe wycinanki autorstwa Julii Datchenko, współczesnej artystki zajmującej się pisankarstwem i wycinankarstwem. Jej misterne prace z papieru obrazują mit o pochodzeniu życia i kobiecej mocy twórczej. Obok nich będzie można podziwiać zabytkowe wycinanki dolnośląskie pochodzące z lat 60. i 70. XX wieku, odwołujące się do tradycyjnych wzorów lwowskich, wileńskich i łowickich.

Wycinanka łowicka, papier kolorowy, karton, Wrocław, 1970

W tym roku zwiedzający będą mogli dowiedzieć się więcej o autorach prezentowanych prac. Za sprawą opisów towarzyszących eksponatom przybliżone zostaną życie, działalność i inspiracje twórców. „Artyści zdobiący jaja od lat doskonalą swój warsztat w zakresie tradycyjnych technik. Często analizują archaiczne symbole, z których korzystają przy tworzeniu poszczególnych ornamentów” – tłumaczy kuratorka wystawy Agnieszka Szepetiuk-Barańska. „Powrót do tradycyjnych symboli i technik nie jest jedynie kopiowaniem przeszłości, lecz próbą jej zrozumienia. Wiedza o dawnym ornamencie stanowi fundament, na którym artyści budują coś nowego – tworzą autorskie wzory łączące historię ze współczesną wrażliwością estetyczną”.

Ekspozycję dopełni tradycyjny kiermasz wielkanocny z udziałem kilkudziesięciu wystawców, który zaplanowano na 28 marca. Oprócz pisanek i palm wielkanocnych, będzie można na nim zakupić rzeźby ludowe, wyroby koronkarskie i hafty regionalne ze świątecznymi motywami. Będą także wiklinowe koszyki, świąteczne stroiki oraz ceramika użytkowa i dekoracyjna. Nie zabraknie zabawek, zawieszek z tkanin, filcu i surowców naturalnych, a także ręcznie robionej biżuterii oraz miodów z dolnośląskiej pasieki.

Wystawę „Pisanki i palmy wielkanocne” można zwiedzać do 12 kwietnia 2026.

Piotr Oszczanowski, dyrektor Muzeum Narodowego we Wrocławiu:

Prezentacja pisanek, palm wielkanocnych i wycinanek to już długoletnia tradycja Muzeum Etnograficznego we Wrocławiu. Co roku w okresie świąt Wielkiej Nocy dajemy okazję ogromnej rzeszy widzów – którzy do nas przybywają na wystawę oraz na towarzyszący jej kiermasz – poczuć i przeżyć tę wyjątkową aurę świąteczną; poznać niezwykły urok tych drobnych, delikatnych, a przy tym jakże misternych wyrobów, których autorów będziemy w tym roku w szczególny sposób prezentować. Przybliżymy ich tożsamość oraz życiorysy, przedstawimy pasje, inspiracje, a przede wszystkim niezwykły talent. Kulminacją naszych poczynań będzie zaplanowany na sobotę przed Niedzielą Palmową (28 marca) wielki kiermasz wyrobów świątecznych, który to kolejny już rok zorganizujemy we wnętrzach muzeum oraz na przyległym do niego terenie. Tam, w niezwykłym bogactwie oferty twórców ludowych, poczujemy już w pełni tę urokliwą atmosferę zbliżających się świąt. Wraz z kuratorką wystawy Agnieszką Szepetiuk-Barańską bardzo serdecznie zapraszam Państwa do Muzeum Etnograficznego we Wrocławiu.

informacja prasowa

Wystawa malarstwa Lecha Twardowskiego „Spalona czerń” w Narodowym Forum Muzyki

Od 13 marca do 17 maja w Narodowym Forum Muzyki będzie prezentowana wystawa malarstwa Lecha Twardowskiego „Spalona czerń”. Wernisaż odbędzie się 13.03.2026 roku o godzinie 18.00 w foyer NFM. Kuratorem wystawy jest Piotr Lisowski.

Wystawa "Spalona czerń" Lecha Twardowskiego prezentuje najnowsze obrazy artysty, w których napięcie zostaje utrwalone bezpośrednio w materii malarskiej. To prace nie tyle opowiadające o energii, ile ją kondensujące – zapisują jej ślad w strukturze powierzchni, czyniąc z płótna pole realnego oddziaływania. 

Twardowski od lat konsekwentnie buduje własny język wokół pojęć energii, procesu i materialnej obecności dzieła. Punktem wyjścia dla nowych realizacji pozostaje ukonstytuowana wcześniej logika prac z serii Generatory oraz Puste–pełne, gdzie badał relacje między obecnością i nieobecnością, impulsem i wyciszeniem, konstrukcją i rozpadem, formą i jej brakiem. W cyklu Spalona czerń wątki te powracają, lecz zostają zagęszczone i sprowadzone do intensywnego doświadczenia powierzchni – jako pola, w którym napięcie nie jest reprezentowane, lecz faktycznie obecne.

Czarne płótna nasycono substancjami chemicznymi inicjującymi proces wypalania, pozostawiając ślady jednocześnie wizualnie hipnotyzujące i niepokojące. Gest przestaje być wyłącznie zapisem ekspresji; przesuwa się w stronę inicjowania zdarzenia. Artysta tworzy warunki, w których farba i podłoże wchodzą w reakcje, a obraz zaczyna rozwijać się według własnej, częściowo nieprzewidywalnej logiki. 

To właśnie w tej relacji – między kontrolą a jej utratą, decyzją a przypadkiem – rodzi się zasadnicze napięcie wystawy. Materia nie pełni roli biernego nośnika formy, lecz staje się aktywnym uczestnikiem procesu twórczego: rozlewa się, gęstnieje, pęka, wżera w strukturę płótna, pozostawiając ślady przypominające powidoki wybuchu lub wypalenia. Obraz nie przedstawia energii – on ją kumuluje i ujawnia. 

Spalona czerń staje się przestrzenią konfrontacji: między intencją a procesem, między obecnością a zanikiem, między tym, co zaplanowane, a tym, co wydarza się poza kontrolą. To malarstwo powstałe w czasie, gdy rzeczywistość traci stabilność i zaczyna przypominać reakcję łańcuchową – każdy kolejny impuls inicjuje następny, pozostawiając po sobie ślad, niczym wypalenie, którego nie sposób już odwrócić. 

Piotr Lisowski

Lech Twardowski, zdjęcie ze strony malarza na FB

Lech Twardowski (ur. 1952) – studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, w pracowni malarstwa prof. Zbigniewa Karpińskiego. W 1983 roku wyjechał do Paryża, a w 1995 roku powrócił na stałe do stolicy Dolnego Śląska. Uprawia malarstwo, instalacje i performance. W swojej twórczości wykorzystuje różne techniki i media, współpracuje z muzykami, interesuje się przestrzenią teatralną. Mieszka i tworzy we Wrocławiu.

Wydarzenia w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i jego oddziałach /13-15.03.2026/

W nadchodzący weekend w Muzeum Narodowym we Wrocławiu odbędą się cztery inspirujące wykłady. Opowieść dr Marii Nitki poświęcona będzie podróżom malowniczym do Italii i narodzinom nowej konwencji pejzażu al naturale. Dr Dorota Miłkowska przybliży postać Albrechta Dürera, jednego z najwybitniejszych artystów renesansu. Tematem wykładu Magdaleny Szafkowskiej będzie życie i twórczość Małgorzaty Mirgi-Tas, artystki pogranicza kultur. Aleksandra Tęgowska zaś zabierze słuchaczy w podróż do świata jednej z najbardziej fascynujących, a jednocześnie niedocenianych cywilizacji starożytności – Etrusków.

Albrecht Dürer, Adam i Ewa, 1504, miedzioryt, 25x19,3 cm, MN Wr.

W Muzeum Etnograficznym zaplanowano dwa warsztaty o tematyce wielkanocnej. Warsztaty dla dorosłych z Julią Datchenko poświęcone będą najstarszej z technik zdobienia jaj – metodzie batikowej, która pozwoli na uzyskanie wielokolorowej, wzorzystej skorupki. Natomiast dzieci pod okiem Olgi Budzan poznają różne typy palm wielkanocnych i samodzielnie wykonają małą palmę z bibuły.

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej spotkaniem z Andą Rottenberg rozpoczyna świętowanie 10-lecia swojego istnienia. Z kuratorką wystaw, historyczką i historyczką sztuki, wieloletnią dyrektorką warszawskiej Zachęty oraz postacią niezwykłą dla współczesnego dialogu o sztuce rozmawiać będzie Iwona Dorota Bigos. Odbędzie się także oprowadzanie po wystawie stałej, a dla dzieci zajęcia plastyczno-ruchowe inspirowane wystawą „Wschód słońca na Zachodzie.

Muzeum Narodowe we Wrocławiu

14.03, g. 12:00

W podróży malarskiej do „ojczyzny pejzażów”. Szlaki, motywy, materiały malarza pejzażysty w Italii w XIX w. Wykład dr Marii Nitki (z ASP we Wrocławiu) towarzyszący wystawie „Mikroświaty. Obrazy w małych formatach ze zbiorów MNWr”

Dlaczego hrabia Horeszko z naszej narodowej epopei „Pan Tadeusz” chciał malować właśnie „pod włoskim niebem”, przestawi wykład o zjawisku pleneryzmu w historii malarstwa. Opowieść poświęcona będzie przede wszystkim podróżom malowniczym do Italii i narodzinom nowej konwencji pejzażu al naturale. Rozwój tego fenomenu związany jest z małymi formatami, co doskonale ukazuje prezentowana wystawa. Przedstawieni zostaną twórcy i najważniejsi przedstawiciele tego nurtu, także ich trasy wędrówek po Włoszech (a czasem stamtąd w świat) oraz narzędzia i techniki pracy. Nie zabraknie również ukazania recepcji tego zjawiska w dziewiętnastowiecznej kulturze, czego przykładem jest właśnie postać hrabiego Horeszki.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116

14.03, g. 15:00

Albrecht Dürer. Wykład dr Doroty Miłkowskiej w ramach cyklu „Czarna sztuka. Historia grafiki artystycznej”

Albrecht Dürer – jeden z najwybitniejszych artystów renesansu do dzisiaj zachwyca miłośników sztuki. Jego graficzne prace cechuje innowacyjność w zakresie zastosowanych technik, śmiałość kompozycji i niezwykła dbałość o detal. Wykład poświęcony drzeworytom i miedziorytom niemieckiego mistrza będzie okazją, by poznać historyczny kontekst ich powstania, zbliżyć się do świata w nich przedstawionego, zgłębić ukryte symbole, a także zobaczyć, w jaki sposób artysta łączył w swoich dziełach wpływy włoskiego renesansu z tradycją sztuki północnoeuropejskiej. To propozycja dla wszystkich, którzy chcą patrzeć na sztukę bardziej uważnie.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116

15.03, g. 12:00

Małgorzata Mirga-Tas – artystka pogranicza kultur. Wykład Magdaleny Szafkowskiej w ramach cyklu „Kobieta w świecie sztuki”

Artystka polsko-romska, urodzona w Zakopanem, mieszkająca w Czarnej Górze na Spiszu. Ukończyła słynną zakopiańską szkołę im. Kenara oraz krakowską Akademię Sztuk Pięknych w pracowni rzeźby. Wykonuje wielkoformatowe patchworki ze scenami z życia polskich Romów. Odtwarza je na podstawie rodzinnych oraz należących do przyjaciół i znajomych fotografii. Wykorzystuje materiały ze starych ubrań rodziny i przyjaciół oraz kupionych w tzw. secoundhandach, pod warunkiem, że zostały wykonane w Indiach lub Chinach. Jeden z cykli, które wyszły spod jej ręki, nosi tytuł „Przeczarowując świat”. Był pokazywany m.in. na weneckim Biennale w 2023 roku, a ostatnio wraz z innymi pracami w krakowskim Centrum Sztuki Europejskiej oraz w Henie Onstad Kultursenter w Oslo.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116

15.03, g. 13:00

Uczty, grobowce i wolne kobiety: historia Etrusków, której nie opowiadają podręczniki. Wykład Aleksandry Tęgowskiej w ramach cyklu „Oblicza starożytności”

Będzie to opowieść o świecie, który nie był jedynie „przedsionkiem Rzymu”, lecz pełnoprawną, oryginalną kulturą — barwną, nowoczesną obyczajowo i zaskakująco wpływową. Wykład zabierze słuchaczy w podróż do świata jednej z najbardziej fascynujących, a jednocześnie niedocenianych cywilizacji starożytności – Etrusków. Słuchacze przyjrzą się niezwykłej pozycji kobiet w społeczeństwie etruskim – widocznych w sztuce, obecnych na ucztach. Dowiedzą się też, jak etruskie nekropolie – miasta umarłych  – stały się dla archeologów kluczem do zrozumienia ich życia oraz jak wiele elementów uznawanych za typowo rzymskie wywodzi się właśnie z kultury etruskiej. Wspólnie zastanowimy się nad tym, dlaczego cywilizacja ta została niemal całkowicie przysłonięta przez historię swoich zdobywców.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116

Pisanki, fot. J. Szot

Muzeum Etnograficzne

15.03, g. 12:00

Mała palma na wielkie święto. Warsztaty rodzinne dla dzieci w wieku 6–12 lat w ramach cyklu „Etno w południe”, prowadzenie: Olga Budzan

Palmy wielkanocne to bardzo ważny element polskiej plastyki obrzędowej. Ich obecność podczas obchodów Niedzieli Palmowej przypomina wiernym o uroczystym przywitaniu, jakie przygotowali mieszkańcy Jerozolimy Jezusowi. Zanim zabierzemy się za wykonanie palmy, wspólnie zwiedzimy wystawę „Pisanki i palmy wielkanocne” i przyjrzymy się palmom wykonanym przez najzdolniejszych artystów ludowych regionu. Obejrzymy palmy wileńskie, wykonane z zasuszonych kwiatów i traw, palmy robione z kolorowych bibuł, współczesne interpretacje palm wykonane z egzotycznych roślin i barwionych piórek oraz palmę niespodziankę. Podczas warsztatów będzie można samodzielnie wykonać małą palmę z bibuły. Dla starannych.

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl lub 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

15.03, g. 15:00

Pisanki tradycyjne. Warsztaty dla dorosłych towarzyszące wystawie „Pisanki i palmy wielkanocne”, prowadzenie: Julia Datchenko

Symbol życia i odrodzenia, jakim jest jajko, jednoznacznie kojarzymy z czasem wiosny i świętami Wielkanocy. Warsztaty poświęcimy najstarszej z technik zdobniczych – metodzie batikowej, która pozwoli na uzyskanie wielokolorowej, wzorzystej skorupki. Używać będziemy wosku i różnorodnych barwników. Dla cierpliwych!

Bilety w cenie 20 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl lub 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

13.03, g. 16:00

O czwartej pod Kopułami. Oprowadzanie po wystawie kolekcji w Pawilonie Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

A może by tak zacząć weekend od spotkania ze sztuką? Pawilon Czterech Kopuł zaprasza na oprowadzanie po ekspozycji stałej prezentującej kolekcję sztuki polskiej II połowy XX i XXI wieku. Spotkanie zawsze o tej samej porze – w piątek o czwartej – pod Kopułami.

Wstęp z biletem na wystawę stałą

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

14.03, g. 11:00

Kropki i plamy – chlapać zaczynamy! Zajęcia plastyczno-ruchowe Barbary Przerwy dla dzieci w wieku 6–10 lat w ramach cyklu „Muzealne poruszenie”

Inspirując się twórczością słynnego japońskiego artysty Yoshio Nakajimy będziemy tworzyć wielkoformatowe obrazy pełne kropek, kropeczek i różnej wielkości plam i plamek. Będziemy tańczyć z pędzlami w rękach i chlapać farbą w różnych rytmach. Będzie też zabawa z kolorowymi włóczkami jako liniami łączącymi twórcę dzieła, czyli dzieci z widzami – opiekunami!

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

14.03, g. 16:00

Ambasadorzy Pawilonu: spotkanie z Andą Rottenberg. Prowadzenie: Iwona D. Bigos

Świętowanie 10-lecia istnienia Pawilonu Czterech Kopuł jako Muzeum Sztuki Współczesnej rozpoczynamy spotkaniem z wyjątkową gościnią – kuratorką wystaw, historyczką i historyczką sztuki, wieloletnią dyrektorką warszawskiej Zachęty oraz postacią niezwykłą dla współczesnego dialogu o sztuce – Andą Rottenberg, która zgodziła się ambasadorować Pawilonowi w roku okrągłego jubileuszu!

Wstęp wolny

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

informacja prasowa

Equilibrium: wirtuozowska legenda Antje Weithaas z Orkiestrą Leopoldinum /zapowiedź/

Dziś w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu wystąpi Antje Weithaas – niemiecka skrzypaczka, która w ubiegłym roku została laureatką nagrody OPUS Klassik – najważniejszego niemieckiego wyróżnienia w muzyce klasycznej. Wraz z zespołem NFM Orkiestra Leopoldinum artystka wykona Concertino Mieczysława Wajnberga oraz poprowadzi dwa kwartety smyczkowe w opracowaniu na orkiestrę. Będą to dzieła Felixa Mendelssohna Bartholdy’ego i Ludwiga van Beethovena, które powstały na krótko przed śmiercią kompozytorów. 

Antje Weithaas / fot. Giorgia Bertazzi

Niemiecka wirtuozka występowała już z NFM Orkiestrą Leopoldinum nie raz – ostatnio w 2019 roku. Niedawno, wraz z węgierskim pianistą Dénesem Várjonem, nagrała komplet sonat skrzypcowych Ludwiga van Beethovena. Krytycy muzyczni zwracają uwagę zarówno na wykonawczą wyobraźnię Weithaas, jak i jej pokorę wobec dzieła sztuki, a przede wszystkim na umiejętność współpracy z orkiestrą przy zachowaniu solistycznej wolności. Właśnie ta cecha każe niecierpliwie czekać na koncert, podczas którego skrzypaczka poprowadzi wrocławski zespół.

Jako pierwszy zabrzmi Kwartet f-moll ukończony w ostatnich tygodniach życia Felixa Mendelssohna-Bartholdy. Na tle dorobku tego artysty jest to utwór nadzwyczaj burzliwy, pełen dysonansów. Najpewniej wyrażał on stan ducha artysty po niedawnej śmierci jego siostry Fanny, również trudniącej się kompozycją. Oboje zresztą zmarli w tym samym,1847 roku. Nieco ponad sto lat później swoje Concertino ukończył Mieczysław Wajnberg. Ten radziecki twórca był jednocześnie Polakiem o żydowskim pochodzeniu. Jego trzyczęściowe dzieło stanowi może najpogodniejszy i najbardziej przystępny element programu, i to pomimo świeżej w pamięci historycznej zawieruchy, która zawiodła Wajnberga do Moskwy.

Po przerwie muzycy wykonają jeden z osnutych legendą proroczego geniuszu, słynnych późnych kwartetów smyczkowych Ludwiga van Beethovena. Kwartet cis-moll składa się z aż siedmiu części, wśród których znajdziemy fugę, rodzaj taranteli, recytatyw, rozbudowane i będące niejako światem samym w sobie wariacje, swoiste intermezzo i sonatowy finał. Dzieło znane jest z pionierskiej integracji tematycznej i transparentności formalnej. To przede wszystkim uczta intelektualna lub raczej zaproszenie w miejsce, gdzie emocji od intelektu nie da się odróżnić…

Program:

F. Mendelssohn Bartholdy VI Kwartet smyczkowy f-moll op. 80 (oprac. na orkiestrę smyczkową)

M. Wajnberg Concertino na skrzypce i orkiestrę smyczkową op. 42

***

L. van Beethoven XIV Kwartet smyczkowy cis-moll op. 131 (oprac. na orkiestrę smyczkową)

Wykonawcy:

Antje Weithaas – skrzypce, prowadzenie

NFM Orkiestra Leopoldinum

Czas trwania: 90 minut

Lokalizacja:

NFM, Sala Czerwona

informacja prasowa

The Art of the Cello - koncert w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu /zapowiedź/

Dziś o 19.00 w Narodowym Forum Muzyki wystąpi Polish Cello Quartet. Mistrzowie wiolonczeli połączą kompozycje tych twórców z Polski, Austrii i Włoch, których biografie pokazują, jak nieoczekiwane zwroty przynosi wytrwałe podążanie w życiu za muzyczną pasją. Wiolonczeliści z zespołu od jedenastu lat związanego z NFM zestawią te utwory z własnym opracowaniem kanonicznej Suity w dawnym stylu op. 40 „Z czasów Holberga” Edvarda Griega. Norweg pogodził w swoim dziele chęć oddania konwencji muzyki baroku oraz typowo romantyczną ekspresję.

Polish Cello Quartet / fot. Łukasz Rajchert

Spotkanie z Polish Cello Quartet rozpocznie utwór polskiego artysty, którego dorobek został w naszym kraju niemal zapomniany. Ludomir Michał Rogowski był o rok starszy od Karola Szymanowskiego i podobnie jak on studiował kompozycję u Zygmunta Noskowskiego. Do grona jego nauczycieli w innych muzycznych dziedzinach należeli też Roman Statkowski, Emil Młynarski, Arthur Nikisch, Hugo Riemann czy Jan Reszke. Mimo pobierania nauk u tak znakomitych pedagogów Rogowski nie odnalazł się w życiu kulturalnym II Rzeczypospolitej. W 1926 roku przeniósł się do Dubrownika w Dalmacji wchodzącego wówczas w skład Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Był to przełomowy moment w jego życiorysie i potem już właściwie nie opuszczał adriatyckiego wybrzeża. Wspólny z Rogowskim element biografii, jakim jest wyjazd na południe, ma urodzony w Wiedniu na początku XIX wieku Franz Limmer. Kiedy w cesarskiej stolicy zyskał już pewną renomę jako muzyk i kompozytor, zaproponowano mu posadę dyrygenta w Teatrze Niemieckim w Temeszwarze położonym na terenie dzisiejszej Rumunii, a wówczas stanowiącym część Cesarstwa Austrii. Artysta przyjął to stanowisko i pozostał w mieście przez ponad dwie dekady aż do swojej śmierci w 1857 roku.

Osiągnięciami w karierze rozumianej jako instytucjonalne uznanie mógł się pochwalić Emanuele Gianturco. W jego przypadku jednak miejsca zatrudnienia w żaden sposób nie były związane z muzyką. Mimo chęci Włoch bowiem nie odebrał wykształcenia w tym zakresie, pod naciskiem rodziny wybrawszy zawód prawnika. Ostatecznie zaangażował się w politykę. W swojej ojczyźnie zasiadał w Izbie Deputowanych, został nawet jej wiceprzewodniczącym. Ukoronowaniem jego dokonań okazały się teki ministra w rządzie Królestwa Włoch. Choć życie poświęcił zupełnie innej dziedzinie, Gianturco komponował, pisząc między innymi Kwartet wiolonczelowy, po który sięgną muzycy Polish Cello Quartet. Powstanie zamykającej wieczór Suity „Z czasów Holberga” związane było z obchodami dwusetlecia urodzin Ludviga Holberga, świętowanego w 1884 roku. Oświeceniowy pisarz uważany za ojca duńskiego teatru był też historykiem i politycznym myślicielem. Dzieło napisane przez Edvarda Griega najbardziej znane jest w autorskiej wersji na orkiestrę smyczkową. Oryginalnie jednak zostało przeznaczone na fortepian. Dzięki wrocławskim artystom będziemy mieć okazję do wysłuchania go w znacznie nowszej, kameralnej, wiolonczelowej odsłonie.

Program:

L.M. Rogowski Méditation na cztery wiolonczele

F. Limmer Kwartet wiolonczelowy Es-dur op. 11

***

E. Gianturco Quartetto di Violoncelli 

E. Grieg Suita w dawnym stylu op. 40 „Z czasów Holberga” (oprac. Piotr Gromek)

Wykonawcy:

Polish Cello Quartet:

Tomasz Daroch, Wojciech Fudala, Krzysztof Karpeta, Adam Krzeszowiec – wiolonczele

Czas trwania: 90 minut

Lokalizacja:

NFM, Sala Kameralna

informacja prasowa

Mistrz powraca. Daniel Hope ponownie w Narodowym Forum Muzyki /relacja z koncertu/

W październiku 2022 roku inauguracja sezonu Orkiestry Leopoldinum okazała się doprawdy szczególna. Usłyszeliśmy wówczas po raz pierwszy we Wrocławiu znakomitego skrzypka – Daniela Hope`a, który nas całkowicie i nieodwołalnie oczarował. Kiedy więc okazało się, że w lutym tego roku zagra ponownie, nie miałam wątpliwości, na jaki koncert zaproszę męża z okazji jego urodzin (to już tradycja). Tym razem zagrał przepięknie "Koncert skrzypcowy" Benjamina Brittena i ponownie zatriumfował. Towarzyszyła mu dyskretnie NFM Filharmonia Wrocławska pod niezawodnym maestro Jackiem Kaspszykiem.

Daniel Hope & NFM Filharmonia Wrocławska pod batutą Jacka Kaspszyka,
fot. Adam Sokołowski

Daniel Hope, czyli nadzieja

Artysta urodził się w Dubanie w Południowej Afryce, w rodzinie o irlandzko-żydowsko-niemieckich korzeniach, a nawet polskich: jego pradziadek pochodził z ... Głogowa (wówczas Glogau) Ojciec skrzypka jest powieściopisarzem, matka zaś pracowała jako asystentka Yehudiego Menuhina. Gdy Daniel miał zaledwie sześć miesięcy, jego rodzina przeprowadziła się z Południowej Afryki do Londynu z powodu antyapartheidowych poglądów ojca. W Wielkiej Brytanii Hope uczęszczał do Highgate School i studiował w Yehudi Menuhin School w Stoke d'Abernon. 

O muzycznym swoim dojrzewaniu pod okiem Yehudi Menuhina skrzypek opowiedział na antenie Dwójki: - To on sam siebie nazywał moim muzycznym dziadkiem. Nasza relacja była bardzo rodzinna, pełna serdeczności. Był bardzo wielkoduszny jako człowiek i jako artysta. Ale równocześnie był wielkim mistrzem. 

W 2011 roku został mianowany profesorem wizytującym w dziedzinie skrzypiec przez Royal Academy of Music, gdzie studiował pod kierunkiem Zakhara Brona i gdzie uzyskał dyplom. Nie miejsce tutaj, aby opisywać jego błyskotliwą karierę. Kiedy jednak nosi się znaczące nazwisko Hope, to warto przypomnieć, że w marcu 2020 roku, w odpowiedzi ograniczenia związane z epidemią COVID-19, artysta rozpoczął serię ponad 100 koncertów na żywo, transmitowanych w Arte. Te transmisje pod tytułem „Hope@Home” dotarły do milionów widzów, i zdobyły nagrodę OPUS KLASSIK, Sonderpreis der Jury für besondere Leistungen. Projekt rozpoczął się jako "koncerty domowe" nagrywane w domu Hope`a w Berlinie. Występowali z nim artyści, często znani, którzy również mieszkali w tym mieście.

RepertuarDaniela Hope`a jest bardzo rozległy: od Bacha do Bartoka. Nie stroni również od muzyki współczesnej. - Robię to, w co wierzę. Muzykę współczesną poznałem w zasadzie dzięki Alfredowi Schnitke – opowiadał dziennikarzowi Programu 2 Polskiego Radia, Jakubowi Kukli. Najpierw poznałem twórczość, potem jego osobiście. Spotkanie z nim bardzo mocno na mnie wpłynęło. Otworzyło mi oczy i uszy. Zdałem sobie sprawę, że nie muszę ciągle grać muzyki nieżyjących kompozytorów.

Daniel Hope podczas koncertu, fot. Adam Sokołowski

Koncert skrzypcowy Benjamina Brittena w Narodowym Forum Muzyki

Podczas swojego drugiego koncertu we Wrocławiu Daniel Hope wykonał Koncert skrzypcowy op. 15 Benjamina Brittena. Dodajmy, że  artysta nagrał ten utwór w 2004 roku wraz BBC Symphony Orchestra pod dyr. Paula Watkinsa. 

Koncert fortepianowy został napisany przez Brittena na przełomie 1938/1939 roku i miał premierę w Nowym Jorku 29 marca 1940 roku. Wykonywał go wówczas hiszpański skrzypek Antonio Brosy z towarzyszeniem Nowojorskiej Filharmonii pod dyrekcją Johna Barbirolli. Rok po pierwszym wykonaniu w Nowym Jorku koncert został po raz pierwszy wykonany w Anglii w Queen's Hall 6 kwietnia 1941 roku. Dyrygentem był Basil Cameron, a solistą Thomas Matthews, lider London Philharmonic Orchestra. Potem był jeszcze przez kompozytora poddany korekcie.

Koncert  fortepianowy op. 15 rozpoczyna się serią uderzeń kotłów, co jest być może przypomnieniem Koncertu skrzypcowego Beethovena z 1806 roku. Rytm przejmują fagot i inne instrumenty, utrzymując się jako ostinato przez całe dzieło. Partia skrzypiec rozpoczyna się przypominającym pieśń lamentem, wznosząc się ponad orkiestrę. Temat ten wkrótce zostaje przerwany przez bardziej wojskowy i perkusyjny motyw wtórny. Następująca potem druga część, utrzymana została jako dzikie moto perpetuo scherzo, które bez wątpienia przywodzi na myśl Prokofiewa. Na finał Britten używa passacaglii: zestawu wariacji na basso ostinato, w tradycji barokowych chaconnes Purcella i Bacha. Basso ostinato, tonalnie niestabilne, jest początkowo wprowadzane przez puzon, podczas gdy skrzypce przywołują jego liryczny temat z pierwszej części. Poszczególne wariacje rozwijają się, przybierając formę piosenki, tańca, capriccio i marszu. Pod koniec basso ostinato zostaje sprowadzone do przypominających śpiew wspomnień; orkiestra pozostawia nuty jednoznacznego akordu D-dur, podczas gdy solista zostaje w zawieszeniu w trylu między dźwiękami F-dur a Ges-dur.

Choć cały koncert uważam za bardzo udany, to jednak dzięki wirtuozowskiej grze Daniela Hope`a, kompozycja Brittena wypadła najbardziej interesująco. Artysta jest muzykiem nie tylko błyskotliwym, ale także wrażliwym i dojrzałym, dzięki czemu zaproponował słuchaczom niezwykle bogatą skalę interpretacji. Tak grają tylko wybitni interpretatorzy muzyki, którzy potrafią wydobyć z utworu wszystkie niuanse i czynią to w sposób naturalny, bez popisywania się. Powrót Mistrza okazał się szczęśliwy i owocny. Pozostaje więc mieć nadzieję, że kiedyś znów...

35. Musica Polonica Nova (14-17.05.2026 ) /ZMYSŁY/

 W dniach od 14 do 17 maja odbędzie się w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu 35. edycja festiwalu Musica Polonica Nova. Hasłem przewodnim będą Zmysły.

Wielowymiarowość. Wielozmysłowość. Synteza Sztuk.

Tegoroczna edycja festiwalu Musica Polonica Nova w Narodowym Forum Muzyki odbędzie się pod hasłem ZMYSŁY, a ukażemy na niej najświeższe tendencje polskiej muzyki współczesnej. Skoncentrujemy się na pytaniu o to, jak dzisiaj odbiorcy słuchają muzyki – i jak muzyka może wykroczyć poza tradycyjne ramy percepcji.

Wielowymiarowość i wielozmysłowość

Podczas festiwalu zbadamy współczesną twórczość polską w perspektywie jej wielozmysłowego odbioru. Prezentowane przez nas projekty poszerzają pole doświadczania dźwięku, zapraszając do zaangażowania wzroku, dotyku, ruchu oraz przestrzenności. To muzyka, która nie tylko brzmi – ona oddziałuje.

Synteza sztuk – wspólne pole działania

Centralnym wątkiem będzie synteza sztuk – współczesny sposób myślenia o integracji muzyki z innymi rodzajami twórczości. Intermedia, instalacje, teatr, działania performatywne i audiowizualne stworzą wspólną przestrzeń, w której granice między dziedzinami tracą ostrość, a odbiorca doświadcza dzieła jako złożonego, wielozmysłowego organizmu.

Percepcja, różnorodność i inkluzywność

Nasz festiwal podejmie także twórczy dyskurs dotyczący odmiennych modeli odbioru muzyki: percepcji w warunkach ograniczeń sensorycznych, zmysłowej kompensacji („jak słyszymy, gdy nie widzimy?”, „jak odczuwamy muzykę bez dźwięku?”).

To przestrzeń do namysłu nad sposobami słuchania, które wychodzą poza normę, oraz nad tym, jak sztuka współczesna może te różnice uwzględniać i twórczo rozwijać.

NFM (i nie tylko) – miejsca dialogu i eksperymentu

NFM oraz inne lokalizacje we Wrocławiu podczas festiwalu staną się areną eksperymentów artystycznych, spotkań twórców, premier, debat i działań, redefiniując współczesną muzyczność. Zaprosimy publiczność do odkrywania nowych perspektyw słuchowych – od intymnych doświadczeń po widowiskowe formy angażujące całe spektrum zmysłów.

Paweł Hendrich

Dyrektor artystyczny Musica Polonica Nova

informacja prasowa

Humanistyczny modernizm. Maciej i Stanisława Nowiccy – otwarcie nowej wystawy w Muzeum Architektury we Wrocławiu

Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki oraz Muzeum Architektury we Wrocławiu zapraszają na otwarcie wystawy "Humanistyczny modernizm. Maciej i Stanisława Nowiccy" w czwartek, 19 marca 2026 r. o godzinie 18.00 w Muzeum Architektury we Wrocławiu.

Warszawa-Śródmieście. Koncepcja zabudowy Aleje Jerozolimskie, autor Maciej Nowicki, 1945-1946, widoki perspektywiczne

Stanisława Sandecka-Nowicka i Maciej Nowicki działali między Europą a Stanami Zjednoczonymi, współtworząc transatlantycki obieg idei. Ona – utalentowana graficzka i projektantka – została pierwszą w historii Stanów Zjednoczonych profesorką architektury. On – mimo krótkiego życia – współpracował z czołowymi architektami swojej epoki przy prestiżowych realizacjach, których rozwój przerwała tragiczna śmierć. Ich wspólna droga to historia pasji, odwagi i konsekwencji, ale także odpowiedź na dramatyczne doświadczenia pierwszej połowy XX wieku. Z osobistych przeżyć, emigracyjnego doświadczenia i wiary w lepsze jutro stworzyli program nauczania oraz projekty architektoniczne, które redefiniowały relację między formą, konstrukcją  i człowiekiem. 

Klub Sportowy Orzeł, autorzy: Maciej Nowicki i Zbigniew Karpiński, 1938-1939, makieta

Wystawa Humanistyczny modernizm. Maciej i Stanisława Nowiccy została przygotowana przez Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki w Warszawie.  Swój pierwszy pokaz miała w Siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku w styczniu 2024 roku. Wrocławska odsłona wystawy rozszerza tę narrację o nowe materiały i interpretacje.  Po raz pierwszy zaprezentowana zostanie szeroka kolekcja oryginalnych szkiców i projektów ze zbiorów Muzeum Architektury we Wrocławiu, Muzeum Warszawy oraz kolekcji rodzinnych, a także plakaty z Muzeum Narodowego w Warszawie.  Istotnym elementem ekspozycji są również współczesne interpretacje twórczości Nowickich autorstwa Alicji Bielawskiej, Diany Lelonek i pracowni Centrala. 

Kurator: Kacper Kępiński 

Współpraca kuratorska: Karolina Częczek, Grzegorz Piątek

Młodopolska Grupa Pięciu. Zapomniani buntownicy - wystawa w Muzeum Narodowym w Krakowie

 Od 13. lutego do 5. lipca 2026 w Muzeum Narodowym w Krakowie prezentowana jest wystawa "Młodopolska Grupa Pięciu. Zapomniani buntownicy" – pierwsza w historii muzealnictwa ekspozycja poświęcona działalności istniejącego niespełna dwa i pół roku (od sierpnia 1905 roku do lutego 1908 roku) młodopolskiego ugrupowania, a zarazem pierwsza wspólna prezentacja prac jego członków od czasu ich inicjatyw na początku XX stulecia. Tę niemal całkowicie zapomnianą dzisiaj formację tworzyli: Leopold Gottlieb, Witold Wojtkiewicz, Wlastimil Hofman, Mieczysław Jakimowicz i Jan Rembowski.

Fot. N. Gosowska

Wystawa, upamiętniająca 120. rocznicę zawiązania ugrupowania, nazywanego także Grupą „Norwid”, koncentruje się na dokonaniach studentów i absolwentów krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, których młodzieńcza twórczość była odpowiedzią na pojawiające się w sztuce europejskiej tendencje awangardowe. Wspólne wystąpienie debiutujących artystów należy odczytywać jako jawny bunt młodych przeciwko zarówno Towarzystwu Artystów Polskich „Sztuka” i lansowanej przez jego przedstawicieli sztuce wyrosłej z impresjonizmu, secesyjnej dekoracyjności i imperatywu narodowego posłannictwa, jak i – a może przede wszystkim – mechanizmom wykluczenia, a także jako sprzeciw wobec braku dostępu do oficjalnych miejsc wystawienniczych. Młodych pociągały nowe zagadnienia i rozwiązania formalne, których źródłem była sztuka symbolistyczna, zwłaszcza francuska, niemiecka i belgijska, oraz twórczość Stanisława Wyspiańskiego, Wojciecha Weissa i Jacka Malczewskiego. Była to generacja malarzy starających się zmienić oblicze zastanej sztuki, kierując swoje zainteresowania poza narzuconą sztuce polskiej tego okresu misję posłannictwa narodowego, patriotycznego czy społecznego. Przeciwstawili się celowości sztuki i odeszli od nałożonych zadań umoralniających czy utylitarnych. Swoją działalnością wpisali się w nurt przemian nowoczesnej sztuki europejskiej, dla której charakterystyczny był „ekspresywistyczny” sposób myślenia promujący ludzką podmiotowość i jej dążenie do nieograniczonego, bezpośredniego uzewnętrzniania „ja”.

Fot. N. Gosowska

Prezentacja dokonań Grupy Pięciu ma na celu ukazać kierunki rozwoju sztuki polskiej pierwszej dekady XX wieku, a także skłonić odbiorców do zgłębiania zagadnień nurtujących młodych artystów tworzących równolegle z uznanymi za wybitne osobowości twórcami będącymi dzisiaj „wizytówką” Młodej Polski. Z założenia wystawa ma charakter monograficzno-problemowy. Z jednej strony przybliża sylwetki twórczych indywidualności, których połączyła nieogłoszona manifestem (bo tego nigdy nie sformułowano), ale wspólna koleżeńskim i przyjacielskim relacjom buntownicza idea poszukiwania „własnych dróg dla wypowiedzenia swych myśli”. Z drugiej zaś ukazuje główne tematy i motywy, które ujawniły się zarówno w krótkim okresie działalności grupy, jak i w latach poprzedzających jej powstanie oraz następujących po jej rozpadzie. Zakres chronologiczny pokazywanych – w dużej części po raz pierwszy – dzieł obejmuje zatem okres od około 1900 roku aż po lata pierwszej wojny światowej. Rozszerzenie ram czasowych służy pełniejszej prezentacji dokonań młodych adeptów sztuki i uchwyceniu procesów kształtujących ich postawy twórcze. Integralną część wystawy stanowią prace artystów, którzy czasowo związani byli z Grupą Pięciu, poprzez udział we wspólnie przygotowanych pokazach, a należeli do nich: Tymon Niesiołowski, Henryk Hochman i Bronisława Rychter-Janowska. Ekspozycję wzbogaciły ponadto dzieła Odilona Redona, Xawerego Dunikowskiego i Olgi Boznańskiej.

Kuratorka: Irena Buchenfeld

Koordynatorka wystawy: Ewelina Zając

Szlachcic w podróży – nowa wystawa w odrestaurowanej wozowni w Muzeum Tradycji Szlacheckiej w Waplewie Wielkim

Zajrzyjcie do dawnej wozowni szlacheckiego dworu i sprawdźcie, czego ziemianin potrzebował do podróżowania! Muzeum Tradycji Szlacheckiej w Waplewie Wielkim po rewitalizacji budynku dawnej wozowni 7 lutego 2026 roku otworzyło nową wystawę, na której można obejrzeć powozy i akcesoria podróżne z dawnych czasów. To podsumowanie drugiego etapu rewaloryzacji zabytkowego zespołu dworsko-parkowego należącego niegdyś do hrabiów Sierakowskich.

Wystawa "Szlachcic w podróży" to kolejny element prezentacji dawnego życia szlachty i ziemiaństwa w Muzeum Tradycji Szlacheckiej, oddziale Muzeum Narodowego w Gdańsku. Jest ukoronowaniem drugiego etapu rewaloryzacji i adaptacji do funkcji muzealnych, turystycznych i rekreacyjnych zabytkowego zespołu dworsko-parkowego w Waplewie Wielkim. Pierwszy etap obejmował rewitalizację pałacu, drugi restaurację wozowni, konserwację bramy wjazdowej wraz z odtworzeniem dekoracji rzeźbiarskich oraz renowację muru oporowego w obrębie podjazdu.

Wozownia jest jednym z wielu budynków gospodarczych majątku zamożnych hrabiów Sierakowskich, a prezentowane w niej eksponaty pokazują, co towarzyszyło powszednim i dalekim podróżom ziemianina.

Pierwsza sala nawiązuje do autentycznego charakteru wozowni. Choć nie zachowały się fotografie jej wnętrza, wiadomo, że przechowywano tam zarówno powozy do codziennych wyjazdów, jak i do dalszych podróży. Na ścianach wisiały uprzęże, rzędy końskie (siodła, czapraki), ogłowia (uzdy i wodze), palcaty oraz dyszle, a na półkach stały latarnie powozowe. Dużą atrakcją, szczególnie dla najmłodszych, jest dostępny dla zwiedzających powóz – można do niego wsiąść i „puścić wodze fantazji”.

Druga sala, utrzymana w charakterze ekspozycji muzealnej, prezentuje różnorodne sprzęty podnoszące komfort podróży oraz akcesoria jeździeckie. Długie wojaże, trwające niekiedy kilkanaście dni i niosące ze sobą wiele trudów, stawały się bardziej znośne dzięki starannie zaprojektowanym neseserom, miniaturowym meblom, kufrom i pudłom na kapelusze. Ze względu na bliskie sąsiedztwo wozowni i stajni w tej części wystawy znajdą się również elementy wyposażenia jeździeckiego.

Szczególną ozdobą ekspozycji są zabytkowe sanie z XVIII wieku pochodzące z Holandii, używane niegdyś podczas szlichtady, zabawy polegającej na przejażdżce saniami, odwiedzaniu sąsiadów i przyłączaniu ich do orszaku. Możliwe, że podobne pojazdy znajdowały się także w dobrach waplewskich.

Dyrektor Muzeum Narodowego w Gdańsku: Piotr Stasiowski

Kuratorka: Dobromiła Rzyska-Laube

Współpraca ekspercka: Andrzej Novák-Zempliński, Maciej Kraiński, Hanna Polańska

Koordynatorka: Gabriela Brdej

Konserwacja: Kamila Ślefarska, Milan Charytoniuk, Anna Górna, Eugeniusz Panto, Joanna Didik, Catia Viegas Wesołowska

Wypożyczenia: Sławomira Bigaj, Sylwia Parais, Marta Wołyńska, Mirosław Szwabowicz

Koordynacja transportów muzealnych: Anna Wojdat-Zielińska

Koordynacja montażu: Paweł Powirski

Projekt aranżacji: Pattern Recognition (Kinga Duda, Rafał Krzemiński, Grzegorz Wilk)

Identyfikacja wizualna i opracowanie graficzne: Pattern Recognition (Dawid Nguyen Anh)

Wykonanie aranżacji wystawy: Artmontage

Redakcja i korekta: Agnieszka Kochanowska

Promocja: Klaudia Ficak, współpraca: Justyna Sobotka, Paulina Szwaj, Paweł Burian

Tłumaczenia: Anna Zbróg

Digitalizacja: Andrzej Leszczyński, Konrad Królikowski

Współpraca organizacyjna: Marta Cyuńczyk, Mariusz Grym, Małgorzata Maciakowska, Daniel Starzyński, Wojciech Procki, Alfred Szkudlarek, Krzysztof Ruciński

informacja prasowa 

Wydarzenia w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i jego oddziałach /7–8.03.2026/

Dzień Kobiet w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i jego i oddziałach trwa cały weekend! Zapraszamy do wspólnego świętowania w otoczeniu najznakomitszych dzieł sztuki. W Gmachu Głównym zaplanowano spacer po wystawach stałych śladem wybitnych artystek. W Muzeum „Panorama Racławicka” odbędzie się specjalny seans, którego uczestniczki poznają kulisy powstania tego arcydzieła. Muzeum Etnograficzne zaprasza na oprowadzanie po wystawie stałej przez pryzmat opowieści o kobietach, które kształtowały region Dolnego Śląska. Nie zabraknie też warsztatów dla najmłodszych.

Élisabeth Louise Vigée-Lebrun, Portret Fanny księżnej Biron von Curland, 1810

Ponadto w Muzeum Narodowym odbędzie się oprowadzanie kuratorskie po wystawie „Mikroświaty. Obrazy w małych formatach ze zbiorów MNWr” oraz dwa wykłady – dr Beaty Lejman o wielkich malarzach małych formatów oraz Michała Pieczki o architekturze baroku.

W Pawilonie Czterech Kopuł została otwarta nowa wystawa czasowa „Wschód słońca na Zachodzie”. To prezentacja twórczości trzech współczesnych artystów urodzonych w Japonii, którzy na początku swojej kariery przeprowadzili się do Europy – Koji Kamoji (ur. 1935), Yoshio Nakajima (ur. 1940) i Keiji Uematsu (ur. 1947). Wykształceni w Japonii, lecz tworzący w innym kręgu kulturowym, stali się ważnymi przedstawicielami współczesnej sceny artystycznej.

Muzeum Narodowe we Wrocławiu

7.03, g. 11:00

Superbohaterki codzienności. Warsztaty plastyczne Eveliny Kachynskiej dla dzieci w wieku 6–12 lat w ramach cyklu „Z rodziną do muzeum”

Kim są superbohaterki codzienności? Czy można je spotkać na muzealnych obrazach? W przestrzeni muzealnych galerii wspólnie poszukamy kobiecych postaci ukrytych w obrazach i rzeźbach, a następnie stworzymy własne portrety niezwykłych bohaterek – mamy, babci, nauczycielki, postaci z historii lub wyobraźni. Zapraszamy dzieci do twórczej zabawy, rozmowy o sile, odwadze i marzeniach – w otoczeniu sztuki! W programie: oglądanie dzieł, rozmowy i warsztaty plastyczne.

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja@mnwr.pl lub 71 372 51 48

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

7.03, g. 13:00

„Mikroświaty. Obrazy w małych formatach ze zbiorów MNWr” – oprowadzanie kuratorskie. Prowadzenie: Anna Jezierska, Małgorzata Macura

Niewielki format – to cecha, która łączy wszystkie obrazy pokazywane na wystawie „Mikroświaty…” – żaden nie przekracza wymiarów 40 × 40 cm! Zazwyczaj ukryte przed okiem widzów, w większości przechowywane są w magazynach ze względu na swoiste „niedopasowanie” do koncepcji galerii wystaw stałych. Jednocześnie wiele z tych dzieł prezentuje doskonały poziom artystyczny oraz zaskakuje rozbudowaną, a nawet monumentalną kompozycją zamkniętą w niewielkim formacie.

Wstęp z biletem na wystawę czasową

Zapisy: edukacja@mnwr.pl lub 71 372 51 48

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

7.03, g. 15:00

„Mali mistrzowie” – wielcy malarze. Wykład dr Beaty Lejman towarzyszący wystawie „Mikroświaty. Obrazy w małych formatach ze zbiorów MNWr”

„Mali mistrzowie” byli z reguły znakomitymi malarzami. Do tego grona zaliczono takich twórców jak Gerard Terbroch, David Teniers czy Herard Dou. Świetnie zarabiali, cieszyli się za życia zasłużoną sławą i dowiedli, że małe jest piękne. Dlaczego historia sztuki w XX w. marginalizowała ich i skazała na zapomnienie?

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

8.03, g. 11:00

Architektura baroku. Splendor i potęga władzy absolutnej. Wykład Michała A. Pieczki w ramach cyklu „Kurs historii sztuki”

W trakcie spotkania poświęconego sztuce barokowej omówiona zostanie architektura tej niezwykłej epoki. Zaprezentowane zostaną budowle najwybitniejszych architektów takich jak: Francesco Borromini, Gianlorenzo Bernini, Guarino Guarini, Filippo Juvarra, Johann Bernhard Fischer von Erlach czy Jules Harduin-Mansart. Będą to zarówno kościoły, kaplice, jak również rezydencje szlacheckie i okazałe pałace królewskie – ze słynnym Wersalem Króla Słońce na czele.

Bilety w cenie 15 zł

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

8.03, g. 13:00

Wybitne artystki i ich dzieła na ekspozycjach w MNWr. Spacer tematyczny po wystawach z okazji Dnia Kobiet, prowadzenie: Grzegorz Wojturski

Na trasie spaceru znajdą się dzieła zarówno wybitnych artystek europejskich – Élisabeth Vigée-Lebrun, Susanne Henry czy Berthy Wegman, jak i polskich – Olgi Boznańskiej, Anny Bilińskiej, Marii Niedzielskiej czy Marii Wodzickiej. Uczestnicy spotkania poznają ciekawostki z życia tych kobiet oraz trudne zazwyczaj ich drogi do osiągnięcia statusu profesjonalnych malarek dorównujących lub przekraczających dzięki talentowi i pracy twórcze osiągnięcia swoich kolegów po fachu.

Wstęp z biletem na wystawy stałe

Zapisy: edukacja@mnwr.pl lub 71 372 51 48

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Bartosz Głowacki zakrywa wylot armaty, fragm. Panoramy Racławickiej,
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Muzeum Panorama Racławicka

8.03, g. 12:15

Zwiedzanie ze szminką w torebce. Specjalny seans z okazji Dnia Kobiet, prowadzenie: Izabela Trembałowicz-Chęć

Zapraszamy Panie (również w towarzystwie panów) na specjalny seans – odbywający się tylko raz w roku – w Dniu Ich Święta 8 marca. Uczestniczki oprowadzania poznają bogato ilustrowane kulisy pracy przy dziele wielkoformatowym, wzajemne relacje twórców, ciekawostki z życia malarzy i bohaterów obrazu.

Wstęp z biletem do Muzeum „Panorama Racławicka” (50 zł, ulgowy 35 zł)

Zapisy: edukacja@mnwr.pl lub 71 372 51 48

Miejsce: Muzeum Panorama Racławicka

Muzeum Etnograficzne

8.03, g. 11:00

Dolnoślązaczki – oprowadzanie po wystawie stałej „Dolnoślązacy. Pamięć, kultura, tożsamość” z okazji Dnia Kobiet, prowadzenie: Olga Budzan

Oprowadzanie przez pryzmat opowieści o kobietach, które kształtowały nasz region. Oprócz Daisy von Pless, Olgi Tokarczuk, św. Jadwigi Śląskiej czy Edyty Stein działały na terenie Dolnego Śląska liczne kobiety, których wiedza, umiejętności i odwaga wpływały na losy regionu. Podczas spotkania będzie można wysłuchać o kobietach rzemieślniczkach, pracy kobiet na roli, miejscu kobiet w świecie społecznym i w rodzinie oraz przyjrzeć się strojom noszonym przez tutejsze mieszkanki oraz przedmiotom, jakimi się otaczały. Padną również pytania o tradycyjne „kobiece zajęcia” a towarzyszyć im będą opowieści o kobietach, które przełamywały schematy związane z płcią.

Wstęp z biletem na wystawę stałą

Miejsce: Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

8.03, g. 12:00

Skrzynia marzeń. Warsztaty rodzinne dla dzieci w wieku 6–12 lat w ramach cyklu „Etno w południe”, prowadzenie: Barbara Caturian

Z okazji Dnia Kobiet zapraszamy na spotkanie poświęcone dziewczęcym historiom – tym sprzed lat i tym, które dopiero się piszą. Jak wyglądało życie dziewczynki na wsi? O czym marzyła? Czego ją uczono? Podczas warsztatów zajrzymy do dawnej skrzyni posagowej, która była jednym z najważniejszych mebli w wiejskim domu i porozmawiamy o codzienności młodych dziewcząt w minionych pokoleniach – o ich obowiązkach, nauce, zabawach i przygotowaniach do dorosłego życia. Bogato malowane w kwiatowe wzory skrzynie były nie tylko praktyczne, lecz także symboliczne – wiele mówiły o przyszłości młodej dziewczyny. Dziś spojrzymy na nie jak na inspirację do stworzenia własnej „Skrzyni marzeń” – takiej, w której zamiast posagu znajdą się marzenia i plany na przyszłość. Uczestnicy warsztatów wykonają i ozdobią własne skrzyneczki inspirowane tradycyjnymi motywami. Do środka trafią zapisane słowa, krótkie deklaracje i osobiste opowieści o tym, kim chcę być i jaką przyszłość chcę dla siebie tworzyć.

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl lub 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

 Keiji Uematsu, Koji Kamoji i Yoshio Nakajima, fot. A. Podstawka

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

7.03, g. 18:00

Obecność w nieskończoności. Warsztaty tańca intuicyjnego dla dorosłych w ramach cyklu „Co mnie porusza w sztuce współczesnej”, prowadzenie: Barbara Przerwa

Powolny ruch, zatrzymanie, czułe spojrzenie. Kamień, długa linia, cisza – będą to elementy naszej choreografii. Natchnienia do improwizacji tanecznej poszukamy w twórczości Kojiego Kamojiego – urodzonego w Japonii artysty, który w 1959 roku przyjechał do Polski i z biegiem czasu stał się integralną częścią polskiej społeczności artystycznej. Forma tworzonych przez niego prac jest zwięzła i klarowna, nasuwając skojarzenie z wierszami haiku. Obecność żywiołów i nieskończoności przestrzeni jest mocno odczuwalna w działaniach artystycznych Kamojiego i niech to one nas poniosą w stronę eksplorowania przemijalności tanecznych ruchów.

W ramach cyklu warsztatów tańca intuicyjnego do dzieł sztuki towarzyszącego wystawie czasowej „Wschód słońca na Zachodzie. Koji Kamoji, Yoshio Nakajima i Keiji Uematsu” zostanie powołana robocza grupa twórcza improwizacji tanecznej „Gdzie jest Twój wschód słońca?”. Osoby biorące udział w warsztatach będą miały możliwość zaprezentowania swojej improwizacji tanecznej w Noc Muzeów w Pawilonie Czterech Kopuł. Szczegółowy program warsztatów i reguły udziału w pokazach w Noc Muzeów zostaną omówione na pierwszych zajęciach.

Bilety w cenie 20 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

7.03, g. 19:00

Seans multimedialny „Zobacz, usłysz, dotknij!”. Oprowadzanie po wystawie kolekcji w Pawilonie Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

Trzy kwadranse ze sztuką w Pawilonie Czterech Kopuł – daj się poprowadzić światłem, obrazem, dźwiękiem i słowem. Trwający 45 minut seans multimedialny wprowadza widza w zupełnie inny wymiar odbioru dzieł sztuki, poszerzając pole ich interpretacji. Zwiedzaniu towarzyszą najnowsze technologie: doskonałe oświetlenie, projektory, nagłośnienie, prezentacje multimedialne, które pozwalają na dotarcie do wszystkich obszarów percepcji widza.

Bilety w cenie 25 zł (20 zł bilet ulgowy, 15 zł/os. rodzinny i grupowy)

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

informacja prasowa

Vendado es Amor - finałowy koncert Akademii Iberyjskiej w Narodowym Forum Muzyki /zapowiedź/

1. marca o 18.00, koncertem "Vendado es Amor", zakończy się Akademia Iberyjska. Będzie to niepowtarzalna okazja, by uczestniczyć w koncertowym wykonaniu najprawdziwszej zarzueli! Zabrzmi bowiem powstała w połowie XVIII wieku muzyka do przedstawienia Vendado es amor, no es ciego autorstwa José de Nebry. Wśród artystów znajdą się Chór NFM, Wrocławska Orkiestra Barokowa, a także sześcioro znakomitych śpiewaków. Całość poprowadzi Alberto Miguélez Rouco.

Alberto Miguélez Rouco

Zarzuela – czyli rodzaj teatru muzycznego z mówionymi dialogami, ściśle związany z Królestwem Hiszpanii – wywodzi się z epoki baroku. Początkowo była to rozrywka dworska raczej skromnych rozmiarów. Pod wpływem muzyki neapolitańskiej (po przejęciu tronu przez Burbonów na początku XVIII wieku) zaczęła się rozrastać i upodabniać do opery. Tak jak w przypadku sztuki Miłość ma zawiązane oczy, ale nie jest ślepa, tematem były wydarzenia mitologiczne, komentowane przez postaci komediowe.

Muzyce de Nebry towarzyszą słowa José de Cañizaresa. Pierwsze wystawienie zarzueli miało miejsce w 1744 roku w jednym z publicznych teatrów w Madrycie i okazało się sukcesem. Kompozytor często współpracował z podobnymi instytucjami, czym tłumaczy się jego spory dorobek teatralny. Oprócz tego był znakomitym organistą zatrudnionym na dworze królewskim. W jego spuściźnie znajdziemy więc także muzykę kościelną oraz klawesynową.

Fabuła zarzueli opiera się na historii miłosnej Venus i króla Anquisesa. Wpleciono w nią również motyw słynnego dylematu, przed którym stanął Parys – bohater przedstawienia wybiera tu między wspomnianą boginią miłości a wstrzemięźliwą Dianą oraz jej nimfą Eumene. Obok poważnych postaci spotkamy się z Brújulą i Títiro – tak zwanymi graciosos, do których należy komentarz kładący akcenty na to, co lubieżne, a często wręcz sprośne. Przez intrygę poprowadzi nas narrator. Zarzuela została po raz pierwszy nagrana w 2020 roku – właśnie pod kierownictwem Rouco i we współpracy z częścią solistów, których usłyszymy tego wieczoru.

Program:

J. de Nebra Vendado es amor, no es ciego – zarzuela

W koncercie jest przewidziana 30-minutowa przerwa.

Wykonawcy:

Alberto Miguélez Rouco – dyrygent, klawesyn

Leonor Bonilla – Anquises (sopran)

Natalie Pérez – Venus (mezzosopran)

Alicia Amo – Eumene (sopran)

Elionor Martínez – Diana (sopran)

Judit Subirana – Brújula (mezzosopran)

Yannick Debus – Títiro (baryton)

Rafał Kronenberger – narrator 

Chór NFM

Lionel Sow – kierownictwo artystyczne Chóru NFM

Wrocławska Orkiestra Barokowa 

Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej 

Czas trwania:

120 minut

informacja prasowa