Wydarzenia w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i Oddziałach /6-7.06.2026/

W Święto Bożego Ciała (4 czerwca) Muzeum „Panorama Racławicka” będzie czynne dla zwiedzających od godz. 9:30 do 16:00. Pozostałe Oddziały Muzeum Narodowego we Wrocławiu w świątecznym dniu będą nieczynne, a w kolejne dni weekendu można je zwiedzać w normalnych godzinach otwarcia.

Xawery Dunikowski, Popiersie robotnika, 1948

Ponadto w dniach od 5 do 9 czerwca kopuła północna Pawilonu Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej będzie niedostępna dla zwiedzających. W związku z tym wstęp na wystawę stałą będzie możliwy w wyjątkowo obniżonych cenach: bilet normalny – 15 zł, bilet ulgowy – 12 zł, bilet rodzinny / grupowy – 8 zł / os., bilet specjalny – 3 zł.

Wydarzeniem tego weekendu w Pawilonie Czterech Kopuł będzie wykład Iwony Gołaj pt. „Xawery Dunikowski i jego uczniowie”, towarzyszący prezentacji rzeźby Xawerego Dunikowskiego „Popiersie robotnika”.

W Gmachu Głównym MNWr zaplanowano warsztaty detektywistyczne z okazji Dnia Dziecka oraz prelekcję dra Dariusza Galewskiego w ramach cyklu „Mój Śląsk. Fascynacje” nt. dziejów kościoła św. Piotra i św. Pawła w Strzegomiu.

Do Muzeum Etnograficznego można wybrać się na rodzinne warsztaty towarzyszące wystawie „Ala Savashevich. Twoje ciało to pole pracy”, których uczestnicy będą tworzyć wycinane opowieści obrazkowe.

Muzeum Narodowe we Wrocławiu

6.06, g. 12:00

Splendor „mieszczańskiej katedry”, czyli dzieje kościoła św. Piotra i św. Pawła w Strzegomiu. Wykład dr. Dariusza Galewskiego z cyklu „Mój Śląsk. Fascynacje”

Kościół pw. św.św. Piotra i Pawła, ufundowany przez rycerski zakon joannitów oraz bogaty strzegomski patrycjat, należy do najokazalszych gotyckich świątyń bazylikowych na Śląsku i w Europie Środkowej. Pomimo nieukończenia, architektura budowli sprawia do dzisiaj wielkie wrażenie. Kamienna struktura w połączeniu z bogatym średniowiecznym wystrojem rzeźbiarskim, na który składają się trzy portale, wsporniki i zworniki, stanowi najokazalszy na Śląsku przykład wielkiej fary – „mieszczańskiej katedry”, której wyniosła bryła do dzisiaj góruje nad miastem. Jakie były jej losy i jakie dzieła sztuki skrywa w swoim wnętrzu – na te pytania postaramy się odpowiedzieć podczas spotkania.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116

7.06, g. 11:00

Zajęcia edukacyjne Eveliny Kachynskiej dla dzieci w wieku 7–13 lat w ramach cyklu „Z rodziną do muzeum” oraz Dnia Dziecka

Dzieci przeobrażą się w prawdziwych śledczych! W trakcie zajęć poznają fascynujące historie zaginionych dzieł sztuki: dlaczego je skradziono, jak je ukrywano i w jaki sposób udawało się je odnaleźć. Dowiedzą się też, czym są tropy, dowody, proweniencja i falsyfikaty, a w części praktycznej rozwiążą własną sprawę – pracując w zespołach, analizując „akta”, porównując szczegóły i wyciągając wnioski jak muzealni detektywi. Emocje, zagadki i nauka przez działanie – sprawa zostanie rozwiązana!

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja@mnwr.pl lub 71 372 51 48

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Splendor mieszczańskiej katedry, fot. Kroton, licencja CC 3.0 Wikimedia Commons

Muzeum Etnograficzne

7.06, g.12:00

Warsztaty rodzinne Barbary Caturian dla dzieci w wieku 6–12 lat w ramach cyklu „Etno w południe”, towarzyszące wystawie „Ala Savashevich. Twoje ciało to pole pracy”

Inspirując się pracami artystki Ali Savashevich, dzieci wykonają własne wycinanki, tworząc proste, kolorowe opowieści z kształtów. Będziemy wycinać, układać i łączyć różne elementy, tak aby powstały własne historie na papierze. Zajęcia mają charakter twórczej zabawy. Liczy się pomysł, wyobraźnia i radość tworzenia!

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl lub 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

6.06, g. 16:00

Wykład Iwony Gołaj towarzyszący prezentacji rzeźby „Popiersie robotnika” (1948) Xawerego Dunikowskiego

Xawery Dunikowski (1875–1964) był nie tylko wybitnym rzeźbiarzem, ale i znakomitym pedagogiem. Zaczął nauczać już w 1922 r. w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Po wojnie ponownie objął katedrę rzeźby tej uczelni. W jego krakowskiej pracowni kształcili się Marian Konieczny – autor pomnika Bohaterów Warszawy, Jerzy Bereś – prekursor sztuki performatywnej w Polsce, Maria Pinińska-Bereś, której retrospektywną wystawę oglądaliśmy niedawno w Pawilonie Czterech Kopuł, oraz Maria Jarema, jedna z najwybitniejszych artystek sztuki abstrakcyjnej.

Pod koniec życia, w 1959 r. Xawery Dunikowski został profesorem PWSSP we Wrocławiu. Wtedy pod jego kierunkiem studiowali Ryszard Zamorski (wspólnie z żoną Anną Malicką-Zamorską wykonał Oczekiwanie – rzeźbę stojącą w parku przed Muzeum Narodowym) oraz Alojzy Gryt – twórca szklanej fontanny „Zdrój” we wrocławskim rynku (proj. 1999).

Wstęp wolny

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

informacja prasowa

Inscenizowane czytanie „Elektry” oraz spotkanie z Ewą Kuryluk

W Roku Edmunda i Marii Wiercińskich Muzeum Teatralne, Teatr Polski w Warszawie oraz Instytut Sztuki PAN przypominają legendarną polską prapremierę „Elektry” Jeana Giraudoux w reżyserii Edmunda Wiercińskiego i scenografii Teresy Roszkowskiej, inaugurującą w 1946 roku powstanie Sceny Poetyckiej Teatru Wojska Polskiego w Łodzi. Osiemdziesiąt lat po tamtych wydarzeniach artyści Teatru Polskiego przygotowali inscenizowane czytanie fragmentów „Elektry”.

Nie próbują w nim rekonstruować przedstawienia ani odtwarzać jego przebiegu. Bez kontekstu, w którym powstało – bez atmosfery święta, ale i buntu, towarzyszących spektaklom tworzonym w odradzającej się po wojnie Polsce – nie sposób zrozumieć fenomenu, jakim stała się tamta „Elektra”. Pragną natomiast przywołać atmosferę scenicznego laboratorium, którym miała być Scena Poetycka Edmunda Wiercińskiego i Bohdana Korzeniewskiego: miejsca poszukiwania nowych form sztuki teatralnej i eksperymentu artystycznego.

Inscenizowane czytanie fragmentów sztuki w przekładzie Jarosława Iwaszkiewicza, w adaptacji i pod opieką artystyczną Anny Skuratowicz, dekoracjach Jolanty Gałązki, w wykonaniu aktorów Teatru Polskiego: Ewy Domańskiej, Marty Kurzak, Marty Wiejak, Adama Biedrzyckiego, Tomasza Błasiaka, Sławomira Głazka, Dominika Łosia i Krystiana Modzelewskiego z głosami Doroty Bzdyli, Katarzyny Lis i Marty Alaborskiej, a także odtwarzanej na żywo muzyki w wykonaniu Wojciecha Błażejczyka odbędzie się w Salach Redutowych Teatru Wielkiego – Opery Narodowej 9 czerwca o godzinie 17.

Bilety do nabycia w kasach Teatru Wielkiego – Opery Narodowej.

Po spektaklu zostanie wręczona nagroda imienia Teresy Roszkowskiej przyznawana od 1997 roku młodym scenografom przez Polski Odział ITI i Fundację imienia Leona Schillera. 

Elektra w wykonaniu artystów Teatru Polskiego
9 czerwca godz. 17.00
Sale Redutowe

Spotkanie z Ewą Kuryluk
9 czerwca, godz. 18.00
Galeria Opera

informacja prasowa

26. Ogrody Muzyczne: od opery po jazz. Wielkie nazwiska i letnie noce na Zamku Królewskim

 Od 6 lipca do 8 sierpnia 2026 roku Dziedziniec Wielki Zamku Królewskiego w Warszawie ponownie stanie się jedną z najbardziej wyjątkowych letnich scen muzycznych stolicy. 26. Festiwal Ogrody Muzyczne przyniesie 17 koncertów na żywo oraz 14 projekcji operowych i filmowych, a wśród gwiazd tegorocznej edycji znajdą się m.in. Artur Ruciński, TAKE 6, Urszula Dudziak, Krzesimir Dębski, Rafaela Carrasco oraz pianiści Hyuk i Hyo Lee. Na festiwalowej scenie przeplatać się będą opera, muzyka klasyczna i filmowa, jazz, gospel, a nawet flamenco.

Program festiwalu tradycyjnie połączy operę, muzykę klasyczną i filmową, jazz, gospel, flamenco oraz widowiska multimedialne. Festiwal otworzy koncert „AMERICANA 250. Ravel i Gershwin” z udziałem braci Lee i Polskiej Orkiestry Sinfonia Iuventus pod dyrekcją Wojciecha Rodka. W programie zabrzmi m.in. kultowa „Błękitna Rapsodia” George’a Gershwina.

Jednym z najważniejszych wydarzeń będzie recital Artura Rucińskiego – światowej sławy barytona występującego regularnie na scenach Metropolitan Opera, Covent Garden czy Staatsoper Berlin. Po raz pierwszy na Ogrodach Muzycznych wystąpi również legendarna amerykańska grupa TAKE 6 – dziesięciokrotni laureaci Grammy, mistrzowie wokalnych harmonii łączących jazz, gospel, soul i pop. Festiwal po raz pierwszy w Polsce gościć będzie także wybitną hiszpańską tancerkę flamenco i choreografkę Rafaelę Carrasco, laureatkę Premio Nacional de Danza.

Fot. materiały prasowe

W programie nie zabraknie wydarzeń pełnych nostalgii i humoru. Widowisko „Wielka sława to żart”, inspirowane postacią Bogusława Kaczyńskiego, przypomni najpiękniejsze operetkowe przeboje, a koncert „Prysły zmysły” zabierze publiczność do świata Kabaretu Starszych Panów. Finałowe „Amore Italiano” z udziałem Vincenza Capezzuto i Soqquadro Italiano stanie się muzyczną podróżą przez cztery wieki włoskich pieśni o miłości.

Silnym nurtem tegorocznej edycji będzie muzyka filmowa. Krzesimir Dębski zaprezentuje koncert „Ogniem i Muzyką” z najsłynniejszymi kompozycjami ze swojej twórczości filmowej. Publiczność usłyszy także muzykę Howarda Shore’a z „Władcy Pierścieni” i „Milczenia owiec”, a Orkiestra Nowej Filharmonii wykona kompozycje Wojciecha Kilara, Jerzego „Dudusia” Matuszkiewicza, Waldemara Kazaneckiego, Adama Walacińskiego i Przemysława Gintrowskiego. Powróci również uwielbiana Heroes Orchestra z muzyką z gier komputerowych.

Na festiwalu wystąpią także wybitni pianiści: Piotr Pawlak, Aleksandra Świgut z fortepianową wersją „Święta wiosny” Strawińskiego oraz Illia Ovcharenko. Wyjątkowym wydarzeniem będzie również spotkanie Agnieszki Wilczyńskiej i Urszuli Dudziak.

Fot. materiały prasowe

Tradycyjnie ważną częścią Ogrodów Muzycznych pozostaną projekcje najgłośniejszych światowych realizacji operowych i koncertowych. W repertuarze znajdą się m.in. „Carmen” z Arena di Verona, „Faust” z Opery Wiedeńskiej, „Cyganeria” Pucciniego oraz „Czarodziejski flet” z Wiener Staatsoper.

Od ponad dwóch dekad Ogrody Muzyczne pozostają jednym z najważniejszych wydarzeń letniego kalendarza kulturalnego Warszawy, łącząc najwyższy poziom artystyczny z wyjątkową atmosferą letnich wieczorów w historycznej przestrzeni Zamku Królewskiego.

Organizatorem Festiwalu Ogrody Muzyczne jest Fundacja Ogrody Muzyczne, współorganizatorem ORFEO Fundacja im. Bogusława Kaczyńskiego, a partnerem strategicznym wydarzenia — Zamek Królewski w Warszawie.

Szczegółowy program 26. Festiwalu Ogrody Muzyczne dostępny jest na stronie:

https://www.ogrodymuzyczne.pl/program/ 

informacja prasowa

20. Pomorskie Dni Chopinowskie w Waplewie Wielkim

Już po raz dwudziesty w Muzeum Tradycji Szlacheckiej w Waplewie Wielkim posłuchamy znakomitej muzyki podczas wiosennej odsłony Pomorskich Dni Chopinowskich. W piątek 12 czerwca o godz. 17.00 zagra jazzowy Wojciech Staroniewicz Quintet, a w sobotę 13 czerwca o godz. 17.00 z recitalem fortepianowym wystąpi Yehuda Prokopowicz, półfinalista XIX Konkursu Chopinowskiego i zdobywca tegorocznego Paszportu Czytelników „Polityki”. Tegoroczna edycja łączy jazzowe inspiracje muzyką Chopina z klasycznym recitalem fortepianowym, prezentując artystów cenionych zarówno przez publiczność, jak i krytyków. Wstęp na oba koncerty jest bezpłatny.

Yehuda Prokopowicz, fot. Michał Basista

12 czerwca 2026 (piątek), godz. 17.00

Koncert muzyki jazzowej: Wojciech Staroniewicz Quintet

Wojciech Staroniewicz – saksofon tenorowy i sopranowy

Erik Johannessen (NOR) – puzon

Dominik Bukowski – wibrafon

Konrad Żołnierek – kontrabas

Przemysław Jarosz – perkusja

Kwintet Wojciecha Staroniewicza to zespół łączący nowoczesny język jazzu z europejską wrażliwością i bogatym doświadczeniem scenicznym muzyków. Muzyka zespołu opiera się na autorskich kompozycjach Wojciecha Staroniewicza, w których spotykają się melodyjność, otwarta improwizacja i nowoczesna energia zespołowej gry. Kwintet koncertuje z powodzeniem od siedmiu lat, jego muzyka została zarejestrowana na trzech albumach: „North Park” i „Strange Vacation” (studyjne)

oraz „The Band on Tour” 

Erik Johannessen – gra na puzonie, instrumentach perkusyjnych oraz okazjonalnie śpiewa. Koncertował na całym świecie z zespołami: Jaga Jazzist, Gard Nilssen’s Supersonic Orchestra, Ensemble Denada, Loud Jazz Band, Trondheim Jazz Orchestra i trio Lord Kelvin. Jest puzonistą free jazzowym, ale lubi także improwizację melodyczną. Komponuje i aranżuje muzykę dla małych i dużych zespołów. Był nominowany do norweskiej nagrody Grammy jako kompozytor roku za nagranie muzyki dziecięcej „Snydelig” z udziałem The National Broadcasting Orchestra. Gra w zespołach pop i rockowych z artystami takimi jak Susanne Sundfør, Hans-Peter Lindstrøm czy Maria Mena.

Dominik Bukowski – wibrafonista, kompozytor, absolwent Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Katowickiej Akademii Muzycznej. Zdobywca wyróżnienia na Ogólnopolskim Przeglądzie Zespołów Jazzowych w Gdyni (1999) oraz zwycięzca konkursu Bielskiej Zadymki Jazzowej 2002. Wielokrotny zwycięzca ankiety magazynu „Jazz Forum” w kategorii najlepszy wibrafonista. Współpracuje i nagrywa z takimi muzykami jak Tim Hagans, Cikada String Quartet, Brian Melvin, Janusz Muniak,

Leszek Możdżer, Piotr Wojtasik. Koncertował na festiwalach w Indonezji, Izraelu i większości krajów europejskich. Nagrał ponad 30 płyt, jego album „Vice Versa” został nominowany do nagrody Fryderyki 2010. 

Konrad Żołnierek – kontrabasista i gitarzysta basowy. Absolwent średniej szkoły muzycznej w Olsztynie (klarnet) i Akademii Muzycznej w Gdańsku (gitara basowa). Stypendysta Conservatoire royal de Bruxelles (Belgia). Od 2020 roku jest wykładowcą w Akademii Muzycznej w Gdańsku. Współpracuje z muzykami oraz formacjami tworzącymi w różnorodnych stylach muzycznych (m.in. Jerzy Małek Group, Leszek Możdżer, Sławek Jaskułke, Tomasz Grzegorski, Adam Wendt, Tomasz Sowiński, Adam Pierończyk, Jarosław Bester, Orkiestra Daniela Nosewicza, Orkiestra Szymona Sutora, Tomasz Chyła Quintet, Drunk Lamb, Confusion Project, Jazz.u).

Przemysław Jarosz – perkusista, absolwent wrocławskiej Akademii Muzycznej. Współpracuje z czołowymi muzykami polskiej sceny jazzowej, występując na większości festiwali w Polsce i za granicą. Członek kilku formacji oraz lider własnego tria Yarosz Organ Trio, z którym nagrał dwa albumy. Od 2005 roku kontynuuje pracę dydaktyczną na rodzimej uczelni, gdzie w 2014 roku uzyskał stopień doktora sztuki. Wybrane nagrania: Dominik Bukowski Group – „Simple Words”, Maciej Fortuna – „Jazz from Poland”, Lion Vibrations – „Friends”, Krystyna Stańko – „Snik”, Improvision Quartet – „Free Folk Jazz”, Yarosh Organ Trio feat. Katarzyna Mirowska – „Alterakcje”.

Wojciech Staroniewicz – saksofonista i kompozytor. Jego dyskografia obejmuje około 50 płyt, w tym także albumy autorskie, m.in. „Karambola”, „Quiet City”, „Hand Made”, „Conversession”, „Alternations”, „A'freak-an Project”, „Tranquillo”, „A’FreAk-KomEdA Project”, „North Park”, „Strange Vacation”, „The Band on Tour”. Koncertuje jako solista z Polską Filharmonią Kameralną Sopot Wojciecha Rajskiego. Współpracował z takimi artystami i formacjami jak Andrzej Jagodziński, Włodek Pawlik, Cezary Konrad, Adam Cegielski, Nippy Noya, Helge Lien, Erik Johannessen, Brian Melvin czy norweska grupa Loud Jazz Band. Jako jedyny wśród polskich saksofonistów jazzowych został zakwalifikowany do półfinału Międzynarodowego Konkursu Improwizacji Jazzowej w Waszyngtonie w 1991 roku.

Wojciech Staroniewicz Quintet, fot. Jerzy Bartkowski

13 czerwca 2026 (sobota), godz. 17.00

Koncert muzyki klasycznej: recital fortepianowy Yehudy Prokopowicza

W programie

Wolfgang Amadeusz Mozart (1756–1791)

Adagio h-moll KV 540

Fryderyk Chopin (1810‒1849)

Mazurki (wybór)

Ballada F-dur op. 38

Ballada f-moll op. 52

przerwa

Fryderyk Chopin 

Fantazja f-moll op. 49

Ferenc Liszt (1811–1886)

Etiudy Transcendentalne

Nr 10 f-moll (Appassionata)

Nr 11 Des-dur (Harmonies du soir)

Bela Bartok (1881–1945)

Sonata fortepianowa Sz. 80

Allegro moderato

Sostenuto e pesante

Allegro molto

Yehuda Prokopowicz

Urodził się w roku 2005 na wzgórzach prowadzących do Jerozolimy. Naukę gry

na fortepianie rozpoczął w wieku 4 lat u swojej siostry Veroniki, uczennicy

prof. Eitana Globersona. Krakowskie szkoły muzyczne doprowadziły go

do mistrzowskiej klasy prof. Stefana Wojtasa, który uczył Yehudę od 2018 roku.

W 2024 skończył z wyróżnieniem PSM II st. im. W. Żeleńskiego w Krakowie.

Obecnie jest studentem drugiego roku Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie w klasie dr. Krzysztofa Książka. Był półfinalistą XIX Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie oraz zdobył nagrodę specjalną za najlepsze wykonanie mazurków. Jest laureatem ponad 30 konkursów krajowych i międzynarodowych, m.in. Grand Prix Konkursu im. I. J. Paderewskiego w Piotrkowie Trybunalskim; pierwszej nagrody Konkursu Epta (2022), Konkursu im. A. Harasiewicza (2022) i Wirtualnego Konkursu w Malezji (2020). Kształcił się u tak wybitnych artystów i pedagogów jak Lidia Grychtołówna, Aleksandr Kobrin, Marc Laforet, Claudio Martinez, Eldar Nebolsin, Katarzyna Popowa-Zydroń, Zbigniew Raubo. W 2024 roku Yehuda miał zaszczyt zagrać na VIII Festiwalu im. Artura Rubinsteina w Łodzi, występował w takich salach jak Salle Cortot w Paryżu, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie, Filharmonia Krakowska, Filharmonia Pomorska, Polskie Radio Gdańsk, Filharmonia Bałtycka. W 2024 roku pianista został laureatem stypendium Młoda Polska. W 2026 roku zdobył Paszport Czytelników „Polityki”.

Koordynacja:

dr Olga Walentynowicz – Przewodnicząca Towarzystwa im. Fryderyka Chopina, Koło

w Gdańsku

dr Dobromiła Rzyska-Laube – Kurator Muzeum Tradycji Szlacheckiej, Pomorski Ośrodek Kontaktów z Polonią w Waplewie Wielkim

13 czerwca 2026 (sobota), godz. 17.00

Koncert muzyki klasycznej: recital fortepianowy Yehudy Prokopowicza

W programie

Wolfgang Amadeusz Mozart (1756–1791)

Adagio h-moll KV 540

Fryderyk Chopin (1810‒1849)

Mazurki (wybór)

Ballada F-dur op. 38

Ballada f-moll op. 52

przerwa

Fryderyk Chopin 

Fantazja f-moll op. 49

Ferenc Liszt (1811–1886)

Etiudy Transcendentalne

Nr 10 f-moll (Appassionata)

Nr 11 Des-dur (Harmonies du soir)

Bela Bartok (1881–1945)

Sonata fortepianowa Sz. 80

Allegro moderato

Sostenuto e pesante

Allegro molto

Yehuda Prokopowicz

Urodził się w roku 2005 na wzgórzach prowadzących do Jerozolimy. Naukę gry

na fortepianie rozpoczął w wieku 4 lat u swojej siostry Veroniki, uczennicy

prof. Eitana Globersona. Krakowskie szkoły muzyczne doprowadziły go

do mistrzowskiej klasy prof. Stefana Wojtasa, który uczył Yehudę od 2018 roku.

W 2024 skończył z wyróżnieniem PSM II st. im. W. Żeleńskiego w Krakowie.

Obecnie jest studentem drugiego roku Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie w klasie dr. Krzysztofa Książka.

Był półfinalistą XIX Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie oraz zdobył nagrodę specjalną za najlepsze wykonanie mazurków. Jest laureatem ponad 30 konkursów krajowych i międzynarodowych,

m.in. Grand Prix Konkursu im. I. J. Paderewskiego w Piotrkowie Trybunalskim; pierwszej nagrody Konkursu Epta (2022), Konkursu im. A. Harasiewicza (2022)

i Wirtualnego Konkursu w Malezji (2020). Kształcił się u tak wybitnych artystów

i pedagogów jak Lidia Grychtołówna, Aleksandr Kobrin, Marc Laforet, Claudio Martinez, Eldar Nebolsin, Katarzyna Popowa-Zydroń, Zbigniew Raubo.

W 2024 roku Yehuda miał zaszczyt zagrać na VIII Festiwalu im. Artura Rubinsteina

w Łodzi, występował w takich salach jak Salle Cortot w Paryżu, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie, Filharmonia Krakowska, Filharmonia Pomorska, Polskie Radio Gdańsk, Filharmonia Bałtycka. W 2024 roku pianista został laureatem stypendium Młoda Polska. W 2026 roku zdobył Paszport Czytelników „Polityki”.

Koordynacja:

dr Olga Walentynowicz – Przewodnicząca Towarzystwa im. Fryderyka Chopina, Koło

w Gdańsku

dr Dobromiła Rzyska-Laube – Kurator Muzeum Tradycji Szlacheckiej, Pomorski Ośrodek Kontaktów z Polonią w Waplewie Wielkim

informacja prasowa

SPLOTY. Barbara Brukalska, Helena Syrkus i sieci modernizmu – nowa wystawa w Muzeum Architektury we Wrocławiu

Instytut Pileckiego i Muzeum Architektury we Wrocławiu zapraszają na otwarcie wystawy: Sploty. Barbara Brukalska, Helena Syrkus i sieci modernizmu. Artystki związane były z awangardową grupą Praesens oraz Międzynarodowymi Kongresami Architektury Nowoczesnej (CIAM), należały do najważniejszych twórczyń europejskiego modernizmu. Ich biografie, rozwijające się na tle pełnego geopolitycznych zawirowań XX wieku, biegną równolegle i wielokrotnie się przecinają, by pod wpływem osobistych decyzji przyjąć odmienne kierunki. Wernisaż: 25 czerwca 2026 r. o godzinie 18.00.

Laurka dla Heleny Syrkus z okazji imienin, aut. Michał Przerwa-Tetmajer, 02.03.1943, 
rysunek z podpisami 14 współpracowników z zespołu konspiracyjnej Pracowni Architektoniczno-Urbanistyczna (PAU), zbiory Muzeum Architektury we Wrocławiu

Architektura to budowanie relacji – między budynkami a ich otoczeniem oraz między ludźmi, którzy ją tworzą i z niej korzystają. Wystawa przyjmuje tę perspektywę i opowiada o architekturze przez pryzmat lokalnych i międzynarodowych sieci kontaktów, więzi zawodowych oraz przyjaźni wystawianych na próbę przez historię i polityczne wybory. Ukazuje siłę i kruchość tych powiązań w niepewnych czasach.

Głównymi bohaterkami wystawy są dwie architektki – Barbara Brukalska (1899–1980) i Helena Syrkus (1900–1982). Związane z awangardową grupą Praesens oraz Międzynarodowymi Kongresami Architektury Nowoczesnej (CIAM), należały do najważniejszych twórczyń europejskiego modernizmu. Ich biografie, rozwijające się na tle pełnego geopolitycznych zawirowań XX wieku, biegną równolegle i wielokrotnie się przecinają, by pod wpływem osobistych decyzji przyjąć odmienne kierunki.

Barbara Brukalska w holu domu własnego przy ul. Niegolewskiego 8 w Warszawie, fot. nieznany, lata 30. XX w. zbiory Muzeum Architektury we Wrocławiu 

Wystawa prezentuje sylwetki obu architektek i ich dorobek poprzez fotografie, rysunki i filmy, z których wiele pokazywanych jest publicznie po raz pierwszy. Nie jest to jednak klasyczna wystawa monograficzna. Historie Brukalskiej i Syrkus są punktem wyjścia do refleksji nad losami awangardy w Europie Środkowej w burzliwym XX wieku, a także nad architekturą jako dziedziną relacyjną opartą na przepływie ludzi i idei. Tę perspektywę rozwijają stworzone specjalnie na tę wystawę współczesne prace artystyczne – kompozycja dźwiękowa Barbary Kingi Majewskiej oraz tkanina Alicji Bielawskiej, w których splatają się ponownie architektki i ich historie.

Helena Syrkus podczas IV kongresu CIAM w Atenach. Obok niej: po lewej Sigfried Giedion,po prawej
– Le Corbusier, 1933, fotografia / negatyw, zbiory gta Archiv / ETH Zurich (Carlo Hubacher)

Materiały prezentowane na wystawie pochodzą z kolekcji polskich i zagranicznych instytucji, w tym głównie ze zbiorów Muzeum Architektury we Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, gta Archiv ETH Zurich, Bauhaus-Archiv Berlin, RKD-Netherlands Institute for Art History i Muzeum Narodowego w Warszawie, oraz ze zbiorów prywatnych.

Kuratorki: Małgorzata Jędrzejczyk, Aleksandra Kędziorek  

Organizator: Instytut Pileckiego  

Główny Partner wystawy: Muzeum Architektury we Wrocławiu 

SPLOTY. Barbara Brukalska, Helena Syrkus i sieci modernizmu
w czwartek, 25 czerwca 2026 r. o godzinie 18.00
w Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 7

informacja prasowa

Zapiski z podróży: romantyczne pieśni G. Mahlera i R. Schumanna /zapowiedź koncertu/

Bohaterami ostatniego w sezonie koncertu kameralnego w NFM będą baryton Bartłomiej Misiuda oraz towarzyszący mu pianista Michał Rot. Artyści sięgną po trzy cykle pieśni stworzone w ciągu ponad sześć dekad przez dwóch wybitnych kompozytorów – Roberta Schumanna i Gustava Mahlera. Na różne sposoby opowiadają one o poczuciu wyobcowania, a także o transcendencji lub tęsknocie za nią. Te charakterystyczne dla człowieka epoki romantyzmu stany ducha nie są obce przecież i nam, próbującym odnaleźć się w czasach technologicznego przyspieszenia.

Bartłomiej Misiuda / fot. archiwum artysty

Pieśni wędrującego czeladnika to dzieło zrodzone z nieszczęśliwej miłości Gustava Mahlera do śpiewaczki Johanny Richter. Powstałe w latach 1883–1885 cztery utwory, do których autor sam napisał teksty, wpisują się w romantyczny topos podróży jako ucieczki przed sercowym zawodem i sposobu na odnalezienie egzystencjalnego sensu. Rzeczywistość miesza się z fikcją, a przeżycia bohatera znajdują odbicie w obrazach natury. Pierwsza pieśń zderza nastrój wesela z rozpaczą odtrąconego kochanka. Druga przynosi chwilowy zachwyt światem, kończący się jednak gorzką rezygnacją. Trzecia to dramatyczna kulminacja cierpienia porównanego do rozżarzonego noża wbitego w pierś. A cykl wieńczy elegijne pożegnanie, kiedy wędrowiec znajduje wyciszenie pod lipą. Dzieło jawi się jako przejmujące muzyczne studium melancholii – kwintesencji romantycznego bólu istnienia. Dwie dekady później, już u progu XX wieku Mahlera zainteresowała twórczość Friedricha Rückerta, cenionego w owym czasie znawcy kultur Azji. W rezultacie w latach 1901–1904 powstał zbiór pięciu Rückert-Lieder, a kompozytor sięgnął potem po poetyckie teksty badacza jeszcze przy okazji tworzenia Kindertotenlieder. We wcześniej wspomnianym cyklu autor odchodzi od ludowości, zwracając się ku metafizyce i introspekcji. Łączy różne nastroje. Liebst du um Schönheit to konwencjonalna pieśń miłosna. Ich atmet' einen linden Duft jest efektowną sugestią synestetycznego odbierania rzeczywistości. Blicke mir nicht in die Lieder stanowi poruszający komentarz dotyczący intymności procesu twórczego. Za arcydzieło zaś uważa się Ich bin der Welt abhanden gekommen, w której ponownie poruszona zostaje kwestia wyobcowania artysty. Umieszczona na końcu zbioru Um Mitternacht daje natomiast religijne ukojenie.

Liederkreis op. 39 powstał w 1840 roku – czasie nazwanym przez biografów Roberta Schumanna „rokiem pieśni”. Większość pisanych wtedy przez tego artystę utworów – a był to płodny czas w jego życiu – stanowiły kompozycje tego właśnie gatunku, w tym te genialne z Frauenliebe und -Leben czy właśnie Liederkreis. Tworząc te ostatnie, Niemiec odnalazł inspirację w poezji śląskiego, urodzonego pod Raciborzem, a pochowanego w Nysie poety Josepha von Eichendorffa. Jest to jedno z najdoskonalszych ucieleśnień niemieckiego romantyzmu. Cykl składa się z dwunastu pieśni, które kreślą nastrojową panoramę – od mrocznego lasu, przez zamkowe ruiny, aż po ekstatyczne przebudzenie wiosny. Wieńczącą zbiór Frühlingsnacht odczytuje się jako odwołanie do osobistego szczęścia Schumanna oczekującego już w tym czasie na ślub z Clarą Wieck (wbrew woli ojca artystki).

Program:

G. Mahler Lieder eines fahrenden Gesellen

R. Schumann Liederkreis op. 39

G. Mahler Rückert-Lieder

Wykonawcy:

Bartłomiej Misiuda – baryton

Michał Rot – fortepian

Lokalizacja: NFM, Sala Kameralna

plac Wolności 1, Wrocław

informacja prasowa

Fenomen Brucknera. Zakończenie sezonu NFM Filharmonii Wrocławskiej

5 czerwca o 19.00 zabrzmi ostatni w tym sezonie artystycznym koncert NFM Filharmonii Wrocławskiej. Usłyszymy IX Symfonię d-moll Antona Brucknera.  – enigmatyczne dzieło, które kompozytor poświęcił „umiłowanemu Bogu”. Należy ono, wraz z Requiem Wolfganga Amadeusa Mozarta i X Symfonią Gustava Mahlera, do grupy mistrzowskich dzieł, które nie zostały przez swoich twórców ukończone. Już z tego powodu budzą fascynację i prowokują do pytań o kształt, jaki przybrałyby, jeśli ich autorom dane byłoby żyć dłużej. Koncert poprowadzi maestro Jacek Kaspszyk. Przed koncertem (godz. 17.30, Sala Kameralna) posiadaczy i posiadaczki abonamentu symfonicznego zapraszamy na spotkanie z NFM Filharmonią Wrocławską.

Koncert IV Symfonia A. Brucknera: Jacek Kaspszyk i Orkiestra Symfoniczna NFM,
kwiecień 2016,  fot. Sławek Przerwa

Praca Antona Brucknera nad IX Symfonią d-moll trwała bardzo długo, bo aż dziewięć lat. Kompozytor rozpoczął ją już w 1887 roku, ale konieczność bezustannego rewidowania i przygotowywania do druku innych dzieł oraz pogarszające się zdrowie sprawiały, że ciągle musiał ją przerywać. Kiedy zaś zdał sobie sprawę, że śmierć jest już blisko, zasugerował, żeby w miejsce nieukończonego finału wykonywać napisane wcześniej Te Deum. Życzenie Brucknera nie jest jednak prawie nigdy respektowane, a w praktyce koncertowej przyjęło się wykonywanie Dziewiątej w wersji trzyczęściowej, w której dwa ogniwa w wolnym tempie otaczają brutalne, pełne dzikiej energii Scherzo. To muzyka z jednej strony surowa i ascetyczna, pełna uroczystych chorałów instrumentów dętych blaszanych, z drugiej zaś niezwykle indywidualna i zawierająca wyrafinowane, radykalne rozwiązania brzmieniowe. Sam Bruckner trzymał się na uboczu życia muzycznego. Ekscentryczny i naiwny samotnik żyjący głównie wiarą, pełen kompleksów, skromny aż do przesady, pozwalający kolejnym dyrygentom na przerabianie swoich utworów wedle ich życzeń – taki obraz Austriaka wyłania się ze źródeł. Co jednak znamienne, jego twórczość była entuzjastycznie przyjmowana przez kompozytorów młodego pokolenia, a jeden z nich, Gustav Mahler, cenił Brucknera za monumentalizm jego utworów i bogactwo inwencji. 

Program:

A. Bruckner IX Symfonia d-moll WAB 109

Wykonawcy:

Jacek Kaspszyk – dyrygent

NFM Filharmonia Wrocławska

Czas trwania: 70 minut

Przed koncertem (godz. 17.30, Sala Kameralna) posiadaczy i posiadaczki abonamentu symfonicznego zapraszamy na spotkanie z NFM Filharmonią Wrocławską.

informacja prasowa

"Wschód słońca": Kino organowe NFM

17 lipca o 19.00 piątą edycję Kina Organowego NFM otworzy obraz autora kultowego "Nosferatu. Symfonia grozy", Friedricha Wilhelma Murnaua. "Sunrise: A Song of Two Humans", czyli "Wschód Słońca" z 1927 roku uznawany jest za jedno z arcydzieł wszech czasów. W NFM oryginalną, synchronizowaną z filmem ścieżkę dźwiękową uświetni improwizacja francuskiej organistki Sophie-Véronique Cauchefer-Choplin. Przed seansem wprowadzenie wygłosi Rafał Jęczmyk.

"Wschód słońca" jest historią symboliczną. Nie znamy imion jej bohaterów: Kobieta z miasta (Margaret Livingston) przedłuża swój wakacyjny wyjazd, ponieważ potajemnie spotyka się z Mężczyzną (George O’Brien), któremu proponuje porzucenie Żony (Janet Gaynor). Jak poruszać się w labiryncie miłości i pożądania? Sceny rozgrywają się w niesamowitym, nieco odrealnionym krajobrazie stworzonym dzięki mistrzowskiej, nowatorskiej pracy kamery. "Wschód słońca" otrzymał trzy statuetki podczas pierwszej edycji Nagród Akademii Filmowej w 1928 roku. Wyróżniono autorów zdjęć (Karl Strauss i Charles Rosher) i pierwszoplanową rolę Gaynor. Przede wszystkim sam film zaś uznano za najlepszy (obok wojennych "Skrzydeł").

Wydaje się, że taperowanie, czyli improwizowanie ścieżki dźwiękowej na organach – jak najbardziej funkcjonujące w erze niemego kina – w przypadku obrazu Friedricha Wilhelma Murnaua da niepowtarzalny efekt. Przy instrumencie znajdującym się w Sali Głównej ORLEN zasiądzie Sophie-Véronique Cauchefer-Choplin, mistrzyni tworzenia organowej muzyki na żywo. Wraz z Karolem Mossakowskim artystka ta pełni rolę tytularnej organistki kościoła św. Sulpicjusza w lewobrzeżnym Paryżu. Instrumentem znajdującym się w tej świątyni zajmowali się najwięksi wirtuozi XIX i XX wieku – na przykład Charles-Marie Widor. Szykuje się więc naprawdę niezapomniane doświadczenie.

Osoby posiadające karnety i akredytacje na pokazy 26. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego TAURON Nowe Horyzonty po ich okazaniu lub przedstawieniu dowodu zakupu są uprawnione do zniżki w wysokości 20% przy zakupie dwóch biletów na każde z wydarzeń organizowanych w ramach Kina Organowego NFM. Promocja jest dostępna w Kasie NFM do wyczerpania puli objętej nią biletów.

 Program:

Wschód słońca, reż. Friedrich Wilhelm Murnau (1927) – pokaz filmu niemego z muzyką improwizowaną na żywo

Wykonawcy:

Sophie-Véronique Cauchefer-Choplin – organy

Rafał Jęczmyk – wprowadzenie

Lokalizacja:

NFM, Sala Główna ORLEN

informacja prasowa

plac Wolności 1, Wrocław

”Żmija” – jubileuszowy monodram Doroty Stalińskiej (50. WROSTJA, recenzja)

”Żmija” to spektakl, który jest swoistym fenomenem. Powstał w 1978 roku (sic!), a więc blisko czterdzieści lat temu i najpierw otrzymał I Nagrodę na 13. OFTJA w Toruniu, a następnie Grand Prix na 11. WROSTJA w 1987 roku.  Jednakże prawdziwym zdumieniem napawa fakt, iż grany był przez wiele lat, a liczba przedstawień przekroczyła cztery tysiące!  Kiedy aktorka wznowiła go, prezentując ponownie podczas festiwalu ”W remizie” na Helu, w 2015 roku, nie mogła wejść do środka, tak wielu chętnych usiłowało bezskutecznie dostać się na widownię. To dowodzi, że są spektakle, które się nie starzeją. We Wrocławiu Stalińska zaprezentowała ”Żmiję” w ramach festiwalu po raz czwarty – przy wypełnionej sali. W ten sposób uczciła jubileusz WROSTJA, ale również własny jubileusz 40-lecia pracy artystycznej.

Dorota Stalińska w monodramie "Żmija", WROSTJA 2016

Monodram ten jest autorski w pełnym tego słowa znaczeniu – aktorka wybrała tekst, opracowała go, wyreżyserowała, stworzyła scenografię oraz kostium i własnoręcznie je wykonała (poza wojskowym płaszczem i butami). Jej bohaterka – Olga Wiaczesławowna Zołotowa jest rodzajem Kandyda w spódnicy (w spodniach także). Urodzona w inteligenckiej rodzinie, traci najbliższych w wyniku Rewolucji Październikowej, a sama – mimo ran i uwięzienia – przeżywa i próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Zakochana w poznanym podczas pobytu w szpitalu dowódcy o sokolich oczach, wstępuje do armii i robi wszystko, co on każe. Uczy się jeździć konno, strzelać, znosi wszelkie trudy, bo on jest teraz jej ”rodziną”. Dowódca jest  przy tym powściągliwy i traktuje ją początkowo po ojcowsku, by z czasem zauważyć w niej kobietę, ale nigdy tego nie wykorzystuje. Przed samobójczym, nakazanym przez dowództwo atakiem, wyznaje jej miłość, po czym... ginie. Dziewczyna niczego poza walką nie umie i kiedy nastaje czas pokoju, nie potrafi odnaleźć się w tzw. zwyczajnym życiu. Jest samotna, zamknięta w sobie i staje się łatwą ofiarą pomówień i intryg. Pełne determinacji próby zademonstrowania otoczeniu, że jest normalną kobietą, pragnącą kochać i być kochaną, kończą się tragicznie. 

Dorota Stalińska znakomicie pokazuje dramat swojej bohaterki, opowiadając jej historię w formie retrospekcji, od momentu, kiedy to kobieta znajduje się w więzieniu i jest przesłuchiwana, a jednocześnie przygląda się swojemu życiu, próbując zrozumieć, jak to się stało, że zabiła człowieka. Nawiązuje kontakt z publicznością, jakby w oczekiwaniu, że ktoś jednak zrozumie jej dramat. Gra zarówno naznaczoną dramatycznymi przejściami bohaterkę – doświadczoną i nieufną, by za chwilę zmienić się w młodą, niewinną dziewczynę, jaką była na początku. Czasami tragiczna, niekiedy tragikomiczna, zabawna – zawsze prawdziwa i wiarygodna. Taka jest Olga Doroty Stalińskiej: komiczna, gdy uczy się konnej jazdy (wszystko rozgrywa się na naszych oczach), liryczna i trochę zabawna, gdy jesteśmy świadkami jej pierwszej rozkwitającej miłości, tragiczna – gdy  rozpacza po śmierci ukochanego. Piękna jest scena, w której zakochani spędzają ostatnią noc przy ognisku, a mężczyzna śpiewa miłosną pieśń po ukraińsku. Stalińska wyczarowuje przed nami tę scenę tak znakomicie, że ”widzimy” dwoje zakochanych, czujemy atmosferę tej chwili… Prawdziwa mistrzyni! Pod koniec spektaklu, kiedy emocje sięgają zenitu, właściwie bez zastrzeżeń stajemy po stronie ”skrzywdzonej i poniżonej” bohaterki tej opowieści.

Sądzę, że ponadczasowość tego monodramu wynika nie tylko z przesłania utworu, w którym ukazano, jak historia i ludzka podłość mogą zniszczyć życie człowieka. To także, a może przede wszystkim zasługa aktorki, która potrafiła tę prawdę w sposób wiarygodny przekazać środkami scenicznymi, z upływem lat robiąc to coraz bardziej świadomie i dojrzale. 

Wywiad z Dorotą Stalińską - pod tym linkiem

Recenzja ukazała się pierwotnie na portalu Kulturaonline.pl w 2016 roku

Joshua Bell & Verbier Festival Orchestra /zapowiedź koncertu/

W czerwcu przyszłego roku do Narodowego Forum Muzyki przybędzie zdobywca nagród Grammy i jeden z najbardziej cenionych artystów swojego pokolenia, skrzypek Joshua Bell. W trakcie trwającej już prawie cztery dekady kariery występował on jako solista, kameralista, dyrygent i dyrektor muzyczny. 

Joshua Bell, fot. Shervin Lainez 

Jest też posiadaczem instrumentu wykonanego przez Stradivariego – Gibson ex Huberman z 1713 roku. W przeszłości skrzypce te należały do Bronisława Hubermana. Amerykanin pojawi się na scenie Sali Głównej ORLEN wraz z Verbier Festival Orchestra, stanowiącą swoisty rytuał przejścia dla wyjątkowych młodych muzyków i uznawaną za jedną z najlepszych orkiestr kształcących na świecie. Od momentu powstania w 2000 roku gromadzi ona wschodzące talenty, wspierane przez najwybitniejszych artystów. Zabrzmi powstały w 1806 roku Koncert skrzypcowy D-dur op. 61 Ludwiga van Beethovena. W drugiej części wieczoru zaś wysłuchamy ukończonej w 1788 roku Symfonii C-dur „Jowiszowej” Wolfganga Amadeusa Mozarta, uważanej za jedno z arcydzieł późnego klasycyzmu. 

Program:

L. van Beethoven Koncert skrzypcowy D-dur op. 61 

W.A. Mozart Symfonia C-dur KV 551 „Jowiszowa” 

Wykonawcy:

Joshua Bell – skrzypce, dyrygent 

Verbier Festival Orchestra

informacja prasowa

Gala otwarcia 66. KFF już jutro!

Już w tę niedzielę 31 maja o godzinie 18 w kinie Kijów rozpocznie się ceremonia otwarcia 66. Krakowskiego Festiwalu Filmowego. Podczas gali przedstawimy jury konkursów festiwalowych i zaprezentujemy premierowy film otwarcia: „Syntetyczna szczerość” (Wielka Brytania, 72’), z udziałem reżysera Marca Isaacsa.

Sprawdź poniżej pełny harmonogram Krakowskiego Festiwalu Filmowego 2026 lub zobacz listę wszystkich filmów 66. KFF. Poznaj także festiwalowe konkursy i sekcje.

Link do strony z programem

informacja prasowa

Przesłuchania do Chóru Chłopięcego i Dziewczęcego NFM

 Narodowe Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu ogłasza nabór do Chóru Chłopięcego NFM oraz Chóru Dziewczęcego NFM. Przesłuchania odbędą się w dniach 23, 24 i 25 czerwca 2026 roku (wtorek–czwartek) o godz. 18.00 w Green Roomie NFM (poziom 0), przy Placu Wolności 1 we Wrocławiu.

Zapraszamy chłopców w wieku 7–10 lat oraz dziewczynki w wieku 8–14 lat, którzy chcą przeżyć muzyczną przygodę i stać się częścią najbardziej prestiżowych dziecięcych zespołów chóralnych w Polsce.

Śpiewanie w chórze to coś więcej niż muzyka – to emocje, budowanie przyjaźni i scenicznej odwagi. To także możliwość występów w najpiękniejszych salach koncertowych, udział w międzynarodowych festiwalach oraz spotkania z wybitnymi artystami. Dzieci, które dołączają do zespołów NFM, rozwijają nie tylko swój głos, ale też wrażliwość, pasję i samodyscyplinę. Zajęcia odbywają się dwa razy w tygodniu, a repertuar jest dostosowany do możliwości wokalnych uczestników – od prostych piosenek po utwory chóralne.

Przesłuchania są krótkie, bezstresowe i nie wymagają wcześniejszego przygotowania. Wystarczy powtórzyć kilka melodii – nauczyciel oceni predyspozycje dziecka i przydzieli je do odpowiedniej grupy. Niezbędna jest przy tym obecność rodzica lub opiekuna prawnego. Nie obowiązują zapisy – trzeba tylko przyjść.

Dlaczego warto?

NFM to miejsce, gdzie rozwój idzie w parze z radością, a codzienna praca przekłada się na wyjątkowe koncerty i piękne wspomnienia.

Bieżące relacje z działalności chórów dostępne są na profilach społecznościowych zespołów:

https://www.facebook.com/ChorChlopiecyNFM

Osoby kontaktowe w sprawie rekrutacji:

Barbara Olech: barbara.olech@nfm.wroclaw.pl, tel.: 782 780 778,

Valentyna Maruniak: valentyna.maruniak@nfm.wroclaw.pl, tel.: 727 010 248 (możliwość kontaktu w j. ukraińskim),

Julia Bujalska: julia.bujalska@nfm.wroclaw.pl, tel.: 510 915 178.

informacja prasowa

NFM I TRYTON. Biennale Malarstwa Wrocław l 26.05–30.06.2026

W dniach od 26 maja do 30. czerwca 2026 w Narodowym Forum Muzyki zostanie zaprezentowane Biennale Malarstwa Wrocław Tryton – wystawa Wydziału Malarstwa i Rysunku Akademii Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu, której kuratorką jest dr Marta Szymczakowska. Wernisaż odbędzie się 29.05.2026 r. o godz. 18.00 w foyer NFM przy Placu Wolności 1 we Wrocławiu.

Tryton to interwał muzyczny. Oznacza odległość między dwoma dźwiękami równą sześciu półtonom. Jest zupełnie inny od bliskich mu konsonansów kwarty i kwinty czystej. Podczas gdy kwarta i kwinta w postaciach melodycznych rozpoczynają wiele muzycznych przebojów – na przykład kolędę We Wish You a Merry Christmas czy słynny temat otwierający każdy z filmów serii Gwiezdne wojny – tryton zdecydowanie rzadziej odnajdziemy na początkach dobrze znanych utworów. Rzadkim przykładem jest słynna piosenka Maria z musicalu West Side Story. Dzieje się tak dlatego, że tryton jest dysonansem, a więc brzmi nieprzyjemnie dla ucha. Z tego powodu w średniowieczu nazywano go nawet diabolus in musica. W epokach przedromantycznych wykorzystywano go dość rzadko lub posługiwano się nim do wyrażania bólu i żalu. W romantyzmie zaś świadomie stosowano go jako symbol diabła. Później jego popularność rosła. Współcześnie, także ze względu na te historyczne skojarzenia, często możemy usłyszeć go w heavy metalu, choć występuje także w innych gatunkach, między innymi w bluesie.

Niezgodne i zgrzytliwe brzmienie trytonu jest niepokojące i drażniące. Sprawia wrażenie niedosytu i domaga się rozwiązania. Ma przy tym siłę, która fascynuje i buduje dramaturgię (stąd jego częsta obecność w ścieżkach dźwiękowych do filmów grozy). Można go posłuchać online, wybierając interwał tritone*.

Jak przetłumaczyć „brzydotę” i napięcie trytonu na język plastyki? To zadanie, do którego zostali zaproszeni wykładowcy Wydziału Malarstwa i Rysunku ASP we Wrocławiu oraz goście biorący udział w Biennale Malarstwa 2026 organizowanym przez tę uczelnię. Pięćdziesięcioro artystek i artystów podjęło muzyczno-plastyczne wyzwanie i już pod koniec maja zaprezentuje swoje prace w foyer NFM.

Pokazana na wystawie twórczość ukaże tytułowe hasło poprzez dzieła często dysonansowe, zawierające element obcy czy niepokojące formą lub treścią. Każde będzie inne. Każde zaskoczy jedynym w swoim rodzaju podejściem do tematu. Dzięki temu publiczność zobaczy bogatą, różnorodną ekspozycję i odnajdzie w niej wizualne trytony.

Marta Szymczakowska

Kuratorka wystawy

TRYTON

TRITONE 

Biennale Malarstwa Wrocław

Wrocław Painting Biennale

Wystawa Wydziału Malarstwa i Rysunku Akademii Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu

             An exhibition of the Faculty of Painting and Drawing

of the E. Geppert Academy of Art and Design in Wrocław

26.05–30.06.2026

Wrocław, foyer NFM

Kuratorka Curator: Marta Szymczakowska

wernisaż exhibition opening

29.05.2026, 18.00 6 pm, foyer NFM

informacja prasowa