Znamy zwycięzców 23. festiwalu Millennium Docs Against Gravity

Najbardziej wyczekiwany wieczór 23. edycji Millennium Docs Against Gravity już za nami. Nagrody dla najlepszych filmów dokumentalnych zostały rozdane. 14 maja w warszawskim Teatrze Dramatycznym odbyła się uroczysta Gala wręczenia nagród MDAG. Grand Prix – Nagroda Banku Millennium trafiła do filmu „Córki góry”, reż. Biljana Tutorov i Petar Glomazić.

W Konkursie Głównym 12 filmów dokumentalnych z całego świata walczyło o Grand Prix – Nagrodę Banku Millennium, Nagrodę FIPRESCI, Nagrodę za Najlepsze Zdjęcia i Nagrodę za Najlepszy Montaż w Warszawie oraz nagrody lokalne we Wrocławiu, Katowicach, Gdyni, Poznaniu i Bydgoszczy.

Nagroda Prezydenta Miasta Gdyni trafiła do filmu „Mariinka”, reż. Pieter-Jan de Pue Nagrodą Wolności ufundowaną przez Miasto Poznań także został wyróżniony film „Mariinka”, reż. Pieter-Jan de Pue, a BYDGOSZCZ ART.DOC AWARD otrzymał film „Bugboy”, reż. Lucas Paleocrassas. 15 maja poznamy zwycięzców Grand Prix Dolnego Śląska (Wrocław) oraz Nagrody Publiczności Województwa Śląskiego (Katowice).

W Konkursie Głównym 23. Millennium Docs Against Gravity o Grand Prix – Nagrodę Banku Millennium w wysokości 10000 euro walczyło 12 filmów. Zwycięzcę wyłoniło jury w składzie: Talal Derki, Lea Glob oraz Jessica Hargrave. Zwyciężyły: „Córki góry” reż. Biljana Tutorov, Petar Glomazić.

Uzasadnienie: Film przenosi nas do magicznego świata – wybranej samotności dzielonej przez ciotkę i jej siostrzenicę, na nowo ukazując piękno rodzinnych więzi w urzekającym naturalnym krajobrazie i wiejskiej tradycji pełnej miłości oraz cierpliwości. Tę samą cierpliwość okazują sami twórcy filmu, którzy w ciszy obserwowali i uchwycili każdy subtelny detal historii opowiadającej o ponownym zjednoczeniu człowieka z naturą, o wielowymiarowym obrazie siostrzeństwa, dojrzewania oraz głębokiej, twórczej roli, jaką natura i rodzina odgrywają w kształtowaniu tego, kim jesteśmy.

Wyróżnienie: „Lis i różowy księżyc”, reż. Mehrdad Oskouei, Soraya Akhlaghi

Uzasadnienie: Za piękny portret młodej afgańskiej artystki, który pozwolił nam lepiej zrozumieć nadzieję, opór i przetrwanie.

WARSZAWA: KONKURS GŁÓWNY. NAGRODA ZA NAJLEPSZY MONTAŻ

Poza główną nagrodą Konkursu Głównego jury, po raz pierwszy, wręczyło Nagrodę za Najlepszy Montaż. Spośród montażystek i montażystów filmów nominowanych w Konkursie Głównym został wyłoniona_y zwyciężczyni_ zwycięzca. Wysokość nagrody wynosi 2000 euro.

Zwycięzca: „O czasie i wodzie” reż. Sara Dosa, montaż: Erin Casper, Jocelyne Chaput, Mark Harrison

Uzasadnienie: Emocjonalnie poruszające przesłanie skierowane do przyszłości, przekształcające wspomnienia budowane przez oczy, wodę i kamień w wizualną formę. Przeplatając warstwy rodzinnego dziedzictwa i historii klimatu, film przedstawia lodowce zarówno jako formy, jak i bohaterów – kształtowanych przez czas i przez człowieka – przepełnionych nieustającą nadzieją na możliwość zmiany.

WARSZAWA: KONKURS GŁÓWNY. NAGRODA ZA NAJLEPSZE ZDJĘCIA

Nagroda za najlepsze zdjęcia trafiła do autorki/autora najlepszych zdjęć jednego z filmów Konkursu Głównego. Wysokość nagrody to 2000 euro.

Zwycięzca: „Bez końca” reż. Michał Marczak, zdjęcia: Michał Marczak

Uzasadnienie: Balansując między rozległą panoramą rzeki a wewnętrznymi warstwami umysłu pogrążonego w żałobie ojca, zdjęcia w tym filmie przekazują przesłanie łączące intymność przekonań bohatera z ogromem natury i jej siłą.

WARSZAWA: KONKURS GŁÓWNY. NAGRODA FIPRESCI

Po raz pierwszy na festiwalu MDAG została wręczona nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyków Filmowych FIPRESCI. Trzyosobowe jury, złożone z krytyków i krytyczek w składzie: Bartolomé Armentano, Igor Anjelkov i Sylwia Szostak wybrało zwycięzcę, spośród kandydatów nominowanych w Konkursie Głównym.

Zwycięzca: „Lis i różowy księżyc”, reż. Mehrdad Oskouei, Soraya Akhlaghi

Uzasadnienie: Nagrodzony dziś film przypomina nam o jednej z najważniejszych funkcji filmu dokumentalnego – o jego zdolności do reagowania na rzeczywistość, zadawania trudnych pytań i zmuszania nas do refleksji nad światem, w którym żyjemy.

W ostatnich miesiącach bardzo dużo mówi się o relacji między polityką a kinem. Podczas gali otwarcia Millennium Docs Against Gravity dyrektor artystyczny festiwalu podkreślał, że kino dokumentalne ma pełne prawo mówić o współczesnych problemach  –  nawet jeśli przez niektórych będzie to odczytywane jako polityczny statement. Podobny głos wybrzmiał także podczas tegorocznego festiwalu w Cannes, gdzie przewodniczący jury Park Chan-wook mówił o tym, że nie da się oddzielić sztuki filmowej od polityki i współczesnej rzeczywistości, w której powstaje kino.

Nagrodzony film doskonale wpisuje się w tę debatę. Nie ucieka od politycznego kontekstu, ale jednocześnie nigdy nie traci z pola widzenia człowieka  –  jego emocji, godności i prawa do walki o własne życie. To właśnie w tym połączeniu tkwi jego ogromna siła. Film staje się tutaj nie tylko świadectwem współczesnej rzeczywistości, ale także przestrzenią budowania empatii i uświadamiania potrzeby zmiany.

To historia, którą ludzie powinni dziś usłyszeć szczególnie mocno – także tutaj, w Polsce, w momencie, gdy kwestie uchodźcze pozostają jednym z najważniejszych tematów społecznych i politycznych. Ten film przypomina nam, że za debatami, statystykami i nagłówkami zawsze stoją konkretni ludzie oraz ich doświadczenia.

informacja prasowa

Nagrodę przyznajemy za odwagę, humanizm i wyjątkową siłę filmowego języka. Za kino, które nie tylko opowiada o świecie, ale realnie pomaga go lepiej zrozumieć

Dzień Dziecka w NFM

Narodowe Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu zaprasza wszystkie dzieci i ich rodziny na Dzień Dziecka w NFM. Tegoroczne obchody tego wyjątkowego święta odbędą się 31 maja i wypełnią przestrzenie instytucji bogatym programem, który połączy zabawę z odkrywaniem świata dźwięków w niepowtarzalnej atmosferze.

Na tę okazję przygotowana została różnorodna oferta warsztatów i koncertów dostosowanych do wieku uczestników – od niemowląt po starsze grupy. Wśród propozycji znalazły się zajęcia rozwijające naturalną potrzebę kontaktu z muzyką poprzez śpiew, ruch i bliskość, takie jak Pośpiewaj mi mamo, pośpiewaj mi tato czy TuliMY, w których dzieci i opiekunowie wezmą udział w działaniach budujących relacje i wrażliwość muzyczną. Program obejmuje także wydarzenia łączące muzykę ze słowem, takie jak Dawno, dawno temu... Bajki dźwiękiem pisane. Podczas niecodziennego spotkania z literaturą dziecięcą w mistrzowskim wydaniu najpiękniejsze i najbardziej lubiane utwory Juliana Tuwim, Jana Brzechwy, a także inne klasyczne teksty, które od pokoleń bawią i wzruszają najmłodszych oraz dorosłych, ożyją na scenie w znakomitej interpretacji aktorskiej Marka Kocota. Narracji towarzyszyć będzie muzyka fortepianowa na żywo, subtelnie budująca nastrój i podkreślająca charakter opowieści. Wspólne słuchanie stanie się okazją do międzypokoleniowego spotkania ze sztuką. Nie zabraknie również aktywności angażujących dzieci w bezpośrednie odkrywanie – podczas spotkania Gdzie mieszkają dźwięki? zostaną im zaprezentowane różne instrumenty, ich kształty, budowa i brzmienie. Na zajęciach Body Percussion zaś własne ciała uczestników się w nie zamienią. Ciekawi świata muzyki dowiedzą się, Co w szafie piszczy?, poznając budowę i zakres brzmienia organów.

Dzień Dziecka w foyer Narodowego Forum Muzyki

Przez cały ten czas w foyer NFM będą trwały odprężające i wyciszające minikoncerty Fermata. Najmłodsi mogą również wziąć udział w zajęciach gordonowskich opartych na naturalnym procesie rozwoju muzycznego poprzez rytm, ruch i improwizację. Nie zabraknie także strefy animacji, kącika czytelniczego oraz miejsca do relaksu – każdy znajdzie coś dla siebie!

Ukoronowaniem święta stanie się koncert finałowy 17. Leo Festiwalu, czyli Piotruś i Wilk – bajka symfoniczna w wykonaniu NFM Orkiestry Leopoldinum i Zbigniewa Zamachowskiego. Koncert ten otworzą przygotowane dla dzieci utwory autorstwa Jana Krutula w wykonaniu chórów dziecięcych NFM oraz NFM Orkiestry Leopoldinum. Znajdzie się też okazja do wspólnego muzykowania w Chórze Melomana podczas Bajek, które łączą pokolenia. Ta wyjątkowa muzyczna podróż zabierze wszystkich do świata najpiękniejszych dziecięcych melodii – pełnych magii, wzruszeń i radości.

Wszystkie te atrakcje będą mieć formę przyjaznej zabawy, która nie tylko dostarczy dzieciom mnóstwa radości, ale także wesprze ich rozwój poprzez kontakt ze sztuką. Każda aktywność została starannie dostosowana do wieku uczestników, a wydarzenia poprowadzą doświadczeni edukatorzy i artyści. Na część zajęć wstęp jest bezpłatny. Wydarzenie zostało objęte Patronatem Honorowym Prezydenta Miasta Wrocławia.

Partnerem Programu Dzień Dziecka w NFM jest ORLEN Art & Science.

Szczegółowe informacje dostępne są online.

Zachęcamy do wspólnego świętowania – przeżyjmy to razem!

Zespół NFM

informacja prasowaq

Nowy sezon artystyczny 2026/2027 w Operze Narodowej

Teatr Wielki - Opera Narodowa otwiera sezon 2026/2027 pod hasłem Nowe przestrzenie sztuki - programem, który łączy odważne premiery z szacunkiem dla wielkiej tradycji. Program wzbogacą artyści światowej klasy jak m.in.: Pierre Dumoussaud, Lydia Steier, Christof Loy, Malin Byström, Benjamin Grosvenor oraz Jakub Józef Orliński. Na scenie zaprezentowane zostanie jedenaście premier, m.in. Matki Chersonia, Coppèlia, Czarodziejska Góra i Salome oraz siedemnaście cenionych tytułów repertuarowych; rozbudowany cykl Koncerty Symfoniczne a koprodukcje z czołowymi scenami podkreślają międzynarodowy charakter sezonu. Więcej spektakli oznacza lepszą dostępność biletów i nowe możliwości spotkania ze sztuką – od poruszających dramatów współczesnych po liryczne arcydzieła baletu i opery.

Jedenaście nowych premier stanowi oś programu przyszłego sezonu i jego najbardziej wyczekiwaną część. Uzupełni je siedemnaście tytułów repertuarowych, które widownia instytucji doceniła w poprzednich sezonach.

Jesteśmy marką, która istnieje od ponad dwustu lat i jest zobowiązaniem, by kontynuować najlepsze tradycje związane z tym miejscem oraz by je rozwijać w duchu zarówno postępu, jak i poszanowania historii – podsumowuje misję instytucji Boris Kudlička, dyrektor Teatru Wielkiego - Opery Narodowej.

Nowe przestrzenie sztuki – rzeczywiste i symboliczne

W nadchodzącym sezonie TWON stawia na uznanych twórców z Polski i zagranicy – ich artystyczne poszukiwania i interpretacje podejmują aktualne bolączki współczesnego świata.

Głęboko przemyślany wybór tytułów obejmuje zarówno klasykę, jak i dzieła współczesne. Pokazuje różnorodność optyk i dramaturgicznej wrażliwości. Prezentuje szeroką rozpiętość stylistyczną i tematyczną. Będziemy mówić o presji władzy, izolacji społecznej i pożądaniu. Czasem z happy endem, wiele razy bez – dodaje.

Premiery i koprodukcje

Matki Chersonia, Maxim Kolomiiets (październik 2026)

Jednym z najbardziej wyczekiwanych projektów jest spektakl Matki Chersonia.

„Nie przyzwyczajajcie się do naszego cierpienia” – apelowała w 2024 roku Ołena Zełenska, przypominając światu o toczącej się wojnie w Ukrainie. Ta wyczekiwana przez publiczność opera jest odpowiedzią na to wezwanie. Libretto George Branta dokumentuje historię ukraińskich kobiet, które przebyły tysiące kilometrów, by uwolnić swoje dzieci uwięzione przez władze rosyjskie. Utwór powstał na zamówienie Teatru Wielkiego - Opery Narodowej oraz Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Reżyserii podjęła się Barbara Wysocka, która zmierzyła się z przejmującym i aktualnym tematem, w którym nie zabraknie nadziei na lepsze jutro.

Czarodziejska  góra, Paweł Mykietyn (listopad 2026)

W pracy nad operą inspirowaną dziełem Tomasza Manna uczestniczyła grupa wybitnych twórców: librecistka Małgorzata Sikorska‑Miszczuk, kompozytor Paweł Mykietyn, rzeźbiarz Mirosław Bałka oraz reżyser Andrzej Chyra. Czarodziejska Góra to opowieść o dojrzewaniu do śmierci i próba postawienia diagnozy współczesnemu światu. Spektakl powstał w koprodukcji z Festiwalem Malta i Nowym Teatrem.

Salome, Richard Strauss (listopad 2026)

Zaproszenie do współpracy w tym sezonie przyjął także Claus Guth – niemiecki reżyser obecny od lat na najważniejszych scenach operowych świata, laureat International Opera Awards w kategorii Reżyser Roku 2025. Jego Salome (koprodukcja z Metropolitan Opera

w Nowym Jorku i Teatro Real w Madrycie) to próba pokazania Straussa w nowatorskim ujęciu.

Coppélia, Léo Delibes (grudzień 2026)

Coppélia będzie popisem talentu tancerzy Polskiego Baletu Narodowego. Utwór skomponowany przez Léo Delibesa, w choreografii Manuela Legrisa, to klasyka gatunku i idealny spektakl familijny.

Katia Kabanowa, Leoš Janáček (styczeń 2027)

Tytułowa Katia to postać rozdarta między moralnością a pożądaniem. Bohaterka tragiczna ustawiona w centrum operowej dramaturgii. Gdzie przebiega granica między koniecznością dostosowania się a rygorystycznymi normami społecznymi? Te pytania przed widzami postawi reżyser Kornél Mundruczó, tworzący w operze, teatrze dramatycznym i filmie.

Ślonskie gołymbie, Łukasz Godyla (marzec 2027)

Reżyserka Anna Hop podjęła się kontynuacji cyklu o różnorodności etnicznej w Polsce. Po artystycznych interpretacjach wokół Kaszub (Wòlô Bòskô), czas na Śląsk i Ślonskie gołymbie. Kameralny spektakl powstaje we współpracy z Muzeum Historii Polski.

Kreacje 19 - warsztat choreograficzny (styczeń 2027)

Każdego roku nasi artyści biorą w swoje ręce przygotowanie nowych miniatur choreograficznych, zarówno od strony twórczej oraz produkcyjnej i realizatorskiej.

Warsztaty choreograficzne są nieodłącznym elementem życia zespołów baletowych.

Głos ludzki, Francis Poulenc i Oczekiwanie, Arnold Schönberg (marzec 2027)

Bohaterkami monodramów Głos ludzki (tragedia liryczna w jednym akcie) i Oczekiwanie (monodram w jednym akcie i czterech scenach) są kobiety próbujące odnaleźć stabilizację i posklejać rozsypujący się świat uczuć. Obie jednoaktówki przygotowuje Christof Loy, rozchwytywanych i nagradzany reżyser, dwukrotny laureat International Opera Award (w kategorii Najlepszy Reżyser 2017 i 2024). Spektakl powstał w koprodukcji z Teatro Real z Madrytu. Dopełnieniem wieczoru będzie badanie teatralno-poetyckie pt. Another Silence w wykonaniu Mai Ostaszewskiej i Christofa Loy.

Poławiacze pereł, Georges Bizet (kwiecień 2027)

Ersan Mondtag miał już okazję pracować w Polsce, w Teatrze Starym w Krakowie. Artysta interdyscyplinarny, łączy w swojej praktyce reżyserię, scenografię, kostiumografię i choreografię. Bliska mu jest tradycja niemieckiego ekspresjonizmu, ale także zwrot w stronę popkultury. W Warszawie, w koprodukcji z Wiener Staatsoper, zaprezentowana zostanie jego wizja inscenizacji utworu Bizeta pt. Poławiacze pereł. Rozgrywająca się na Cejlonie opera opowiada o wystawionej na próbę przyjaźni króla poławiaczy pereł Zurgi i myśliwego Nadira.

Piękno i ironia (maj 2027)

Piękno i ironia to tryptyk baletowy, w którym wybitni tancerze Polskiego Baletu Narodowego zaprezentują dwie nowe choreografie Katarzyny Kozielskiej i Eyala Dadona oraz uwielbiany na całym świecie balet Kaktusy Alexandra Ekmana.

Opowieści Hoffmanna, Jacques Offenbach (czerwiec 2027)

Amerykańska reżyserka Lydia Steier nad Wisłą zaprezentuje swoją artystyczną interpretację Opowieści Hoffmanna. Opera z muzyką Jacques’a Offenbacha, do libretta Jules’a Barbiera

i Michela Carrégo opartego na opowiadaniach E.T.A. Hoffmanna. Pisarz był jednym z najbardziej oryginalnych, choć pozostającym na marginesie głównego nurtu, przedstawicielem niemieckiego romantyzmu początku XIX wieku. Opera została skomponowana w 1880 roku i do dziś wzbudza emocje, rozśmiesza i skłania do refleksji. Spektakl to koprodukcja z Staatsoper Unter den Linden w Berlinie.

Repertuar

W sezonie 2026/2027 na scenie Teatru Wielkiego - Opery Narodowej nie zabraknie cenionych i lubianych tytułów z poprzednich lat. Wróci Tosca, czyli klasyczna historia miłosna w nowej odsłonie Barbary Wysockiej. W repertuarze znajdą się również uznane produkcje, takie jak wielokrotnie nagradzana Madame Butterfly czy Król Roger, w reżyserii Mariusza Trelińskiego.

Wrócą także premiery z 2025 roku – Barbara Wiśniewska zaprezentuje ponownie historię powojennej odbudowy Warszawy (Najlepsze miasto świata. Opera O Warszawie), Marek Weiss verdiowskiego Falstaffa a Barbara Wysocka swoją inscenizację Romea i Julii Gounoda. Po raz kolejny będzie można zobaczyć futurystyczną wizję reżyserki Agnieszki Smoczyńskiej, czyli spektakl Simon Boccanegra.

Z zapowiadanych w poprzednim sezonie projektów czekają nas jeszcze Urojenia z muzyką Karola Szymanowskiego (premiera w czerwcu 2026). Spektakl Izadory Weiss łączy dwie kobiece postacie – Roksanę z Króla Rogera i Virginię Woolf – w poetyckiej medytacji nad kobiecością, samotnością i pamięcią. Z klasycznych propozycji baletowych w repertuarze znajdziemy także Giselle, Don Kichota, Draculę oraz wychwalanego przez recenzentów Prometeusza.

Koncerty Symfoniczne

Z inicjatywy dyrektora Borisa Kudlički zainaugurowany został cykl dający kolejną możliwość obcowania z najznakomitszymi dziełami muzyki klasycznej – Koncerty Symfoniczne. Nowy sezon otworzy Gustav Mahler i jedno z najbardziej znanych dzieł austriackiego kompozytora. II Symfonia c‑moll, znana jako Zmartwychwstanie lub Wskrzeszenie, zachwyci połączeniem kontemplacyjnej atmosfery, dramatycznych tonów marsza żałobnego i sakralnych nut optymistycznego wyznania wiary.

Johannes Brahms i jego II Koncert fortepianowy przeniosą publiczność w brzmienia światowego romantyzmu. Zmiana epok i przeskok czasowy odbędą się dzięki Pawłowi Kleckiemu i jego III Symfonii. Zakończeniem będą Wariacje Enigma Edwarda Elgara. Giuseppe Verdi i jego arcydzieło muzyki oratoryjnej – Requiem – od ponad wieku zachwyca publiczność. Msza żałobna wyraża żal Verdiego po stracie przyjaciela Alessandro Manzoniego. Słynna Uczta Baltazara Williama Waltona stworzy doskonałą okazję do popisowego występu chóru i orkiestry oraz solistów. W partii solowej usłyszymy Tomasza Koniecznego – gwiazdę polskiej i międzynarodowej sceny operowej oraz dyrektora artystycznego Baltic Opera Festival.

Tradycyjnie, aby w wyjątkowej scenerii TWON pożegnać stary rok i przywitać nowy, odbędzie się Gala Sylwestrowa; trzy dni później zabrzmi Koncert Noworoczny.

Wielkie nazwiska  

Jednym z głównych twórców artystycznej zmiany w TWON jest Yoel Gamzou mianowany na dyrektora muzycznego instytucji. Dyrygent odpowiedzialny jest za kształtowanie profilu muzycznego przez najbliższe lata. Gamzou w sezonie 2026/2027 poprowadzi premiery

i koncerty symfoniczne.

Na czele Polskiego Baletu Narodowego pozostaje Krzysztof Pastor, kontynuujący prowadzenie jednego z najważniejszych zespołów baletowych w Europie.

W programie zaplanowanym na sezon 2026/2027 wystąpią także liczni wybitni soliści

i dyrygenci z międzynarodowym dorobkiem m.in. Malin Byström, Artur Ruciński, Aušrinė Stundytė, Tomasz Konieczny, Marianne Croux, Jakub Józef Orliński, Aigul Akhmetshina, Rafał Siwek, Evelyn Herlitzius, Piotr Buszewski, Kang Wang, Jamez McCorkle, Adam Palka oraz Mark Wigglesworth, Sébastien Rouland, Keri-Lynn Wilson, Evan Rogister, Robert Jindra, Francesco Angelico, Pierre Dumoussaud, Manuel Coves i Alexei Baklan.

Działania pozasceniczne i edukacja

Nowy sezon to także rozbudowany program pozasceniczny: wystawy, warsztaty, działania edukacyjne, propozycje dla seniorów, oprowadzania za kulisami oraz zaproszenia na próby. Akademia Operowa obchodzi 16. rok działalności, a Chór Dziecięcy rozpoczyna 10. sezon. Te działania mają pogłębiać zaangażowanie publiczności i budować nowe wspólnotowe doświadczenia.

Sztuka w Operze

Znane miejsce ulegnie przemianie – Galeria Opera zostanie przekształcona w salę baletową, a w przestrzeniach teatru pojawią się wystawy i wydarzenia ściśle powiązane ze spektaklami. Yarema Malashchuk i Roman Khimei pokażą instalację You Shouldn’t Have To See This, prezentowaną wcześniej w wystawie Dare to Dream na 60. Biennale w Wenecji. Ekspozycja w TWON wejdzie w dialog z premierą Matek Chersonia, tworząc wielowymiarowe spotkanie sztuk. Z kolei Mirosław Bałka, artysta i autor scenografii do Czarodziejskiej góry, zagłębi się w historię Salome. Widzowie wystawy skonfrontują tę opowieść z listopadową premierą opery. Piotr Uklański (artysta, reżyser i fotograf) odmieni wnętrze gmachu. W jaki sposób? Dowiemy się w maju 2027 roku.

Inwestycje

Nowe przestrzenie mają wymiar nie tylko artystyczny. W sezonie 2026/2027 rozpoczynamy pierwszy etap inwestycji, która otworzy teatr na nowe możliwości pracy, spotkania

i tworzenia. Teatr będzie się zmieniać stopniowo, a prace będą prowadzone tak, aby teatr mógł działać nieprzerwanie.

Sprzedaż biletów na wydarzenia w sezonie 2026/2027 ruszy 21 maja o godzinie 11.00

informacja prasowa

Nowa nadzieja i Leonhard Baumgartner w Narodowym Forum Muzyki /zapowiedź koncertu/

29 maja o 19.00 w Narodowym Forum Muzyki wystąpi Leonhard Baumgartner, nazywany nową nadzieją wiolinistyki. Urodzony w 2007 roku w Wiedniu, pomimo młodego wieku, ma już na koncie ważne osiągnięcia i prestiżowe nagrody, jak choćby ICMA Discovery Award zdobyta w 2023 roku. Podczas swojego wrocławskiego koncertu austriacki skrzypek przedstawi interpretację "Koncertu e-moll" Felixa Mendelssohna Bartholdy’ego – utworu, który powstał w czasie dla kompozytora przełomowym i pełnym nadziei. NFM Filharmonię Wrocławską poprowadzi francuski dyrygent Sébastien Rouland, który od 2018 roku pełni funkcję dyrektora Saarländisches Staatstheater w Saarbrücken. 

Leonhard Baumgartner 

Na przełomie lat trzydziestych i czterdziestych XIX wieku Felix Mendelssohn Bartholdy był niejako rozdarty pomiędzy dwoma miastami – Lipskiem i Berlinem. W pierwszym z nich pracował dla króla Saksonii Fryderyka Augusta II, w drugim zaś dla króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV. Drugi z tych monarchów zaangażował go do pracy w Berlinie w celu kształtowania tamtejszego życia muzycznego. Obiecywał kompozytorowi złote góry, ale kiedy okazało się, że były to tylko czcze słowa, artysta z ulgą zakończył współpracę i wrócił do Saksonii, gdzie pełnił funkcję dyrygenta Gewandhausu. Koncertmistrzem był tam Ferdinand David, wieloletni przyjaciel Mendelssohna Bartholdy’ego, któremu już w 1838 roku twórca obiecał napisanie dla niego koncertu skrzypcowego – ze względu na pracę w Berlinie i związany z tym nawał obowiązków nie był jednak w stanie należycie szybko wywiązać się z tego zobowiązania. Pracę ukończył dopiero w 1844 roku. Tak powstał utwór na stałe obecny w kanonie literatury skrzypcowej. Sławny wirtuoz Joseph Joachim określił Koncert mianem „klejnotu serca”. Rękopis arcydzieła znajduje się w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie.

W drugiej części wieczoru maestro Rouland poprowadzi II Symfonię e-moll Siergieja Rachmaninowa – rozbudowane dzieło powstałe w latach 1906 i 1907. Jest bez wątpienia najpopularniejszą i najczęściej graną ze wszystkich trzech symfonii napisanych przez rosyjskiego twórcę. To zasługa niezwykłej urody zawartych w niej śpiewnych melodii, barwnej i pełnej przepychu orkiestracji, a także sprawnie skonstruowanej, nasyconej kontrastami formy. Utwór trzyma w napięciu uwagę słuchacza od początku do końca. Przez wiele lat dyrygenci prezentowali ją z licznymi skrótami, dopiero w drugiej połowie XX wieku zaczęło nagrywać i wykonywać II 

Program:

F. Mendelssohn Bartholdy Koncert skrzypcowy e-moll op. 64

***

S. Rachmaninow II Symfonia e-moll op. 27 

Wykonawcy:

Sébastien Rouland – dyrygent

Leonhard Baumgartner – skrzypce

NFM Filharmonia Wrocławska

Czas trwania:

120 minut

informacja prasowa

„Dialogue”– nowy album wydany przez Narodowe Forum Muzyki

8 maja 2026 roku swoją premierę ma najnowszy, wydany przez Alpha Classics album Chóru NFM pod dyrekcją Lionela Sowa: "Dialogue". Znalazły się na nim dzieła Krzysztofa Pendereckiego zestawione z wybitnymi dwudziestowiecznymi utworami francuskimi. Płytę zarejestrowano w doskonałej akustycznie Sali Głównej ORLEN Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego. Za reżyserię nagrania, montaż i mastering odpowiadają Aleksandra Nagórko oraz Antoni Grzymała (CD Accord). Wydawnictwo można nabyć w Kasie NFM, w księgarni Niskie Łąki oraz online w Sklepie NFM.

„Program tej płyty zrodził się z idei, którą kultywuję od początku mojej pracy z Chórem NFM. Historia przypomina nam, że dialog między Europą Wschodnią a Zachodnią nie zawsze był łatwy – a czasem okazywał się wręcz niemożliwy. Muzyczna wyobraźnia jednak daje szansę na budowanie więzi ponad fizycznymi granicami ustanowionymi w przeszłości. Projekt ten obrazuje czysto artystyczny dialog między światem Krzysztofa Pendereckiego a muzyką francuską XX wieku. Podążając różnymi ścieżkami sztuki, kompozytorzy eksplorowali wspólne terytorium: tradycję chrześcijańskiej muzyki sakralnej i wykorzystanie zapisu modalnego, jak również nieograniczoną ekspansję tonalności aż do momentu, w którym zostaje ona zawieszona, a nawet całkowicie zanika. Dialog ten nie dotyczy tu ani chronologii, ani stylu w najściślejszym sensie: toczy się on raczej w uchu słuchacza, we wspólnej intymności brzmienia tego samego kontynentu muzycznego, którą łączą podobne napięcia, ale także oczywiste pokrewieństwa”.

Lionel Sow

Program:

KRZYSZTOF PENDERECKI (1933–2020)

1. Pieśń Cherubinów 7’07

JEAN-YVES DANIEL-LESUR (1908–2002)

LE CANTIQUE DES CANTIQUES

2. I. Dialogue 3’11

3. II. La voix du Bien-aimé 3’11

4. III. Le songe 1’37

5. IV. Le roi Salomon 1’36

6. V. Le jardin clos 4’13

7. VI. La Sulamite 3’43

8. VII. Épithalame 2’58

KRZYSZTOF PENDERECKI

9. Stabat Mater 8’41

CAROLINE MARÇOT (*1974)

10. Nigra sum 4’43

KRZYSZTOF PENDERECKI

11. O gloriosa virginum 4’18

FRANCIS POULENC (1899–1963)

12. Salve Regina 4’56

KRZYSZTOF PENDERECKI

POLISH REQUIEM

13. Agnus Dei 7’48

OLIVIER MESSIAEN (1908–1992)

14. O sacrum convivium! 5’33

TOTAL TIME: 63’41

Wykonawcy:

Lionel Sow – dyrygent

Chór NFM

Nagrano w Sali Głównej ORLEN Narodowego Forum Muzyki w lipcu 2024 oraz maju i lipcu 2025 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Aleksandra Nagórko, Antoni Grzymała

Wydawca: Alpha Classics

ALPHA 1233, NFM 100

© 2024, 2025 Narodowe Forum Muzyki

℗ 2026 Alpha Classics

informacja prasowa

35. Festiwal Mozartowski w Warszawskiej Operze Kameralnej

7 maja, premierą "Così fan tutte", rozpoczęła się 35. edycja Festiwalu Mozartowskiego w Warszawskiej Operze Kameralnej. Co jeszcze usłyszą i zobaczą melomani?

16 i 17 maja zostanie zaprezentowana opera w dwóch aktach "La clemenza di Tito" (Łaskawość Tytusa) w inscenizacji i reżyserii Anny Sroki-Hryń i pod kierownictwem muzycznym Benjamina Bayla. W roli Tito wystąpi Uwe Stickert, jako Vitellia - Serena Farnocchia, Sesto – Adanya Dunn, Annio – Jan Jakub Monowid, Servilia – Magdalena Stefaniak, Publio – Artur Janda, zaś rolę Młodego Tito zaśpiewa Stanislau Sinichenka.

"La Clemenza di Tito" w mojej interpretacji to pogłębiona na poziomie psychologicznym i metafizycznym opowieść o Człowieku, o jego skomplikowanej, delikatnej naturze. Tito jawi się nie tylko jako Cesarz, ale jako człowiek, człowiek omylny, z krytycznym wglądem w siebie. Osią opery jest trio Vitellia, Sesto, Tito, gdzie Sesto stanowi centrum konfliktu. Relacje łączące to trio są niejednoznaczne, a ich tłem jest przemocowy, bezwzględny świat starożytnego Rzymu. Czyżby starożytnego? Siła dramatów Szekspira, literatury Dostojewskiego czy wielkich dzieł operowych polega na ich uniwersalizmie. Wprawdzie mamy samoloty, internet, szybki przepływ informacji, polecieliśmy w kosmos, sztuczna inteligencja usprawnia procesy podejmowania decyzji, ale człowiek się nie zmienił. Nie zmieniają się rządze i namiętności, którym podlegamy jako ludzie. Zmienił się tylko anturaż, a sposoby manipulacji stały się bardziej zakamuflowane i wyrafinowane.

Libretto opery jest punktem wyjścia do rozważań na temat naszej kondycji duchowej i psychologicznej we współczesnym świecie. Dzięki tej wiwisekcji mamy szansę zbliżyć się do tego delikatnego i czułego miejsca, które nie podlega żadnej definicji.

Anna Sroka-Hryń

18 maja usłyszymy koncertowe wykonanie "Don Giovanniego", z Andrzejem Filończykiem w roli tytułowej, Krzysztofem Bączykiem jako Leporello, Donnę Annę zaśpiewa Joanna Moskowicz, Donnę Elwirę – Alexandra Nowakowski, Zerlinę – Katarzyna Drelich, Don Ottavia – Adrian Domarecki, Masetto – Adam Kutny, Commendatore – Adam Palka. Zespołem Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej / Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) będzie dyrygował Alessandro De Marchi. 

21 i 22 maja zostanie zaprezentowana opera buffa "La finta semplice" (Udawana naiwność) w reżyserii i inscenizacji Jitki Stokalskiej, kierownictwo muzyczne Tomasza Pokrzywińskiego. W roli Ninetty wystąpi Magdalena Stefaniak, Rosiny – Anna Farysej, Giacinty – Roksana Maciejczuk, Fracasso – Szymon Rona, Polidoro – Jacek Szponarski, Cassandro – Łukasz Klimczak, Simone –Mateusz Kulczyński. 

22 i 23 maja zobaczymy "Le nozze di Figaro" (Wesele Figara) w reżyserii i inscenizacji Grzegorza Chrapkiewicza, kierownictwo muzyczne Piotra Sułkowskiego. 

W roli hrabiego Almaviva wystąpi Hubert Zapiór, Hrabiny Rozyny – Bożena Bujnicka, Zuzanny – Aleksandra Orłowska, Figaro – Artur Janda, Cherubina – Jan Jakub Monowid, Marceliny – Wanda Franek, Basilio – Aleksander Kunach, Bartolo – Piotr Miciński, Antonia – Maciej Miecznikowski, Barbariny – Anna Górska. Zespół Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej / Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) poprowadzi Marcin Sompoliński.

23 maja zobaczymy skróconą wersję "Die Entführung aus dem Serail" (Uprowadzenie z seraju, wersja) w wykonaniu Düsseldorfskiego Teatru Marionetek. Lalkarze: Anton Bachleitner, Anna Zamolska. 

„Uprowadzenie z seraju” (premiera w 1999 r.) jest po „Czarodziejskim flecie” (premiera w 1988 r.) drugą inscenizacją Mozarta w teatrze marionetkowym w Düsseldorfie. „Czarodziejski flet” – od dawna uznawany za klasykę teatru lalkowego – miał dotychczas ponad 1000 przedstawień w Düsseldorfie i podczas licznych międzynarodowych gościnnych występów. „Uprowadzenie z seraju” – w przeciwieństwie do „Czarodziejskiego fletu” – jest wystawiane z wykorzystaniem lalek o krótkich sznurkach: przesadzone postacie mogą być tutaj prowadzone bardziej solistycznie do muzyki. Otwarta forma przedstawienia bez sceny z parawanem umożliwia stworzenie dużej scenografii, w której wszystkie miejsca akcji mogą być przedstawione poprzez niewielkie zmiany. Ponieważ miejsce akcji zmienia się wielokrotnie między zewnętrzem a wnętrzem seraju, wykorzystano dekoracje, które pokazują bramę wejściową raz z zewnątrz, a raz od wewnątrz.

Treść: Hiszpański szlachcic Belmonte chce uwolnić swoją ukochaną Konstanze wraz z jej świtą, którzy zostali sprzedani kalifowi Bassa Selimowi przez piratów. Podaje się za architekta i w ten sposób uzyskuje dostęp do wiejskiej rezydencji kalifa, gdzie dzielnie wspierają go jego sprytny sługa Pedrillo i przebiegła pokojówka Konstanze, Blondchen. Choć plan jest dobrze przygotowany, skazany jest na niepowodzenie, ponieważ surowy strażnik pałacowy Osmin ma oczy wszędzie. W końcu Bassa Selim daje Europejczykom lekcję prawdziwego humanizmu i uwalnia ich".

Dusseldorfer Marionetten Theater, Uprowadzenie z seraju

29 maja będzie można zobaczyć także "Uprowadzenie z Seraju, a miłość wygrywa" –  spektakl w 1 akcie na podstawie „Uprowadzenia z seraju” Wolfganga Amadeusa Mozarta, w reżyserii Oskara Winiarskiego i inscenizacji Michała Znanieckiego, według scenariusza Tomasza Mana. Rolę Konstancji zagra Agnieszka Rajda, Belmonte – Tomasz Obiński. Zespół Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej / Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) poprowadzi Jerzy Wołosiuk. 

29 maja oraz 12 czerwca  o 20.00 w Bazylice Archikatedralnej św. Jana Chrzciciela usłyszymy Requiem d-moll, KV 626 Wolfganga Amadeusa Mozarta. Wystąpią: Dorota Szczepańska | sopran

Maya Gour | mezzosopran, Mykhailo Kushlyk | tenor, Krzysztof Bączyk | bas. 

30 i 31 maja usłyszymy ponownie "Die Entführung aus dem Serail", tym razem w reżyserii i inscenizacji Michała Znanieckiego, kierownictwo muzyczne: Marcin Sompoliński. Obsada: Konstanze | Joanna Moskowicz, Belmonte | Aleksander Kunach, Pedrillo | Szymon Rona, Blonde |Katarzyna Drelich, Selim | Patryk Ołdziejewski. Zespół Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej / Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) poprowadzi Paul Goodwin.

9 i 10 czerwca zostanie zaprezentowana opera w trzech aktach: "Idomeneo, re di Creta" (Idomeneusz, król Krety, KV 366) w inscenizacji i reżyserii Michała Znanieckiego i pod kierownictwem muzycznym Marcina Sompolińskiego.

W roli Idomeneo wystąpi Aleksander Kunach, Idamante –  Lena Belkina, Ilii –  Hanna Sosnowska-Bill, Elettry – Natalia Rubiś, Arbace – Tomasz Grygo, La Voce – Łukasz Górczyński, Gran Sacerdote di Nettuno – Jakub Pawlik.  

Zespół Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) poprowadzi Adam Banaszak.

 

14 i 16 czerwca zobaczymy operę w dwóch aktach: "Don Giovanni. Il dissoluto punito, ossia Il Don Giovanni" w inscenizacji i reżyserii Michała Znanieckiego, kierownictwo muzyczne: Tadeusz Kozłowski.

Jako Don Giovanni wystąpi Łukasz Klimczak, w roli Leporello – Dawid Biwo, Donny Anny – Joanna Moskowicz, Donny Elwiry – Zofia Garganisz, jako Zerlina – Hanna Sosnowska-Bill, Don Ottavio – Jarosław Bielecki, Masetto – Bartłomiej Kłos, Commendatore – Remigiusz Łukomski.

Zespołem Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej / Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) będzie dyrygował Alessandro De Marchi. 

16 czerwca o 10.00 i 12.00 zabrzmi "Ostatnia serenada: Don Giovanni ukarany" – spektakl w 1 akcie na podstawie „Don Giovanniego” Wolfganga Amadeusa Mozarta, recytatywy w języku polskim w przekładzie Stanisława Barańczaka.

Inscenizacja, reżyseria, kostiumy –  Michał Znaniecki, kierownictwo muzyczne –  Jerzy Wołosiuk, scenografia –  Rafał Olbiński, Luigi Scoglio, reżyseria światła –  Dawid Karolak, wizualizacje –Karolina Jacewicz.

Zespół Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) poprowadzi Jerzy Wołosiuk.

18 i 19 czerwca  odbędzie się premierowy spektakl komedii muzycznej w 1 akcie: "Dyrektor teatru" w inscenizacji i reżyserii Jakuba Przebindowskiego, w aranżacji i pod kierownictwem muzycznym Tomasza Pokrzywińskiego. 

Obsada: Dyrektor FRANK – Wojciech Wysocki, Bankier RINALDI – Rafał Zawierucha, Asystent Franka BUFF – Władysław Grzywna, Aktorka ALBERTA TORO – Krystyna Tkacz, GINA FERRARI – Alicja Węgorzewska, LORETTA FELLI  Martyna Kliszewska

 Śpiewacy:

DULCINEA LUCINI- sopran – Teresa Marut / Anna Koehler, SIGNIORA ARGENTINA – sopran  Adrianna Ferfecka / Hanna Okońska, ROSIGNOUOLO- tenor-– Ernest Tymczyszyn / Łukasz Ratajczak

Trio Bastarda, Maestro di capella, Tomasz Pokrzywiński

19 i 20 czerwca  usłyszymy "Die Zauberflöte" (Czarodziejski flet ) w inscenizacji i reżyserii Giovanny Castellanos i pod kierownictwem muzycznym  Marcina Sompolińskiego.

W obsadzie m. in. Remigiusz Łukomski jako Sarastro,  Joanna Moskowicz – Królowa Nocy,  Adrian Domarecki – Tamino, Magdalena Łaszcz – Pamina,  Artur Janda – Papageno,  Julia Mach – Papagena.

Zespół Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) poprowadzi Adam Banaszak.

 

5 lipca nastąpi Uroczysta Gala Mozart Night, a  gwiazdą wieczoru będzie Joyce DiDonato  – jedna z najwybitniejszych śpiewaczek operowych naszych czasów – amerykański mezzosopran o wyjątkowej barwie głosu, imponującej technice i niezwykłej charyzmie scenicznej. Urodzona 13 lutego 1969 roku w Prairie Village (Kansas), artystka od ponad dwóch dekad zachwyca publiczność na najważniejszych scenach świata, zdobywając uznanie zarówno krytyków, jak i melomanów.

Gala Mozart Night to uroczyste zwieńczenie 35. Festiwalu Mozartowskiego – najstarszego w Polsce festiwalu w całości poświęconego twórczości Wolfganga Amadeusza Mozarta. Organizowany nieprzerwanie od 1991 roku przez Warszawska Opera Kameralna, festiwal powstał w 200. rocznicę śmierci kompozytora i przez ponad trzy dekady stał się jednym z najważniejszych wydarzeń operowych w kraju.

informacja prasowa

Spotkajmy się w mieście! | Ostrów Tumski

Podczas majowej odsłony cyklu "Spotkajmy się w mieście!" Muzeum Architektury we Wrocławiu  zaprasza na wykład poświęcony jednemu z najbardziej rozpoznawalnych postaci świata chrześcijańskiego - św. Janowi Chrzcicielowi. Podczas wykładu opowiemy o jego patronacie nad Wrocławiem i katedrą, wyjaśnimy znaczenie jego atrybutów oraz omówimy sceny z życia świętego w świetle źródeł biblijnych i tradycji. Dwa dni później wybierzemy się na wspólny, historyczno-architektoniczny spacer po Ostrowie Tumskim – najstarszej części Wrocławia. 

Podczas spotkania przyjrzymy się najważniejszym zabytkom, analizując ich formę i funkcję na przestrzeni wieków. Opowiemy o stylach architektonicznych i detalach, które łatwo przeoczyć na co dzień.

13.05, godz. 12.00 – wykład w Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 7

Prowadzenie: Katarzyna Samotyj

15.05, godz. 12.00 – spacer po Ostrowie Tumskim

Prowadzenie: Katarzyna Samotyj

Miejsce zbiórki: przed wejściem głównym do Katedry św. Jana Chrzciciela na Ostrowie Tumskim (pl. Katedralny 18)

W trakcie trwania wycieczki nie będziemy wchodzić do wnętrz świątyń ani innych budynków.

Udział w wydarzeniu jest bezpłatny, nie trzeba się zapisywać!

Katarzyna Samotyj – historyczka sztuki, adiunktka w sekcji opracowywania zbiorów Archiwum Budowlanego Wrocławia (oddziału MA). Współautorka cyklu spacerów po mieście Szlakiem wizerunków kobiet w architekturze Wrocławia oraz Wrocławski Rynek pod lupą: architektura, detale i ciekawostki.

informacja prasowa

Noc Muzeów 2026 w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i Oddziałach

Spacer śladem obrazów Michaela Willmanna i wykład o tajemnicach nocy w twórczości mistrzów malarstwa w Muzeum Narodowym, uroczyste otwarcie nowej wystawy czasowej „Ala Savashevich. Twoje ciało to pole pracy” w Muzeum Etnograficznym oraz improwizacje taneczne inspirowane wystawą „Wschód słońca na Zachodzie” i premiera książki o Waldemarze Cwenarskim w Pawilonie Czterech Kopuł – to niektóre z wydarzeń zaplanowanych na Noc Muzeów przez Muzeum Narodowe we Wrocławiu i jego Oddziały.

W tegorocznej edycji uczestniczyć będzie także Muzeum „Panorama Racławicka”. Jedną z największych atrakcji turystycznych Polski można będzie zwiedzać bezpłatnie podczas 15 minutowych seansów. Na wszystkie wydarzenia wstęp wolny!

W dzień po Nocy Muzeów – w niedzielę 17 maja 2026 – Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Muzeum Etnograficzne i Pawilon Czterech Kopuł będą czynne od godz. 12:00. Muzeum „Panorama Racławicka” czynne będzie bez zmian, czyli od godz. 8:30.

***

Muzeum Narodowe we Wrocławiu

pl. Powstańców Warszawy 5, tel. 71 372 51 48 lub edukacja@mnwr.pl

Muzeum czynne w godzinach 18:00 do 24:00 (ostatnie wejście o 23:30)

Czynne będą 3 wystawy stałe:

■ „Sztuka śląska XVI–XIX w.”

■ „Sztuka polska XVII–XIX w.”

■ „Sztuka europejska XV–XX w.”

Wydarzenia:

■ godz. 18:00

Willmann i jego obrazy w kolekcji MNWr

[spacer tematyczny z Markiem Pierzchałą po wystawie „Sztuka śląska XVI–XIX w.”]

Spotkanie na wystawie śląskiej sztuki nowożytnej przy pracach Michaela Willmanna (1630–1706). Uczestnicy poznają zmienne losy malowideł i ich liczącą ponad 200 lat historię funkcjonowania w zbiorach muzealnych. Dowiedzą się także, jak dzieje obrazów splatały z wielką historią oraz co ciekawego mają do powiedzenia same obrazy.

Zapisy (od 11 maja): edukacja@mnwr.pl lub 71 372 51 48

Miejsce zbiórki: pod pomnikiem Albrechta Dürera przed wejściem do Muzeum

■ godz. 18:30

Detektywi sztuki

[zajęcia edukacyjne Eveliny Kachynskiej dla dzieci w wieku 6–12 lat]

Zajęcia zamienią uczestników w prawdziwych śledczych! W trakcie spotkania dzieci poznają fascynujące historie zaginionych dzieł sztuki: dlaczego je skradziono, jak je ukrywano i w jaki sposób udawało się je odnaleźć. W części teoretycznej odkryją, czym są tropy, dowody, proweniencja i falsyfikaty, a w części praktycznej rozwiążą własną sprawę – pracując w zespołach, analizując „akta”, porównując szczegóły i wyciągając wnioski jak muzealni detektywi. Emocje, zagadki i nauka przez działanie – sprawa zostanie rozwiązana!

Zapisy (od 11 maja): edukacja@mnwr.pl lub 71 372 51 48

Miejsce zbiórki: przy portierni na parterze Muzeum

■ godz. 20:00

Nie tylko straszny dwór, czyli tajemnice nocy

[wykład Jadwigi Jasińskiej-Sadury]

Słuchacze zobaczą przykłady nokturnów w malarstwie m.in. Józefa Pankiewicza i Józefa Chełmońskiego. Romantyczna kontemplacja nocnej przyrody zachwyci na obrazach Caspara Davida Friedricha czy Paula Delvaux. Noc to też problem samotności, którą świetnie pokazali Edward Hopper czy Joan Miró. W nocy rozgrywają się dramaty i intrygi, jak ucieczka z Polski Henryka Walezego czy los Samsona. Jest to pora snów, czasem koszmarnych, jak u Johanna Füssliego, a także aktywności duchów, jak w operze Moniuszki „Straszny dwór”.

Miejsce zbiórki: przed salą nr 116 na 1. piętrze Muzeum

Muzeum Etnograficzne

ul. R. Traugutta 111-113, tel. 71 344 33 13 lub edukacja@muzeumetnograficzne.pl

Muzeum czynne w godzinach 16:00 do 24:00 (ostatnie wejście o 23:30)

Czynne będą wystawa czasowa i stała:

■ „Ala Savashevich. Twoje ciało to pole pracy” (od godz. 18:00)

■ „Dolnoślązacy. Pamięć, kultura, tożsamość”

Wydarzenia:

■ godz. 16:00–17:30

Akcja wycinanka!

[zajęcia warsztatowe dla dużych i małych]

Wspólna zabawa z wycinaniem i klejeniem! Każdy, kto dołączy do wydarzenia w dowolnej chwili jego trwania, będzie mógł współtworzyć kodrę, czyli horyzontalną, podłużną wycinankę. Tego typu kompozycje pochodzą z Łowicza i przedstawiają najczęściej sceny z życia wsi oraz motywy roślinne i zwierzęce. Na Dolny Śląsk kodra przywędrowała wraz z osadnikami z Polski centralnej. Za inspirację do pracy z nożyczkami i papierem posłużą uczestnikom prace Ali Savashevich – współczesnej artystki ukazującej życie i pracę kobiet.

■ godz. 18:00

„Ala Savashevich. Twoje ciało to pole pracy”

[wernisaż wystawy]

Jak zmienia się wizerunek kobiet w sztuce i sposób jego prezentacji? Jak wpływają na niego procesy polityczne oraz społeczno-kulturowe? Na nowej wystawie dzieła współczesnej artystki Ali Savashevich spotykają się z zabytkami kultury ludowej ze zbiorów Muzeum Etnograficznego. Wspólnie tworzą wielowątkową opowieść o pracy kobiet i ich sprawczości.

■ godz. 21:00

„Ala Savashevich. Twoje ciało to pole pracy”

[oprowadzanie kuratorskie Marty Derejczyk po wystawie czasowej]

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

ul. Wystawowa 1, tel. 71 712 71 81 lub edukacja.pawilon@mnwr.pl 

Muzeum czynne w godzinach 18:00 do 24:00 (ostatnie wejście o 23:30)

Czynne będą wystawa stała i część wystawy czasowej:

■ „Wschód słońca na Zachodzie. Koji Kamoji, Yoshio Nakajima i Keiji Uematsu” (dziedziniec P4K)

■ „Kolekcja sztuki polskiej II poł. XX i XXI w.”

Wydarzenia:

■ godz. 19:30

„Waldemar Cwenarski. Czułość. Powroty i poszukiwania”

[promocja książki]

Spotkanie z kuratorką wystawy Anną Chmielarz, współscenografką ekspozycji i autorką graficznej oprawy katalogu Klaudią Maślej-Feluś oraz konserwatorką dzieł stuki dr Agatą Warszewską-Kołodziej. Będzie to rozmowa o tytułowych powrotach, poszukiwaniach, odkryciach, kontekstach i pracy nad wystawą o twórczości legendarnego malarza i rysownika Waldemara Cwenarskiego (1926–1953).

■ godz. 22:00

Gdzie jest Twój zachód słońca?

[działania performatywne grupy improwizacji tanecznej]

Pokazy uczestników warsztatów tańca intuicyjnego, które odbywają się w ramach cyklu „Co mnie porusza w sztuce współczesnej?”. Tym razem inspiracją będą dzieła sztuki pochodzące z wystawy czasowej „Wschód słońca na Zachodzie. Koji Kamoji, Yoshio Nakajima i Keiji Uematsu”.

Muzeum „Panorama Racławicka”

ul. J. E. Purkyniego 11, tel. 71 344 23 44 

Muzeum czynne w godzinach 16:00 do 24:00 (ostatnie wejście o 23:15)

(od 8:30 do 14:15 Muzeum „Panorama Racławicka” można zwiedzać odpłatnie)

Panorama Racławicka będzie udostępniana w formie 15-minutowych seansów. Ze względów konserwatorskich i by zapewnić komfort zwiedzającym jednorazowo na platformę będzie mogło wejść 85 osób. Uwaga, trzeba liczyć się z oczekiwaniem w kolejce. Prosimy o przychodzenie bez plecaków i bagażu ze względu na brak możliwości skorzystania z szatni.

informacja prasowa

 

W dzień po Nocy Muzeów – w niedzielę 17 maja – Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Muzeum Etnograficzne i Pawilon Czterech Kopuł będą czynne od g. 12:00, a Muzeum „Panorama Racławicka” czynne będzie bez zmian, czyli od g. 8:30.

Na środkowym pasie latem trawa była wysoka – otwarcie nowej wystawy w Muzeum Architektury we Wrocławiu

Muzeum Architektury we Wrocławiu zaprasza na otwarcie wystawy "Na środkowym pasie latem trawa była wysoka"  – wielowątkową opowieść o przemianach, jakim na przestrzeni niemal stu lat ulegał dolnośląski odcinek autostrady A4. Opowieść o przemianach nie tylko infrastrukturalnych, ale przede wszystkim politycznych, społecznych i krajobrazowych, w której splatają się polskie i niemieckie losy tej ważnej arterii. Otwarcie w czwartek, 14 maja 2026 r. o godzinie 18.00

Fot. Tomasz Olszewski, 1970, zbiory Archiwum Budowlanego Wrocławia (oddział MA)

Wystawa oparta została na osobistych wspomnieniach Dolnoślązaczek i Dolnoślązaków oraz na efektach kilkuletnich badań prowadzonych przez kuratorkę, Agatę Ciastoń w instytucjonalnych i prywatnych archiwach. W trakcie kwerend poznawała ona kulturowe i historyczne warstwy autostrady, ucząc się rozpoznawać ją nie tylko jako miejsce na mapie, ale również w ludzkich opowieściach, w krajobrazie, w prasowych wycinkach i dokumentach. W tej drodze towarzyszą jej zaproszeni do projektu artyści i artystki, których prace spotykają się na wystawie z labiryntem archiwaliów – planów, map i fotografii pochodzących z polskich i niemieckich zbiorów. Razem tworzą one wielogłosową narrację między ludzkim doświadczeniem a materialnością miejsca.

Dzisiejsza A4, powstała w latach 30. XX wieku jako Reichsautobahn 9, była częścią potężnego, starannie propagandowo obudowanego planu autostrad III Rzeszy. Po 1945 roku państwo polskie odziedziczyło betonową spuściznę Rzeszy – Reichsautobahn 9 stała się drogą krajową E22. Przez lata jej środkowy pas zieleni zarastał trawą, betonowe płyty pękały, a Dolnoślązaczki i Dolnoślązacy odkrywali i oswajali dla siebie tę przestrzeń. Wyprawiali się na niedzielne przejażdżki, rozkładali koce pośród coraz bujniejszej łąkowej roślinności, pletli wianki, jeździli rowerami, spacerowali. W ich wspomnieniach jest ona żywym, pełnym emocji miejscem, zupełnie odległym od tego, jakim widzimy je dzisiaj.

Autostrada, okolice Lubiatowa, Kronika Zakładowa RDP w Legnicy, 1976 rok,
 Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad

To właśnie na takich wspomnieniach oraz na efektach kilkuletnich badań prowadzonych w instytucjonalnych i prywatnych archiwach, oparte zostały - najpierw książka, a potem projekt kuratorsko-artystyczny autorstwa Agaty Ciastoń. W trakcie kwerend poznawała ona kulturowe i historyczne warstwy autostrady, ucząc się rozpoznawać ją nie tylko jako miejsce na mapie, ale również w ludzkich opowieściach, w krajobrazie, w prasowych wycinkach i dokumentach. Dziś w tej drodze towarzyszą jej zaproszeni do projektu artyści i artystki, których prace spotykają się na wystawie z labiryntem archiwaliów – planów, map i fotografii pochodzących z polskich i niemieckich zbiorów. Razem tworzą one wielogłosową narrację między ludzkim doświadczeniem a materialnością miejsca.

Kuratorka: Agata Ciastoń
Artystki i artyści: Ewa Axelrad, Alicja Bielawska, Emanuel Geisser i Kama Sokolnicka, Marlena Kudlicka, Natalia LL, Piotr P. Skiba, Łukasz Wojciechowski.

Materiały archiwalne: Archiwum Państwowe we Wrocławiu, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, Instytut Pamięci Narodowej w Warszawie, Instytut Pamięci Narodowej we Wrocławiu, Instytut Zachodni im. Zygmunta Wojciechowskiego, Muzeum Politechniki Wrocławskiej, Staatsbibliothek zu Berlin, Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Kąckiej, United States Holocaust Memorial Museum w Waszyngtonie, archiwum prywatne Danuty Bator.

Grafika: Grupa Projektor

Architektura wystawy: Łukasz Wojciechowski

Redakcja: Rozalia Radecka

Tłumaczenia angielskie: Grzegorz Piątkowski

Tłumaczenia niemieckie: Sabina Bursy

Produkcja: Misia Siennicka, Agnieszka Smutek

Montaż wystawy: Olgierd Futoma, Rafał Pyster, Piotr Szyszkowski, Ireneusz Szwargulski, Krystyna Piwowarska-Kerber

Elektryka: Ryszard Zimkowski

Promocja: Iga Bałchanowska, Marta Czyż, Kalina Soska

Program edukacyjny: Pola Balsiewicz, Patrycja Mazurek, Michał Chadera

Wystawie towarzyszy książkaNa środkowym pasie latem trawa była wysoka, wydana w 2024 roku przez Wydawnictwo Warstwy.

Projekt współfinansowany ze środków Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.

informacja prasowa

Wydarzenia w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i Oddziałach /7-10.05.2026/

Tajemnice Orientu, sztuka realizmu, Bertha Wegmann czy podwrocławskie Wojnowice – to tematy wykładów, na które w najbliższy weekend można wybrać się do Muzeum Narodowego we Wrocławiu. W podróż do Danii szlakiem malarki Berthy Wegmann zaprasza Piotr Wargan ze Stowarzyszenia Przyjaciół MNWr. Najbardziej japońska ze wszystkich japońskich sztuk, czyli zdobienie laką przedmiotów użytkowych to temat spaceru tematycznego po wystawie „Cudo-Twórcy”, który poprowadzi Dorota Róż-Mielecka. 

Tajemnice Orientu - Szkatułka na przybory do kaligrafii suzuribako, 2. poł XIX w.,
wł. Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Sztuce realizmu z Polsce i Europie przyjrzy się Grzegorz Wojturski w trakcie kolejnego wykładu z cyklu „Kurs historii sztuki”. Późnogotycko-renesansowy zamek na wodzie w Wojnowicach pod Wrocławiem weźmie pod lupę Magdalena Szafkowska. Zaś Karolina Rybicka przyjrzy się głośnemu aktowi kanibalizmu, którego dopuszczono się pod koniec XIX w.  Unisławiu Śląskim.

Muzeum Etnograficzne zaprasza dzieci na wspólne przyszywanie koralików, cekinów i guziczków w trakcie warsztatów pt. „Złoty hafcik dla najmłodszych”.

W Pawilonie Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej zaplanowano wykład o Japonii widzianej z Krakowa, który wygłosi Katarzyna Nowak, dyrektorka Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha. Warsztaty inspirowane twórczością Tadeusza Kantora to propozycja dla rodzin z dziećmi w spektrum. Poszukiwać koloru i rytmu w pracach Yoshio Nakajimy będą uczestnicy warsztatów artystycznych dla dorosłych z cyklu „Otwarta Pracownia”. Odbędzie się także oprowadzanie w j. niemieckim po wystawie kolekcji sztuki współczesnej.   

Muzeum Narodowe we Wrocławiu

7.05, g. 15:00

Bertha Wegmann i duńskie muzea sztuki. W poszukiwaniu „błękitnej godziny”. Wykład w ramach cyklu „Czwartki z Przyjaciółmi” – spotkań dla członków Stowarzyszenia Przyjaciół MNWr oraz wszystkich chętnych. Prowadzenie: Piotr Wargan

Zapraszamy w podróż po Danii: z Kopenhagi do Skagen – „krainy światła”. Przewodniczką w poszukiwaniu „błękitnej godziny” będzie sportretowana przez Berthę Wegmann artystka malarka Marie Triepcke – najpiękniejsza Dunka swojej epoki.

W Kopenhadze odwiedzimy Muzeum Kolekcji Hirschsprungów, gdzie podziwiać można dzieła Berthy Wegmann oraz innych duńskich malarzy – artystów z grupy ze Skagen: Pedera Severina Krøyera, Anny i Michaela Ancherów czy Lauritsa Tuxena.

Śladami Marie, która została żoną Krøyera – najsławniejszego malarza „błękitnej godziny” – udamy się do Skagen, portowego miasteczka na północy Danii słynącego z niezwykłego północnego światła, które pod koniec XIX w. gościło kolonię artystyczną. Zajrzymy tu do muzeum sztuki oraz miejsc związanych z grupą twórców tworzących kolonię artystyczną: Hotel Brøndum, Dom Ancherów i Dom Drachmanna. Odbędziemy też fotograficzną wędrówkę przez bezkresne wybrzeża duńskie.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116

9.05, g. 12:00

Anna Jungnitsch – czy rzeczywiście zabiła i zjadła własnego ojca? Wykład dr Karoliny Rybickiej w ramach cyklu „Mroczne oblicze Dolnego Śląska” (wyłącznie dla osób dorosłych)

Pod koniec XIX w. bez śladu zniknął pewien 70-letni mieszkaniec niewielkiego Unisławia Śląskiego. Kilka dni wcześniej pomiędzy nim a jego córką doszło do poważnej kłótni, która popchnęła kobietę do makabrycznej zbrodni. Siekierą odebrała życie swojej ofierze, następnie precyzyjnie rozczłonkowała ciało, a z poszczególnych części przygotowała m.in. smalec i kiełbasę. Podobno miała też dopuścić się aktu kanibalizmu…

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116

9.05, g. 15:00

Tajemnice Orientu. Laka japońska. Spacer tematyczny po wystawie „Cudo-Twórcy” w ramach Festiwalu Sakura, prowadzenie: Dorota Róż-Mielecka

Sztuka zdobienia laką przedmiotów użytkowych to chyba najbardziej japońska ze wszystkich japońskich sztuk. To właśnie Japończycy sprawili, że granica pomiędzy dziełem sztuki, a przedmiotem użytkowym zatarła się już we wczesnym średniowieczu. Wśród bogatych zbiorów japońskiej kolekcji wrocławskiego Muzeum Narodowego znaleźć można m.in. pudełka, kasetki i pojemniki o rozmaitych kształtach i wielorakim przeznaczeniu, miniaturowe mebelki, tace i akcesoria kobiece. Najlepszy – również w skali ogólnopolskiej – i najbardziej różnorodny w swym artystycznym wyrazie jest zespół suzuribako – szkatułek na przybory do kaligrafii wykonanych w epoce Edo (1603–1867).

W trakcie spotkania omówione zostaną obiekty eksponowane na wystawie stałej, a także zaprezentowane artefakty przechowywane na co dzień w muzealnym magazynie. Wzorniki i narzędzia wykorzystywane przez artystów przybliżą widzom skomplikowane techniki zdobienia laką. To niepowtarzalna okazja, by obejrzeć z bliska prace japońskich mistrzów.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116

10.05, g. 11:00

Sztuka realizmu. W pogoni za prawdą. Wykład Grzegorza Wojturskiego w ramach cyklu „Kurs historii sztuki”

Czy twórczość malarzy i rzeźbiarzy realistów była rewoltą wobec starego akademickiego porządku? Czy piętnując aktualne układy społecznej niesprawiedliwości, miała jakiś wpływ na rzeczywistość? Czy forma prac realistów zawierała pierwiastki zmian formalnych poprzedzających impresjonizm i modernizm? Wreszcie, jak wyglądał polski realizm i czy spotykał się z tak dużym sprzeciwem konserwatywnej krytyki, jak na zachodzie Europy? Na te i inne pytania postara się odpowiedzieć autor wykładu, który przeniesie widzów w realia europejskie połowy XIX wieku.

Bilety w cenie 15 zł (dostępne w kasie oraz online od 5.05.2026 od g. 10:00)

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116

10.05, g. 13:00

Zameczek na wodzie w podwrocławskich Wojnowicach. Wykład Magdaleny Szafkowskiej w ramach cyklu „Mój Śląsk. Fascynacje”

Późnogotycko-renesansowy zamek w Wojnowicach pod Wrocławiem to bezwzględnie najpiękniejsza nizinna warowna rezydencja na całym Śląsku. Posadowiony wśród mokradeł i pięknych lasów, otoczony fosą znakomicie wpisuje się w ich otoczenie. Jego początki jako wieży obronno-mieszkalnej sięgają prawdopodobnie XIV w. Rozbudowany w XVI w., przechodził z rąk do rąk wielu posesjonatów, głównie nobilitowanych patrycjuszy.

Wstęp wolny

Miejsce: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, s. 116

Złoty hafcik dla najmłodszych - Gorset, Kosów, Tarnopolskie, przed 1939 r.,
wł. Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

Muzeum Etnograficzne

10.05, g. 12:00

Złoty hafcik dla najmłodszych. Warsztaty rodzinne Olgi Budzan dla dzieci w wieku 6–12 lat w ramach cyklu „Etno w południe”

Złota nić, błyszczące koraliki, guziczki z masy perłowej, cekiny przyciągają wzrok i zachwycają miłośników tradycyjnych strojów ludowych. Ozdabia się nimi odświętne czepce, gorsety oraz inne elementy odzieży. Podczas warsztatów zobaczycie prześliczne detale wyszyte złotą nitką, ozdobione pajetkami i innymi cudami z pasmanterii. W części praktycznej wspólnie poćwiczymy przyszywanie koralików, guziczków oraz technikę zwaną nitką kładzioną. Dla cierpliwych!

Bilety w cenie 10 zł

Zapisy: edukacja@muzeumetnograficzne.pl lub 71 344 33 13

Miejsce: Muzeum Etnograficzne we Wrocławiu

Otwarta Pracownia, prace Yoshio Nakajimy, fot. archiwum MNWr

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

9.05, g. 14:00

Ukryte i odsłonięte. Integracyjne warsztaty rodzinne dostosowane do potrzeb osób w spektrum, prowadzenie: Marta Bańkowska

Co się dzieje, gdy obraz zostaje zapakowany? Co zostaje na wierzchu, a co znika pod warstwą papieru, farby i folii? Tadeusz Kantor w swoich Emballage zasłaniał przedmioty i postacie nie po to, by je ukryć, lecz by skierować uwagę na ich obecność – na ślad, kształt, ciężar i napięcie między tym, co widoczne, a tym, co tylko przeczuwalne.

Podczas warsztatów zaprosimy dzieci, młodzież i opiekunów do twórczego eksperymentu z materią. Będziemy pracować techniką kolażu w ograniczonej, monochromatycznej palecie barw, wykorzystując farby, papier, szeleszczące folie i półprzezroczyste warstwy. Każdy uczestnik stworzy własny „pakunek-obraz” – kompozycję, w której można coś zakryć, zawinąć, odsłonić lub zostawić tylko jako znak.

Będzie to spotkanie ze sztuką rozumianą jako proces, a nie efekt. Warsztaty prowadzone są w spokojnym tempie, z przewidywalną strukturą i możliwością wyboru materiałów, co czyni je przyjaznymi dla osób w spektrum autyzmu oraz ich opiekunów. Nie wymagają umiejętności plastycznych ani interpretowania dzieła – wystarczy ciekawość i gotowość do działania.

Zapraszamy do świata, w którym cisza, faktura i jeden kolor potrafią powiedzieć więcej niż opowieść.

Bilety w cenie 3 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

9.05, g. 16:00

Japonia widziana z Krakowa. Wykład Katarzyny Nowak (dyrektorki krakowskiego Muzeum Manggha) w ramach Festiwalu Sakura, towarzyszący wystawie „Wschód słońca na Zachodzie”

Muzeum Manggha łączy podstawowe funkcje muzealne z szeroką aktywnością żywego centrum kultury, propagującego wiedzę na temat Japonii i Dalekiego Wschodu. W nowoczesnym, przyjaznym budynku, zaprojektowanym przez wybitnego japońskiego architekta Aratę Isozakiego, działa muzeum nowego typu, stosujące nowe metody i formy działania. Wykorzystując bogate doświadczenia i kontakty, podejmuje wątki związane przede wszystkim ze sztuką, ale także z muzyką, teatrem, filmem, literaturą, filozofią, religią Japonii i Dalekiego Wschodu.

W Muzeum Manggha badane i prezentowane są wzajemne relacje kulturowe pomiędzy Polską i Japonią, Wschodem i Zachodem. Instytucja konsekwentnie popularyzuje wiedzę na temat Japonii, działając we własnej siedzibie oraz prowadząc aktywność zewnętrzną w innych ośrodkach w Polsce. Dociera do wielu grup odbiorców, proponując szeroką ofertę programową, zarówno na poziomie popularnym, jak i specjalistycznym, naukowym. Wykład będzie opowieścią o działaniach i kolekcji tej instytucji.

Wstęp wolny

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

10.05, g. 11:00

[DE] “Sammlung der polnischen Kunst der zweiten Hälfte des 20. Jh. und des 21. Jh.”, durchführung: Nicole Ullrich

Eintritt mit einer Eintrittskarte für die Sammlungsausstellung (Vier-Kuppel-Pavillon Museum für Moderne Kunst)

10.05, g. 11:00

Otwarta Pracownia. Warsztaty artystyczne dla dorosłych, prowadzenie: Kinga Łaska

Zapraszamy na cykl twórczych spotkań dla każdego, kto chce dać sobie przestrzeń na artystyczne poszukiwania – bez presji, ocen i gotowych schematów. To propozycja dla tych, którzy chcą tworzyć dla przyjemności, szukają wytchnienia w pracy manualnej, niezależnie od doświadczenia czy wcześniejszego kontaktu ze sztuką. Dla tych, którzy pragną eksperymentować z kolorem, formą i materią lub po prostu spędzić czas w twórczej atmosferze. Tym razem inspiracją będą niezwykle barwne, pełne energii prace Yoshio Nakajimy prezentowane na wystawie „Wschód słońca na Zachodzie”. Ich intensywność i swoboda gestu staną się punktem wyjścia do własnych poszukiwań, pracy z kolorem, rytmem i intuicją.

Bilety w cenie 20 zł

Zapisy: edukacja.pawilon@mnwr.pl lub tel. 71 712 71 81

Miejsce: Pawilon Czterech Kopuł

informacja prasowa  

23. MDAG: kto odwiedzi nas we Wrocławiu?

Wrocławska edycja 23. Millennium Docs Against Gravity to nie tylko seanse filmowe, ale też spotkania z osobami tworzącymi kino dokumentalne. Między 8 a 17 maja kino DCF odwiedzą reżyserzy i reżyserki, a także bohaterowie i bohaterki prezentowanych filmów. Z kim spotka się wrocławska publiczność?

Andrea Mura, Federico Savonitto, Ewa Benesz – reżyserzy i bohaterka filmu „Ewa – ostatnia lekcja”

Hampus Linder – reżyser i bohater filmu „Wyznania szwedzkiego mężczyzny”

Główny bohater filmu, a jednocześnie jego reżyser, jest samodzielnym szwedzkim ojcem i feministą. Postanawia wyruszyć na konserwatywny męski zjazd odbywający się w Danii, aby spróbować zrozumieć gniew przemawiający przez jego uczestników. Jedna podróż zamienia się w sześcioletnie zanurzenie w manosferze – internetowej przestrzeni pełnej ultramęskich narracji, mizoginii i poczucia krzywdy. Wrocławska publiczność spotka się z Hampusem Linderem 11 maja, aby porozmawiać o sposobie funkcjonowania takich wspólnot, a także o współczesnych wzorcach męskości i zmieniających się rolach płciowych.

Alisa Kovalenko, Iryna Dovhan – reżyserka i bohaterka filmu „Ślady”

W ramach cyklu KinoUkraїna w kinie DCF zostanie zaprezentowany poruszający dokument o ukraińskich kobietach, które po doświadczeniu przemocy seksualnej i tortur w czasie rosyjskiej inwazji decydują się na przerwanie milczenia i przekazanie świadectwa. Film Alisy Kovalenko i Marysi Nikitiuk tworzy wielogłosowy portret traumy, a jednocześnie solidarności i siły. Jedną z jego centralnych postaci jest Iryna Dovhan – była więźniarka, dziś aktywistka dokumentująca świadectwa kobiet żyjących na wyzwolonych terytoriach Ukrainy. Po seansie (12 maja) odbędzie się spotkanie z reżyserką i bohaterką o tym, jak odzyskuje się głos po doświadczeniu przemocy, jak trauma może stać się impulsem do działania, a także o odwadze mówienia głośno jako o formie walki o sprawiedliwość i przeciwko bezkarności.

Andrea Mura, Federico Savonitto, Ewa Benesz – reżyserzy i bohaterka filmu „Ewa – ostatnia lekcja”

Ewa Benesz, jedna z ostatnich świadków zanikającego dziedzictwa Teatru Jerzego Grotowskiego, po ponad czterech dekadach pracy artystycznej we Włoszech decyduje się wrócić do Polski i zmierzyć z pytaniem o przyszłość swojej wiedzy. Jej historia to opowieść o powrocie – nie tylko do miejsca, z którego wyjechała w czasie stanu wojennego, ale także do własnych korzeni i doświadczeń, które kształtowały ją jako artystkę. Na 13 maja zaplanowano spotkanie z twórcami filmu oraz jego bohaterką o pamięci ciała, przekazywaniu wiedzy w praktykach performatywnych oraz o tym, co znika wraz z odchodzącym pokoleniem artystów – nie zabraknie także wrocławskich wątków, które w naturalny sposób splatają się z historią Teatru Laboratorium i działalnością Grotowskiego.

Vincent Munier – reżyser filmu „Pieśni lasu”

Podczas tegorocznej edycji MDAG kino DCF odwiedzi Vincent Munier – autor głośnego „Ducha śniegów", nagrodzonego Cezarem za najlepszy film dokumentalny w 2022 roku. Tym razem reżyser zabiera widzów i widzki w zachwycającą wizualnie wyprawę po pradawnych lasach Francji. Munier, wraz z ojcem Michelem i synem Simonem, wspólnie odkrywają życie w dzikich borach. Obserwują jelenie, sowy, rysie, głuszce i inne leśne zwierzęta. Kamera nie tylko rejestruje obrazy, ale przede wszystkim „słucha” lasu jak żywego organizmu, w którym ruch i dźwięk jest częścią skomplikowanej sieci życia. O rodzinnych relacjach, w których słychać echa szeptów i pieśni natury, wrocławska publiczność porozmawia z reżyserem filmu 13 maja.

Piotr Małecki i Wojciech Plewiński – reżyser i bohater filmu „Proszę nie siadać”

Wojciech Plewiński, wybitny fotograf i autor ponad pięciuset okładek tygodnika „Przekrój”, przygotowuje wystawę, podróżując śladami swoich prac. Mimo sędziwego wieku imponuje sprawnością i humorem. Rodzinne wyjazdy to jednak nie tylko nostalgia, ale też czas trudnych rozliczeń. Wojciech przyznaje się do zaniedbywania syna w dzieciństwie. Czas spędzony z najbliższymi pozwala jednak na nowo budować bliskość. Sukces wernisażu potwierdza, że twórczość Plewińskiego zachwyca kolejne pokolenia. To ciepły portret artysty, który z niesłabnącą pasją i bliskimi u boku obserwuje świat. 15 maja reżyser i bohater filmu odwiedzą kino DCF, aby spotkać się z wrocławską publicznością.

Michał Marczak – reżyser filmu „Bez końca”

Daniel nie słyszał, jak jego szesnastoletni syn wychodzi z domu nad ranem i idzie na most nad Wisłą, gdzie widziano go po raz ostatni. Kamera uchwyciła go, a potem chłopiec zniknął: albo skoczył do rzeki, albo zszedł z mostu. Odtąd Daniel i jego żona żyją w zawieszeniu między nadzieją a strachem. Ojciec nie potrafi czekać na przełom w śledztwie, buduje więc łódź wyposażoną w kamery i drony, by samodzielnie zbadać rzekę. Wraz z upływem czasu ból i napięcie ojca stają się świadectwem siły i wytrwałości w obliczu tragedii. Po pokazie (16 maja) zaplanowano rozmowę z reżyserem filmu o procesie tworzenia dokumentu o tak trudnej i przejmującej tematyce oraz o tym, jak sztuka może mierzyć się z niewyobrażalnym doświadczeniem straty.

Grzegorz Brzozowicz, Lech i Bożena Janerkowie – reżyser i bohaterowie filmu „Lech Janerka – śpij, śpij inteligencie”

Ostatni dzień i ostatnie spotkanie tegorocznej edycji MDAG upłynie pod znakiem legendy polskiej sceny muzycznej. Pierwszy film dokumentalny poświęcony Lechowi Janerce łączy wspomnienia głównego bohatera z różnorodnymi materiałami archiwalnymi (w tym z zapisami koncertów zespołu Klaus Mitffoch). To portret artysty, który niczego nie musi i wszystko mówi przez swoją twórczość, a jednocześnie podróż między jawą a marzeniami, bowiem kluczowym słowem w tekstach Janerki jest „sen”. Po seansie (17 maja) widzowie i widzki spotkają się z reżyserem filmu, a także jego bohaterami – Lechem i Bożeną Janerkami.

Wszystko jest poezją. O wystawie Ewy Rossano w Muzeum Pana Tadeusza

10 kwietnia w Muzeum Pana Tadeusza we Wrocławiu otwarto wystawę "Ogród wypowiedzianych słów", której autorką jest malarka i rzeźbiarka Ewa Rossano. Jej unikalne prace, będące połączeniem rozmaitych technik i materiałów, zostały zaprezentowane w relacji z wybranymi przez artystkę obiektami należącymi do zbiorów Ossolineum  – od najstarszych, jak choćby francuski kalendarzyk z XV wieku, poprzez przedmioty tak nieoczywiste, jak pukiel włosów Słowackiego, po zdjęcia Jadwigi Nowak-Jeziorańskiej. Wszystkie one stały się dla artystki źródłem inspiracji, a ich zestawienie tworzy nowe sensy w wyobraźni widzów poruszających się w przestrzeni "Ogrodu wypowiedzianych słów". Nad wszystkim zaś unosi się duch poezji, bo ... wszystko jest poezją, jak zauważył Edward Stachura, każdy jest poetą.

Wystawa Ewy Rossano  "Ogród wypowiedzianych słów" w Muzeum Pana Tadeusza
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Związki Ewy Rossano z poezją są we Wrocławiu wręcz namacalne i sięgają roku 2006, kiedy to ustanowiono Literacką Nagrodę Europy Środkowej Angelus  – od imienia śląskiego poety religijnego doby baroku  Angelusa Silesiusa (Anioła Ślązaka, właśc. Johannesa Schefflera). Autorką statuetki, którą od tamtej pory wręcza się zwycięzcom, jest właśnie Ewa Rossano. Rok później na dziedzińcu Ossolineum stanął pomnik tego poety również jej autorstwa, poeta był bowiem zakonnikiem w klasztorze, w którym mieści się obecnie sie4dziba Ossolineum, a jego doczesne szczątki spoczywają w krypcie pobliskiego Kościoła św. Macieja. W udzielonym mi w 2017 roku wywiadzie artystka tak wspominała:

Czytałam już wcześniej te piękne mistyczne wiersze Angelusa i były one dla mnie prawdziwym odkryciem. Na początku powstała statuetka Literackiej Nagrody Europy Środkowej ANGELUS. Szklane skrzydło wychodzi tam z serca, jest przeźroczyste i symbolizuje naszą duchowość. Każdy człowiek jest sumą tych dwóch elementów: ciała i duszy, a także wielu innych sprzecznych składników. Kiedy zaproponowano mi zrobienie dużej rzeźby, byłam zaskoczona i jednocześnie bardzo szczęśliwa. Na dodatek mogłam wybrać fragment jego wiersza, który znalazł się na pomniku: „Do nieba patrzysz w górę, a nie spojrzysz w siebie. Nie znajdzie Boga, kto go szuka tylko w niebie”. Zaskoczeniem, a zarazem impulsem do refleksji był także fakt, że Angelus studiował i mieszkał w mieście, które jest obecnie moim – w Strasburgu.

Fragment pracowni Ewy Rossano, fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Im dłużej znam (?) Ewę, tym bardziej przekonuję się, że przede wszystkim jest poetką, dopiero potem rzeźbiarką i malarką. Płynnie łączy te, pozornie odrębne, dziedziny twórczości, o czym się przekonałam odwiedzając jej pracownię. Sama pisze o tym tak:

W pracowni mam zawsze to samo uczucie.

Uczucie zatrzymanego czasu. Bezczasu.

Pracując, często słucham książek, audiobooków. Opowieści, historii, biografii. Dzięki nim mogę się oderwać od siebie. Stłumić, ściszyć ilość mych własnych, niewidzialnych źródeł. Wtedy je oswajam. Są dzikie, pierwotne, nieskalane, szczere. Są tajemnicą.

Nikt nie potrafi tak czule "oswajać" swoich rzeźb, jak ona sama, choć skromnie twierdzi, że z nazywaniem ma zawsze pewien kłopot. Kiedy prezentuje zdjęcie swojej rzeźby publicznie, jej tekst przybiera charakter filozoficznej, poetyckiej prozy, jak choćby ten na temat rzeźby nazwanej "Sól ziemi":

Skały są fascynujące. To, że wydają się nam surowe, odległe i „nieurodzajne” tylko pogłębia ich tajemnicę. Może wydawać się, że stoją niewzruszone, milczące, jakby nic nie miały do zaoferowania. A gdyby pomyśleć, że są raczej nieodgadnione - nie odsłaniają od razu swej tajemnicy, nie uwodzą powierzchnią? Jak te niepozorne kamyki, które pod szorstką, zwyczajną powłoką skrywają wewnątrz niezwykły skarb, te barwy, struktury, światło. Jak skała z Księgi Exodus 17,6 #exodus 17 która na pierwszy rzut oka wydaje się sucha i zamknięta, a jednak nosi w sobie źródło życia. To, co wygląda na twarde i nieprzeniknione, okazuje się miejscem ukrytej obfitości. 

Rzeźba „Sól ziemi” mówi o tym. I o rośnięciu na Skale. 

Ewa Rossano, Sól ziemi na wystawie "Ogród wypowiedzianych słów"
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Kiedy wchodzimy na wystawę, artystka odsłania przed nami proces tworzenia: przesuwają się przed oczami obrazy z filmu "Powrót do ogrodu" i widzimy przenikające się barwy tworzące nieprzewidywalne konfiguracje  – "podglądamy" proces tworzenia i poniekąd uczestniczymy w nim. Artystka z całą swoją hojnością i otwartością wprowadza nas w tajemnice ludzkiej pamięci: dziecięcych zabaw, będących de facto poszukiwaniem (i znajdowaniem!) tajemnicy, która przybiera postać kwiatu, a więc czegoś pozornie ulotnego. Ten obraz powróci w ostatniej sali ekspozycji w postaci róży z brązu, a więc symbolu "pamięci utrwalonej". Widzimy też samą artystkę idącą przez park, będącą niejako częścią natury, owego tytułowego ogrodu, który staje się przestrzenią pamięci, symbolicznego powrotu do miejsca, gdzie czas niejako uległ zawieszeniu. 

Kadr z filmu Ewy Rossano "Powrót do ogrodu", reż. Sabin Kluszczyński,
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Wchodzimy w świat, w którego centrum znajduje się duża postać psalmisty, a więc poety. Prowadzi nas po nim dyskretna muzyka. Bo muzyka jest od poezji nieodłączna, o czym wiemy od starożytnych Greków. 

Ewa Rossano, Psalmista, 2023, brąz, fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Jak wspomniałam wcześniej, obiekty pochodzące ze zbiorów Ossolineum wybrała sama artystka. Są wśród nich zarówno takie, które wprost nawiązują do tytułu wystawy, jak np. XVIII-wieczne dzieło Wacława Sierakowskiego: "Postać ogrodów", XVI-wieczny "De florum cultura" Giovanniego Battisty Ferrari, "Ogrody" Jaquesa Delille... Zobaczymy też takie cymelia, jak notatki rękopiśmienne "Rosarium Philosophorum", przepiękny "Zielnik nadniemeński" Elizy Orzeszkowej z jej inskrypcjami, rękopis Juliusza Słowackiego: "Raptularz. Zapiski dzienne i wiersze z lat 1843-1849" oraz pukiel włosów poety, ucięty na łożu śmierci... Towarzyszą one rzeźbom i obrazom Ewy Rossano, dialogując nimi i współtworząc nowe sensy. 

Jadwiga Nowak-Jeziorańska: Ravello, hotel Villa Gimbroni - rzeźba
nagiego mężczyzny stojąca w ogrodzie, fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Znamy zasługi Jana Nowaka-Jeziorańskiego, który przekazał Zakładowi Narodowemu im. Ossolińskich swoje zbiory i pamiątki. Któż jednak wie, że jego żona, pani Jadwiga, robiła interesujące, pełne ukrytych znaczeń fotografie. Dwie z nich: "Ravello, hotel Villa Gimbroni - rzeźba nagiego mężczyzny stojąca w ogrodzie" oraz "Nasiona na drucianej siatce ogrodzenia" znalazły się na wystawie. Towarzyszy im  jako poetycki komentarz rzeźba Ewy Rossano: "Silniejszy niż czas". 

Ewa Rossano, Silniejszy niż czas, 2025, brąz,
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Muzeum Pana Tadeusza powstało wokół rękopisu epopei Adama Mickiewicza, na wystawie nie mogło więc zabraknąć odniesień do tego dzieła. Ewa Rossano nawiązuje doń zarówno w obrazach ("Dwa stawy"), jak i w rzeźbie ("Rękopis"). Są to inspiracje bogate w różnorodne treści, nie mające w sobie nic z ilustracyjności. "Dwa stawy" jest właściwie obrazo-rzeźbą, z pozoru nawiązującą do znanego fragmentu "Pana Tadeusza", w którym dwa stawy prowadzą miłosny, muzycznie brzmiący dialog, który z ochotą przytoczę, bo to wspaniały kawałek prawdziwej poezji:

Milczące przez dzień cały, grające z wieczora.

Jeden staw, co toń jasną i brzeg miał piaszczysty,

Modrą piersią jęk wydał cichy, uroczysty;

Drugi staw, z dnem błotnistym i gardzielem mętnym,

Odpowiedział mu krzykiem żałośnie namiętnym;

W obu stawach piały żab niezliczone hordy,

Oba chory zgodzone w dwa wielkie akordy.

Ten fortissimo zabrzmiał, tamten nuci z cicha,

Ten zdaje się wyrzekać, tamten tylko wzdycha;

Tak dwa stawy gadały do siebie przez pola,

Jak grające na przemian dwie arfy Eola.

Jednak stojący w pobliżu stary młyn jest o te miłosne trele zazdrosny, zakłóca je więc hałasując. Na obrazie Ewy Rossano pokazany jest natomiast upływu czasu. Użycie listków złota sprawia bowiem, że obraz nabiera czegoś w rodzaju patyny. Postać z brązu, stojąca powyżej, nie symbolizuje bynajmniej starego młyna, lecz wędrowca, zaś jego "ubranie w słowa" jest z jednej strony nawiązaniem do tematu wystawy, z drugiej zaś rodzajem eksperymentu z formą.

Ewa Rossano, Dwa stawy, 2025, papier marmurkowy,
listki złota, brąz, deska, fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Znajdujący się w środkowej części wystawy "Rękopis" przedstawia drewnianą statuę z tajemniczą skrytką, na szczycie której osadzono wykonaną z brązu kobiecą postać trzymającą tajemniczą sieć (?), której końcówka zamyka ową skrytkę. Stojąca na kuli postać symbolizuje kogoś w rodzaju strażniczki skarbu. Ubrana w piękną niebieską suknię, z koroną na głowie, przypomina nieco inną znaną rzeźbę Ewy Rossano: "Planetę|".

Ewa Rossano, Rękopis, fragm. brąz, drewno, 156 cm
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Kiedy znajdziemy się w ostatniej sali wystawy, zatytułowanej "Powidoki", zobaczymy m. in. olbrzymie "okno", składające się ze zdjęć, które artystka robiła latami z okna rodzinnego domu, a ten "czas zatrzymany" sąsiaduje z papierem marmurkowym, znanym nam już z filmu oglądanego na początku ekspozycji, a będącego symbolem tworzenia  – na wodzie, a więc na materiale niepisarskim. Ta stara technika pozostaje ciągle żywa w pracowni introligatorskiej Ossolineum, będąc zarazem na wystawie symbolem skomplikowanego i tajemniczego procesu tworzenia. Przeszłość i tworzenie stanowią w tym "oknie" nierozerwalną całość. Kiedy więc zobaczymy "okno", a także przedmioty wypełniające Arkadię (w tym "Różę", która przeistoczyła się z ulotnego kwiatu i nabrała trwałości brązu), możemy usiąść na przygotowanej dla nas sofie, która jest zarazem rzeźbą (tu wszystko już jest możliwe) o pięknej nazwie „Blue Eirene”, czyli „Niebieski Pokój” i kontemplować zarówno to, co jeszcze w zasięgu wzroku, jak też przede wszystkim uruchomić fantazję, snuć refleksje, smakować doznania... Bo wszystko jest poezją!

Ewa Rossano, fot. ze strony artystki na FB