Fotel Sylwestra Chęcińskiego w Dolnośląskim Centrum Filmowym

Pamiątkowa tabliczka na fotelu kinowym, na którym zawsze zasiadał nieżyjący już reżyser Sylwester Chęciński, została odsłonięta w Dolnośląskim Centrum Filmowym. Ulubionym miejscem reżysera był fotel numer 6 w ósmym rzędzie w sali Warszawa. Podczas zbliżającego się Long Story Short Film Festival, który odbędzie się w dniach 22-24 kwietnia w kinie DCF, pokazany zostanie jeden z jego pierwszych krótkich metraży.

Sylwester Chęciński podczas premiery książki o sobie i swojej twórczości, 
17 marca 2015 roku w Dolnośląskim Centrum Filmowym, fot. B. Lekarczyk-Cisek

Pamiątkową tabliczkę w kinie DCF odsłonił wieloletni przyjaciel Sylwestra Chęcińskiego, Waldemar Krzystek. Obaj reżyserzy zawsze zajmowali te same miejsca.

- W ostatnich latach przychodziliśmy tylko do jednego kina, czyli właśnie do wrocławskiego DCF-u i zawsze oglądaliśmy filmy w Sali Warszawa, zajmując te same miejsca w ósmym rzędzie. Sylwester zasiadał w fotelu numer 6, a ja obok w fotelu numer 7. Kiedy usiedliśmy tam pierwszy raz, okazało się, że z wielu powodów są to bardzo wygodne miejsca, bo najlepiej widać stąd ekran, nie jest ani za głośno, ani za cicho, nie za gorąco i nie za zimno, a co najważniejsze, łatwo było się z niego wymknąć, nie wzbudzając niepotrzebnej sensacji. Mieliśmy tu więc komfortowe warunki. I co ciekawe, panie w kasie nawet nie pytały, gdzie chcemy usiąść i zawsze rezerwowały dla nas właśnie te miejsca. Wizyty w kinie były dla nas bardzo ważne i miło nam było, że kino szanowało ten wieloletni obyczaj. Pomyślałem więc, że przytwierdzenie tabliczki do ulubionego fotela Sylwestra, będzie najlepszym upamiętnieniem miejsca, z którego Sylwester zawsze oglądał wszystkie premiery i ważne dla niego filmy. W Krakowie w restauracji jest stolik Kantora, w Związku Literatów w Warszawie słynny stolik literatów, a we Wrocławiu w kinie DCF fotel Sylwestra Chęcińskiego – mówi Waldemar Krzystek.

Fotel Sylwestra Chęcińskiego, fot. materiały prasowe

Sylwester Chęciński, który zmarł 8 grudnia ubiegłego roku, w swojej karierze zrealizował w sumie 16 filmów fabularnych. Największą popularność przyniosła mu trylogia o losach Kargula i Pawlaka, czyli filmy „Sami Swoi”, "Nie ma mocnych” i „Kochaj albo rzuć”. Obok nich nakręcił między innymi „Wielkiego Szu”, „Rozmowy kontrolowane” czy „Historię żółtej ciżemki”. Podczas zbliżającego się Long Story Short Film Festival, który odbędzie się w dniach 22-24 kwietnia w kinie DCF, pokazany zostanie jeden z jego pierwszych krótkich metraży.

- Sylwester Chęciński był nie tylko ikoną polskiej kinematografii, ale również częstym gościem naszego kina, które regularnie odwiedzał przez kilkadziesiąt lat. Gościł na niemal wszystkich premierach, a także na festiwalach i pokazach repertuarowych. Można więc powiedzieć, że wpisał się w historię kina DCF i chcemy, aby pamiętali o tym także nasi widzowie. Właśnie dlatego tegoroczną edycję Dolnośląskiego Festiwalu Filmów Krótkometrażowych Long Story Short otworzymy pokazem jednego z pierwszych filmów Sylwestra Chęcińskiego „Człowiek nie umiera” z 1955 roku – mówi Jarosław Perduta, dyrektor Dolnośląskiego Centrum Filmowego.

informacja prasowa

 

Modrzejewska w DCF-ie

Dolnośląskie Centrum Filmowe oraz Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy rozpoczynają wspólną realizację projektu „Modrzejewska w DCFie”. W ramach współpracy obu instytucji w kwietniu, maju i czerwcu w DCF zostaną zorganizowane trzy specjalne pokazy kinowe archiwalnych spektakli legnickiego teatru. Wszystkim pokazom będą towarzyszyć spotkania z twórcami i aktorami Teatru im. Modrzejewskiej. Wstęp na seanse będzie bezpłatny.

Jacek Głomb i Jarosław Perduta, fot. organizatorów

Projekt rozpocznie się 29 kwietnia o 19.00 od „Ballady o Zakaczawiu” w reżyserii Waldemara Krzystka ze znakomitą rolą Przemysława Bluszcza. Od tego spektaklu, który był grany i realizowany w dawnym kinie “Kolejarz”, zaczęła się legenda legnickiego teatru. Gośćmi spotkania po seansie będą: reżyser teatralnego pierwowzoru Jacek Głomb, reżyser realizacji telewizyjnej Waldemar Krzystek oraz aktorzy. W kolejnych odsłonach pokażemy „Trzy furie” Marcina Libera i „Made in Poland” Przemysława Wojcieszka, w obu przypadkach DCF będzie gościł gwiazdy i twórców przedstawień.

Spektakle Teatru Modrzejewskiej w Legnicy cieszą się od lat zainteresowaniem publiczności i uznaniem krytyki. Świadczą o tym nie tylko setki recenzji i dziesiątki nagród, ale także realizacje dla Teatru Telewizji.

- Marka naszego teatru czyni go atrakcyjnym partnerem twórczym przy produkcji widowisk telewizyjnych. W dorobku Teatru Modrzejewskiej w Legnicy jest dziewięć teatralnych produkcji telewizyjnych: „Pasja” (1996), „Ballada o Zakaczawiu” (2001), „Wschody i Zachody Miasta” (2005), „Kwiaty polskie” (2005), „Made in Poland” (2005), „Plac Wolności” (2008), „III Furie” (2012), „Orkiestra” (2013) oraz „Zabijanie Gomułki” (2018). Nie ma innego takiego teatru na świecie, który tak często przenosiłby swoje spektakle do telewizji. Telewizyjna wersja „Made in Poland” zdobyła Grand Prix Międzynarodowego Przeglądu Twórczości Telewizyjnej Prix Visionica we Wrocławiu (2007). „Orkiestra” zaś wyróżnienie na Europejskim Festiwalu Telewizyjnym CIRCOM w Dubrowniku (2014) - mówi dyrektor legnickiego teatru Jacek Głomb.

Telewizyjne wersje legnickich spektakli to nie tylko możliwość podziwiania wspaniałej gry zespołu aktorskiego Modrzejewskiej, ale także okazja do spotkania z ciekawymi legnickimi plenerami: od intrygujących zakamarków gmachu teatru z połowy XIX wieku, przez zrujnowane budynki fabryczne, aż po wybrane ulice miasta.

- Cieszę się, że dzięki pokazom kinowym w DCF-ie, znakomite spektakle legnickiego teatru staną się dostępne dla wrocławskiej widowni, która jednocześnie uzyska możliwość spotkania z twórcami i aktorami prezentowanych dzieł – mówi Jarosław Perduta, dyrektor Dolnośląskiego Centrum Filmowego. - Takich spotkań z teatrem mamy u nas wiele. Regularnie gramy monodram Dariusza Maja pt. „Aleja narodowa”, w ubiegłym roku organizowaliśmy przedpremierowy pokaz teatru telewizji pt. „Mock” w reż. Łukasza Palkowskiego, a chwilę wcześniej gościliśmy jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów teatralnych Krystiana Lupę. Nasza widownia bardzo ceni takie inicjatywy. Na pewno pojawią się kolejne. – dodaje dyrektor DCF-u.

MODRZEJEWSKA W DCFie:

29 kwietnia "Ballada o Zakaczawiu" Waldemara Krzystka

27 maja "Trzy furie" Marcina Libera

17 czerwca "Made in Poland" Przemysława Wojcieszka

BALLADA O ZAKACZAWIU

Maciej Kowalewski, Krzysztof Kopka, Jacek Głomb

Scenariusz TV i reżyseria: Waldemar Krzystek

Zdjęcia: Tomasz Dobrowolski

Scenografia: Małgorzata Bulanda

Muzyka: Bartek Straburzyński

Obsada: Przemysław Bluszcz, Janusz Chabior, Paweł Wolak, Katarzyna Dworak, Joanna Gonschorek, Grzegorz Wojdon, Bogdan Grzeszczak, Dariusz Maj, Małgorzata Urbańska, Sergiej Motenko, Aleksandra Maj, Hanna Kochańska, Marek Sitarski, Anita Poddębniak, Tadeusz Ratuszniak, Maciej Kowalewski, Rafał Nowicki, Gabriela Fabian, Marcin Sztabiński, Tomasz Kot, Marcin Krawczyk, Lech Wołczyk, Tomasz Sobczak, Eryk Lubos, Michał Taran.

Prapremiera: 6 stycznia 2002, TVP 2, Studio Teatralne „Dwójki”.

Telewizyjna wersja legendarnego przedstawienia, które zdobyło liczne nagrody i rozsławiło legnicką scenę w całej Polsce. Ballada o Zakaczawiu to dowcipna, łotrzykowska opowieść o bandzie rzezimieszków, w czasach PRL trzęsących całą dzielnicą, ale też hymn na cześć marzeń, lojalności, wierności zasadom. Realizacja telewizyjna Ballady… jest dziełem reżysera, który wywodzi się z Legnicy i dzięki temu lepiej niż ktokolwiek inny mógł wyczuć specyficzną atmosferę tej historii. Zarazem ambicją twórców było stworzenie spektaklu uniwersalnego, bo przecież wszędzie istnieją dzielnice biedy i występku, a miłość, zawód, gorycz, tęsknota to uczucia wspólne wszystkim ludziom na świecie.

Za reżyserię spektaklu Waldemar Krzystek otrzymał Nagrodę Specjalną Jury na II Krajowym Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Telewizji „Dwa Teatry” – Sopot 2002. Ballada o Zakaczawiu pozostaje do dziś przedstawieniem, które zgromadziło przed ekranami najliczniejszą widownię w dziejach teatru telewizji.

III Furie – Polacy, nic się nie stało!

Sylwia Chutnik, Magda Fertacz, Małgorzata Sikorska-Miszczuk

na podstawie Dzidzi Sylwii Chutnik

oraz motywach Egzekutora Stefana Dąmbskiego

Reżyseria i aranżacja przestrzeni: Marcin Liber

Kostiumy: Grupa Mixer

Muzyka na żywo: Moja Adrenalina/Radio Error/ Semantik Punk

Ruch sceniczny: Iwona Pasińska

Projekt muralu inspirowanego Melancholią Jacka Malczewskiego: Tymek Jezierski

Realizacja telewizyjna: Józef Kowalewski

Obsada: Katarzyna Dworak, Ewa Galusińska, Joanna Gonschorek, Małgorzata Urbańska, Bartosz Bulanda, Rafał Cieluch, Robert Gulaczyk, Mariusz Sikorski.

Premiera: 13 marca 2012, TVP Kultura.

III Furie to opowieść o współczesnej Polsce, tkwiącej korzeniami w wojennej traumie i ponadczasowej ciemnocie. Spektakl obala z mocą huraganu wszelkie możliwe narodowe tabu. Nic więc dziwnego, że przyjmowano go gorąco w całej Polsce, zdobywał nagrody na licznych festiwalach, ale wzbudzał także kontrowersje i wywoływał protesty.

Telewizyjna realizacja III Furii była transmisją na żywo z XIV Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje” w Katowicach. Nagrane z użyciem dziewięciu kamer przedstawienie prezentowano potem m.in. na sopockim Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej „Dwa Teatry”.

MADE IN POLAND

Przemysław Wojcieszek

Reżyseria: Przemysław Wojcieszek

Współpraca reżyserska: Katarzyna Majewska

Realizacja telewizyjna: Józef Kowalewski

Scenografia: Małgorzata Bulanda

Muzyka: Bartek Straburzyński

Obsada: Eryk Lubos, Anita Poddębniak, Przemysław Bluszcz, Paweł Wolak, Joanna Gonschorek, Tomasz Radawiec, Justyna Pawlicka, Janusz Chabior, Małgorzata Urbańska, Bogdan Grzeszczak, Ewa Galusińska, Tadeusz Ratuszniak, Lech Wołczyk.

Premiera: 20 września 2005, TVP Kultura.

Telewizyjna wersja najgłośniejszego przedstawienia sezonu teatralnego 2004/2005 w Polsce, obsypanego największą liczbą prestiżowych nagród i superlatywów krytyki. Historia zbuntowanego wobec rzeczywistości młodzieńca Bogusia, o którego duszę spierają się ksiądz i polonista – życiowy rozbitek. Pierwszy pokaz spektaklu na srebrnym ekranie był transmisją na żywo, która stanowiła część programu poświęconego Teatrowi Modrzejewskiej i jego działalności. Prezentacja okazała się tak udana, że wkrótce potem ją powtórzono, a 18 grudnia 2005 roku wyemitowało ją także Studio Teatralne Dwójki.

W 2007 roku ta wersja spektaklu otrzymała Wielką Nagrodę Prix Visionica na Międzynarodowym Festiwalu Twórczości Telewizyjnej Prix Visionica 2007 we Wrocławiu.

informacja prasowa

„Ostatnia lekcja” | Teraz–wtedy. Polska Szkoła Dokumentu

W swym najnowszym filmie Grzegorz Zariczny – reżyser nagrodzony w Sundance – powraca w progi własnej szkoły, aby zarejestrować postawy, marzenia, konflikty i aspiracje maturzystów. Ta współczesna mozaika młodych Polek i Polaków znajdzie swoje echo w dwóch filmach mistrzów polskiego kina – Łozińskiego i Krzystka.

Ostatnia lekcja w reż. Grzegorza Zaricznego

Program wieczoru uzupełnią projekcje dwóch filmów – Egzaminu dojrzałości (1979) Marcela Łozińskiego i To idzie młodość Waldemara Krzystka (1981). W filmie Łozińskiego widzimy, jak podczas matury w jednym z warszawskich liceów uczniowie recytują wykute z podręczników formułki ideologiczne. Reżyser pokazuje teatr życia społecznego PRL, gdzie co innego mówi się na scenie, a co innego za kulisami. Dokument Krzystka obrazuje niezadowolenie, frustrację i poczucie beznadziei maturzystów żyjących w Polsce Ludowej. „Pokolenie nasze jest stracone z tego względu, że my w nic nie wierzymy” – stwierdza jeden z uczniów.

O cyklu

Ubiegłoroczny cykl Wtedy–teraz, poświęcony mistrzom Polskiej Szkoły Dokumentu, powrócił w odwróconej formule: Teraz–wtedy. Głównymi bohaterami spotkań prowadzonych przez Michała Oleszczyka są współcześni polscy dokumentaliści, a uzupełnieniem dla ich filmów są powiązane tematycznie wyprawy w przeszłość. Zapraszamy na ciąg dalszy dialogu teraźniejszości z korzeniami.

Wstęp


Do wstępu upoważniają bezpłatne wejściówki, które organizatorzy będą wydawać od 18:30. Liczba miejsc jest ograniczona. Jedna osoba może odebrać maksymalnie 2 wejściówki. Osoby, które zdecydują się na udział jedynie w spotkaniu lub pokazie filmu uzupełniającego, będą wpuszczać w miarę wolnych miejsc.

Zapraszamy 28 listopada o godz. 19:00 do kina FINA Wałbrzyska 3/5.