Styczniowa premiera we Wrocławskim Teatrze Pantomimy: MOBY DICK w reż. Jakuba Zalasy /zapowiedź/

„Moby Dick”, czyli zwycięski projekt laureata Konkursu na debiut, Jakuba Zalasy, będzie miał swoją premierę 31 stycznia 2025 r. w Centrum Sztuk Performatnych Piekarnia Instytutu Grotowskiego. 

Fot. materiały prasowe WTP

"Moby Dick" to zwariowana adaptacja klasycznej powieści Hermana Melville’a, podejmująca temat relacji międzygatunkowych. Równocześnie stanowi przestrzeń do namysłu nad szeroko rozumianą “kondycją ludzką” i jest rodzajem hymnu na cześć życia.

Z perspektywy formalnej - spektakl bazuje na wieloletniej tradycji pantomimy i unikatowym języku wrocławskiego zespołu, w zderzeniu ze współczesnym językiem teatru dramatycznego, z muzyką wykonywaną na żywo.

Zapraszamy na nasz statek, gdzie niesieni przez fale i w rytm dźwięków waleni będziemy wspólnie jeść, śpiewać i tańczyć.

Miejsce akcji – statek Pequod, miejsce schronienia dla pięciu zbłąkanych dusz, tajemniczego wróżbity i całego imaginarium zwierzęcego. 

Cel – upolować wiecznie nieuchwytnego, białego wieloryba. 

Problem jednak polega na tym, że zniekształcony przez mitotwórcze zapędy człowieka Moby Dick, urósł do rangi konceptu. Jego ciało to ogromny ekran projekcyjny, na którym wyświetlają się nasze ambicje, lęki, i marzenia. Jego ubarwienie znaczy śmierć. Białą flagę.

Co skrywa pamięć wody? 

Jakie opowieści przywieje wiatr?

O czym śpiewają syreny? 

Po raz pierwszy realizujemy premierę wybraną głosami naszych widzów. To nasza publiczność, w otwartym głosowaniu, zdecydowała o laureacie konkursu i finalnie – o przedstawieniu, które wejdzie do naszego repertuaru. Cieszymy się, że razem z naszą widownią możemy tworzyć otwarty, oparty na dialogu i poszukiwaniu nowoczesnych form komunikacji. – mówi dyrektorka teatru, Agnieszka Charkot.  

Twórcy: 

reżyseria i adaptacja: Jakub Zalasa

ruch sceniczny: zespół artystyczny

choreografia: Katarzyna Kuzka

muzyka, muzyka na żywo: Jan Bąk

scenografia, wizualizacje: Jakub Kotynia

kostiumy: Julia Zawadzka

reżyseria świateł: Helena Rakovich

konsultacje dźwiękowe: Karol Nepelski

Obsada: 

Artur Borkowski

Izabela Cześniewicz

Jan Kochanowski

Karolina Pewińska

Jakub Pewiński

Krzysztof Szczepańczyk

"Moby Dick" na motywach powieści Hermana Melville’a, 

wydanej przez Państwowy Instytut Wydawniczy w tłumaczeniu Bronisława Zielińskiego.

Premiera: 31 stycznia 2025
Kolejne spektakle: 1 lutego | godz. 19:00, 2 lutego | godz. 17:00, 27-28 lutego | godz. 19:00
Miejsce: Centrum Sztuk Performatywnych Piekarnia Instytutu Grotowskiego

informacja prasowa

Festiwal Przestrzenie Sztuki TANIEC | 16-27 września

We wrześniu Wrocław stanie się dolnośląską stolicą tańca. We Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego zobaczymy teatralne premiery, przedstawienia gościnne, warsztaty czy kino tańca. To tylko część programu Festiwalu Przestrzenie Sztuki TANIEC, który rozpocznie się 16 września.

Trzy premiery spektakli tanecznych zaprezentują podczas Festiwalu laureaci konkursu na premierę kameralną ogłoszonego we Wrocławskiej Pantomimie w czerwcu 2023. Spośród kilkudziesięciu zgłoszeń do produkcji skierowane zostały trzy przedstawienia. Dodatkowo, podczas Festiwalu, swoją premierę będzie miała koprodukcja operatorów programu Przestrzenie Sztuki z Wrocławia i Białegostoku.

Przygotowaliśmy dwanaście dni festiwalowego tanecznego szaleństwa. Wrześniowe święto tańca jest dla nas wielkim otwarciem programu Przestrzenie Sztuki na Dolnym Śląsku. Wrocławska Pantomima jest pierwszym operatorem programu w naszym regionie. Zaczynamy festiwalem, a później jedziemy w objazd po Dolnym Śląsku. Wrocławscy widzowie jako pierwsi zobaczą efekty pracy laureatów naszych konkursów, będą mieli okazję rozwinąć swój taneczny warsztat i obejrzą najlepsze przedstawienia teatru tańca ostatnich sezonów. – mówi Agnieszka Charkot dyrektorka Pantomimy.

PROGRAM FESTIWALU: 

Premiery kameralne:

Program festiwalu to również szereg warsztatów, wśród których znalazły się zarówno skierowane dla osób dorosłych, jak i dla dzieci i młodzieży. Uczestnicy warsztatów będą mieli okazją poznać technikę tańca współczesnego - od A do Z, Wśród zwycięskich w otwartym naborze projektów znalazły się trzy premiery kameralne. DIRTY TALK w choreografii Danieli Komędery-Miśkiewicz to propozycja spektaklu, który traktuje „pragnienie” jako gest feministyczny. Przedstawienie oparte jest na relacji dwóch osób- mężczyzny i kobiety, potrzebie bycia razem, gdzie on jest aktywny, ona pozornie martwa.

Solowe Jeszcze tylko trzy razy Wojciecha Furmana opowiada historię inspirowaną osobistymi doświadczeniami autora, który zmagał się z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi. W przedstawieniu choreograf wystąpi również w roli tancerza.

Natomiast WoW Marty Wołowiec to spektakl autotematyczny, o przyjemności z tańczenia, a także o przyjemności z oglądania tańca, zainspirowane choreomanią, najnowszym albumem Florence and The Machine, „Dance Fever”, włoskim tańcem taranteli, a także twórczością Alexandra Lowena - autora bioenergetyki.

W programie znajdzie się również premiera przedstawienia Forward unto Dawn, czyli koprodukcja operatorów programu Przestrzenie Sztuki z Wrocławia i Białegostoku - Wrocławskiego Teatru Pantomimy, Fundacji Rozwoju Sztuki Tańca, Białostockiego Teatru Lalek i Białostockiego Ośrodka Kultury, w choreografii Pawła Urbanowicza.

▶ „Jeszcze tylko trzy razy”, choreografia: Wojciech Furman, premiera: 16 września 2023

TWÓRCY: 

choreografia WOJCIECH FURMAN

kompozytor MICHAŁ STRUGAREK

kostiumy DOMINIK WIĘCEK

dramaturgia JUSTYNA TOMSKA

reżyseria światła PAWEŁ MURLIK

scenografia ŁUKASZ DZIEDZIC

▶  „WoW”, choreografia: Marta Wołowiec, premiera: 20 września 2023

TWÓRCY: 

koncepcja, reżyseria, choreografia: MARTA WOŁOWIEC

kreacja, performans: MARTA WOŁOWIEC, TOMASZ POMERSBACH

dramaturgia: JANUSZ ORLIK

muzyka: WOJCIECH KIWER

reżyseria świateł: KLAUDIA KASPERSKA

projekt i wykonanie kostiumów: DOMINIK WIĘCEK

▶  „Dirty talk”, choreografia: Daniela Komędera Miśkiewicz, premiera: 27 września 2023

TWÓRCY:

koncept DANIELA KOMĘDERA- MIŚKIEWICZ, we współpracy z KATARZYNĄ KANIĄ i BARTKIEM OSTROWSKIM

choreografia DANIELA KOMĘDERA- MIŚKIEWICZ

obsada DANIELA KOMĘDERA- MIŚKIEWICZ, OMAR KARABULUT

scenariusz PATRYCJA BABICKA

dramaturgia KATARZYNA KANIA, KONRAD KUROWSKI

muzyka PRZEMYSŁAW DEGÓRSKI

dramaturgia KATARZYNA KANIA, KONRAD KUROWSKI

kostiumy KONRAD BIKOWSKI

reżyseria świateł BOGUMIŁ PALEWICZ

▶ „Forward unto Dawn", choreografia: Paweł Urbanowicz, premiera: 25 września 2023; koprodukcja Wrocławskiego Teatru Pantomimy – Operatora PS Wrocław i Fundacji Rozwoju Sztuki Tańca, Białostockiego Teatru Lalek, Białostockiego Ośrodka Kultury – Operatora PS Białystok.

TWÓRCY: 

choreografia PAWEŁ URBANOWICZ

asystentka choreografa ZUZANNA JEGLORZ

Trzy przedstawienia gościnne

Do Wrocławia zawitają najciekawsze produkcje Teatrów Tańca w Polsce. Romeos & Julias unplagued. Traumstadt (chor. Yoshiko Waki) - produkcja Polskiego Teatru Tańca oraz kolektyw bodytalk, które zostało nagrodzone Złotym Yorickiem za najlepszą polską inscenizację dramatów Szekspira na 26. Festiwalu Szekspirowskim 2022.

Kielecki Teatr im. Stefana Żeromskiego zaprezentuje transową podróż rozpoczynającą się od rebelianckich, tricksterskich gestów i teatru pamięci indywidualnych ciał, czyli Wolne ciała według pomysłu i choreografii Marty ZIółek.

Dla najmłodszych widzów wystąpi Fundacja Performat (w koprodukcji z Teatrem Polskim w Poznaniu i Teatrem Ochoty w Warszawie) z przedstawieniem Mój ogon i ja. Polskie pionierki w obszarze choreografii eksperymentalnej w humorystyczny i adekwatny dla młodych widzów sposób opowiadają o ewolucji, której jedną z pozostałości jest ludzka kość ogonowa. Połączony z warsztatami spektakl adresowany do rodzin z dziećmi w wieku 3-6 lat.

▶ „Romeos & Julias unplagued. Traumstadt”, chor. Yoshiko Waki, Polski Teatr Tańca i kolektyw bodytalk

TWÓRCY:

Koprodukcja POLSKI TEATR TAŃCA I BODYTALK

Koncepcja i choreografia YOSHIKO WAKI

Asystent choreografa RENE HAUSTEIN

Dramaturgia ROLF BAUMGART

Scenografia i kostiumy NANAKO OIZUMI

Światła PRZEMYSŁAW GAPCZYŃSKI, NANAKO OIZUMI, DARIUSZ SZYCH

Muzyka na żywo DAMIAN PIELKA

Asystent spektaklu MARCUS BOMSKI

Asystentka ds. kostiumów ADRIANA CYGANKIEWICZ

Kierownik techniczny DARIUSZ SZYCH

Artyści-tancerze EVELYN BLUE, KACPER BOŻEK, MOMOKO DEN, BARTOSZ DOPYTALSKI, JULIA HAŁKA, PAULINA JAKSIM, PATRYK JARCZOK, JERZY KAŹMIERCZAK, ZBIGNIEW KOCIĘBA, MATEUSZ KRZYSIAK, KATARZYNA KULMIŃSKA, DOMINIK KUPKA, DANIEL MICHNA, JINWOO NAMKUNG, KATARZYNA RZETELSKA, SANDRA SZATAN, ZOFIA TOMCZYK, EMILY WONG-ADRYAŃCZYK

Złoty Yorick za najlepszą polską inscenizację dramatów Szekspira na 26. Festiwalu Szekspirowskim 2022.

Gramy: 22 września | godz. 19:00 

Miejsce: Centrum Sztuk Performatywnych PIEKARNIA, ul. Księcia Witolda 62 

▶ „Wolne ciała”, koncept i choreografia: Marta Ziółek, Kielecki Teatr im. Stefana Żeromskiego

TWÓRCY: 

Pomysł and choreografia: MARTA ZIÓŁEK

Kreacja i performance: DOMINIKA KIMATY, KAROLINA KRACZKOWSKA, OSKAR MALINOWSKI, ALEKSANDRA OSOWICZ, GIEROGIJ PUCHALSKI, ANA SZOPA, ROB WASIEWICZ

Perkusja: BRUNO JASIEŃSKI

Muzyka: LUBOMIR GRZELAK

Reżyseria światła: JACQUELINE SOBISZEWSKI

Wizualizacje, rysunki: RAFAŁ DOMINK

Kostiumy: MARTA SZYPULSKA

Konsultacje dramaturgiczne: TERESA FAZAN

Konsultacje: AGATA BARGIEL, ANDRZEJ WOŹNIAK

Tekst: MARTA ZIÓŁEK, ROB WASIEWICZ, ANDRZEJ WOŹNIAK

Zdjęcia: WITEK ORSKI

Wideo: ADAM ZDUŃCZYK

Asystent choreografa: STANISŁAW BULDER

Producent: ALICJA BEREJOWSKA

Produkcja: TEATR IM. STEFANA ŻEROMSKIEGO W KIELCACH

Gramy: 

24 września | godz. 19:00 

Miejsce: Centrum Sztuk Performatywnych PIEKARNIA, ul. Księcia Witolda 62 

Czas trwania: 50 MINUT

▶ „Mój ogon i ja”, koncepcja: Hanna Bylka-Kanecka, choreografia: kolektyw Holobiont we współpracy z Heike Kuhlmann, Adalisą Menghini i Ka Rustler, produkcja: Fundacja Performat, koprodukcja: Teatr Polski w Poznaniu, Teatr Ochoty w Warszawie. Przedstawienie dla widzów 3+

TWÓRCY: 

koncepcja: HANNA BYLKA-KANECKA

choreografia: KOLEKTYW HOLOBIONT WE WSPÓŁPRACY Z HEIKE KUHLMANN, ADALISĄ MENGHINI I KA RUSTLER

kreacja i wykonanie: ALEKSANDRA BOŻEK-MUSZYŃSKA, HANNA BYLKA-KANECKA, DANA CHMIELEWSKA / WOJCIECH FURMAN

współpraca scenograficzna: MR.TAIL

muzyka: JÓZEF BUCHNAJZER

produkcja: FUNDACJA PERFORMAT

koprodukcja: TEATR POLSKI W POZNANIU, TEATR OCHOTY W WARSZAWIE

dystrybucja: PERFORMAT PRODUCTION – KAROLINA WYCISK

Gramy: 

18 września | godz. 18:00 

19 września | godz. 10:00 

Miejsce: Centrum Sztuk Performatywnych PIEKARNIA, ul. Księcia Witolda 62 

19 grudnia  2021 | Teatr Polski w Poznaniu, Teatr Ochoty w Warszawie

Czas trwania: 50 MINUT

WARSZTATY

W programie  nie zabranie również warsztatów. Uczestnicy warsztatów będą mieli okazją poznać technikę tańca współczesnego, techniki relaksacyjne i medytacyjne w pracy z ciałem, metody wsparcia motorycznego i regeneracji dla tancerzy, sposób pracy z dziećmi i młodzieżą w oparciu o taniec współczesny czy doświadczyć fenomenu bitew tanecznych. Wśród zajęć nie zabraknie propozycji na różnym poziomie zaawansowania oraz adresowanych do różnych grup wiekowych.

▶ „Technika tańca współczesnego", prowadzenie: Kacper Szklarski

▶ „Ergonomia w ruchu", prowadzenie: Zuzanna Nir

▶ „Od stóp do głów", prowadzenie: Kinga Górska

▶ „Taniec współczesny od A do Z", prowadzenie: Kamil Mastalerz

▶ „Techniki relaksacyjne i medytacyjne w pracy z ciałem", prowadzenie: Katarzyna Sempolska

▶ „Aby kontuzji było mniej… Wsparcie motoryczne i regeneracja dla tancerzy", prowadzenie: Aureliusz Ryś

▶ „Taniec współczesny w pracy z dziećmi i młodzieżą", Prowadzenie: Katarzyna Ustowska-Gmerek

▶ „Dance Battle", prowadzenie: Łukasz Wójcicki

▶ „emiGRACJE", prowadzenia: Agata Gregorkiewicz

WYDARZENIA TOWARZYSZĄCE

Festiwal Przestrzenie Sztuki TANIEC  to także kino tańca, debaty o kondycji tańca na Dolnym Śląsku czy potańcówka!

Kino tańca (Kino Nowe Horyzonty):

▶ „Piccadilly” (1929), reż. Ewald André Dupont. Film z muzyką na żywo Dawida Majewskiego | 18 września, godz. 19:00. 

▶ „Pina" 3D, reż. Wim Wenders | 21 września, godz. 18:00. 

▶ „MOVES: Filmy taneczne z Short Waves Festival" | 23 września, godz. 18:00.  

Debaty:

▶ Taniec na Dolnym Śląsku - marzenia i rzeczywistość. Prowadzenie: Magda Piekarska

Debata odbędzie się po seansie filmu Pina 3D | 21 września, godz. 20:00 

▶ Rola edukacji tanecznej w rozwoju człowieka Prowadzenie: Magda Piekarska

Debata odbędzie się po seansie bloku filmowego MOVES

Potańcówka:

▶ „PANTO TAŃCZY: jak w filmie". Kreacja zbiorowa zespołu aktorskiego Wrocławskiego Teatru Pantomimy | 19 września | godz. 20:30 Ogród Scena Letnia al. Dębowa 16. 

Harmonogram wydarzeń: 

https://pantomima.wroc.pl/przestrzenie-sztuki/festiwal-program 

informacja prasowa

„Mikrokosmos” Wrocławskiego Teatru Pantomimy na Scenie Letniej w Ogrodzie

W sobotę, 24 czerwca, na Scenie Letniej w Ogrodzie Wrocławskiego Teatru Pantomimy będzie mieć swoją repremierę przedstawienie "Mikrokosmos" w reżyserii Konrada Dworakowskiego, inspirowane „Calineczką” H. Ch. Andersena .

„Mikrokosomos” miał swoją premierę we wrześniu 2011 roku na Scenie im. Jerzego Grzegorzewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Pretekstem do jego powstania była inspiracja baśniową „Calineczką”. Ogród przy alei Dębowej 16 zaroi się baśniowymi stworzonkami – prócz Calineczki, pojawią się żaby, pająki, żuczki, biedronki, motyle.

"Mikrokosmos", fot. Bartłomiej Sowa

Dwuipółcentymetrowa dziewczynka jest metaforą dziecka z całą jego bezbronnością, posłuszeństwem i niewinnością, a jednocześnie postacią ciekawą świata, silną i zdecydowaną, dążąca do tego, by być sobą i czuć się wolną. Powodem takiej, swobodnej interpretacji jest dla twórców chęć podjęcia dialogu ze stereotypem bohatera dziecięcego, sprowadzonego do postawy bezwolnej, pozbawionej charakteru. „Mikrokosmos” jest luźną interpretacją zakorzenionego w powszechnej świadomości, popularnego motywu.

Twórcą scenariusza i reżyserem spektaklu jest Konrad Dworakowski - znany z wielu realizacji dla najlepszych teatrów w Polsce, m.in. Teatru Lalki i Aktora „Groteska" w Krakowie, Teatru Lalek Pleciuga w Szczecinie, Teatru Lalek Guliwer w Warszawie.

Scenografię i kostiumy zaprojektowała Maria Balcerek, twórczyni wielokrotnie nagradzana za swoje projekty dla oper i teatrów dziecięcych w Polsce i za granicą. Muzykę do spektaklu skomponował Piotr Klimek - autor muzyki symfonicznej, chóralnej, kameralnej i elektronicznej oraz twórca instalacji dźwiękowych.

Monika Rostecka jako Calineczka, fot. Bartłomiej Sowa

Repremiera „Mikrokosmosu” składa się na cykl letnich wydarzeń w Ogrodzie Wrocławskiego Teatru Pantomimy. Ogród daje nam też możliwość realizowania naszej misji, czyli PORUSZANIA - wyobraźni, emocji i ciała. W najbliższym czasie zaprosimy Widzów na „Los Mimos”, kreację zbiorową zespołu aktorskiego (7, 8, 9 lipca). Szykujemy także plenerowy pokaz niemego filmu „Bal" w reż. Ettore Scoli z muzyką wykonywaną na żywo przez Grzegorza Mazonia (27 lipca) oraz improwizowaną potańcówkę, czyli PANTO TAŃCZY.

MIKROKOSMOS
GRAMY
scenariusz i reżyseria Konrad Dworakowski

scenografia i kostiumy Maria Balcerek

REPREMIERA

muzyka Piotr Klimek

24.06 | godz. 16

OBSADA: 

Monika Rostecka, Artur Borkowski,

Agnieszka Charkot, Izabela Cześniewicz, Agnieszka Dziewa, Eloy Moreno Gallego, Paulina Jóźwin,

Agnieszka Kulińska, Karolina Paczkowska, Jakub Pewiński, Mariusz Sikorski, Krzysztof Szczepańczyk

25.06 | godz. 16 w Ogrodzie WTP

przy al. Dębowej 16

Przedstawienie dla Widzów: 5+

Czas trwania: 65 minut

bilety: 35 zł (normalny), 25 zł (ulgowy), 100 zł (mecenat)

Do kupienia przez stronę www.bilety.pantomima.wroc.pl

informacja prasowa

Recenzja spektaklu znajduje się pod tym linkiem.

Wywiad z Konradem Dworakowskim

Wkrótce we Wrocławskim Teatrze Pantomimy premiera "Symfonii alpejskiej"

Wrocławski Teatr Pantomimy znajduje się na ostatniej prostej w przygotowaniach do premiery przedstawienia „𝗦𝘆𝗺𝗳𝗼𝗻𝗶𝗮 𝗮𝗹𝗽𝗲𝗷𝘀𝗸𝗮. 𝗧𝗵𝗿𝗶𝗹𝗹𝗲𝗿 𝘀𝗽𝗶𝗿𝘆𝘁𝘆𝘀𝘁𝘆𝗰𝘇𝗻𝗼-𝗽𝗮𝗻𝘁𝗼𝗺𝗶𝗺𝗶𝗰𝘇𝗻𝘆 𝗶𝗻𝘀𝗽𝗶𝗿𝗼𝘄𝗮𝗻𝘆 𝗽𝗼𝘀𝘁𝗮𝗰𝗶𝗮̨ 𝗪𝗮𝗻𝗱𝘆 𝗥𝘂𝘁𝗸𝗶𝗲𝘄𝗶𝗰𝘇 𝘇 𝗺𝘂𝘇𝘆𝗸𝗮̨ 𝗥𝘆𝘀𝘇𝗮𝗿𝗱𝗮 𝗦𝘁𝗿𝗮𝘂𝘀𝘀𝗮”. W poniedziałek twórcy rozpoczęli próby w Piekarni, gdzie 2 czerwca odbędzie premiera.

„Wanda żyje” – mówi Maria prawie dwadzieścia lat po zaginięciu córki na Kanczendzondze. Wszystkim przyjaciołom Wandy tłumaczy, że w Himalajach znajduje się centrum duchowe świata, a w związku z tym, że świat, w którym Wanda dotychczas przebywała, ją zawiódł, postanowiła zamieszkać i zostać na zawsze w górach. […] żyje teraz w klasztorze […] w Tybecie, blisko duchowego pępka świata.

Anna Kamińska "Wanda. Opowieść o sile życia i śmierci"

"Symfonia alpejska". Thriller spirytystyczno-pantomimiczny inspirowany postacią Wandy Rutkiewicz z muzyką Ryszarda Straussa to symfoniczna pantomima akcji w dziewięciu krwawych obrazach pełnych miłości. To fantazmatyczna historia zaginionego ciała Wandy Rutkiewicz, które nawiedza i wzywa zespół mimów w momencie, kiedy odmowa dyskusji, ucieczka i zniknięcie wydają się już jedyną słuszną drogą.

„Symfonia alpejska” jest wyprawą w poszukiwaniu cielesno-politycznego uzdrowienia, wiodącą przez górskie hale, zamieszkane przez białych, puszystych Yeti, przypominających papieży i zjawy, łudząco podobne do Tomaszewskiego; łąki spowite legendą Wandy, unoszącą się we mgle; tybetańskie klasztory na szczytach ośmiotysięczników.

Próba przedstawienia "Symfonia alpejska"

Reżyseria, choreografia i opracowanie muzyczne: CEZARY TOMASZEWSKI

scenariusz i dramaturgia: KLAUDIA HARTUNG-WÓJCIAK

scenografia i kostiumy: NATALIA MLECZAK

reżyseria światła: JĘDRZEJ JĘCIKOWSKI

Obsada

Wanda AGNIESZKA DZIEWA

Jean/Yeti JAN KOCHANOWSKI

L’ainee Agnes AGNIESZKA KULIŃSKA

Nguyen MARIUSZ NGUYEN (gościnnie)

Gaspard JAKUB PEWIŃSKI

Wanda MONIKA ROSTECKA

Pierre/Yeti ARTUR BORKOWSKI

Christophe/Yeti KRZYSZTOF SZCZEPAŃCZYK

Tajemnicza dziewczyna/Wanda MAŁGORZATA BIELA (gościnnie)

Premiera:
2 CZERWCA 2023
Centrum Sztuk Performatywnych I PIEKARNIA

informacja prasowa

"Zapraszamy do Ogrodu" - otwarcie Sceny Letniej Wrocławskiego Teatru Pantomimy

W sobotę, 20 maja, Wrocławski Teatr Pantomimy otwiera Ogród, który stanie się Sceną Letnią Teatru. Artyści pragną pokazać jego możliwości i zapraszają na szereg wydarzeń. Pragną poruszyć ciało, umysł i wyobraźnię widzów i uczestników. W Ogrodzie będą się także odbywać koncerty, spektakle i pokazy kina plenerowego z muzyką na żywo.

Będziemy ćwiczyć, oddychać, sadzić, tańczyć, oglądać i odpoczywać. W sobotę 20 maja otwieramy Ogród, który ponownie stanie się Sceną Letnią Wrocławskiego Teatru Pantomimy.

Brak sceny powoduje, że nie spotykamy się z naszymi widzami tak często, jakbyśmy sobie tego życzyli. Jednakże jako jedyny teatr we Wrocławiu mamy tak wyjątkową przestrzeń, jak ogród wokół naszej siedziby przy alei Dębowej 16. Ogród daje nam nie tylko możliwość spotkania czy relaksu, ale też pracy nad kolejnymi przedstawieniami. Jest przestrzenią, w której odbywają się koncerty, spektakle i pokazy kina plenerowego z muzyką na żywo.

Skoro mamy możliwość do realizowania w Ogrodzie naszej misji, czyli PORUSZANIA – ciała, umysłu i wyobraźni, pragniemy ją jak najlepiej wykorzystać. Zwłaszcza że jesteśmy jedyną instytucją z Wrocławia, która bierze udział w programie „Kultura dla klimatu”, a tematy związane z naturą i ekologią są dla nas niezwykle istotne. To wszystko sprawia, że nasz Ogród to nie tylko zielona działka, lecz część naszego Teatru.

Chcemy ją wam pokazać i się nią podzielić, dlatego w sobotę 20 maja zapraszamy na otwarcie Ogrodu. Spędzimy ten dzień w dobrej atmosferze, prezentując niektóre z możliwości naszej zielonej enklawy. Wierzymy, że pogoda dopisze i zaświeci dla nas słońce.

Zachęcamy też naszych widzów i waszych odbiorców do nadsyłania swoich propozycji utworów (tytułów piosenek), które będą nam umilać ten dzień. Stworzymy wspólną playlistę – szczegóły w naszych mediach społecznościowych.

Wrocławski Teatr Pantomimy. Ogród przy alei Dębowej 16, materiały prasowe

Dzień otwarcia 20 maja

Choć nasz ogród jest bardzo zielony, planujemy kolejne nasadzenia. Zapraszamy Was do wspólnego sadzenia i siania. Pomoże nam w tym architekt krajobrazu Jacek Szkudelski, który opowie także co nam dają łąki kwietne i jak o nie dbać, nauczy nas jak rozpoznawać w ogrodzie rośliny jadalne i lecznicze. Zapewniamy wszelkie materiały, mamy przygotowane specjalnie na tę okazję nasiona łąki kwietnej. Równolegle odbędą się warsztaty dla dzieci i zajęcia dla dorosłych.

Zajęcia dla maluchów w wieku 4-7 lat poprowadzi nasza aktorka i animatorka kultury z wieloletnim doświadczeniem, Agnieszka Dziewa. Jej warsztaty trenują pamięć ruchową, wyobraźnię i ekspresję pozawerbalną za pomocą prostych ćwiczeń pantomimicznych i zabaw ruchowych. Podczas zajęć dzieci nie tylko rozwijają swoją emocjonalność ruchową, ale również doświadczają kontaktu z ekspresją słowną i dźwiękową.

Warsztaty „Ciało-Umysł-Oddech” to propozycja aktorki i trenerki Moniki Rosteckiej. - To praca, która w swoim założeniu ma uziemić i usprawnić ciało, udrożnić układ krwionośny, naładować ciało energią, zwrócić uwagę na postawę. Pomoże nam pozbyć się napięć i pogłębić relację z samym sobą – wyjaśnia Monika. Nie trzeba mieć specjalnych umiejętności, ale przyda się wygodny strój.

Na spacer po ogrodzie zabierze nas Rafał Wodzicki, architekt krajobrazu i Certyfikowany Inspektor Drzew. Opowie wiele ciekawostek o – nie tylko naszych - drzewach.

Porozmawiamy także o historii ogrodu i willi przy Dębowej. Wyjaśnimy, co ma wspólnego pantomima z kawą. Spotkanie poprowadzi Paulina Jóźwin, nasza aktorka i jednocześnie wielka pasjonatka historii i miłośniczka Wrocławia.

Do ogrodu zostanie przeniesiony „L.A.S”, czyli pokaz powarsztatowy Grupy Otwartej po opieką Piotra Soroki i Krzysztofa Szczepańczyka, powstały z inspiracji książką „Sekretne życie drzew” Petera Wohllebena.

– Najbardziej fascynujące jest to, że możemy wykorzystać bliskość z naturą. Ogród będzie stanowić naturalną scenografię – zapowiada Piotr.

Odbędzie się też wernisaż zdjęć wykonanych przez uczestników warsztatów z fotografką teatralną Natalią Kabanow. Swoje prace zaprezentują Magdalena Cydzik, Aleksandra Pawłowska, Edyta Peas, Rafał Skwarek, Irena Wypych oraz Justyna Żądło. Plenerową wystawę zlokalizowaną dookoła naszego Ogrodu będzie można oglądać do 9 lipca.

Wieczorem Ogród rozbłyśnie kolorowymi światłami, trawa zmieni się parkiet i podkręcimy delikatnie głośniki. Na zakończenie – totalnie nieskrępowana potańcówka na trawie, czyli PANTO TAŃCZY. - To nasz pomysł na zaproszenie was, naszych widzów, do wspólnego organicznego ruchu, jakim jest taniec - wyjaśnia pomysłodawczyni potańcówek, Agnieszka Charkot. – Chcemy się pobawić i poznać jednocześnie. Przekraczamy barierę czwartej ściany, jesteśmy razem, widzowie i artyści.

Potańcówka ma charakter stand-upu, improwizowanego wieczoru, podczas którego każdy tańczy, kiedy chce i jak chce. Potańcówkę poprowadzi nasz Gość Specjalny – Draq Queen Twoja Stara. Zachęcamy, by założyć wygodne buty, szpilki nie są wskazane.

Na wydarzenia – za wyjątkiem potańcówki – nie obowiązują zapisy, wstęp jest bezpłatny.

Bilety na PANTO TAŃCZY kosztują 50 zł i są dostępne w sprzedaży za pośrednictwem strony www.bilety.pantomima.wroc.pl.

Otwarcie, 20 maja, al. Dębowa 16

Program:

10.00

Rozpoczęcie

10.30-12.30

Wspólne sadzenie ogrodu miejskiego

12.30

Warsztaty dla dzieci z Agnieszką Dziewą

12.30-13.30

Warsztaty „Ciało-umysł-oddech” z Moniką Rostecką

15.00

Spacer dendrologiczny po ogrodzie

16.00

Rozmowa o historii ogrodu

17.00

L.A.S.  Pokaz  finałowy  Grupy  Otwartej  pod  opieką

18.00

artystyczną Piotra Soroki i Krzysztofa Szczepańczyka

Wernisaż zdjęć Grupy Fotografii Teatralnej pod opieką

20.00

Natalii Kabanow

PANTO TAŃCZY: marzenia

informacja prasowa

"WIATR" powieje w Studiu na Grobli. Pantomima zaprasza!

Przez dwa miesiące uczestnicy Grupy Otwartej brali udział w intensywnej pracy warsztatowej pod opieką artystyczną aktorki Wrocławskiego Teatru Pantomimy, Moniki Rosteckiej. Spektakl finałowy gramy w środę 26 kwietnia o godz. 19 w Studiu na Grobli Instytutu im. Jerzego Grotowskiego.

W pracy warsztatowej wyszliśmy od zagadnienia, które nurtuje ludzkość od zawsze: rozum czy serce? Dwa zupełnie różne światy spotykają się w nas, co powoduje wiele zamieszania, ale i ciekawych poszukiwań, które pomagają odnaleźć odpowiedź na pytanie: jak żyć.

Aby przełożyć ten temat na język teatralny, szukaliśmy haseł, symboli i znaczeń, które poprzez ciało, warstwę psychologiczną oraz okoliczności, byłyby dla nas inspirujące, czytelne, lecz nie dosłowne.

I tak doszliśmy do w i a t r u .

Wiatr to delikatny i potężny żywioł jednocześnie. Potrafi dmuchać w nasze skrzydła, jak i zwalić nas z nóg. Możemy iść z wiatrem jak i pod wiatr. Opcji jest wiele, a wybór należy do nas.

Tym wiatrem mogą być nasze myśli, uczucia, okoliczności, zdarzenia lub drugi człowiek,

Mamy nadzieję, że spektakl zostanie w waszych sercach, a rozum będzie go długo wspominał.

O tym, jak nasi bohaterowie radzą sobie z żywiołem wiatru, dowiecie się podczas naszego pokazu.

Warsztaty M. Rosteckiej, 27.03.23, Justyna Żądło, fot. Natalia Kabanow

Obsada:

Pola Burczyk

Anna Chwastyk

Eryka Inez

Paulina Kozioł

Barbara Krupa

Dominika Strzała

Marta Tomaszek

Lesław Zamaro

Jakub Naglicki

Irka Wypych, fot. Natalia Kabanow

Pokaz odbędzie się 26 kwietnia o godz. 19 w Studiu na Grobli Instytutu im. Jerzego Grotowskiego (ul. Na Grobli 30/32).

informacja prasowa

Premiera w Pantomimie. Małgorzata Wdowik reżyseruje "Niepokój przychodzi o zmierzchu"

We Wrocławskim Teatrze Pantomimy trwają próby do premiery przedstawienia w reżyserii Małgorzaty Wdowik: „Niepokój przychodzi o zmierzchu”. Spektakl powstaje na kanwie powieści Marieke Lucasa Rijnevelda, nagrodzonej Międzynarodową Nagrodą Bookera. Autorem adaptacji jest Robert Bolesto, scenarzysta m.in. "Córek dancingu" czy "Ostatniej rodziny”.

Przedstawienie na podstawie książki Marieke Lucasa Rijnevelda Niepokój przychodzi o zmierzchu jest wizualną opowieścią o doświadczeniu starty oraz o jej odkładaniu się w ciele i w wyobraźni; o próbie skonfrontowania się z tragedią, która więzi 10-letnią bohaterkę i jej bliskich w świecie pogrążonym w żałobie; o potrzebie odnalezienia sensu w śmierci. To także historia o dojrzewaniu i o końcu dzieciństwa. 

Świat, w którym panuje wieczna zima i przenikający chłód, pełny jest magicznego myślenia, zaklęć i modlitw. Widzimy go oczami małej dziewczynki wchodzącej w czas dorastania. Jest ona zarówno obserwatorką biegu wydarzeń, narratorką, jak i kreatorką fantazji - przechowuje wspomnienie tragedii, mierzy się z poczuciem winy i odpowiedzialności za rodziców, zmaga się z ukłuciami pustki. 

Plastyczność świata widzianego z perspektywy dziecka i dziecięca wyobraźnia opisana w książce pozwalają na tworzenie, z zapisanych w niej doświadczeń, obrazów. Obrazy te stają się samodzielnymi mikrohistoriami. Niepokojąca codzienność, z której reżyserka buduje wizualność przedstawienia, składa się także z obserwacji więzi pomiędzy ludźmi, a zwierzętami. Przez ten pryzmat możemy lepiej przyjrzeć się relacjom rodzinnym - rodzinie, która żyje obok siebie, a nie ze sobą.

Premiera:
3 MARCA 2023
Centrum Sztuk Performatywnych | PIEKARNIA

informacja prasowa

103. rocznica urodzin Tomaszewskiego - podziel się wspomnieniem!

W niedzielę, 20 listopada, przypada 103-cia rocznica urodzin Henryka Tomaszewskiego – mima, reżysera, reformatora teatru, twórcy teatru ruchu, założyciela Wrocławskiego Teatru Pantomimy. 

Henryk Tomaszewski, fot. Jan Bortkiewicz

Z tej okazji wspominamy mistrza i serdecznie zapraszamy każdego, kto chciałby podzielić się swoim wspomnieniem, anegdotą, historią związaną z Tomaszewskim i jego sztuką. 

Wspomnienia będziemy zbierać w niedzielę, 20 listopada – dniu, w którym Henryk Tomaszewski obchodziłby swoje 103. urodziny – w siedzibie Wrocławskiego Teatru Pantomimy (al. Dębowa 16), od godziny 10 do 18. Efektem rozmów będzie kolejny odcinek podcastu WTP „Pantomima porusza: Tematy”.

Każdy, kto nas odwiedzi i podzieli się swoją opowieścią o spotkaniu z reżyserem i początkach Wrocławskiego Teatru Pantomimy, otrzyma w podziękowaniu książkę „Teatr swój widzę kuliście" wydaną z okazji 60-lecia WTP. 

Zapraszamy!

informacja prasowa

Mickiewicz pantomimicznie: "Ballady i romanse" we Wrocławskim Teatrze Pantomimy /recenzja spektaklu/

Spektakl "Ballad i romansów" korzysta z tekstów Adama Mickiewicza w sposób charakterystyczny dla języka teatru pantomimy, poszerzającym sferę znaczeń i interpretacji o współczesne konteksty. Na szczególną pochwałę zasługują  – jak zawsze  – znakomici aktorzy tego teatru, którzy nie boją się wyzwań i dla których opór materii nie istnieje - brawo!

"Ballady i romanse" we Wrocławskim Teatrze Pantomimy,
fot. Natalia Kabanow

20 października odbyła się we Wrocławskim Teatrze Pantomimy premiera nowego spektaklu: "Ballad i romansów". Mogliśmy obejrzeć rodzaj tryptyku, podobnie jak  zaprezentowany przed laty "Osąd". I tym razem mieliśmy do czynienia z różnymi stylistykami, pomimo że wspólnym mianownikiem były romantyczne ballady. 

"Romantyczność" wyreżyserował Piotr Soroka, balladę "Świteź" opowiedziała językiem pantomimy  Zdenka Pszczołowska, natomiast "Lilije" zinterpretował teatralnie Błażej Peszek. Ważnym komponentem przedstawień była muzyka pary artystów: Magdy Pasierskiej i Szymona Tomczyka. Wszystkie te inscenizacje były autorskimi wersjami Mickiewiczowskich ballad i dawały możliwości  odczytania znanych tekstów w zupełnie nowej perspektywie.

"Romantyczność" - Eros i Tanatos

Agnieszka Dziewa w balladzie "Romantyczność" w reż. Piotra Soroki,
fot. Natalia Kabanow

Pierwsza inscenizacja nawiązywała do poetyki snu. Spotkanie dwojga kochanków odbywa się w tej właśnie konwencji. Szalonej dziewczynie Karusi  – głównej bohaterce ballady (znakomita Agnieszka Dziewa)  – pojawia się we śnie jej nieżyjący ukochany – Jaś (Eloy Moreno Gallego). Gawiedzią jesteśmy poniekąd my – widzowie, zamiast miasteczka – przestrzeń teatru. Kochanek jest zjawą, jednakże zjawą zmysłową, co pozwala sądzić, że dla Karusi ciągle jest obiektem pożądania, nie myśli o nim jak o zmarłym, przeciwnie. W tej części spektaklu dominuje taniec i muzyka (śpiew), tworząc opowieść o miłości, która nie zna granic – jest mocniejsza od śmierci. Eros i Tanatos. Cały dyskurs światopoglądowy "Romantyczności" zostaje wprawdzie pominięty, ale to, co najistotniejsze: miłość (owo "czucie", o którym pisze Mickiewicz) jako narzędzie poznania (siebie, świata) – pozostaje. Podobnie jak sen, będący jednym z ulubionych romantycznych tematów. 

Agnieszka Dziewa i  Eloy Moreno Gallego w "Romantyczności"
w reż. Piotra Soroki, fot. Natalia Kabanow

"Romantyczność" uwodzi poza wszystkim użytymi środkami artystycznymi: ruchem scenicznym – jego plastyką, rytmem, a także kostiumem, który zmieniając się, także "opowiada" (od obfitej sukni po nagość). Piotr Soroka, którego pamiętamy z zabawnej pantomimy "Macht mir Spaβ" okazał się również twórczym i wrażliwym interpretatorem romantycznego tekstu.

"Świtezianka" – wojna i pokój

"Świtezianka" w reż. Zdenki Pszczołowskiej, fot. Natalia Kabanow

Bardzo interesująca pod względem rozwiązań scenicznych okazała się także ballada "Świtezianka". Chciałabym wyrazić słowa uznania dla autorki scenografii i kostiumów – Anny Oramus. Wyobrażenie jeziora jako "osobnego świata" może także symbolizować życie "pod kloszem", a więc spokojne, stabilne... do czasu. Jak pamiętamy, ballada opowiada historię jeziora Świteź, znajdującego się w pobliżu Tuhanowicz, gdzie młody Adam Mickiewicz bywał u swego przyjaciela i gdzie zakochał się w Maryli Wereszczakównie. Poeta przytacza w balladzie legendę związaną z jeziorem, a ściślej: z jego powstaniem Otóż w zamierzchłych czasach w jego miejscu znajdował się dwór książęcy. Jego mieszkańcy żyli spokojnie, dopóki książę wraz z wojskiem nie wyruszył bronić stolicy przed wojskami cara. Pod jego nieobecność gród zaatakowali Rusini, a bezbronne kobiety i starcy jęli się modlić o ratunek, będąc gotowi  na śmierć, by uniknąć hańbiącej śmierci i gwałtów. Bóg wysłuchał modlitw i zamienił gród w jezioro, a "car i ruska zgraja" zostali ukarani śmiercią. Od tej pory jezioro stało się miejscem, w którym straszy i dopiero potomkowi Tuhanowicza udało się tę zagadkę rozwikłać, dzięki opowieści nimfy wodnej, wyłowionej z jeziora. 

Sandra Kromer-Gorzelewska jako mieszkanka Tuhanowicz,
fot. Natalia Kabanow

Cała ta skomplikowana historia została przełożona na język pantomimy w sposób pięknie prosty. Mieszkańcy owego odrębnego świata próbują wyjść poza jego ograniczone ramy, ale – mimo udanych prób – powracają, gdyż są tam bezpieczni. Świat zewnętrzy wkracza jednak brutalnie, burząc ów spokój. Ostrzega przed nim grany przez Jana Kochanowskiego (w sposób szczególny zapamiętałam jego rolę Poety w „Café Panique”) - żołnierz armii carskiej Jerzy Iwan (wątek w balladzie nieobecny, postać przywodzi na myśl kapitana Rykowa z "Pana Tadeusza"). O tym, że nadciąga wojna, dowiadujemy się z pieśni (Magdy Pasierskiej). Przyznam, że ta ballada miała najbliższe konotacje z naszą współczesnością, gdy za naszą wschodnią granicą znowu pojawiła się "ruska zgraja"... Tak czy owak  ta część widowiska była znakomita choreograficznie, a także plastycznie i podobała mi się najbardziej.

"Lilije", czyli zbrodnia i kara

Izabela Cześniewicz w balladzie "Lilije" w reż. Błażeja Peszka,
fot. Natalia Kabanow

W inscenizacji tej ballady reżyser, Błażej Peszek, w największym stopniu posłużył się tekstem ballady Mickiewicza, opowiadającym o niewiernej żonie, która zabiła męża powracającego z wyprawy wojennej. Jest to w moim odczuciu jakiś akt niewiary, że historię można opowiedzieć wyłącznie językiem pantomimy... 

Główna bohaterka, zagrana przez Izabelę Cześniewicz, pamiętną Zuzannę z przedstawienia Leszka Mądzika "Zuzanna i starcy", gra swoją postać w takiej konwencji, którą można by określić słowami Marii Janion jako "gorączkę romantyczną". Jednocześnie zaś  – ubrana w złotą suknię o współczesnym kroju  – nie sprawia wrażenia postaci romantycznej. Równie dobrze mogłaby być współczesną morderczynią, która ze strachu przed konsekwencjami swej zdrady  – zabija. To wrażenie "uwspółcześnienia" tekstu ballady dają również dwaj bracia zmarłego, grani przez znakomitych mimów: Artura Borkowskiego (pamiętnego Dyrygenta i Lekarza z „Café Panique”) oraz Mariusza Sikorskiego (kapitalna rola.Mężczyzny w tym samym spektaklu!). Choreografia i światło w tym przedstawieniu przywodzą na myśl filmy grozy, co zresztą dobrze oddaje powyższe zdjęcie. 

Spektakl "Ballad i romansów" korzysta z tekstów Adama Mickiewicza w sposób charakterystyczny dla języka teatru pantomimy, poszerzającym sferę znaczeń i interpretacji o współczesne konteksty. Na szczególną pochwałę zasługują  – jak zawsze  – znakomici aktorzy tego teatru, którzy nie boją się wyzwań i dla których opór materii nie istnieje - brawo!

Premiera spektaklu plenerowego we Wrocławskim Teatrze Pantomimy /zdjęcia/

25 lutego o 18:00 na teatralnym podwórku Wrocławskiego Teatru Pantomimy odbędzie się premiera spektaklu „Królowa. Baśń podwórkowa”. Przedstawienie, wyreżyserowane przez Artura Borkowskiego, powstało na motywach „Królowej Śniegu” H. Ch. Andersena i jest propozycją familijną.

„Królowa. Baśń podwórkowa” to historia o przyjaźni trwalszej niż najstarsze lodowce świata, o przyjaźni cieplejszej niż Słońce.

Klasyczny motyw podróży, realizujący się w podążaniu Gerdy za porwanym przez Królową Śniegu Kajem, jest pretekstem do ukazania ciepłego i walecznego serca głównej bohaterki.  

Siła Gerdy, jej samozaparcie, narastająca z każdym krokiem odwaga, pokazują, że każdy z nas – mały, czy duży – ma w sobie niezwykłe pokłady siły umożliwiające podjęcie walki o to, na czym nam naprawdę zależy.

Królowa Śniegu. Baśń podwórkowa, fot. materiały prasowe

scenariusz i reżyseria: Artur Borkowski

dramaturgia: Agnieszka Charkot

kostiumy: Adam Królikowski

asystentka kostiumografa: Joanna Parniewska

kostium Bałwanka: Artur Mazur

muzyka: Szymon Tomczyk

reżyseria światła i wizualizacje: Bogumił Palewicz

Królowa Śniegu. Baśń podwórkowa, fot. materiały prasowe

obsada:

Królowa Śniegu – Izabela Cześniewicz

Kaj – Agnieszka Dziewa

Gerda – Agnieszka Charkot

Babcia – Anna Nabiałkowska

Dzieci – Artur Borkowski, Anatoliy Ivanov, Zbigniew Koźmiński, Paula Krawczyk-Ivanov, Krzysztof Szczepańczyk

Bałwanek – Mariusz Sikorski

Sopelkowy Balecik – Artur Borkowski, Anatoliy Ivanov, Zbigniew Koźmiński, Krzysztof Szczepańczyk

Kwiatowa wróżka – Krzysztof Szczepańczyk

Dzieci kwiaty – Artur Borkowski, Agnieszka Dziewa, Anatoliy Ivanov

Złoty Król – Zbigniew Koźmiński

Złota Królowa – Paula Krawczyk-Ivanov

Zbójcy – Agnieszka Dziewa, Artur Borkowski, Anatoliy Ivanov, Krzysztof Szczepańczyk

Jeleń – Zbigniew Koźmiński

Królowa Śniegu. Baśń podwórkowa, fot. materiały prasowe

Premiera: 25 lutego o 18:00, podwórko Wrocławskiego Teatru Pantomimy przy al. Dębowej 16.

Kolejne spektakle: 26, 27, 28 lutego o 18:00.

Czas trwania spektaklu: 40 minut

informacja prasowa

"Los Mimos" otworzy nowy sezon we Wrocławskim Teatrze Pantomimy

W najbliższy piątek i sobotę (4. i 5. września) w Ogrodzie - scenie letniej Wrocławskiego Teatru Pantomimy odbędzie się premiera przedstawienia „Los Mimos” w reżyserii Leszka Bzdyla.

Monika Rostecka i Zbigniew Koźmiński w scenie z próby spektaklu Los Mimos, reż. Leszek Bzdyl,
fot. Natalia Kabanow

Nowy sezon teatralny we Wrocławskim Teatrze Pantomimy otworzy przedstawienie „Los Mimos”, które jest zbiorową kreacją zespołu aktorskiego pod opieką artystyczną Leszka Bzdyla, dyrektora artystycznego wrocławskiej Pantomimy. Twórcy „Los Mimos” przygotowali widowisko na wskroś współczesne, nawiązujące do tradycji barokowego teatru popularnego, z którego wywodzi się europejska pantomima. Przywołując klasyczne rozwiązania mimicznej improwizacji z ducha dell’arte i arlekinady, mimowie pragną bawić, zaskakiwać, wywracać do góry nogami realistyczne pojmowanie rzeczywistości.

Agnieszka Charkot i Artur Borkowski w scenie z próby spektaklu Los Mimos, reż. Leszek Bzdylfot. Natalia Kabanow

Roślinność ogrodu wrocławskiej pantomimy i fasada budynku - siedziby WTP tworzą w „Los Mimos” naturalną scenografią. Ogród staje się dla mieszkańców przestrzenią spełnienia, udręki, dojrzewania i odchodzenia. Z domu, otwartego w końcu po zakończeniu epidemii, wychodzą jego mieszkańcy. Rodzina Barona i Baronowej, ich goście oraz służba uwikłani są w szereg intryg i nie do końca oczywistych relacji.

Proces powstawania „Los Mimos” można było obserwować w mediach społecznościowych teatru. Cotygodniowe relacje z prób dostępne są również na stronie teatru www.pantomima.wroc.pl.

Agnieszka Kulińska i Jan Kochanowski w scenie z próby spektaklu Los Mimos, reż. Leszek Bzdylfot. Natalia Kabanow

Premiera – 4. i 5. września 2020 r. w Ogrodzie - scenie letniej przy siedzibie Wrocławskiego Teatru Pantomimy na alei Dębowej 16. Bilety online (30 zł/ normalny, 20 zł/ulgowy) dostępne na stronie teatru w zakładce „repertuar”.


Premierę przedstawienia „Los Mimos” dofinansowano ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach programu „Kultura - Interwencje 2020”.

informacja prasowa

"Mikrokosmos" Wrocławskiego Teatru Pantomimy online!

"Mikrokosmos" w reżyserii Konrada Dworakowskiego to kolejne przedstawienie, które Wrocławski Teatr Pantomimy zagra zgodnie z planem, z tą różnicą, że z najmłodszą i nieco starszą publicznością spotyka się przed monitorami. 

Mikrokosmos, reż. Konrad Dworakowski

Wrocławska Pantomima zaprasza na rejestrację spektaklu „Mikrokosmos”, który udostępniony będzie online na kanale YouTube PantomimaWroc.

Nagranie  dostępne będzie 22 kwietnia od godz. 10:00 do 15:00. Link do rejestracji przedstawienia udostępniony będzie na www.pantomima.wroc.pl oraz na kanałach społecznościowych teatru.

7 października 2013 roku, Telewizja Polska wspólnie z Narodowym Instytutem Audiowizualnym (NINA) w ramach Internetowego Teatru TVP dla Szkół, przeprowadziły kodowaną transmisję przedstawienia pantomimy pt. „Mikrokosmos”. Wtedy transmisję zobaczyło 30 tysięcy uczniów z prawie 400 szkół w całej Polsce, a 22 kwietnia rejestracja tego przedstawienia dostępna będzie dla wszystkich zainteresowanych.


„Mikrokosmos”
na motywach "Calineczki" Hansa Christiana Andersena

Reżyseria: Konrad Dworakowski
Scenografia: Maria Balcerek
Muzyka: Piotr Klimek
Reżyseria świateł: Barry
Wizualizacje: Michał Zielony
Obsada: Monika Rostecka, Agnieszka Charkot, Izabela Cześniewicz, Agnieszka Dziewa, Agnieszka Kulińska, Aneta Piorun, Artur Borkowski, Mateusz Kowalski, Mariusz Sikorski, Robert Wieczorek, Krzysztof Szczepańczyk

Obsługa techniczna przedstawienia pod kierownictwem Krzysztofa Kowalskiego


Czas trwania: 75 minut (bez przerwy)

Recenzję spektaklu znajdziecie TUTAJ.

Wywiad z reżyserem - TUTAJ i TUTAJ.

"Mikrokosmos"/"Microcosm" Wrocławski Teatr Pantomimy

informacja prasowa

100. rocznica urodzin Henryka Tomaszewskiego

20 listopada przypada 100. rocznica urodzin Henryka Tomaszewskiego - reżysera, choreografa, mima, twórcy Wrocławskiego Teatru Pantomimy, uznawanego za reformatora polskiego i światowego teatru XX wieku i ojca teatru ruchu w Polsce. 

Henryk-Tomaszewski, fot. Monique-Jacot

Henryk Tomaszewski urodził się 20 XI 1919 r. w Poznaniu. W roku 1945 zapisał się w Krakowie do Studia Dramatycznego Iwo Galla, uczył się także tańca na prywatnych lekcjach. W latach 1946-47 współpracował z Polskim Teatrem Akademickim przygotowując scenki pantomimiczne i oprawy choreograficzne.
Od 1946 do 1947 r. uczył się i tańczył w Baletach Polskich Feliksa Parnella. W 1949 r. zaangażował się do baletu Opery Wrocławskiej, do 1959 r. zatańczył i wykreował 11 ról, kreacjami okrzyknięto Pawia („Paw i dziewczyna”), Li Szan Fu („Czerwony mak”), Diabła („Pan Twardowski”), podkreślano dramatyczny rys postaci i nowatorskie środki artystyczne.
W maju 1955 r. na Międzynarodowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Warszawie otrzymał srebrny medal za etiudę mimiczną „Wirtuoz”. Wpłynęło to na powstanie w 1956 r. najpierw Studia, a od 1959 r. Wrocławskiego Teatru Pantomimy.

Premiera I Programu odbyła się 4 XI 1956 r. Od początku Henryk Tomaszewski konsekwentnie budował styl wyjątkowego w światowej kulturze zjawiska – zespołowego teatru pantomimy. Odszedł od francuskiej tradycji mimu czystego, prowadził wielokierunkowe poszukiwania formalne, penetrował szerokie obszary literatury, mitów i kultury czyniąc z nich kanwę swoich spektakli, znaczącą rolę powierzał oprawie plastycznej i muzyce. Od początku współpracował z najwybitniejszymi polskimi scenografami (J. Przeradzka, Z. de Ines, K. Wiśniak, F. Starowieyski, A. Majewski, W. Wigura).W centrum swojej wizji artystycznej którą nazwał „teatrem kulistym” postawił człowieka i twórcze możliwości ruchu.

Henryk Tomaszewski, fot. Edward Hatrwig

Do 1962 r. występował na scenie, jego interpretacje Akakiusza w „Płaszczu”, tytułowego Woyzecka, czy Figurkę Śmierci ze „Strzelnicy” wpisały się na trwale do historii teatru. Henryk Tomaszewski przygotował w swoim teatrze XXIV Programy, od X – „Odejścia Fausta” były to pełnospektaklowe widowiska.Jako pierwszy w Polsce rozpoczął kształcenie mimów, którzy po ukończeniu Studium przy WTP uzyskiwali status profesjonalnego aktora-mima. Wielokrotnie opracowywał choreografię w spektaklach dramatycznych i operowych.Od 1967 r. pracował w teatrach dramatycznych jako reżyser, nadając przedstawieniom oryginalną wartość poprzez szukanie w geście i ruchu źródeł słowa i wydobywaniu z aktorów nieoczekiwanych możliwości.

W recenzjach z jego spektakli często padało określenie arcydzieło. Jego realizacja „Gry w zabijanego” E. Ionesco w Teatrze Polskim we Wrocławiu uznana została za dzieło kongenialne. Jako twórca ruchu scenicznego współpracował m.in. z Konradem Swinarskim, Stanisławem Igarem, Piotrem Paradowskim i Aleksandrem Bardini. Jako reżyser pracował  w teatrach dramatycznych i muzycznych w Polsce (m.in.: Teatr Polski w Poznaniu, Teatr Stary w Krakowie, Teatr Narodowy w Warszawie, Opera Śląska w Bytomiu, Teatr im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie), a także poza granicami kraju, m. in. w Szwecji, Norwegii, RFN. Kilkakrotnie przenosił swoje inscenizacje z WTP do teatrów w Amsterdamie, Oslo, Kopenhadze. Jako choreograf i inscenizator pracował w polskich, duńskich i niemieckich teatrach operowych.

Henryk Tomaszewski, fot. z archiwum WTP

Szczególnie cenił sobie dwie swoje realizacje: przygotowane z Konradem Swinarskim w mediolańskiej La Scali „Menady” Hansa Wernera Henze i „Dienstag aus Licht” Carlheinza Stockhausena w Operze w Lipsku.

Tomaszewski był także znanym kolekcjonerem. W listopadzie 1994 r. otwarto w Karpaczu Miejskie Muzeum Zabawek ze zbiorów Henryka Tomaszewskiego prezentujące kolekcję gromadzoną od 1967 r. a obejmującą zabawki pochodzące od XVII do XX w.
Henryk Tomaszewski zmarł 23 IX 2001 roku w Kowarach, pochowany został na zabytkowym cmentarzu przy świątyni Wang w Karpaczu.

informacja prasowa

Konrad Dworakowski: Twórca teatralnych kosmosów /wywiad/

Z Konradem Dworakowskim, reżyserem teatralnym, dyrektorem Teatru PINOKIO w Łodzi – o najnowszej premierze Wrocławskiego Teatru Pantomimy, twórczym odczytaniu baśni Andersena i o roli teatru dla dzieci.

Konrad Dworakowski, prasowe

Barbara Lekarczyk-Cisek: Przygotowuje Pan kolejną premierę baśni Jana Christiana Andersena – tym razem na podstawie ”Małej syrenki”. Przypadek to czy głębokie przywiązanie do duńskiego pisarza?

Konrad Dworakowski: Nie jest to może głębokie przywiązanie, ale Andersen się do mnie rzeczywiście jakoś ”przykleił”, ponieważ na różne sposoby prowokuje do rozmowy. Jednak za każdym razem sięgam po jego teksty z zupełnie innego powodu. Czasami jest to absolutna niezgoda na takiego bohatera, jakiego proponuje, na to, w jakich sytuacjach go stawia i jaki komunikat wysyła czytelnikowi. Tak było przy ”Mikrokosmosie”, który powstał na podstawie tekstu ”Calineczki”. Podjąłem  wówczas próbę zmiany wizerunku głównej postaci, ponieważ wierzę w silnych dziecięcych bohaterów, którzy mają bogate wnętrze i ciągle czegoś poszukują, doświadczając zarazem świata. Andersen tymczasem zaproponował bohatera – popychadło. ”Mikrokosmos” był reakcją na to – próbą przemienienia go.

”Małą syrenkę” wybrałem z innego powodu. Bohaterka jest niezwykle wrażliwa i przez to bardzo bogata wewnętrznie. Jej świat podporządkowany jest najlepszym, najszlachetniejszym emocjom. Podejmuje ryzyko w imię wartości, które tworzą wprawdzie dramat tej postaci, ale jednocześnie wpływają znacząco na świat, w którym bohaterka się pojawia. Postać ta pozostawia po sobie ważne pytania, które musimy sobie postawić, także jako ludzie dorośli. To są pytania o miłość, o poświęcenie – o to, czy warto dla miłości zaryzykować wszystko…

”Mała syrenka” ma bardzo smutne zakończenie…

Tak, ale jest to smutek, na którym trzeba coś zbudować. Wprawdzie historia syrenki ma dramatyczne zakończenie, ale nie jest ono tym, do którego zmierza bohaterka. Z punktu widzenia świata ta kropla w morzu, która po niej zostaje, ma ogromne znaczenie – stanowi przeciwwagę i sprawia, że musimy o tym rozmawiać.

W spektaklu zderzamy ze sobą dwa światy: podwodny, który ze swoją grozą i potęgą  jest  harmonijny i piękny i który pozostaje w opozycji do świata ludzi - karykaturalnego w stosunku do tej pierwotnej harmonii.  Kiedy syrenka pojawia się w ludzkim świecie, przełamuje panujące w nim gry i konwencje. Wprawdzie dla niej kończy się to dramatycznie, ale dla tego ludzkiego świata jest komunikatem, że istnieje prawda, o której zapominamy.

Czym różni się Pańskie przedstawienie od pierwowzoru?

Andersen eksponuje pewne wątki, których my nie podejmujemy. Baśniowa syrenka dąży do nieśmiertelności – musi się zakochać, aby otrzymać nieśmiertelną duszę. Dla mnie cały sens nieśmiertelności zawiera się w miłości i na tym się koncentrujemy. Jest to zresztą bardzo pociągające u Andersena, że można go czytać, mimo jego konkretnych sugestii. Dzięki takiemu zakończeniu możemy też mówić o świecie, który jest bardziej złożony, a nie uproszczony. W życiu doświadczamy przecież zawodów i cierpienia, a także dramatów.

W ”Mikrokosmosie” spektakl niosła piękna muzyka Amadeusza Mozarta, a także kompozycje Piotra Klimka. A jak będzie tym razem?

Tym razem muzykę do spektaklu skomponował Tomasz Krzyżanowski i pełni ona zupełnie inną funkcję. Poprzednia historia nie miała tak wyrazistej fabuły, więc zdecydowaliśmy się na formułę przypominającą nieco etiudę. W obecnym przedstawieniu fabuła jest silnie zarysowana, a ponadto muzyka oddaje także wewnętrzne przeżycia bohaterki. Dlatego chcieliśmy, aby muzyka była bardziej jednorodna i opowiadała o dwóch różnych światach, będących jednakże swoim lustrzanym odbiciem. W ten sposób muzyka buduje atmosferę pewnej ciągłości, a poza tym możemy z jej pomocą opowiadać zdarzenia w świecie, który znacząco się zmienia. 

”Hydrokosmos”, ”Mikrokosmos”… Tytuły te sprawiają wrażenie, że – podobnie jak to było z filmami ”Mikrokosmos” i „”Makrokosmos” – odnoszą się świadomie do pewnej wspólnej rzeczywistości…

Ta zabawa słowem jest  próbą pokazania, że próbujemy kontynuować pewne doświadczenia i odkrywać nowe rzeczy. Poza tym w historiach dla dzieci, które realizuję na scenie, zawsze usiłuję szukać jakiegoś kosmosu – przestrzeni, która swoją metaforyką jest w stanie odnieść się do naszej rzeczywistości. Możemy na pewnym modelu wszechświata, stworzonym w teatrze, opowiadać o człowieku, odwołując się do jego wrażliwości i wyobraźni. Wierzę, że teatr, który robimy, trafia do całych rodzin i w rezultacie daje rodzicom i dzieciom sposobność rozmowy, że wręcz prowokuje, żeby zapytać o to, co wspólnie przeżywamy. Mam nadzieję, że ”Hydrokosmos” również stanie się pretekstem do takiej rozmowy. Język spektaklu jest językiem metafory, bardzo pojemnym. Możemy też odnieść się po spektaklu do własnych przeżyć…

Dziękuję za rozmowę.

Wywiad ukazał się pierwotnie na portalu Kulturaonline.