Ostatnia Wieczerza – performans w Teatrze im.W. Horzycy

Teatr im. Wilama Horzycy zaprasza na performans zatytułowany "Ostatnia Wieczerza". 
Performans jest przedsięwzięciem w ramach projektu malarza i scenografa Jerzego Murawskiego pod tytułem „Dziennik Podróży z Ostatnią Wieczerzą”. Kostiumy wykorzystane na scenie będą pochodziły z rozwijanej przez artystę w ostatnich latach instalacji poświęconej żywemu obrazowi Ostatniej Wieczerzy. Performans przygotował Paweł Paszta.

W tym roku mija dokładnie 500 lat od śmierci wielkiego humanisty Leonarda da Vinci. W zadumie Wielkiego Tygodnia poddajmy się kontemplacji obrazu Ostatniej Wieczerzy. Podążając za historią biblijną, a także za motywem pożegnania w kulturze i sztuce, przygotowaliśmy wyjątkowy performans. W Wielki Czwartek aktorzy Teatru Horzycy od 16:00 do 19:00 na proscenium dużej sceny będą prowadzić działania zapętlone przez 3 godziny. Performans przygotował Paweł Paszta.

Performans jest przedsięwzięciem w ramach projektu malarza i scenografa Jerzego Murawskiego pod tytułem „Dziennik Podróży z Ostatnią Wieczerzą”. Kostiumy wykorzystane na scenie będą pochodziły z rozwijanej przez artystę w ostatnich latach instalacji poświęconej żywemu obrazowi Ostatniej Wieczerzy.

- Ideą projektu jest teatralny namysł nad obrazem Leonarda da Vinci, a także nad szeroko pojętym tematem Ostatniej Wieczerzy – mówi Paweł Paszta, reżyser performansu i dyrektor ds. artystycznych Teatru Horzycy. Nasze myśli krążą wokół pożegnania, zdrady, chleba i ciała... Myślimy również o zespole artystów, pytając apostolski wymiar sztuki w dzisiejszym świecie. Pytamy ponadto o autorytet, o rolę mistrza. Aktorzy będą przez trzy godziny wykonywać zapętlone działania według wcześniej przygotowanego schematu, improwizując na zadane tematy. Ważną częścią plastyczną tego działania są kostiumy przygotowane przez Jerzego Michała Murawskiego, ciężkie nasycone farbą płótna, w których aktorzy niemalże stają się częścią malowidła.

„Było to przed Świętem Paschy. Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina (…), umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował. W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty, (…) aby go wydać, wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany…” J13, 1-5 (Biblia Tysiąclecia)

reżyseria: Paweł Paszta
scenografia i kostiumy: Jerzy Michał Murawski
Wystąpią aktorzy i aktorki z Teatru Horzycy.

Wstęp: 1zł

Ostatnia Wieczerza na miniaturach średniowiecznych

Ostatnia Wieczerza, Antyfonarz, kodeks pergaminowo-papierowy pisany w języku łacińskim,
XIV w. , część papierowa XVIII-wieczna, ZNiO

Ostatnia Wieczerza była posiłkiem paschalnym, przygotowanym – zgodnie tradycją żydowską – na pamiątkę uwolnienia z niewoli egipskiej, a zarazem  ustanowieniem nowego rytu. Tym razem bowiem barankiem paschalnym będzie Chrystus.  Jej opis znajdziemy we wszystkich ewangeliach. U Mateusza, do którego nawiązuje grafika de Vosa, pokazany jest moment ujawnienia zdrajcy, podobnie jak na słynnym fresku Leonarda da Vinci. Jest to moment bardzo dramatyczny. Nie wszyscy biesiadnicy rozumieją, co mówi Judasz, ale wszyscy są poruszeni faktem, że ktoś zdradził. Nie zauważają nawet, że Judasz odchodzi od stołu trzymając w ręce sakiewkę z pieniędzmi.

Temat Ostatniej Wieczerzy jest jedyną miniaturą w Antyfonarzu -  kodeksie pergaminowo-papierowy pisany w języku łacińskim, z lat 1397 i 1743. Miniatura pochodzi z najstarszej, XIV-wiecznej części. Antyfonarz  zawiera nuty i teksty pieśni kościelnych. Napisany jest minuskułą gotycką przez brata Marcina na polecenie Henryka z Greuenbergu (Gryfów Śląski). Inicjały z XIV w. wykonane zostały barwą czerwoną, niebieską, czarną i złotem.  

Ostatnia Wieczerza, Antyfonarz

Na miniaturze Chrystus i apostołowie zgromadzeni są wokół okrągłego stołu, którego środkową część wypełnia talerz z rybą, ponadto  zaś widzimy okrągły, przypominający hostię chleb. Obydwa te symbole nawiązują do rozmnożenia chleba i ryb przez Chrystusa. Ryba jest ponadto symbolem św. Piotra, bywała także we wczesnym chrześcijaństwie symbolem chrztu. Często wskazywano też na greckie słowo ICHTHYS („ryba”) jako na akronim, który można odczytać jako „Jezus Chrystus, Boży Syn, Zbawiciel”. 

Ubrany w ciemnoniebieską szatę Chrystus siedzi w górnej części stołu, z Janem – umiłowanym uczniem. Zarówno Chrystus, jak i apostołowie mają nimby wokół głowy, widoczne są też ich twarze. Jedynym odwróconym i bez aureoli jest – jak się domyślamy – Judasz Iskariota.  Miniatura otoczona jest piękną dekoracją kwiatową, wśród której widoczna jest postać mnicha, z napisem: „Fr   offert” (Ofiarowuje brat?)