Premiera spektaklu "MATEI BRUNUL" w reżyserii Jerzego Bielunasa i Anety Głuch-Klucznik we wrocławskim Teatrze Lalek /zapowiedź spektaklu/

8 listopada na scenie kameralnej Wrocławskiego Teatru Lalek odbędzie się premiera spektaklu MATEI BRUNUL w reżyserii Jerzego Bielunasa oraz Anety Głuch-Klucznik. Spektakl jest sceniczną adaptacją powieści rumuńskiego pisarza Luciana Dana Teodorovici pt. „Matei Brunul”. Książce przyznano w Rumunii najważniejsze nagrody i uznano za „Książkę Roku”.

Sceniczna adaptacja książki „Matei Brunul” (2011) rumuńskiego pisarza Luciana Dana Teodorovicia. Powieści przyznano w Rumunii wszelkie najważniejsze nagrody i uznano ją za „Książkę Roku”. Została przetłumaczona m.in. na język angielski, francuski, niemiecki, węgierski i polski. Ukazała się w Stanach Zjednoczonych oraz w wielu krajach Europy, wszędzie spotykając się z uznaniem. W 2015 roku utwór został nominowany do Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus i otrzymał Nagrodę Czytelników im. Natalii Gorbaniewskiej.

Akcja powieści rozgrywa się w Rumunii w czasach reżimu stalinowskiego. To dramatyczne studium niszczenia człowieka przez system totalitarny. 

Tytułowy bohater – rumuński marionetkarz włoskiego pochodzenia – zostaje niesłusznie oskarżony i trafia do stalinowskiego obozu pracy. Więziony w nieludzkich warunkach, poddawany torturom, traci pamięć. Po wyjściu na wolność, wciąż cierpiąc na amnezję, Brunul zaczyna pracować w Państwowym Teatrze Lalek. Świadkiem jego rozpaczy i samotności, słuchaczem i powiernikiem staje się marionetka o imieniu Bazylek. Brunul, nieświadomy paradoksalnych analogii między brutalną rzeczywistością a światem sztuki, zgłębia tajniki technik lalkarskich, ucząc się na pamięć fragmentów instrukcji:

 „Życie marionetki jest w rękach marionetkarza. Nigdy nie będziesz mógł poruszać lalką i sprawić, aby żyła tak, jak chcesz, jeżeli nie nauczysz się kontrolować dogłębnie jej duszy, niezależnie od miejsca, w którym się ona znajduje”*.

Po wyjściu z obozu Brunul jest tylko pozornie wolny. System nie opuszcza swej ofiary. Każda chwila życia lalkarza jest nadal nadzorowana. Staje się on dla reżimu poletkiem doświadczalnym. Agenci służb bezpieczeństwa poddają go „obróbce”, próbując uformować z niego nowego człowieka, który ma tworzyć „ziemski raj dla dobra ogółu”. Dzieło Luciana Dana Teodorovicia kreśli przerażającą wizję ubezwłasnowolnionego społeczeństwa, która jest niepokojąco aktualna.

Spektakl „Matei Brunul” jest poświęcony pamięci zmarłego przed rokiem profesora Wiesława Hejny – wieloletniego dyrektora Wrocławskiego Teatru Lalek, twórcy słynnej Małej Sceny dla Dorosłych, reżysera przełomowych przedstawień polskiego teatru lalek, w tym tzw. „tryptyku władzy” – trzech przedstawień Wrocławskiego Teatru Lalek, zrealizowanych na podstawie: „Procesu” Franza Kafki (1985), „Gyubala Wahazara” Witkacego (1987) oraz „Fausta” Johanna Wolfganga Goethego (1989). Wszystkie trzy spektakle podejmowały temat wpływu władzy na jednostkę.

*Lucian Dan Teodorovici, „Matei Brunul”, Wydawnictwo Amaltea, Oficyna Wydawnicza ATUT, Wrocław 2014, s. 18.
MATEI BRUNUL | premiera 8.11.2025 
Premiera spektaklu Jerzego Bielunasa i Anety Głuch-Klucznik na podstawie powieści Luciana Dana Teodorovicia 

Adaptacja powieści: Jerzy Bielunas 

Reżyseria: Jerzy Bielunas, Aneta Głuch-Klucznik

Reżyseria światła: Alicja Pietrucka

Scenografia: Mirosław Chudy

Kostiumy: Monika Luścińska, Elżbieta Terlikowska-Misiak

Marionetka: Maciej Luściński

Muzyka: Sambor Dudziński

Produkcja: Monika Luścińska, Wiktoria Palczewska

Występują: Sambor Dudziński (gościnnie), Aneta Głuch-Klucznik, Krzysztof Grębski, Sławomir Przepiórka, Piotr Starczak, Tomasz  Szczygielski (gościnnie), Marek Tatko

Spektakl na podstawie powieści Luciana Dana Teodorovicia pt. „Matei Brunul” w przekładzie Radosławy Janowskiej-Lascar (Wydawnictwo Amaltea, Oficyna Wydawnicza ATUT, Wrocław 2014).

Producent: Instytut im. Jerzego Grotowskiego

Partner: Wrocławski Teatr Lalek

8.11.2025, 19:00 - PREMIERA

9.11.2025, 18:00

Wrocławski Teatr Lalek (pl. Teatralny 4)

Czas trwania: 75 min

Bilety: 40/50 PLN, dostępne na stronie: https://bilety.teatrlalek.wroclaw.pl/

 

informacja prasowa

„SŁOJE DRZEWA” – spektakl Jerzego Bielunasa na podstawie wierszy i utworów Urszuli Kozioł /zapowiedź/

W dniach 3-5  października 2025 w Sali Teatru Laboratorium Instytutu Grotowskiego zostanie zaprezentowany spektakl na podstawie tekstów Urszuli Kozioł, w reżyserii Jerzego Bielunasa. Spektakl, w którym fragmenty prozy Urszuli Kozioł, wybrane jej wiersze oraz cytaty z esejów i felietonów składają się na literacki portret wybitnej poetki, od lat związanej z Wrocławiem. W przedstawieniu znalazły odzwierciedlenie najważniejsze w jej pisarstwie motywy, nazwane przez nią „kołami tematycznymi”.

„Dostrzegam teraz w tych wierszach napisanych na przestrzeni kilku dziesiątków lat” – pisała w „Stanach nieoczywistości” – „zarysowujące się (na kształt przerdzewiałych słojów w przekroju drzewa) koła tematyczne, które w coraz to innej perspektywie nawiązują promieniście do swego rdzenia i usiłują jeszcze inaczej mówić o tym samym, ujmowanym raz z tej, a raz z tamtej strony…”*. I dodawała, że pragnie mówić o człowieku: „wobec cywilizacji, techniki, wobec przyrody (…), wobec wojny, wobec drugiego człowieka, wobec pamięci, dziedzictwa, życia, miłości, śmierci, wobec własnego «ja», wobec czasu wreszcie, w którym owemu «ja» wypadło żyć”**.

Przez długie lata twórczość Urszuli Kozioł pełna była żywej dyskusji ze światem. We wstępie do tomu „Poezje wybrane (II)” autorka pisała: „Myślę, że większość zapisanych przeze mnie stron powstała z pilnej wewnętrznej potrzeby podzielenia się z kimś złymi przeczuciami, które mną owładnęły a które dotyczą losu ludzi i losu świata, (…) są też te zapisy próbą uprzytomnienia sobie i innym różnorakich zagrożeń, są wołaniem o opamiętanie się, nawet jeśli miałoby ono pozostać jedynie wołaniem na puszczy”***.

W ostatniej dekadzie w wierszach Urszuli Kozioł zaczyna dominować krąg rozważań o stracie ukochanego mężczyzny i przejmujący, wnikliwy zapis własnego przemijania, żegnania się z życiem.

W spektaklu „Słoje drzewa” zostały zaprezentowane te dwa nurty refleksji poetyckich: pierwszy – pełen pasji, obrazujący przemiany świata i rosnące wokół nas zagrożenia oraz ten późniejszy – wyciszony, pełen prostoty i pokory, w którym poetka żegna się ze światem.

* Urszula Kozioł, Wciąż o tym samym, [w:] Stany nieoczywistości, PIW, Warszawa 1999, s. 273–274.

** Tamże, s. 273–274.

*** Urszula Kozioł, Poezje wybrane (II) , Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1985, s. 5–6.

TWÓRCY

Reżyseria, scenariusz: Jerzy Bielunas

Muzyka: Sambor Dudziński

Scenografia: Mirosław Chudy

Występują: Wiktoria Glińska, Krystyna Krotoska, Agnieszka Kwietniewska, Halina Litwiniec

Jerzy Bielunas jest reżyserem teatralnym i telewizyjnym, profesorem wykładającym we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Zrealizował kilkadziesiąt spektakli teatralnych. W czasie studiów był związany z Teatrem „Kalambur” we Wrocławiu. Przez szereg lat współpracował z Przeglądem Piosenki Aktorskiej (PPA) we Wrocławiu. W ramach PPA zrealizował m.in. spektakl „Ballady Morderców” (1998) oparty na piosenkach zespołu Nick Cave and The Bad Seeds, a także koncert ,„Nick Cave i przyjaciele” (1999). Jest również twórcą widowisk telewizyjnych, m.in. koncertu galowego z okazji wejścia Polski do Unii Europejskiej (2004), koncertów z okazji rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego (2003, 2009, 2014), koncertu z okazji 25. rocznicy powstania NSZZ „Solidarność” ( 2005) czy koncertu poświęconego Markowi Grechucie – „Świat w obłokach” – prezentowanego na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (2006). Zrealizował również „Częstochowską Victorię” – plenerowe widowisko w ramach obchodów jubileuszu 350-lecia obrony Jasnej Góry, inscenizowane na wałach klasztoru (2005). We Wrocławiu przygotowywał koncerty z okazji wręczenia Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus (2008 i 2009) oraz Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius (2013, 2015, 2016). Na Międzynarodowym Festiwalu Mozartowskim „Mozartiana” w Gdańsku reżyserował widowiska: „Operowe fascynacje Chopina” (2010), „Fantazja na oliwskie organy” (2017) i „Muzyka nocy” (2022). Interesuje się też teatrem dla dzieci. Jego przedstawienia dla młodych widzów były wielokrotnie nagradzane. Członek ZAiKS-u. Tłumacz piosenek francuskich, autor sztuk teatralnych, scenariuszy i tekstów piosenek dla dzieci, m.in. utworów, które ukazały się na płycie „Małe WuWu”.

Mirosław Chudy jest ekspertem Galerii 66P i członkiem ciała doradczego tworzącego program miejsca. W latach 80. studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta) we Wrocławiu wraz z innymi przedstawicielami nurtu Nowej ekspresji, m.in. Wojciechem Urlichem, Mają Godlewską i Władysławem Zaporowskim. Był związany z pracownią Konrada Jarodzkiego. Jeszcze podczas studiów współtworzył legendarny Klub Linda. W 1987, tuż przed dyplomem, wyjechał do Aten, gdzie do 1990 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Atenach (ASFA) w pracowni firmowanej przez Jannisa Kounnellisa, jednego z czołowych przedstawicieli nurtu Arte Povera. W latach 1990–2007 mieszkał w Toronto i w Chicago. Obecnie mieszka i pracuje w Miami w USA, łącząc indywidualną praktykę artystyczną ze zleceniami na projekty wnętrz i oprawę wydarzeń.

Sambor Dudziński (właśc. Damian Dudziński–Dymek), ur. 3 czerwca 1974 w Bytomiu, jest artystą totalnym: performerem, multiinstrumentalistą, kompozytorem, autorem tekstów, wokalistą, aktorem, lalkarzem, wynalazcą i showmanem. Jego sceniczna działalność łączy teatr, muzykę i elementy transowego rytuału, tworząc unikalne widowiska live. Wielokrotnie występował za granicą, m.in. w USA, Japonii, Niemczech, Finlandii, Francji, Danii, Rosji, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, na Węgrzech i w Rumunii. Na scenie posługuje się kilkunastoma instrumentami, łącząc live looping i improwizację. Gra na instrumentach klawiszowych (piano elektryczne, rhodes, organy, key-bass, melodyka), dętych (saksofony, klarnety), perkusyjnych, a także na licznych instrumentach etnicznych (duduk, sopiłka, didgeridoo, drumle, kalimba, berimbao, lira korbowa, ligawki, flety). Jego wokal obejmuje szerokie spektrum stylistyk – od jazzu i belcanto po śpiew etniczny i eksperymentalny. Tworzy muzykę teatralną, filmową, współczesna i wokalną, a także w nurcie jazzu, bluesa, popu i progresywnego rocka.

Wiktoria Glińska studiuje na Wydziale Aktorskim we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. W 2024 roku otrzymała wyróżnienie w VI edycji konkursu Modjeska Calling, który jest organizowany przez Teatr Polski w Poznaniu. Absolwentka lubelskich szkół muzycznych: Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej I i II st. im. Karola Lipińskiego w klasie wiolonczeli oraz Szkoły Muzycznej II st. im. Tadeusza Szeligowskiego w klasie śpiewu operowego.

Agnieszka Kwietniewska jest aktorką. Ukończyła studia na Wydziale Aktorskim we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Laureatka wielu nagród aktorskich, m.in. wyróżnienia za najlepszą rolę żeńską na 4. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Boska Komedia za kreację w spektaklu „Joanna Szalona. Królowa” w reżyserii Wiktora Rubina oraz indywidualnej nagrody aktorskiej za rolę żeńską w przedstawieniu „Był sobie Andrzej, Andrzej, Andrzej i Andrzej” Pawła Demirskiego w reżyserii Moniki Strzępki (Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu) w finale 17. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Przez wiele lat związana z Teatrem Polskim we Wrocławiu, gdzie zadebiutowała w grudniu 2012 w przedstawieniu Moniki Strzępki pod tytułem „Courtney Love”. Obecnie związana z  Teatrem Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu i Teatrem Polskim w Podziemiu we Wrocławiu.

Krystyna Krotoska jest aktorką teatralną i filmową oraz pieśniarką. Już w czasie studiów związała się z wrocławskim Teatrem Kalambur, w którym występowała od 1969 do 1982 roku. W latach 1983–90 i 1991–2004 była aktorką Teatru Polskiego we Wrocławiu. Od lat współpracuje z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego. W 2002 roku zrealizowała tu swój Beckettowski monodram „no właśnie co”, na który złożyły się dwie jednoaktówki: „Nie ja” i „Kołysanka” oraz wiersz Becketta „no właśnie co”. W 2013 roku monodram został poszerzony o jednoaktówkę „Kroki”. Spektakl był prezentowany także we Włoszech, częściowo w języku włoskim. W 2006 roku z międzynarodową grupą Bred in the Bone Theatre Company zrealizowała „Unreal City – a jazzed performance”, oparty na poemacie T.S. Eliota „Ziemia jałowa”. W 2014 roku wystąpiła na scenie Teatru Muzycznego Capitol we Wrocławiu w broadwayowskim musicalu „Nine”, w roli matki Gwida. Poezja Urszuli Kozioł od lat pozostaje w kręgu zainteresowań aktorki. W 1970 roku wystąpiła w słynnym spektaklu Teatru Kalambur pt. „W rytmie słońca”, zrealizowanym na podstawie tomu poetki pod tym samym tytułem.

Halina Litwiniec jest aktorką, nauczycielką i animatorką kultury. W 1963 roku ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, a w 1965 uzyskała dyplom aktorki estradowej. W latach 1961–1993 występowała na scenie wrocławskiego Teatru Kalambur, m.in. w spektaklach zrealizowanych na podstawie twórczości Urszuli Kozioł („W rytmie słońca”, 1970; „Biała skrzynia”, 1977; „O sobie samej”, 1982). Laureatka licznych nagród w konkursach recytatorskich – wojewódzkich i ogólnopolskich, a także aktorskich, m.in. otrzymała nagrodę za rolę w „Łysej Śpiewaczce” (1966) podczas Festiwalu Teatrów Studenckich oraz nagrodę za najlepszy epizod aktorski w spektaklu „Nasz Julo czerwony” (1987) w ramach plebiscytu „Złote Iglice”. Uhonorowana odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” oraz „Srebrnym Krzyżem Zasługi”. W latach 1965–1980 uczyła języka polskiego i prowadziła teatr szkolny. Od 1983 kierowała wrocławską kawiarnią „Pod Kalamburem” – kultowym miejscem spotkań artystycznych i kulturalnych elit miasta, a także wielu wydarzeń artystycznych. Współtworzyła działającą w kawiarni „Galerię Literacką Młodych” , organizowała konkursy poetyckie (m.in. wspólnie z Markiem Garbalą „Turniej Jednego Wiersza”) oraz prowadziła spotkania z wybitnymi postaciami polskiego teatru, literatury i nauki (m.in. z Tadeuszem Łomnickim, Urszulą Kozioł, Wisławą Szymborską, Jeremim Przyborą i prof. Janem Miodkiem). W ramach cyklu „Galerii Trzech Obrazów” gościła wrocławskich plastyków. Obecnie aktywnie działa na rzecz upamiętnienia dziedzictwa Teatru Kalambur, m.in. współorganizując „Poniedziałki z Kalamburem”, które odbywają się co miesiąc w „Art Cafe Kalambur”. Od lat jest związana ze Stowarzyszeniem Europejskich Więzi, które promuje wiedzę o współczesnym świecie w różnych aspektach – politycznych, kulturowych i socjologicznych.

Elżbieta Terlikowska-Misiak jest kostiumografką i scenografką. Absolwentka Wydziału Projektowania Form Przemysłowych Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta). Dyplom z malarstwa uzyskała w pracowni prof. Józefa Hałasa. Jako scenografka i kostiumografka zadebiutowała w 1986 roku w Operze Wrocławskiej, pracując przy spektaklu „Nowe Wyzwolenie” według Witkacego, w reżyserii Jerzego Bielunasa. Scenografię i kostiumy projektuje nie tylko dla teatru. Pracuje również przy produkcjach filmowych i telewizyjnych, m.in. jest autorką kostiumów do filmu „Odlotowe wakacje” Marka Piestraka oraz seriali „Życie jak poker” i „Warto kochać”. Zajmuje się także grafiką użytkową oraz małą formą graficzną.

informacja prasowa

Słuchowisko Teatru Polskiego Radia na deskach Teatru STUDIO

Polskie Radio i Teatr STUDIO im. Stanisława Ignacego Witkiewicza zapraszają na wyjątkowe wydarzenie artystyczne – słuchowisko teatralne na żywo pt. „ONI” według dramatu Witkacego. Spektakl, organizowany w 140. rocznicę urodzin genialnego artysty, odbędzie się 24 lutego w Teatrze STUDIO, a jego transmisję na antenie radiowej Dwójki będzie można usłyszeć od godz. 19:00.

Twórcy przeniosą teatr radiowy w przestrzeń sceniczną STUDIO. Widzowie zgromadzeni w teatrze będą mogli nie tylko śledzić proces realizacji dźwięku, ale także stać się częścią spektaklu – ich reakcje zostaną wplecione w narrację, podkreślając interaktywny charakter przedstawienia. 

- Szykujemy przedsięwzięcie do pewnego stopnia przecierające nowe szlaki: chcemy zrobić słuchowisko w teatrze, z publicznością, emitowane na żywo na antenie radiowej. Będzie można przyjść do warszawskiego Teatru Studio i tam słuchać i oglądać, albo słuchać na żywo na antenie radiowej Dwójki - mówi Adam Wojtyszko, dyrektor Teatru Polskiego Radia.

Reżyser spektaklu, Tadeusz Kabicz, sięgnął po dramat Witkacego, by ukazać jego niepokojąco aktualne przesłanie. Adaptacja inspirowana jest thrillerem psychologicznym – bohaterowie, pozornie bezpieczni w swojej rzeczywistości, stają się zakładnikami tajemniczej, destrukcyjnej siły. Groteska i absurd przeplatają się tu z napięciem i atmosferą zagrożenia, a „Oni” – enigmatyczne postaci – to jednocześnie konkretna siła i metafora współczesnych lęków: przed utratą tożsamości, kryzysem sztuki czy dehumanizacją.

Integralnym elementem słuchowiska będą efekty synchroniczne i muzyka wykonywana na żywo. Elektroniczne brzmienia nadadzą spektaklowi pulsujący, niepokojący rytm, a dźwiękowcy, obecni na scenie, będą budować świat akustyczny w czasie rzeczywistym, pozwalając publiczności obserwować i współtworzyć magię teatru radiowego.

W spektaklu wystąpi znakomita obsada: Tomasz Nosinski (Bałandaszek), Magdalena Koleśnik (Spika), Dominika Ostałowska (Marianna / Ficia), Halina Rasiakówna (Abłoputo), Marcin Pempuś (Tefuan) oraz Sonia Roszczuk (Rosika). W role postaci epizodycznych wcielą się Monika Obara i Rob Wasiewicz, którzy dodatkowo współtworzyć będą fonosferę przedstawienia.

Polskie Radio przygotuje specjalne audycje nadawane z Teatru STUDIO:

Trójka – „Tu Myśliwiecka 3/5/7” (13:00-15:00, prowadzenie: Michał Nogaś)

Czwórka – „Stacja Kultura” (16:00-18:00, prowadzenie: Katarzyna Dydo-Rosłoń)

Dwójka – „O wszystkim z kulturą” (18:00-19:00, prowadzenie: Małgorzata Szymankiewicz) oraz transmisja słuchowiska na antenie od godziny 19:00.

O wydarzeniu będzie można usłyszeć także na antenie radiowej Jedynki – w audycji „Folder ulubione” (godz. 14.00-15.00) oraz w „Ekspresie Jedynki” (godz. 15.00-17.00). 

Unikalne słuchowisko „ONI” to niepowtarzalna okazja, by zobaczyć i usłyszeć teatr dźwięku w jego pełnej, performatywnej odsłonie.

Data i miejsce: 24 lutego 2025 (poniedziałek), godz. 18:45; STUDIO Teatr Galeria, Duża Scena im. Józefa Szajny; bilety: 35 zł

Słuchacze mogą zdobyć wejściówki na antenach Polskiego Radia.

informacja prasowa

Styczniowa premiera we Wrocławskim Teatrze Pantomimy: MOBY DICK w reż. Jakuba Zalasy /zapowiedź/

„Moby Dick”, czyli zwycięski projekt laureata Konkursu na debiut, Jakuba Zalasy, będzie miał swoją premierę 31 stycznia 2025 r. w Centrum Sztuk Performatnych Piekarnia Instytutu Grotowskiego. 

Fot. materiały prasowe WTP

"Moby Dick" to zwariowana adaptacja klasycznej powieści Hermana Melville’a, podejmująca temat relacji międzygatunkowych. Równocześnie stanowi przestrzeń do namysłu nad szeroko rozumianą “kondycją ludzką” i jest rodzajem hymnu na cześć życia.

Z perspektywy formalnej - spektakl bazuje na wieloletniej tradycji pantomimy i unikatowym języku wrocławskiego zespołu, w zderzeniu ze współczesnym językiem teatru dramatycznego, z muzyką wykonywaną na żywo.

Zapraszamy na nasz statek, gdzie niesieni przez fale i w rytm dźwięków waleni będziemy wspólnie jeść, śpiewać i tańczyć.

Miejsce akcji – statek Pequod, miejsce schronienia dla pięciu zbłąkanych dusz, tajemniczego wróżbity i całego imaginarium zwierzęcego. 

Cel – upolować wiecznie nieuchwytnego, białego wieloryba. 

Problem jednak polega na tym, że zniekształcony przez mitotwórcze zapędy człowieka Moby Dick, urósł do rangi konceptu. Jego ciało to ogromny ekran projekcyjny, na którym wyświetlają się nasze ambicje, lęki, i marzenia. Jego ubarwienie znaczy śmierć. Białą flagę.

Co skrywa pamięć wody? 

Jakie opowieści przywieje wiatr?

O czym śpiewają syreny? 

Po raz pierwszy realizujemy premierę wybraną głosami naszych widzów. To nasza publiczność, w otwartym głosowaniu, zdecydowała o laureacie konkursu i finalnie – o przedstawieniu, które wejdzie do naszego repertuaru. Cieszymy się, że razem z naszą widownią możemy tworzyć otwarty, oparty na dialogu i poszukiwaniu nowoczesnych form komunikacji. – mówi dyrektorka teatru, Agnieszka Charkot.  

Twórcy: 

reżyseria i adaptacja: Jakub Zalasa

ruch sceniczny: zespół artystyczny

choreografia: Katarzyna Kuzka

muzyka, muzyka na żywo: Jan Bąk

scenografia, wizualizacje: Jakub Kotynia

kostiumy: Julia Zawadzka

reżyseria świateł: Helena Rakovich

konsultacje dźwiękowe: Karol Nepelski

Obsada: 

Artur Borkowski

Izabela Cześniewicz

Jan Kochanowski

Karolina Pewińska

Jakub Pewiński

Krzysztof Szczepańczyk

"Moby Dick" na motywach powieści Hermana Melville’a, 

wydanej przez Państwowy Instytut Wydawniczy w tłumaczeniu Bronisława Zielińskiego.

Premiera: 31 stycznia 2025
Kolejne spektakle: 1 lutego | godz. 19:00, 2 lutego | godz. 17:00, 27-28 lutego | godz. 19:00
Miejsce: Centrum Sztuk Performatywnych Piekarnia Instytutu Grotowskiego

informacja prasowa

Urodziny Stanisława Wyspiańskiego w Rydlówce

Z okazji 156. rocznicy  urodzin Stanisława Wyspiańskiego Muzeum Krakowa pragnie uhonorować tę wyjątkową postać, organizując cykl wydarzeń wokół "Wesela" - jednego z najważniejszych dzieł Czwartego Wieszcza. Zapraszamy na te wyjątkowe spotkania do Rydlówki, by wspólnie świętować i na nowo odkrywać i odczytywać symbole i idee zawarte w sztuce Wyspiańskiego.

PROGRAM

Dialog z weselnymi duchami – urodzinowe oprowadzanie dla dorosłych

15 stycznia o 18:00

Bilety 20 zł

Sprzedaż on-line: www.bilety.mhk.pl 

Sny i demony Wesela – spotkanie z Mają Kleczewską

18 stycznia o 15:00

REZERWACJA

Centrum Obsługi Zwiedzających, parter Pałacu Krzysztofory; godziny otwarcia: poniedziałek – niedziela 10.00 – 19.00, e-mail: info@muzeumkrakowa.pl, tel. (+48) 12 426 50 60 lub https://muzeumkrakowa.pl/kontakt 

Spektakl „Wesele” w reżyserii Janusza Klemensa

17 stycznia o 15:00 otwarta próba generalna

17 stycznia o 19:00 premiera

18 stycznia o 18:00

19 stycznia o 14:30

19 stycznia o 18:30

Bilety w cenie 50 zł.

Sprzedaż biletów: wyłącznie online na www.bilety.mhk.pl  (do wyczerpania miejsc).

informacja prasowa

„Mikrokosmos” Wrocławskiego Teatru Pantomimy na Scenie Letniej w Ogrodzie

W sobotę, 24 czerwca, na Scenie Letniej w Ogrodzie Wrocławskiego Teatru Pantomimy będzie mieć swoją repremierę przedstawienie "Mikrokosmos" w reżyserii Konrada Dworakowskiego, inspirowane „Calineczką” H. Ch. Andersena .

„Mikrokosomos” miał swoją premierę we wrześniu 2011 roku na Scenie im. Jerzego Grzegorzewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Pretekstem do jego powstania była inspiracja baśniową „Calineczką”. Ogród przy alei Dębowej 16 zaroi się baśniowymi stworzonkami – prócz Calineczki, pojawią się żaby, pająki, żuczki, biedronki, motyle.

"Mikrokosmos", fot. Bartłomiej Sowa

Dwuipółcentymetrowa dziewczynka jest metaforą dziecka z całą jego bezbronnością, posłuszeństwem i niewinnością, a jednocześnie postacią ciekawą świata, silną i zdecydowaną, dążąca do tego, by być sobą i czuć się wolną. Powodem takiej, swobodnej interpretacji jest dla twórców chęć podjęcia dialogu ze stereotypem bohatera dziecięcego, sprowadzonego do postawy bezwolnej, pozbawionej charakteru. „Mikrokosmos” jest luźną interpretacją zakorzenionego w powszechnej świadomości, popularnego motywu.

Twórcą scenariusza i reżyserem spektaklu jest Konrad Dworakowski - znany z wielu realizacji dla najlepszych teatrów w Polsce, m.in. Teatru Lalki i Aktora „Groteska" w Krakowie, Teatru Lalek Pleciuga w Szczecinie, Teatru Lalek Guliwer w Warszawie.

Scenografię i kostiumy zaprojektowała Maria Balcerek, twórczyni wielokrotnie nagradzana za swoje projekty dla oper i teatrów dziecięcych w Polsce i za granicą. Muzykę do spektaklu skomponował Piotr Klimek - autor muzyki symfonicznej, chóralnej, kameralnej i elektronicznej oraz twórca instalacji dźwiękowych.

Monika Rostecka jako Calineczka, fot. Bartłomiej Sowa

Repremiera „Mikrokosmosu” składa się na cykl letnich wydarzeń w Ogrodzie Wrocławskiego Teatru Pantomimy. Ogród daje nam też możliwość realizowania naszej misji, czyli PORUSZANIA - wyobraźni, emocji i ciała. W najbliższym czasie zaprosimy Widzów na „Los Mimos”, kreację zbiorową zespołu aktorskiego (7, 8, 9 lipca). Szykujemy także plenerowy pokaz niemego filmu „Bal" w reż. Ettore Scoli z muzyką wykonywaną na żywo przez Grzegorza Mazonia (27 lipca) oraz improwizowaną potańcówkę, czyli PANTO TAŃCZY.

MIKROKOSMOS
GRAMY
scenariusz i reżyseria Konrad Dworakowski

scenografia i kostiumy Maria Balcerek

REPREMIERA

muzyka Piotr Klimek

24.06 | godz. 16

OBSADA: 

Monika Rostecka, Artur Borkowski,

Agnieszka Charkot, Izabela Cześniewicz, Agnieszka Dziewa, Eloy Moreno Gallego, Paulina Jóźwin,

Agnieszka Kulińska, Karolina Paczkowska, Jakub Pewiński, Mariusz Sikorski, Krzysztof Szczepańczyk

25.06 | godz. 16 w Ogrodzie WTP

przy al. Dębowej 16

Przedstawienie dla Widzów: 5+

Czas trwania: 65 minut

bilety: 35 zł (normalny), 25 zł (ulgowy), 100 zł (mecenat)

Do kupienia przez stronę www.bilety.pantomima.wroc.pl

informacja prasowa

Recenzja spektaklu znajduje się pod tym linkiem.

Wywiad z Konradem Dworakowskim

"Sen nocy letniej" we Wrocławskim Teatrze Lalek /zapowiedź/

15 października Wrocławski Teatr Lalek zaprasza na premierę "Snu nocy letniej" Williama Shakespeare` a w przekładzie Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i w reżyserii Jakuba Kofty oraz Marii Wojtyszko. Spektakl otwiera sezon artystyczny 2022/2023 tego teatru.

Spektakl otwierający sezon 2022/2023 we Wrocławskim Teatrze Lalek i jednocześnie inaugurujący trzecią kadencję dyrektorów Janusza Jasińskiego i Jakuba Krofty. Twórcy przedstawienia to autorzy flagowych przedstawień WTL w ostatniej dekadzie: „Sam, czyli przygotowanie do życia w rodzinie”, „Piekło – niebo” oraz „Ojeja, albo o dziewczynce, która nie znała własnego imienia”, a w obsadzie po raz pierwszy pojawi się cały zespół artystyczny teatru.

„Sen nocy letniej” to nie tylko jedna z najbardziej znanych i najczęściej wystawianych sztuk Williama Shakespeare’a, ale też jedna z najzabawniejszych. W tej wiktoriańskiej komedii romantycznej najważniejsza jest nie fabuła, pełna tak zwanych „plot holes” (czyli braków, niespójności fabularnych), i nie dramaturgia, ale nastrój i przekaz. 

Sen nocy letniej, próba, fot. Natalia Kabanow

Spektakl duetu krofta/wojtyszko będzie kolejnym w repertuarze WTL tytułem, którego twórcy mierzą się z wielką klasyką i reinterpretują ją w teatrze dla dzieci. Poprzednie przedstawienia w tym nurcie: „Czarodziejski flet”, „Lalka Kafki” i „Burza” są do dziś z powodzeniem grane dla szerokiej dziecięcej widowni. „Sen nocy letniej” to dla najmłodszych doskonałe wprowadzenie do twórczości Williama Shakespeare’a i wspaniały początek przygody z „dorosłą” teatralną klasyką. 

„Bo miłość duszą patrzy, a nie okiem,

Dlatego Amor jako ślepy słynie.

Ani też miłość nie bywa rozsądna,

Skrzydła bez oczu to pęd lekkomyślny,

Przeto malują miłość jako dziecko,

Bowiem się złudą kieruje w wyborze”.

„Sen nocy letniej” jest opowieścią o tym, jak bezradni jesteśmy wobec emocji – miłości, zazdrości, zranionej ambicji. Przez scenę przetacza się korowód bohaterów, a każdy jest równie zabawny, co tragiczny. Wyjątkowość Shakespeare’a kryje się w tym, że jego postaci, nieważne jak bajkowe, zawsze są ludźmi z krwi i kości. Nikt nie jest całkowicie zły ani całkowicie dobry, nikt nie jest wolny od wad i śmieszności. W obliczu uczuć wszyscy zachowują się jak dzieci. 

„Wolą mężczyzny rozum rządzi przecie, a rozum mówi, że ty jesteś lepsza”  - tłumaczy Helenie omamiony magicznym zielem Lizander.  To jedno zdanie jest kwintesencją ironicznego humoru  Stradfordczyka i mówi o naturze ludzkiej tyle, co cały rozdział ze współczesnego podręcznika psychologii. Lizander nie tylko nie widzi sprzeczności w tym, że przed snem kochał Hermię, a po obudzeniu Helenę, ale na dodatek tłumaczy to sobie „męską logiką”.  Shakespeare widzi ludzi w całej ich głupocie, czasem podłości, a mimo to wcale ich nie osądza.

Sen nocy letniej, próba, fot. Natalia Kabanow

Nasza metoda na Shakespeare’a to czytanie dramatu i wydobywanie ukrytych w nim sensów. Niczego nie dodajemy, nie naginamy sztuki do własnych tez i światopoglądu. W przypadku wątpliwości pracujemy z oryginałem i zaglądamy do różnych przekładów, ale bardziej niż dokładność tłumaczenia interesuje nas, czy właściwie rozczytaliśmy intencje postaci i dramaturgię sytuacji.  

Shakespeare patronuje całej naszej wizji teatru, w którym ufamy tekstowi i polegamy na znajomości zespołu aktorskiego. Poszczególne elementy spektaklu nie są wykwitami indywidualnej ekspresji artystycznej scenografki czy muzyka, ale kawałkami materii, z której wszyscy razem lepimy przedstawienie. Nie przychodzimy na próby z gotowymi pomysłami, pozwalamy, żeby pomysły rodziły się w konkretnej przestrzeni i w unikalnej energii międzyludzkiej. Inaczej mówiąc – nie projektujemy wizji totalnej, teatru idealnego, ale idziemy za tym, co jest na wyciągnięcie ręki. 

Sen nocy letniej, próba, fot. Natalia Kabanow

Zawsze pamiętamy, że wielki dramatopisarz miał poczucie humoru. Pisał sztuki, które bawiły i londyńską biedotę, i dwór. Dla arystokracji przeznaczał wyrafinowane gry słowne, dla ludu fragmenty takie jak opowieść Puka:

„Czasem się zamieniam w stołek na trzech nogach,

A kiedy babsztyl siądzie, ja umykam

I gruby tyłek leci na podłogę.

Babsztyl się krztusi i klnie – a kompania

Piszczy i kwiczy, i mówi, że nigdy

Jeszcze tak świetnie się nie zabawiła”.

Jednym słowem, Shakespeare nie czuł obciachu. I w tym jesteśmy do niego podobni. 

krofta/wojtyszko

....................................................................................................................................................

Sen nocy letniej

Premiera: 15.10.2022 | godz. 17:00 | Duża Scena

Przekład: KONSTANTY ILDEFONS GAŁCZYŃSKI

Reżyseria: krofta/wojtyszko (JAKUB KROFTA i MARIA WOJTYSZKO)

Scenografia, kostiumy: MATYLDA KOTLIŃSKA

Muzyka: GRZEGORZ MAZOŃ

Choreografia: MILENA CZARNIK

Reżyseria światła: DAMIAN PAWELLA 

Obsada: 

TEZEUSZ - książę Aten - KONRAD KUJAWSKI 

EGEUSZ - ojciec Hermii - JOLANTA GÓRALCZYK 

LIZANDER - PIOTR STARCZAK 

DEMETRIUSZ - GRZEGORZ MAZOŃ 

FILOSTRATES - mistrz zabaw i ceremonii u Tezeusza - MAREK TATKO 

PIGWA - cieśla/PROLOG/KSIĘŻYC - RADOSŁAW KASIUKIEWICZ 

SPODEK - tkacz - TOMASZ MAŚLĄKOWSKI 

DUDA - miechownik/TYZBE - SŁAWOMIR PRZEPIÓRKA 

RYJEK - kotlarz/LEW/ŚCIANA - MAREK KOZIARCZYK 

HIPOLITA - królowa Amazonek zaręczona z Tezeuszem - KAMILA CHRUŚCIEL 

HERMIA - córka Egeusza zakochana w Lizandrze - ANNA MAKOWSKA-KOWALCZYK 

HELENA - zakochana w Demetriuszu - AGATA CEJBA 

OBERON - król elfów - KRZYSZTOF GRĘBSKI 

TYTANIA - królowa elfów - MARTA KWIEK 

PUK - czyli Robin-Koleżka, elf - AGATA KUCIŃSKA 

ELFY - IRMINA PRASZYŃSKA, PATRYCJA ŁACINA-MIARKA, ANETA GŁUCH-KLUCZNIK, ANNA BAJER

LUBCZYK - magiczny kwiat - EDYTA SKARŻYŃSKA 

Czas trwania: 120 min. z przerwą

Kolejne spektakle:  16 – 25.10.2022

Ceny biletów: N: 35 zł U: 32 zł, G: 30 zł

informacja prasowa

Program na czerwiec w Instytucie Grotowskiego

W czerwcu Instytut im. Jerzego Grotowskiego zaprasza m. in. na premierę spektaklu Rafała Gąsowskiego i Katarzyny Wolak-Gąsowskiej zatytułowaną "Panie Malczewski", wystawę prac wykonanych w ramach drugiej edycji warsztatów fotografii teatralnej prowadzonych przez Tobiasza Papuczysa, spotkanie z Mirą Żelechower-Aleksiun poświęcone książce „Mira między A i Ż. Malarstwo (1966-2021)” z udziałem artystki. 

Czerwcowe wydarzenia w Instytucie Grotowskiego

Teatr/Sztuka/Spotkanie. Twórcza aktywność z grupą w pracy społecznej, edukacyjnej, animacyjnej

sob.–niedz., 4–5.06, 17:00–20:00

Instytut Grotowskiego, Studio Na Grobli 

Warsztaty pilotażowe rocznego programu prowadzone przez Igę Załęczną

 

Panie Malczewski

czw. 9.06, 19:00

Instytut Grotowskiego, Sala Teatru Laboratorium 

Premiera spektaklu Rafała Gąsowskiego i Katarzyny Wolak-Gąsowskiej

Bilety: 10 PLN

Czas trwania: 80 min

 

Polska scenografia teatralna lat ostatnich i przyszłych

pt.–sob., 10–11.06 pt. 17:00–19:30, sob. 10:00–12:30

Instytut Grotowskiego, Czytelnia im. Ludwika Flaszena

Konferencja podsumowująca kurs wiodący Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań 2021/2022 z udziałem grupy roboczej i zaproszonych gości

Wstęp wolny, wymagana rezerwacja bezpłatnej wejściówki

Program dostępny na stronie internetowej Instytutu Grotowskiego

 

Fotografia teatralna

pon. 13.06, 18.00 

Wystawa prac wykonanych w ramach drugiej edycji warsztatów fotografii teatralnej prowadzonych przez Tobiasza Papuczysa 

Wernisaż: pn. 13.06.2022, 18.00

Dzień otwarty: sb. 25/06/2022, 16.00–22.00

Oprowadzania kuratorskie: pt. 1.07, sb. 2.07, nd. 3.07.2022, 19.30 (zamknięcie wystawy)

Wstęp wolny

Mira między A i Ż

śr. 15.06, 18:00

Instytut Grotowskiego, Sala Teatru Laboratorium

Spotkanie z Mirą Żelechower-Aleksiun poświęcone książce „Mira między A i Ż. Malarstwo (1966-2021)” z udziałem artystki, Zofii Gebhard, Waldemara Okonia, Aliny Drapelli-Hermansdorfer i Ewy Molendy-Pileckiej

prowadzenie: Mariusz Szczygieł

Wstęp wolny, wymagana rezerwacja bezpłatnej wejściówki na stronie Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu (od 1 czerwca)

 

Opowieść głosu

sob.–wt 18–21.06, 16:00–20:00

Instytut Grotowskiego, Studio Na Grobli

Warsztaty prowadzone przez Ditte Berkeley

Zapisy do 11 czerwca

Zajęcia prowadzone w języku angielskim z możliwością tłumaczenia na język polski

 

Utopia

pon. 20.06, 19:00

Instytut Grotowskiego, Studio Na Grobli

Dyptyk Moniki Wachowicz i Jarosława Freta

Bilety: 25/35 PLN

Czas trwania: 130 min (z przerwą)

 

Cambio dolor. Wyznanie wiary

pt., niedz. 24, 26.06, 19:00

Instytut Grotowskiego, Sala Teatru Laboratorium

Monodram dokumentalny Pawła Pacyny

W ramach „Teatru na faktach”

Bilety: 25/35 PLN

Czas trwania: 75 min

Po pokazie spektaklu 24 czerwca, ok. godz. 20.30, odbędzie się spotkanie „O niebinarności w Polsce” (wstęp wolny)

 Koniec świata już był

sob. 25.06, 16:00 – początek wydarzenia

Instytut Grotowskiego, Piekarnia

Półmaraton czytań performatywnych

W ramach „Teatru na faktach”

Wstęp wolny

Podczas wydarzenia prowadzona będzie zbiórka datków na rzecz Fundacji Ukraina

informacja prasowa

Agata Obłąkowska: Zawsze należy walczyć o miłość, wolność i własną kulturę /wywiad/

Rozmawiam z Agatą Obłąkowską – reżyserką  „Dziadów” w Teatrze Arka o okolicznościach powstania inscenizacji, jej koncepcji i przesłaniu.

Agata Obłąkowska, fot. z archiwum aktorki

Barbara Lekarczyk-Cisek: Wkrótce na deskach Teatru Arka ponownie zagoszczą „Dziady” – spektakl w Pani reżyserii. W jakich okolicznościach zdecydowała się Pani zrobić inscenizację tego wspaniałego i zarazem skomplikowanego dramatu Adama Mickiewicza?

Agata Obłąkowska: Żyjąc wyłącznie codziennością i współczesnymi sprawami, często zapominamy o tym, że świat składa się również z tajemnic, że istnieje sfera duchowości, świat naszych przodków… Sama odczuwam mocno istnienie tego niewidzialnego świata w swoim życiu. Czasem trzeba się zatrzymać, wsłuchać uważnie, aby nie zubożeć, nie spłaszczyć swego życia. „Dziady” Adama Mickiewicza, dramat mówiący zarówno o świecie duchowym człowieka, jak też o jego związku z przodkami, doskonale się nadawał do tego, aby te zapomniane prawdy przypomnieć.  Premiera spektaklu odbyła się w ubiegłym roku, przed Zaduszkami, co nabierało dodatkowych znaczeń. W tradycji obrzędu dziadów, jak ją przedstawia Mickiewicz we wstępie do części IV, nie tylko żywi pomagają umarłym przejść do lepszego świata, ale również umarli wspierają żywych zapewniając im szczęście, urodzaj plonów i dają szansę, aby – zanim znajdą się po tamtej stronie – przyjęli pewne prawdy moralne i według nich postępowali, aby uniknąć potępienia. 

Poza tym „Dziady” jako całość są dramatem wybitnym, mówiącym także o sensie cierpienia jednostki i narodu, dającym nadzieję w trudnych czasach zaborów i podkreślającym wartość polskiej kultury, która stanowi o naszej tożsamości. Gdy umiera kultura i wiara, wówczas naród jako taki również umiera. Idąc za tą myślą, w mojej interpretacji nie wiadomo, kto jest żywy, a kto umarły. Te dwa światy przenikają się i łączą w jedną mistyczną całość.

Scena ze spektaklu "Dziady" w Teatrze Arka

Jak wygląda praca nad spektaklem, o którym wiadomo, że jego inscenizacji podejmowali się najwybitniejsi ludzie teatru? Dość wspomnieć najwybitniejszy, jak się wydaje, spektakl Konrada Swinarskiego, a wcześniej: „Widma” Stanisława Moniuszki czy „Dziady” w interpretacji samego Stanisława Wyspiańskiego. To dramat szczególnie obrosły rozmaitymi interpretacjami, także współczesnymi: „Dziady” wystawiał Jerzy Grotowski czy Kazimierz Dejmek, którego inscenizacja rozpoczęła wypadki marcowe 1968. Z kolei „Lawa. Opowieść o Dziadach Adama Mickiewicza Tadeusza Konwickiego powstała w stanie wojennym i także odnosiła się do współczesnej historii. Wreszcie „Dziady” we wrocławskim Teatrze Polskim w reż. Michała Zadary, które – bez skrótów – trwały blisko 15 godzin! Jak się Pani w tym wszystkim odnalazła?

W naszej inscenizacji „Dziady” są przede wszystkim historią przemian i walki o wolność w całej wieloznaczeniowości tego słowa.  Każda z części dramatów Mickiewicza porusza trochę inne tematy, ale w każdej odnajdziemy część obrzędu Dziadów. Dlatego kluczem do naszej inscenizacji stał się właśnie ten obrzęd, na który zapraszane są różne dusze, w tym dusza Upiora. Dzięki temu wszystkie najistotniejsze problemy zawarte w dramacie: miłość, wolność, jednostka, kultura, walka łączą się podczas tej jednej magicznej nocy, ale również w postaci Gustawa, który zjawia się na obrzędzie jako Upiór. Przygotowując spektakl inspirowałam się także życiem samego autora. Dlatego też spektakl „Dziadów” rozpoczyna pojawienie się Dziewicy, będącej postacią zainspirowaną osobą Maryli – ukochanej Mickiewicza. Walka o miłość i walka o wolność splatają się w postaci głównego bohatera. Scaliłam poza tym w jedną postać księdza z IV cz., księdza Piotra z III i Guślarza. Ugruntowany w swojej wierze i przekonaniach ksiądz z części IV,  poprzez spotkanie z Gustawem, zaczyna poszukiwać korzeni i przemienia się w mistyka, wizjonera, dotyka przestrzeni dotąd mu nie znanych, aby być bliżej zwykłego człowieka. Każda postać w tym spektaklu ma swoją drogę – jest dynamiczna i ulega przemianom, nie tylko Gustaw. Nasz spektakl różni się od innych także tym, że biorą w nim udział aktorzy z niepełnosprawnością intelektualną i ruchową, co nadaje mu dodatkowych znaczeń. W romantyzmie takie osoby, niejako „wykluczone”, były zarazem wyposażone w większą wrażliwość i miały dar komunikowania się ze sferą niewidzialną, często były łącznikami z zaświatami, jak w słynnej balladzie „Romantyczność”. Mam wrażenie, że i nasi aktorzy posiadają ten dar. 

Scena ze spektaklu "Dziady" w Teatrze Arka

A jak tworzyli Państwo postać głównego bohatera Gustawa/Konrada, która spaja wszystkie części „Dziadów? To trudna rola…

Ta rola jest wielkim wyzwaniem, szczególnie gdy się pamięta, jak wielcy aktorzy się z nią mierzyli. Próbowaliśmy zawrzeć w niej przeżycia pokolenia poetów, pokolenia, które zostały zniszczone, ale równocześnie indywidualne cierpienia miłosne każdego młodego człowieka. Droga od romantycznego poety, poprzez buntownika, wyzwoliciela, do Upiora, który poświecił swe życie dla walki o wyższe wartości. Wolność i walka o nią stają się doświadczeniem uniwersalnym. Dużą rolę w budowaniu całości spektaklu odegrała także muzyka, scenografia, światło i rekwizyty. Wszystkie składowe inscenizacji mają swe korzenie w dawnych obrzędach, czasach bardzo odległych, ale zawierających wszystkie najistotniejsze dla nas wartości.  

Maciej Mazurkiewicz jako Gustaw w "Dziadach", 
Teatr Arka

Realizując to przedstawienie, chciałam sprawić, aby widzowie weszli z nami w ten czas mistyczny, przepełniony wizjami świat, poczuli się częścią obrzędu i uwierzyli, że zawsze należy walczyć i o miłość, i o wolność, i o naszą kulturę.

"Dziady" Adama Mickiewicza w Teatrze Arka /zapowiedź/

„Czy wierzysz w piekło, w czyściec? I w co Twoje wierzyły pradziady? Ach, najpiękniejsze święto, bo święto pamiątek, Za cóż znosiłeś dotychczas obchodzone Dziady? Jednak proszę przeze mnie i ja szczerze radzę, Przywróć nam Dziady”. Wrocławski Teatr Arka zaprasza na przedstawienie "Dziadów" Adama Mickiewicza. 

"Dziady" Adama Mickiewicza w Teatrze Arka

Funkcjonujemy w czasach, których szczególną cechą jest życie wyłącznie teraźniejszością, wypełnianie życia przedmiotami, rzeczami materialnymi... Często zapominamy, że nie wszystko jest racjonalne. Są bowiem tajemnice, myśli i uczucia, których nie da się zrozumieć. Nasz lęk zamyka nas przed poszukiwaniem i doświadczaniem tajemnicy. Odgradzamy się i zapominamy….ale raz do roku przychodzi ten mistyczny czas, czas wspominania naszych bliskich zmarłych: Zaduszki. 

Na tę wyjątkową chwilę Teatr Arka przygotował  premierę. „Dziadów” Adama Mickiewicza, w autorskiej adaptacji Agaty Obłąkowskiej, powstały z potrzeby przypomnienia tego, co najistotniejsze. Istotą spektaklu, jak i obrzędu dziadów, wywodzącego się z czasów przedchrześcijańskich, jest „obcowanie żywych z umarłymi”, a konkretnie- nawiązywanie relacji z duszami przodków, które okresowo powracają do siedzib z czasów swojego życia. W spektaklu tym łącznikiem są drzwi, które - uchylone - pozwalają duszy skontaktować się z żywymi. Jednak autor w swoim dramacie pokazuje nam o wiele głębsze treści. Świat dramatu ma swój Boski plan, który obejmuje nie tylko pojedynczego człowieka, ale także cały naród. Bóg pojawia się także w historii narodu, o czym mówi III część "Dziadów". Walka narodu o niepodległość, wolność znajduje swoje odzwierciedlenie w widzeniu księdza Piotra, będącym mistyczną wizją narodu polskiego, którego cierpienia zostały porównane do Męki i Śmierci Chrystusa. Jej sensem jest Zmartwychwstanie. Dla przytłoczonych politycznymi wypadkami Polaków (klęska powstania listopadowego, represje) taka wizja dawała nadzieję.

"Dziady" Adama Mickiewicza w Teatrze Arka

Starając się być wiernymi autorowi, a jednocześnie nawiązując do otaczającej nas rzeczywistości, prezentujemy te wszystkie wątki i wplatamy je w bieg spektaklu. Spektaklu wyjątkowego, wypełnionego mistycyzmem, pieśniami, obrzędami i ukazującemu walkę jednostki o wartości wyższe. Wszystkie te treści spaja główny bohater dramatu - Gustaw/Konrad poszukający sensu historii, buntujący się przeciw Bogu i pragnący innego losu dla swego narodu, a ostatecznie rozumiejącego, że .się mylił. 

"Dziady", opublikowane w latach 1823–1860, nabierają nowych, współczesnych znaczeń,  z zachowaniem pełnego szacunku dla autora i jego przekazu. W spektaklu można też odnaleźć wątki biograficzne dotyczące samego Mickiewicza, który - podobnie jak inni romantycy - tworzywem literackim często czynił własne przeżycia.

"Dziady" Adama Mickiewicza w Teatrze Arka

Ważną kwestią jest również fakt, że zespół Teatru Arka jest zespołem integracyjnym. Inkluzja tak odmiennych wrażliwości i wyobraźni stwarza nową jakość, dzięki której przesłanie "Dziadów" nabiera wyjątkowego znaczenia. Musimy bowiem pamiętać, że podczas obrzędów zadusznych szczególną rolę odgrywali ludzie odmienni, prości, których w wielu rejonach postrzegano jako postacie mediacyjne, łączące nas z „tamtym światem”. Spotkamy się zatem i przeżyjmy razem ten czas powrotów, w miejscu samotnym, czasie nocnym, obrzędach fantastycznych silnie przemawiających do naszej imaginacji. Bądźmy ogniskiem oświetlającym drogę wędrującym duszom, tak by nie zabłądziły i mogły spędzić tę noc wśród bliskich.

"Dziady" Adama Mickiewicza w Teatrze Arka

Obsada

Marianna – Beata Lech-Kubańska

Dziewczyna – Agata Obłąkowska

Ksiądz Piotr – Rafał Kozok

Gustaw – Maciej Mazurkiewicz

Guślarz 1 – Wojciech Dereń

Dziecię, Stara kobieta – Alicja Idasiak

Anioł, Rózia, Chór ptaków – Anna Rzempołuch

Chór Młodzieńców, Duch, Józio, Kruk – Radosław Wojtas

Strzelec, Widmo – Marek Trociński

Pan Młody – Andrzej Kusiak

Chór:

Natalia Sikorzyńska

Monika Nawrocka

Hania Mazur                                                                                                                                                  Maria Błęka

Natalia Dudziak

Paulina Jarząb

Reżyseria i adaptacja dramatu – Agata Obłąkowska

Muzyka -,, Kamson”

Scenografia – Alexandre Marquezy

Kostiumy – Karolina Koniecka

Choreografia – Jan Nykiel

Aktualnie trwają próby  wznowieniowe do profesjonalnego nagrania spektaklu. Będzie on szeroko dystrybuowany w szkołach podstawowych, liceach, bibliotekach na terenie województw Dolnośląskiego i Wielkopolskiego.  Możemy stworzyć takie nagranie dzięki dotacji ze środków Ministerstwa Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu w ramach programu Kultura Dostępna.

Projekt. który złożyliśmy, służyć będzie popularyzacji dramatu Adama Mickiewicza oraz promocji sztuki integracyjnej . Zawiera próby otwarte, spotkania z aktorami, spektakle - zarówno wyjazdowe, w domach kultury małych miejscowości, jak i w siedzibie Teatru Arka. Spektakl zostanie również przetłumaczony na język migowy, a ponadto będzie prezentowany z audiodeskrypcją dla osób z dysfunkcją wzroku.

Spektakle w ramach projektu  będą prezentowane w siedzibie Teatru Arka 31 lipca i 1 sierpnia 2021 r.  o godzinie 19. 00.

Tekst i zdjęcia: materiały promocyjne Teatru Arka

V Festiwal Scenografii i Kostiumów „Scena w Budowie”

12 maja 2021 w Centrum Spotkania Kultur w Lublinie rusza V edycja Festiwalu Scenografii i Kostiumów „Scena w Budowie”. Zaprezentowane zostaną wyłonione w konkursie spektakle teatralne o szczególnych walorach scenograficznych i kostiumograficznych. Prezentacji form teatralnych towarzyszyć będą wystawy, spotkania z twórcami, pokazy filmowe i warsztaty. Część wydarzeń będzie dostępna online

Kulminacją Festiwalu będzie wręczenie nagród „Złota Kieszeń”: dla najlepszego spektaklu, za najlepszą scenografię i za najlepsze kostiumy.

Część wydarzeń będzie dostępna online, żeby zwiększyć dostępność dla widzów.

Program:

Wystawa „Ekskluzywna odzież robocza, czyli kreacje na czerwonym dywanie”

Wernisaż: 12 MAJA 2021 | 19:00

Wystawa: 13 MAJA – 11 LIP 2021

Galeria Wystaw Czasowych 

- bilety w cenie 8 zł, 10 zł do nabycia w kasie CSK i na bilety.spotkaniakultur.com

Wystawa „Scenografia i co dalej? Bohdan Cieślak”

Wernisaż: 14 MAJA | 19:00

Wystawa: 15 MAJA – 11 LIP 2021

Galeria Wystaw Czasowych 

Opera „Anhelli” Teatru Wielkiego im. S. Moniuszki w Poznaniu | projekcja online

Spotkanie autorskie z realizatorami: Dariuszem Przybylskim i Dorotą Karolczak

15 MAJA 2021 | 19:00

Online

Wystawa studencka „Kasandra”

Wernisaż: 23 MAJA | 17:30

Wystawa: 24 MAJA – 30 CZE 2021

Przestrzenie CSK

- wstęp wolny

Widowisko plenerowe „Fire Party” | Fundacja Sztukmistrze

23 MAJA 2021 | 20:30

plac Teatralny

- wstęp wolny

Spektakl „Balladyna” | Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie

9. CZERWCA 2021 | 19:00

Sala Operowa

- bilety w cenie 30 - 50 zł do nabycia w kasie CSK i na bilety.spotkaniakultur.com

Festiwalowy cykl filmowy „Fashion Week”

„Neon Demon” | „McQueen” | „Faworyta” | „Śniadanie u Tiffany’ego” | „Coco Chanel”

8-13 CZERWCA 2021 | 19:00

Kino CSK

- bilety/wejściówki do nabycia w kasie CSK i na bilety.spotkaniakultur.com

Kaja Klimek  „Garnitury i gadżety – jak kostium kreuje męskiego bohatera”

10. CZERWCA  19:00

Wykład online - bezpłatny

Warsztaty scenograficzne

12-13 CZERWCA

Mediateka 

- bezpłatne | zapisy

Zaproszenie na festiwal

informacja prasowa

Andrzej Seweryn wystąpi w Instytucie Grotowskiego

„Idźcie już Państwo do domu”, w ten sposób zakończył jeden z pokazów Andrzej Seweryn, kiedy po swoim występie wracał na scenę 5 razy, ponieważ oklaski z widowni nie słabły. Już 6 października 2020 w Piekarni Instytutu Grotowskiego będzie można zobaczyć  monodram „Zawsze Szekspir”, w którym połączone zostały najpiękniejsze fragmenty „Hamleta”, „Makbeta”, „Otella” i innych arcydzieł Szekspira. 

Andrzej Seweryn w monodramie Zawsze Szekspir, fot. Wojciech Kiczek

Ten spektakl to nie tylko popis wielkiego aktora mierzącego się z klasycznymi tekstami, ale także zaproszenie skierowane do widzów, którzy mogą stać się współuczestnikami i współtwórcami tego spotkania. Jego istotą jest interpretacja monologów Szekspirowskich, niezmiennie stanowiących wyzwanie dla aktorskich wrażliwości i inteligencji.

Andrzej Seweryn „[…] stara się odpowiedzieć na pytanie, kim jest człowiek i co konstytuuje jego byt. Kolejne metamorfozy dokonujące się na scenie wprowadzają nowe wątki i wielkie, odwieczne pytania, na które do dzisiaj nie znamy odpowiedzi. Odnajdujemy jednak tropy, które mogą prowadzić do wypracowania własnej odpowiedzi” – tak o kreacji aktorskiej Seweryna pisał Rafał Siemko (pisanenoca.pl). To spotkanie będzie na pewno świetną okazją do uzyskania odpowiedzi na pytanie, co – jako aktora i człowieka – najbardziej go fascynuje w Szekspirze.

Spektakl można polecić zarówno znawcom i miłośnikom twórczości najsłynniejszego stratfordczyka, jak i tym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z jego dziełami. Ci pierwsi usłyszą w nim ulubione monologi i dialogi w nowych przekładach Piotra Kamińskiego i w nowych, odkrywczych wariantach. Ci drudzy znajdą zachętę do kontynuowania pasjonującej podróży w świat dramatów Szekspira.

Andrzej Seweryn w monodramie Zawsze Szekspir, fot. Wojciech Kiczek

Planowane na sezon 2020/2021 wydarzenia odbywają się w nowym reżimie sanitarnym. Przychodząc do Instytutu Grotowskiego, należy mieć ze sobą maseczkę ochronną. Przed wejściem dostępne będą płyny do dezynfekcji dłoni. Konieczne też będzie wypełnienie oświadczenia o stanie zdrowia – można je pobrać na stronie internetowej lub też wypełnić je na miejscu.

informacja prasowa
Więcej na: http://grotowski-institute.art.pl/wydarzenia/zawsze-szekspir/

"Los Mimos" otworzy nowy sezon we Wrocławskim Teatrze Pantomimy

W najbliższy piątek i sobotę (4. i 5. września) w Ogrodzie - scenie letniej Wrocławskiego Teatru Pantomimy odbędzie się premiera przedstawienia „Los Mimos” w reżyserii Leszka Bzdyla.

Monika Rostecka i Zbigniew Koźmiński w scenie z próby spektaklu Los Mimos, reż. Leszek Bzdyl,
fot. Natalia Kabanow

Nowy sezon teatralny we Wrocławskim Teatrze Pantomimy otworzy przedstawienie „Los Mimos”, które jest zbiorową kreacją zespołu aktorskiego pod opieką artystyczną Leszka Bzdyla, dyrektora artystycznego wrocławskiej Pantomimy. Twórcy „Los Mimos” przygotowali widowisko na wskroś współczesne, nawiązujące do tradycji barokowego teatru popularnego, z którego wywodzi się europejska pantomima. Przywołując klasyczne rozwiązania mimicznej improwizacji z ducha dell’arte i arlekinady, mimowie pragną bawić, zaskakiwać, wywracać do góry nogami realistyczne pojmowanie rzeczywistości.

Agnieszka Charkot i Artur Borkowski w scenie z próby spektaklu Los Mimos, reż. Leszek Bzdylfot. Natalia Kabanow

Roślinność ogrodu wrocławskiej pantomimy i fasada budynku - siedziby WTP tworzą w „Los Mimos” naturalną scenografią. Ogród staje się dla mieszkańców przestrzenią spełnienia, udręki, dojrzewania i odchodzenia. Z domu, otwartego w końcu po zakończeniu epidemii, wychodzą jego mieszkańcy. Rodzina Barona i Baronowej, ich goście oraz służba uwikłani są w szereg intryg i nie do końca oczywistych relacji.

Proces powstawania „Los Mimos” można było obserwować w mediach społecznościowych teatru. Cotygodniowe relacje z prób dostępne są również na stronie teatru www.pantomima.wroc.pl.

Agnieszka Kulińska i Jan Kochanowski w scenie z próby spektaklu Los Mimos, reż. Leszek Bzdylfot. Natalia Kabanow

Premiera – 4. i 5. września 2020 r. w Ogrodzie - scenie letniej przy siedzibie Wrocławskiego Teatru Pantomimy na alei Dębowej 16. Bilety online (30 zł/ normalny, 20 zł/ulgowy) dostępne na stronie teatru w zakładce „repertuar”.


Premierę przedstawienia „Los Mimos” dofinansowano ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach programu „Kultura - Interwencje 2020”.

informacja prasowa

"Anhelli" i "Medee" Teatru ZAR w marcu w Instytucie Grotowskiego

W marcu Instytut Grotowskiego zaprasza na dwa spektakle Teatru ZAR zabierające w duchową podróż przez świat pieśni. Zespół pod kierunkiem Jarosława Freta stworzył dramaty muzyczne skomponowane z pieśni wywodzących się z tradycji liturgicznych i żałobnych z całego świata. W dniach 19, 20, 21, 25 i 26 marca w Sali Teatru Laboratorium odbędą się pokazy spektaklu „Anhelli. Skowyt”, a 29 i 30 marca w Centrum Sztuk Performatywnych Piekarnia będzie można zobaczyć „Medee. O przekraczaniu”.

Anhelli, fot. Magdalena Mądra

„Anhelli. Skowyt” zadaje pytanie o niemożność doświadczenia i wyrażenia śmierci. Spektakl skoncentrowany jest na temacie śmierci widzianej z perspektywy kilku szczególnych minut, gdy żałobnicy dokonują pożegnania, odprawienia zmarłego. Na spektakl składają się m.in. pieśni ormiańskie, hymny greckie i irmosy prawosławne. Jedyne słowa, które padają na początku przedstawienia, są zarazem ostatnimi wersami poematu Juliusza Słowackiego, który stanowi punkt wyjścia dla poszukiwań twórców.

Za pomocą muzycznej dramaturgii, czerpiącej z liturgii chrześcijańskiej i pism gnostyckich, w spektakl wpisana zostaje figura Anhellego-Zbawiciela. Główny bohater Słowackiego i towarzyszące mu kobiety służą twórcom do opowiedzenia o duchowym oddzielaniu. To dramat muzyczny skomponowany na bazie tradycyjnych pieśni i elementów obrządków pogrzebowych z całego świata, zebranych i opracowanych podczas około dziesięcioletnich poszukiwań oraz nauki u źródeł. „Anhelli. Skowyt” to druga wersja spektaklu „Anhelli. Wołanie” wchodzącego w skład tryptyku „Ewangelie dzieciństwa”.

Medee, fot. Maciej Zakrzewski

„Medee. O przekraczaniu” jest pieśnią żałobną dla tych, którzy zmierzają do Europy w poszukiwaniu lepszego życia. To requiem dla wszystkich bezimiennych ginących w drodze na nasz kontynent, a których imion nigdy nie poznamy. Spektakl traktuje o migracji – kwestii uniwersalnej, ale na wskroś współczesnej. „Medee” to rzecz o niemożności przekroczenia granic, jakie sami tworzymy dla siebie.
Tragedia Eurypidesa jest tu zaledwie inspiracją do opowieści o współczesności. Medeę potraktowano jako figurę wygnaństwa – poza czasem i poza mitem. To nie ona zostaje odrzucona, lecz jej własna śmierć i możliwość pochowania dzieci: młodych, zgwałconych w drodze kobiet, okaleczonych młodzieńców, okradzionych starców, Innych. Na dramaturgię muzyczną spektaklu składają się pieśni w językach arabskim, perskim, kurdyjskim.

informacja prasowa

Teatr CHOREA w rocznicę śmierci Grotowskiego

14 stycznia mija 21 rocznica śmierci Jerzego Grotowskiego. Z tej okazji w Sali Teatru Laboratorium pokażemy spektakl Teatru CHOREA „ja, bóg” poświęcony osobie twórcy Teatru Laboratorium. Tomasz Rodowicz i Joanna Chmielecka zmierzą się z postacią owianego legendą artysty, pracując na podstawie jego tekstów i mniej znanej części działalności artystycznej Grotowskiego, dotykając przy tym problematyki osobistej. Pokazy „ja, bóg” odbędą się w Instytucie Grotowskiego 13 i 14 stycznia 2020.

Spektakl ja bog, fot. Rami Shaya

„ja, bóg” jest kameralną opowieścią o najważniejszej drodze poszukiwań Grotowskiego w teatrze i życiu. Dotyka duchowych kwestii, jednocześnie próbując udzielić odpowiedzi na najważniejsze pytanie, jakie może sobie zadać człowiek – o istnienie lub nieistnienie boga. Jak poznać to, co jest niepoznawalne? W jaki sposób można zajrzeć na „drugą stronę”? Tomasz Rodowicz i Joanna Chmielecka budują swoje wypowiedzi, wychodząc od podstawowych opozycji: życie – śmierć, mężczyzna – kobieta, człowiek – bóg, zdrowie – choroba, młodość – starość, człowiek – bóg. 13 stycznia po spektaklu odbędzie się spotkanie z twórcami, które poprowadzi Jarosław Fret.

„ja, bóg” nie zamyka się w perspektywie biernego wspominania zmarłego przed dwiema dekadami artysty. Spektakl ma wymiar twórczego dialogu ze spuścizną Jerzego Grotowskiego, a cytaty z wypowiedzi artysty tworzą opowieść o młodości, dojrzewaniu, wkraczaniu w dorosłość. W pracy Tomasza Rodowicza i Joanny Chmieleckiej osobiste doświadczenia, odległe inspiracje, czytanie oraz interpretowanie tekstów i uniwersalne filozoficzne rozważania łączą się w intrygującą wypowiedź artystyczną, zbudowaną wokół postaci Grotowskiego. Przygotowując scenariusz spektaklu artyści współpracowali z Dariuszem Kosińskim, teatrologiem, jednym z redaktorów „Tekstów zebranych” Jerzego Grotowskiego. Premiera spektaklu miała miejsce 23 sierpnia 2019 roku w Łodzi.

Tomasz Rodowicz jest aktorem, reżyserem, muzykiem oraz pedagogiem. Współpracował z Jerzym Grotowskim w latach 1974–1979 w okresie poszukiwań parateatralnych i Teatru Źródeł. Był jednym ze współtwórców i liderów Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice”. W 2004 roku założył Teatr CHOREA, którego jest dyrektorem artystycznym. CHOREA to interdyscyplinarna, wieloosobowa platforma służąca realizacji projektów artystycznych, edukacyjnych i społecznych. Obecnie zespół ma swoją siedzibę w Łodzi. Joanna Chmielecka współpracuje z grupą od 2008 roku, równolegle angażując się w projekty artystyczne i edukacyjne w Fabryce Sztuki w Łodzi. Współpracowała z uznanymi reżyserami z całego świata. Więcej informacji: http://www.chorea.com.pl/pl/

Spektakl przeznaczony jest dla widzów powyżej 15 roku życia. Bilety na spektakl w cenie 20/30 PLN są dostępne na stronie: http://bit.ly/35sfN18.

informacja prasowa

Medytacje o wolności z Kasparem Hauserem

Kaspar Hauser, tajemniczy człowiek bez tożsamości, „sierota Europy”, mógłby wypowiedzieć Rimbaudowskie słowa: „ja jestem kto inny”. Myśl ta jest jedną z inspiracji Diega Pileggiego na kolejnym etapie pracy Fundacji Jubilo nad spektaklem „Po drugiej stronie – koncert na fortepian i ciszę”. 18 i 19 grudnia artyści zaprezentują w Studiu Na Grobli Instytutu Grotowskiego kolejną wersję pokazu pracy. 

Po drugiej stronie - koncert na fortepian i ciszę, fot. Paulina Anna Galanciak

W „Po drugiej stronie – koncert na fortepian i ciszę” centralnym zagadnieniem jest badanie momentu przejścia ze stanu uwięzienia do wolności. Artystów interesuje przy tym kwestia sposobu, w jaki ta granica może być rozpoznana i pokonana. Interpretacja tego pola tworzy przestrzeń dla wypracowania nowego aparatu poznawczego, który przez różne perspektywy kształtuje obraz momentu stawania się: jednostką świadomą, wolną i sprawczą. Na scenie obecne są trzy kobiety: pianistka i dwie aktorki – w tym znana wrocławskiej publiczności z „The Prisoner” Petera Brooka Kalieaswari Srinivasan – dla których kameralna, minimalistyczna forma jest wehikułem poszukiwań fundamentalnych aspektów człowieczeństwa, w toku których twórcy zapraszają widzów do wejścia z nimi w przestrzeń intymnej refleksji.

Po drugiej stronie - koncert na fortepian i ciszę, fot. Paulina Anna Galanciak

Przewodnikiem w tych poszukiwaniach jest Kaspar Hauser. Chłopiec bez tożsamości, porzucony na ulicach Norymbergii, człowiek bez imienia i przeszłości, „sierota Europy” to symbol rozmytej, trudnej do zdefiniowania podmiotowości. Dzięki jego pomocy „Po drugiej stronie…” staje się swoistą podróżą, w której doświadczyć można procesu kształtowania się rzeczywistości, które nie zawsze musi być niewinne i bezbolesne. Sam Hauser, człowiek, który narodził się dla ludzkości jako dorosły i został przez nią na nowo „utworzony”, w swojej autobiografii napisał, że wolałby umrzeć niż ponownie przejść piekło stawania się poprzez zabijanie w nim Innego. Został zamordowany przez nieznanego sprawcę, a jego historia to także opowieść o mrocznej stronie społeczeństwa. Czym stała się ona dla artystów z Fundacji Jubilo, przekonamy się w połowie grudnia. Wstęp na wydarzenie jest wolny, obowiązuje wcześniejsza rezerwacja miejsc.

Reżyserem i autorem koncepcji „Po drugiej stronie…” jest Diego Pileggi, włoski aktor i reżyser, założyciel teatru fizycznego Odra Ensemble, prowadzonego we współpracy z Teatrem Pieśni Kozła i włoskiego zespołu Il Giardino delle Ore. W 2012 roku powołał on do życia zespół Jubilo, specjalizujący się w pracy z grupami społecznie marginalizowanymi. Jako lider tej formacji prowadzi warsztaty, reżyseruje i koordynuje projekty, m.in. tworząc spektakle z osadzonymi w zakładach karnych. Jako refleksja na temat otwierania i kreowania podmiotowości, „Po drugiej stronie…” wpisuje się w nurt jego artystycznych poszukiwań w zakresie przełamywania namacalnych i nienamacalnych barier. Pierwsza wersja pokazu pracy odbyła się 9 grudnia 2018 w Instytucie Grotowskiego. Premiera spektaklu planowana jest na rok 2020. 

informacja prasowa

Spotkania z Beckettem w Instytucie Grotowskiego

W grudniu 2019 roku mija trzydzieści lat od śmierci Samuela Becketta – wybitnego dramaturga, uznawanego za prekursora teatru absurdu. Pamięć o twórcy „Czekając na Godota” Instytut Grotowskiego uczci w dniach 17–20 grudnia powrotem dwóch spektakli, będących autorskimi przetworzeniami tekstów Irlandczyka. 

Samuel Beckett, 1977, fot. Wikipedia

Niezwykłą kompilację trzech beckettowskich jednoaktówek zaprezentuje Krystyna Krotoska w spektaklu „no właśnie co”. Alessandro Curti w przygotowanej wspólnie z Jarosławem Fretem interpretacji „Ostatniej taśmy” zaprosi z kolei do doświadczenia unikalnej architektury dźwięku Becketta.

Samuel Beckett to jedna z najbardziej zasłużonych oraz rozpoznawalnych postaci w historii XX-wiecznej literatury i teatru. Harold Pinter, laureat literackiej Nagrody Nobla, opisał go jako „najodważniejszego, najbardziej bezlitosnego spośród współczesnych pisarzy […], daleko wyprzedzającego wszystkich innych piszących”. Jego twórczość cechowały egzystencjalny pesymizm i błyskotliwie formułowane pytania o sens ludzkiego istnienia. Erudycji artystycznej Becketta towarzyszyła także społeczna wrażliwość, której przejawami były m.in. zdecydowana krytyka systemów totalitarnych, wspieranie więźniów politycznych, a także brak zgody na wystawianie swoich tekstów w państwach łamiących prawa człowieka. Jako wybitny artysta i intelektualista Samuel Beckett zainspirował liczyć twórców z różnych krajów, pokoleń i estetyk. Do tego grona zaliczają się Krystyna Krotoska i Alessandro Curti, którzy w tygodniu rocznicy śmierci artysty zmierzą się z jego najwybitniejszymi dziełami.

Krystyna Krotoska w spektaklu "no właśnie co", fot. Irena Lipińska

Rdzeniem spektaklu Krystyny Krotoskiej są kobiety – ich perspektywy i życie wewnętrzne. „no właśnie co” składa się z trzech jednoaktówek Samuela Becketta, których bohaterki noszą w sobie tajemnicę. W „Nie ja” wśród ciemności widoczne są tylko usta kobiety, która przepowiada swoje życie. „Kroki” to przeplatająca realne z urojonym historia dziewczynki, która się nie urodziła, lecz „zaczęła”. „Kołysanka” jest natomiast dramatyczną, trzyczęściową sonatą o starości i samotności. Stanowiące kanon monodramu utwory Samuela Becketta tworzą dla aktorki pole do rozwinięcia swojego warsztatu i samodzielnego zmierzenia się z tematami proponowanym przez pisarza. Interpretując Becketta, Krotoska zaprasza widzów do niezwykłego zgłębiania egzystencjalnej tajemnicy kobiecości. Tytuł przedstawienia to także tytuł ostatniego wiersza Becketta, co nadaje spektaklowi wymiar swoistego epitafium artystki dla dramatopisarza. Pokazy „no właśnie co” odbędą się 17 i 18 grudnia (wtorek i środa) w Sali Teatru Laboratorium o godz. 19.00. 

Alessandro Curti, "Ostatnia taśma", fot_Tobiasz Papuczys

„Ostatnia taśma” Alessandra Curtiego narodziła się z fascynacji beckettowską architekturą ciszy. Twórcy podejmują dialog z bohaterem Becketta, czyniąc protagonistą aktora, który poprzez regularnie nagrywane taśmy przygotowuje się do wcielenia w postać Krappa. Obudowanie życia dźwiękiem stało się podstawowym tropem kompozycji spektaklu. W centrum zawsze pozostaje jednak cisza lub jej sceniczna namiastka, jaką jest pauza. Alessandro Curti wraz z Jarosławem Fretem zakładają, że dźwięk jest wehikułem pamięci, a przez to wehikułem czasu. W „Ostatniej taśmie” staje się nim także teatr. W fascynującej interpretacji „Ostatniej taśmy” twórcy nie tylko czerpie z jakości beckettowskiego dramatu, ale proponują frapujący dialog z pisarzem i jego bohaterem, eksplorując zarówno bogactwo znaczeniowe, jak i formalne twórczości irlandzkiego pisarza. Spektakle odbędą się 19 i 20 grudnia (czwartek i piątek) w Sali Teatru Laboratorium o godz. 19.00.

informacja prasowa