Tytuł bloga powstał z inspiracji prozą Brunona Schulza, w której wielokrotnie, w różnych kontekstach, pada to tajemniczo brzmiące słowo, znaczące o wiele więcej niż „składniki”, bo mające rangę metafory, symbolu…
Kulturalne Ingrediencje nie jest blogiem monotematycznym, np. książkowym czy filmowym. Łączę w nim wszystkie moje pasje w jedną całość. Znajdują się tu teksty dotyczące literatury, filmu, muzyki i sztuk plastycznych. Ponadto rozmowy z artystami i własne zapiski.To także moje archiwum.
Jeszcze nie tak dawno film Macieja Pieprzycy "Ikar. Legenda Mietka Kosza" cieszył się popularnością kinowych widzów i odnosił sukcesy na całym świecie, a już od 14 lutego można go sobie wielokrotnie obejrzeć na DVD. Z pewnością - czego sama doświadczyłam - pozwala to odkryć film na nowo, docenić precyzję montażu dzięki (m. in.) dodatkowym scenom, które nie znalazły się w ostatecznej wersji. Zachęcam!
Film jest opowieścią o biednym, utalentowanym chłopcu, którego kalectwo jest swego rodzaju stygmatem, ale i łaską. Paradoks? Gdyby nie postępująca ślepota, mały Miecio nie znalazłby się w Laskach, gdzie otoczono go serdeczną opieką i odkryto jego talent. Stamtąd posłano go na studia do Krakowa. Nie zdarzyłoby się to zapewne nigdy, gdyby pozostał na wsi, gdzie nikt nie był w stanie rozpoznać jego niepospolitego talentu, a tym bardziej kształcić go w tym kierunku. Jest to więc opowieść o Janku Muzykancie, w którym ktoś jednak rozpoznał ów niezwykły dar.
Odtwarzając realia lat 50. i 60. Pieprzyca nie tylko pozwala zrozumieć czasy, w których przyszło bohaterowi żyć i dorastać, ale pokazuje też, że człowiek jest jednak tajemnicą i nie da się go zrozumieć poprzez otoczenie, w którym przebywa, realia polityczne, w których granie jazzu było swego rodzaju manifestem wolności. Mietek Kosz wybiera jazz przede wszystkim dlatego, że grając tę muzykę, może improwizować, a więc wyrażać siebie. Dla niego właśnie muzyka jest podstawową formą ekspresji. Z niej czerpie ekstazę, podczas gdy życie staje się coraz większą udręką.
Wielokrotne oglądanie filmu pozwala dostrzec, jak precyzyjna jest to opowieść. Cała sekwencja początkowa, której osią jest pierwszy występ Mietka Kosza podczas Jazz Jamboree, jest w istocie precyzyjnie zbudowaną prezentacją bohatera - z jego dzieciństwem, przywiązaniem do matki, zdiagnozowaniem kalectwa, pobytem w Laskach... Ten rodzaj montażu, któremu towarzyszą różne intensywne dźwięki, znakomicie oddaje "wewnętrzny portret" bohatera, prawdę o nim, której nie mogą znać przypadkowi widzowie w Sali Kongresowej, niecierpliwie czekający na początek występu.
Dostrzeżemy też pojawiające się regularnie motywy: lotu, symbolikę radykalnie zamykanych drzwi, wymowę powtarzających się słów... Dzięki załączonym scenom, które nie zostały ostatecznie wykorzystane, przekonamy się, jak precyzyjnym i wrażliwym narratorem jest reżyser filmu. "Ikara" już po pierwszym obejrzeniu uznałam za film wybitny, teraz jednak mogłabym precyzyjnie wypunktować jego zalety. Przede wszystkim jest to dzieło po mistrzowsku łączące piękne zdjęcia Witolda Płóciennika, znakomite aktorstwo Dawida Ogrodnika, muzykę i eksperymenty dźwiękowe w jedną harmonijną całość. Na osobne podkreślenie zasługuje właśnie muzyka - kompozycje Mietka Kosza w interpretacji utalentowanego muzyka i kompozytora Leszka Możdżera. Towarzyszą mu inni wspaniali wykonawcy oraz Synfonia Varsovia. Dzięki nim możemy posłuchać kompozycji Kosza w najlepszym wydaniu.
DVD „Ikar. Legenda Mietka Kosza”, reż. Maciej Pieprzyca
czas trwania - 117 min
język - polski
napisy - angielskie, polskie dla niesłyszących
dźwięk - 5.1 ,2.0
format obrazu - 16:9
EAN : 5903111494698
Cena : 34,99 zł (w tym 23% VAT)
Data premiery : 14.02.2020
"Ikar. Legenda Mietka Kosza" Macieja Pieprzycy jest w mojej ocenie jednym z ważniejszych polskich filmów ostatnich lat i być może najlepszym, jak dotąd, filmem tego reżysera. Nie tylko w sposób artystycznie dojrzały i poruszający przywraca pamięć o genialnym muzyku jazzowym, ale stawia także pytania o to, skąd bierze się taki talent, kim jest artysta i jaką cenę musi zapłacić za swój geniusz.
Dawid Ogrodnik jako Mietek Kosz w filmie Macieja Pieprzycy Ikar. Legenda Mietka Kosza/ fot. Next Film
Zanim film Macieja Pieprzycy pojawił się na ekranach kin, postać Mieczysława Kosza znana była właściwie wąskiemu gronu osób interesujących się muzyką jazzową. Choć umarł mając zaledwie 29 lat i nie pozostawił po sobie zbyt bogatego dorobku, pozostał w pamięci tych, którzy się z nim zetknęli i słuchali jego muzyki. Do tego grona należy z pewnością Krzysztof Karpiński - pasjonat jazzu i badacz jego historii. W 1990 roku ukazała się jego książka o Mieczysławie Koszu, zatytułowana "Tylko smutek jest piękny". Została w tym roku wznowiona przez Wydawnictwo Literackie i poszerzona o nowe źródła, a przy tym jest piękna edytorsko. W 2007 roku powstał film dokumentalny według scenariusza i w reżyserii Roberta Kaczmarka: "Esencja nastroju", w którym Mieczysława Kosza wspominają przyjaciele, muzycy, z którymi grał, a także słyszymy jego głos, nagrany podczas wywiadów radiowych. I wreszcie "Ikar. Legenda Mietka Kosza" - nagrodzony Srebrnymi Lwami film Macieja Pieprzycy, który jest także autorem książki pod tym samym tytułem.
To całkiem sporo, jak na tak krótkie życie. Mimo upływu lat, postać Mietka Kosza nie tylko nie blaknie, ale ciągle fascynuje swoją aurą geniuszu i tajemnicy.
Dawid Ogrodnik jako Mietek Kosz w filmie Macieja Pieprzycy Ikar. Legenda Mietka Kosza/ fot. Next Film
Pomysł zrobienia filmu o pianiście wyszedł jakieś dziesięć lat temu od Piotra Adamczyka, któremu marzyła się rola głównego bohatera. Ostatecznie zagrał jego antagonistę, ale - co najważniejsze - powstał film znakomity: niebanalny, dający się interpretować na różnych poziomach, piękny wizualnie i muzycznie, eksperymentujący dźwiękiem.
Opowieść Pieprzycy jest nielinearna. Jak w muzyce jazzowej - jest główny temat (Mietek Kosz), ale są też jego wariacje: uniwersalna opowieść o genialnym artyście, który "nie przystaje" do swoich czasów ani do innych ludzi i jest przerażająco samotny. To doświadczenie przekłada się zapewne na jego kompozycje, głębię interpretacji, a jednocześnie niszczy go. Jego Ikarowy lot musiał się tak właśnie skończyć.
Mały Mietek z mamą (świetna Jowita Budnik)
Film jest także opowieścią o biednym, utalentowanym chłopcu, którego kalectwo jest swego rodzaju stygmatem, ale i łaską. Paradoks? Gdyby nie postępująca ślepota, mały Miecio nie znalazłby się w Laskach, gdzie otoczono go serdeczną opieką i odkryto jego talent. Stamtąd posłano go na studia do Krakowa. Nie zdarzyłoby się to zapewne nigdy, gdyby pozostał na wsi, gdzie nikt nie był w stanie rozpoznać jego niepospolitego talentu, a tym bardziej kształcić go w tym kierunku. Jest to więc opowieść o Janku Muzykancie, w którym ktoś jednak rozpoznał ów niezwykły dar.
Odtwarzając realia lat 50. i 60. Pieprzyca nie tylko pozwala zrozumieć realia, w których przyszło bohaterowi żyć i dorastać, ale pokazuje też, że człowiek jest jednak tajemnicą i nie da się go zrozumieć poprzez otoczenie, w którym przebywa, realia polityczne, w których granie jazzu było swego rodzaju manifestem wolności. Mietek Kosz wybiera jazz przede wszystkim dlatego, że grając tę muzykę, może improwizować, a więc wyrażać siebie. Dla niego właśnie muzyka jest podstawową formą ekspresji. Z niej czerpie ekstazę, podczas gdy życie staje się coraz większą udręką.
Oryginalna, jazzowa aranżacja słynnego utworu zespołu The Beatles w wykonaniu Mieczysława Kosza z płyty "Reminiscence"
Już sam początek filmu wprowadza nas w tę sytuację egzystencjalną. Bohater pojawia się samotnie na scenie, odnajduje fortepian i ... wcale nie przystępuje do gry. Siedzi jakby sparaliżowany - łowi otaczające go dźwięki (które słyszy ze szczególnym natężeniem), a te uruchamiają obrazy z przeszłości. I tak rozpoczyna się seria retrospekcji, które przeplatają się z "tu i teraz", tworząc pełny, choć zagadkowy obraz osobowości bohatera. Owe wydarzenia z przeszłości owocują zarazem w jego grze. Bo kiedy wreszcie zaczyna grać, zagarnia całą publiczność i owacjom nie ma końca.
Kadr z filmu "Ikar. Legenda Mietka Kosza" w reż Macieja Pieprzycy
Kadry w filmie "Ikar" są pięknie skomponowane - zarówno te, które dotyczą teraźniejszości bohatera, jak też ukazujące jego przeszłość, głównie dzieciństwo. Co charakterystyczne, kamera jest zawsze blisko bohatera - tworzy jego portret intymny, jednocześnie delikatny i prawdziwy. Możemy go "poczuć", usłyszeć myśli, zobaczyć przeżycia...
Najbardziej zapadła mi w pamięć scena, w której ojciec wynosi chore dziecko do stajni, kładzie na sianie, a później bije konia, który staje dęba przerażony, a jednocześnie uważny, aby nie rozdeptać dziecka. Scena jak z tragedii greckiej - straszna i patetyczna. Po latach dorosły już chłopiec przyjeżdża jednak przebaczyć ojcu przed jego śmiercią. Nie rozmawiają "o tamtym", stary jest dumny, że jego kaleki syn stał się sławny i piszą o nim w gazetach. Ta scena wiele mówi o Mietku, między innymi o tym, że mimo straszliwego czynu ojca, potrafi zdobyć się na wybaczenie. Na pogrzebie matki jeszcze tego nie potrafił, ale po latach udało mu się te swoje traumatyczne doświadczenia przekształcić w dźwięki. Być może właśnie dlatego muzyka Mietka Kosza tak porusza.
Poza znakomitymi zdjęciami Witolda Płóciennika (operatora m.in. filmu Janusza Kondratiuka "Jak pies z kotem"), na szczególną uwagę zasługuje kreacja Dawida Ogrodnika, który tak sugestywnie wcielił się w postać Mietka Kosza, że trudno teraz sobie wprost wyobrazić kogoś innego w tej roli. Nie można też pominąć wspaniałych interpretacji utworów wykonywanych przez bohatera, których autorem jest znakomity muzyk i kompozytor Leszek Możdżer. Towarzyszą mu inni utalentowani wykonawcy oraz Synfonia Varsovia. Dzięki nim możemy posłuchać kompozycji Kosza w najlepszym wydaniu.
"Ikar. Legenda Mietka Kosza" Macieja Pieprzycy jest w mojej ocenie jednym z najważniejszych polskich filmów ostatnich lat i być może najlepszym, jak dotąd, filmem tego reżysera reżysera. Nie tylko w sposób artystycznie dojrzały i poruszający przywraca pamięć o genialnym muzyku jazzowym, ale jest też dziełem, które stawia pytania o to, skąd bierze się taki talent, kim jest artysta i jaką cenę musi zapłacić za swój geniusz.
ocena 10/10
trailer filmu "Ikar. Legenda Mietka Kosza"/Next Film
„Ikar. Legenda Mietka Kosza”, nowy film Macieja Pieprzycy, rozbił bank na tegorocznym Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni! Otrzymał najwięcej, bo aż sześć wyróżnień, w tym Srebrne Lwy. Dwie nagrody otrzymała „Ukryta gra” Łukasza Kośmickiego, w tym Nagrodę Specjalną Jury. Na gali za pierwszoplanową rolę żeńską została również uhonorowana Magdalena Boczarska. Aktorka została wyróżniona za rolę w filmie „Piłsudski”.
„Ikar. Legenda Mietka Kosza” to trzeci film Macieja Pieprzycy uhonorowany Srebrnymi Lwami. Film został również wyróżniony za najlepszą muzykę, nagrodę odebrał Leszek Możdżer. Za najlepszą pierwszoplanową rolę męską został nagrodzony Dawid Ogrodnik. Film zdobył również nagrodę za najlepsze zdjęcia dla Witolda Płóciennika, Agata Culak została nagrodzona za najlepsze kostiumy. Wyróżnienie za najlepszą charakteryzację otrzymała Jolanta Dańda. W piątek „Ikar” otrzymał również Złotego Klakiera, dla najdłużej oklaskiwanego filmu festiwalu. Film pojawi się w kinach 18 października.
"Ikar. Legenda Mietka Kosza", teaser
„Ukryta gra” Łukasza Kośmickiego oprócz Nagrody Specjalnej za "propozycję doskonale zrealizowanego kina gatunkowego" otrzymała również nagrodę za montaż dla Roberta Gryki, Wolfganga Weigla i Krzysztofa Arszennika. Film będzie miał swoją premierę 8 listopada.
Ukryta gra fot. Krzysztof Wiktor, Watchout Studio
W sumie filmy dystrybuowane przez NEXT FILM zdobyły 9 spośród 18 przyznanych na Festiwalu wyróżnień.
***
„Ikar. Legenda Mietka Kosza” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami historia niewidomego geniusza fortepianu. Mietek (Dawid Ogrodnik) jako dziecko traci wzrok. Jego matka (Jowita Budnik), oddaje go pod opiekę sióstr zakonnych w Laskach. W ośrodku dla niewidomych chłopiec odkrywa, że muzyka może stać się dla niego sposobem, by na nowo widzieć i opowiadać świat. Mietek zostaje świetnym pianistą klasycznym. Jednak, gdy odkrywa jazz ma już tylko jeden cel: zostać najlepszym pianistą jazzowym w Polsce. Odnosi coraz większe sukcesy, nie tylko w kraju, ale i na świecie. Niespodziewanie w jego życiu pojawia się charyzmatyczna wokalistka Zuza (Justyna Wasilewska). To spotkanie zmieni jego życie.
Dawid Ogrodnik w roli Mietka Kosza, materiały dystrybutora
„Ukryta gra”. Najnowsza produkcja Watchout Studio to pełen napięcia thriller szpiegowski. W czasie zimnej wojny amerykańskie tajne służby porywają genialnego matematyka, aby stanął do szachowego pojedynku przeciwko sowieckiemu mistrzowi. Międzynarodowy turniej w warszawskim Pałacu Kultury i Nauki okazuje się jednak tylko przykrywką do szpiegowskiej gry, w której stawką jest uratowanie ludzkości przed zagładą nuklearną.
"Ukryta gra", teaser
„Piłsudski”. Jest rok 1901. Józef Piłsudski „Ziuk” (Borys Szyc) po brawurowej ucieczce ze szpitala psychiatrycznego ponownie staje na czele polskiego podziemia niepodległościowego. Nieugięty na polu walki, w życiu prywatnym poddaje się namiętności, rozdarty między dwiema kobietami jego życia – żoną (Magdalena Boczarska) i kochanką (Maria Dębska). Przez zachowawczych członków Polskiej Partii Socjalistycznej uważany za terrorystę, Piłsudski wraz z najbliższymi współpracownikami nie cofnie się przed niczym – zamachami na carskich urzędników i najwyższych oficerów, szmuglowaniem bomb, zuchwałym napadem na pociąg, by osiągnąć swój cel: niepodległą Polskę. Zbliża się rok 1914 i „Ziuk” widzi nowe szanse na osiągnięcie niemożliwego. „Piłsudski” to kino awanturnicze, płomienny romans, historia prawdziwa Marszałka, jakiej dotąd nie znano.
Podczas uroczystej gali w Teatrze Muzycznym w Gdyni w sobotę, 21 września 2019 roku, wręczono Złote i Srebrne Lwy, a także nagrody indywidualne w Konkursie Głównym 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Platynowe Lwy za całokształt twórczości odebrał Krzysztof Zanussi.
Nagrody regulaminowe przyznało Jury 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w składzie:
Maciej Wojtyszko (Przewodniczący Jury)
Ewa Braun
Bożena Dykiel
Piotr Dzięcioł
Paweł Laskowski
Ilona Łepkowska
Maria Sadowska
Nikodem Wołk-Łaniewski
Jerzy Zieliński
Wielką Nagrodę 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni „Złote Lwy” dla najlepszego filmu „Obywatel Jones” otrzymali reżyserka Agnieszka Holland oraz producenci: Stanisław Dziedzic, Klaudia Śmieja-Rostworowska, Andrea Chalupa.
Nagrodę „Srebrne Lwy” 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych dla filmu „Ikar. Legenda Mietka Kosza” otrzymali reżyser Maciej Pieprzyca oraz producenci: Renata Czarnkowska-Listoś, Maria Gołoś
Nagrodę Specjalną 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych za propozycję doskonale zrealizowanego kina gatunkowego otrzymał Łukasz Kośmicki, reżyser filmu „Ukryta gra”.
Nagrody indywidualne otrzymali:
Jan Komasa za reżyserię filmu „Boże Ciało”
Mateusz Pacewicz za scenariusz do filmu „Boże Ciało”
Bartosz Kruhlik za debiut reżyserski lub drugi film za film „Supernova”
Witold Płóciennik za zdjęcia do filmu „Ikar. Legenda Mietka Kosza”
Leszek Możdżer za muzykę do filmu „Ikar. Legenda Mietka Kosza”
Grzegorz Piątkowski za scenografię do filmu „Obywatel Jones”
Marcin Jachyra, Jarosław Czernichowski, Oliwier Synkowski, Marcin Lenarczyk za dźwięk w filmie „Interior”
Robert Gryka, Wolfgang Weigl, Krzysztof Arszennik za montaż filmu „Ukryta gra”
Jolanta Dańda za charakteryzację do filmu „Ikar. Legenda Mietka Kosza”
Agata Culak za kostiumy do filmu „Ikar. Legenda Mietka Kosza”
Eliza Rycembel za drugoplanową rolę kobiecą w filmie „Boże Ciało”
Sebastian Stankiewicz za drugoplanową rolę męską w filmie „Pan T.”
Magdalena Boczarska za główną rolę kobiecą w filmie „Piłsudski”
Dawid Ogrodnik za główną rolę męską w filmie „Ikar. Legenda Mietka Kosza”
Zofia Domalik za profesjonalny debiut aktorski w filmie „Wszystko dla mojej matki”
Jury z żalem podkreśliło brak odrębnej sekcji pod nazwą Inne Spojrzenie, która pozwoliłaby docenić takie filmy jak na przykład „Dolina Bogów”, „Mowa ptaków” i „Interior”.
„Platynowe Lwy”, nagrodę za całokształt twórczości, odebrał reżyser Krzysztof Zanussi.
Podczas gali zakończenia 44. FPFF wręczono również Nagrodę Im. Lucjana Bokińca dla Najlepszego Filmu w Konkursie Filmów Krótkometrażowych, którą otrzymał Hubert Patynowski za film „Nie zmieniaj tematu”.
Nagrodę Publiczności, przyznaną w wyniku głosowania widzów w kinach festiwalowych i ufundowaną przez Telewizję Kino Polska, otrzymał Jan Komasa za film „Boże Ciało”.
44. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych odbywał się w dniach 16-21 września 2019 roku w Gdyni.
Organizatorami Festiwalu są: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Polski Instytut Sztuki Filmowej, Stowarzyszenie Filmowców Polskich, Prezydent Miasta Gdyni, Marszałek Województwa Pomorskiego.
Współorganizatorzy: Telewizja Polska, Instytut Adama Mickiewicza, Narodowe Centrum Kultury.
Sponsorem Głównym 44. FPFF jest PKO Bank Polski.
informacja prasowa
Partnerem Strategicznym jest BMG Goworowski Autoryzowany dealer Mercedes-Benz.
Partnerzy Główni: PKP Intercity, Dr Irena Eris, Nespresso, Gdyńskie Centrum Kultury.
Ogólnopolscy Patroni Medialni: Telewizja Polska, Radiowa Jedynka, Trójka - Program Trzeci Polskiego Radia, Rzeczpospolita, Miesięcznik Kino, Filmweb, Onet, ELLE, Gala, Super Express.
Lokalni Patroni Medialni: Telewizja Gdańsk, Radio Gdańska, Dziennik Bałtycki, Rzeczpospolita. Życie Regionów, Trojmiasto.pl.
W Warszawie zakończyły się zdjęcia do nowego filmu Macieja Pieprzycy „Ikar. Legenda Mietka Kosza”. Biografia zapomnianego geniusza fortepianu, niesamowitego jazzmana, który żył tylko 29 lat, pojawi się w kinach 27 września 2019 r. W roli wybitnego muzyka, ale też niezwykle interesującego człowieka, zobaczymy Dawida Ogrodnika, aktora wyróżnionego tytułem European Shooting Stars 2019.
Ikar. Legenda Mietka Kosza, Dawid Ogrodnik, fot. Łukasz Bąk.RE Studio
Na ekranie partnerują mu m.in. Justyna Wasilewska, Piotr Adamczyk, Jacek Koman i Jowita Budnik.
– Mieczysław Kosz jest takim bohaterem, o którym chcę opowiadać w swoich filmach. – mówi reżyser Maciej Pieprzyca. – To niepogodzony ze światem outsider i buntownik. Buntujący się przeciwko swoim ograniczeniom wynikającym z niepełnosprawności, przeciwko kanonom muzycznym, czy też przeciwko normom społecznym, w jakie chciano go wpisać. Wierzę, że „Ikar. Legenda Mietka Kosza” będzie uniwersalną opowieścią o człowieku i znajdzie widzów nie tylko wśród fanów jazzu.
Mieczysław Kosz, niewidomy pianista, mistrz improwizacji, dziś pamiętany jest głównie przez miłośników jazzu. Pozostawił po sobie zaledwie jeden album, ale dla fanów jazzu stał się legendą. Wystąpił na uznawanym za najbardziej prestiżowy festiwalu jazzowym w Montreux, grał w paryskich klubach jazzowych i najlepszych salach koncertowych. Był podziwiany przez największych muzyków i publiczność. Niestety, jak większość ludzi wybitnych musiał walczyć z wewnętrznymi demonami i samotnością.
Ikar. Legenda Mietka Kosza, Dawid Ogrodnik, fot. Łukasz Bąk.RE Studio
Maciej Pieprzyca podkreśla rolę Piotra Adamczyka, bez którego film prawdopodobnie nigdy by nie powstał:
– Nie byłoby „Ikara. Legendy Mietka Kosza”, gdyby nie Piotr Adamczyk, którego śmiało mogę nazwać ojcem chrzestnym filmu. To właśnie Piotr opowiedział mi o tym niesamowitym człowieku. Choć interesowałem się jazzem, to przyznaję, że nie na tyle, aby znać tego zapomnianego geniusza. Im bardziej poznawałem jego biografię, tym bardziej rozumiałem, że chciałbym opowiedzieć historię tego fascynującego człowieka.
W roli Mieczysława Kosza zobaczymy Dawida Ogrodnika, który podkreśla, że na planie ogromną satysfakcję dała mu gra na pianinie, możliwość improwizacji.
– Zarówno reżyser, jak i producentki stworzyli mi doskonałe warunki do pracy nad rolą. To nasza kolejna współpraca z Maciejem Pieprzycą i bardzo ją cenię. Miałem dużo czasu, żeby pracować nad scenariuszem i rolą, to bardzo komfortowa sytuacja dla aktora. Maciej Pieprzyca przykłada wyjątkowo dużą wagę do przygotowań przed rozpoczęciem zdjęć do filmu. Ta intensywna praca rozpoczyna się z pierwszym czytaniem scenariusza i kończy ostatnim klapsem na planie.
Ikar. Legenda Mietka Kosza, fot. Łukasz Bąk.RE Studio
Na planie Dawidowi Ogrodnikowi partneruje Justyna Wasilewska.
– Moja bohaterka Zuza jest bardzo ciekawą osobowością. Jest w niej coś, co bardzo mnie intryguje, pewna przewrotność. Jest obdarzona niebywałą ekspresją. Jej relacja z Mietkiem Koszem jest niezwykle burzliwa, choć bez wątpienia są dla siebie nawzajem źródłem inspiracji. Jako artyści są do siebie podobni i dobrze się rozumieją.
Jowita Budnik w filmie Ikar. Legenda Mietka Kosza, fot. Łukasz Bąk.RE Studio
Nad stroną muzyczną filmu czuwa Leszek Możdżer, który od dawna próbuje przywrócić pamięć o Mieczysławie Koszu. Możdżer odpowiada za stworzenie i przygotowanie warstwy muzycznej filmu, na którą składają się m.in. muzyka ilustracyjna oraz aranżacje znanych i popularnych utworów („Take the A Train", „San Francisco", „Kasztany", „Cała jesteś w skowronkach"). W filmie nie zabraknie brawurowych improwizacji, które podobnie jak aranżacje nagrane zostały jeszcze przed rozpoczęciem zdjęć, dzięki czemu aktorzy mogli odpowiednio przygotować się do poszczególnych scen.
Justyna Wasilewska w filmie Ikar. Legenda Mietka Kosza, fot. Łukasz Bąk.RE Studio
Film pojawi się w kinach 27 września 2019 roku. Za produkcję odpowiada RE Studio. Dystrybucją zajmuje się Next Film.
