Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Narodowe Centrum Kultury. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Narodowe Centrum Kultury. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 13 stycznia 2026

Patroni Roku 2026

Rok 2026 został ustanowiony Rokiem osób, instytucji, miejsc i wydarzeń istotnych dla polskiej historii, kultury i życia społecznego.


Decyzją Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej wśród patronów 2026 roku znaleźli się:


Józef Czapski – malarz i pisarz, autor esejów i dzienników, jeden z najważniejszych świadków XX wieku (130. rocznica urodzin),

Ignacy Daszyński – premier, marszałek Sejmu, jeden z Ojców Niepodległości (160. rocznica urodzin i 90. rocznica śmierci),

Sergiusz Piasecki – pisarz i uczestnik wojny polsko-bolszewickiej,

Stanisław Staszic – działacz oświeceniowy, publicysta i reformator (200. rocznica śmierci),

Mieczysław Fogg – pieśniarz i artysta estrady (125. rocznica urodzin),

Józef Maksymilian Ossoliński – twórca Ossolineum, jednej z najważniejszych instytucji kultury i nauki (200. rocznica śmierci),

Polskie Radio – 100 lat regularnego nadawania programu, rozpoczętego 18 kwietnia 1926 roku.

Z kolei Senat Rzeczypospolitej Polskiej ustanowił postanowił, że patronami 2026 będą:


Andrzej Wajda – reżyser filmowy i teatralny (100. rocznica urodzin i 10. rocznica śmierci),

Jerzy Giedroyć – redaktor paryskiej „Kultury”, jedna z kluczowych postaci polskiej myśli politycznej XX wieku,

Elżbieta Róża Czacka – prekursorka polskiej tyflologii i systemowej opieki nad osobami niewidomymi,

Gdynia – w 100. rocznicę nadania praw miejskich,

Robotnicze Protesty Czerwca 1976 – w 50. rocznicę wydarzeń w Radomiu, Ursusie i Płocku.

Ich historie, biografie i doświadczenia stanowią punkt odniesienia dla przypomnień i dalszych rozmów, z myślą o tym, co z tych historii nadal ma znaczenie dziś. 

źródło: Narodowe Centrum Kultury

wtorek, 2 września 2025

Narodowe Czytanie – w tym roku czytamy Kochanowskiego

 6 września o godz. 12:00 w Ogrodzie Saskim w Warszawie odbędzie się finał Narodowego Czytania poezji Jana Kochanowskiego. To wyjątkowa okazja, by na nowo odkryć twórczość jednego z najwybitniejszych poetów polskiego renesansu. Studiował w Krakowie i Padwie, podróżował po Europie, a po powrocie osiadł w Czarnolesie, tworząc pieśni, fraszki i treny. Jego twórczość obejmuje tematy patriotyczne, moralne, religijne i obyczajowe, łącząc powagę z żartobliwością. Przyczynił się do rozwoju polszczyzny literackiej, a jego dzieła pozostają aktualne i inspirujące. Zapraszamy do wspólnego czytania!


Po wspólnej lekturze zapraszamy o godz. 14:30 na koncert KOCHANOWSKI. Wika/Strug/Monodia Polska z kompozycjami Filipa Wiki do wierszy Kochanowskiego, w wykonaniu Monodii Polskiej pod muzycznym przewodnictwem Adama Struga. ♬ Usłyszymy pieśni znane z lektur szkolnych, jak i te, do których współcześni nie sięgają. Wydarzenie odbywa się w ramach Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa 2.0., którego stoisko inspirowane twórczością poety będzie dostępne dla uczestników i uczestniczek. Centralnym punktem programu będą warsztaty kolażu literackiego prowadzone przez Marynę Siliakovą – artystkę, ilustratorkę i edukatorkę wizualną.


Jan Kochanowski zaliczany jest do grona najwybitniejszych polskich poetów i największych twórców europejskich epoki renesansu. Urodził się w 1530 roku w Sycynie pod Zwoleniem. Studiował w Akademii Krakowskiej i na uniwersytecie w Padwie, w młodości podróżował po Europie. W 1559 roku powrócił do kraju i przyjął służbę dworzanina na dworach magnackich oraz na dworze królewskim. Kilkanaście lat później osiadł na stałe w dziedzicznym majątku w Czarnolesie, poświęcając się pracy pisarskiej. W tym okresie kontynuował pisanie pieśni i fraszek. Po śmierci ukochanej córki, Urszulki, opublikował cykl Trenów – arcydzieło literatury staropolskiej. Kochanowski zmarł nagle w 1584 roku w czasie obrad sejmu w Lublinie, został pochowany w krypcie zwoleńskiego kościoła.

Poezja Jana Kochanowskiego porusza różnorodne tematy – od poważnych i doniosłych po lżejsze i żartobliwe. Opisuje życie dworskie i ziemiańskie, pojawiają się w niej wątki patriotyczne, refleksje moralne, nawiązania antyczne i biblijne. W wierszach odnajdziemy humanistyczną religijność, zachwyt życiem, ale też głęboką zadumę nad przemijaniem i ludzkim losem. Artysta przyczynił się do rozwoju polskiego języka literackiego, a jego niezrównane dzieła do dziś pozostają żywe i nadal inspirują.

KOCHANOWSKI Wika/Strug/Monodia Polska

muzyka: Filip Wika

produkcja muzyczna: Adam Strug

wykonanie: Monodia Polska

Na koncert złożą się kompozycje Filipa Wiki do wierszy Jana Kochanowskiego. Utwory napisane są tak, by zgromadzeni – niezależnie od stopnia wokalnej biegłości – mogli je śpiewać już po pierwszej strofie. Usłyszymy pieśni znane z lektur szkolnych, jak i te, do których współcześni nie sięgają.

Filip Wika – poeta, kompozytor, multiinstrumentalista, śpiewak zespołu Monodia Polska, student MISH Uniwersytetu Warszawskiego.

Monodia Polska – zespół praktykujący pieśni przekazywane w tradycji ustnej, oraz (wbrew nazwie) polifoniczne partytury polskiego średniowiecza i renesansu.

Monodia Polska w składzie:

Filip Wika – kompozycje, śpiew, fisharmonia

Szczepan Pospieszalski – śpiew, trąbka

Tomasz Stawiecki – śpiew, klarnet

Michał Żak – śpiew, szałamaja, saksofon sopranowy

Karol Pospieszalski – śpiew, tuba

Hipolit Woźniak – śpiew, kontrabas

Tomasz Skrętkowski – śpiew, instrumenty perkusyjne

Sonia Wronkowska – śpiew

Jacek Zembrowski – śpiew

Henryk Mazur – śpiew

Jakub Kukla – śpiew

Mateusz Kowalski – śpiew

Tymoteusz Woźniak – śpiew

Tomasz Pakowski – śpiew

Adam Strug – produkcja muzyczna, śpiew

informacja prasowa

środa, 30 lipca 2025

2025 Rokiem Wojciecha Jerzego Hasa

Z inicjatywy Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, a także dyrektora Narodowego Centrum Kultury Filmowej w Łodzi – Rafała Syski oraz dyrektora Narodowego Centrum Kultury – Roberta Piaskowskiego, rok 2025 został ogłoszony Rokiem Wojciecha Jerzego Hasa. Obchody, związane z przypadającym w tym czasie stuleciem urodzin reżysera, są równie wielowymiarowe, co sama jego sylwetka i twórczość – to projekcje filmów, wystawy i prelekcje odbywające się w kraju i za granicą. Narodowe Centrum Kultury jest współorganizatorem i partnerem wielu z nich.

Inauguracją Roku Hasa były retrospektywy „Has. Kroniki wyobraźni”. To jedyne tego rodzaju ogólnopolskie wydarzenie, które prezentuje pełną filmografię reżysera na taką skalę. Cykl pokazów realizowany jest przez Stowarzyszenie Kin Studyjnych przy współorganizacji Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego (FINA) i wsparciu Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych, a projekcje odbywają się od lutego do końca grudnia w 60 kinach Sieci Kin Studyjnych w całym kraju. Wszystkie 25 filmów można było obejrzeć w Kinie Iluzjon w jubileuszowym cyklu chronologicznym, poprzedzonym prelekcją i oryginalnymi zwiastunami. Pozostałe kina studyjne z SKS prezentują wybrane dzieła Hasa w ramach swojego repertuaru.

Dzięki działaniom Instytutu Adama Mickiewicza (IAM), twórczość reżysera jest dostępna na przestrzeni całego 2025 roku nie tylko dla widzów sal kinowych w Polsce. Ruchome obrazy mistrza wyobraźni publiczność zobaczy także na wielkich ekranach w Europie oraz Ameryce Południowej i Azji – zarówno podczas festiwali filmowych, jak i innych wydarzeń kulturalnych. IAM stworzył również specjalne wydanie serwisu culture.pl, gdzie zakładka dedykowana Hasowi zawiera obszerną biografię twórcy, filmografię oraz na bieżąco aktualizowane kalendarium wydarzeń zagranicznych.


Przeglądy, przedmioty i przestrzenie


Rok Hasa wykracza jednak poza filmografię, a odbywające się w ramach jubileuszu wydarzenia poszerzają artystyczną część życia reżysera o dodatkowe wątki. Wystawa „Has. Horyzonty czasu i przestrzeni” zaprosiła widzów do wejścia w życiorys i zapoznania się z jego codziennością, która rozpięta była pomiędzy Wrocławiem, Krakowem i Łodzią. Ekspozycja, zorganizowana przez Narodowe Centrum Kultury we współpracy z Narodowym Centrum Kultury Filmowej w Łodzi, miała swój wernisaż 26 marca 2025 roku w Senacie RP i przedstawiała sylwetkę reżysera nie tylko od strony twórczości, ale poprzez przedmioty osobiste: notatniki, listy i fotografie z archiwum rodzinnego i filmowego, a także wideo-eseje i przedmioty codziennego użytku – w tym charakterystyczną czapkę. W wydarzeniu otwierającym uczestniczyła Marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska, a także żona reżysera – Wanda Ziembicka-Has.

Dwa miesiące później, 26 maja 2025 roku, publiczność miała okazję doświadczyć jednego z najbardziej rozpoznawalnych filmów Hasa „Rękopis znaleziony w Saragossie” w zupełnie nowy, dwuwymiarowy sposób. Projekcja filmu została połączona z muzyką na żywo – kompozycje Krzysztofa Pendereckiego zostały wykonane przez Pawła Romańczuka i zespół Małe Instrumenty z towarzyszeniem orkiestry kameralnej Sinfonietta Cracovia pod batutą Katarzyny Tomali-Jedynak. Wydarzenie miało miejsce w ramach Festiwalu Muzyki Filmowej i Krakowskiego Festiwalu Filmowego i było częścią programu kulturalnego polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej. Partnerem koncertu była Wytwórnia Filmów Fabularnych i Dokumentalnych.

Od 4 do 31 sierpnia w Galerii Plenerowej Łazienek Królewskich w Warszawie trwać będzie wystawa „Has na nowo” – prezentacja 30 plakatów Andrzeja Pągowskiego, inspirowanych filmami Wojciecha Jerzego Hasa. Będzie to znakomita okazja, by sprawdzić, w jaki sposób liternictwo z czołówek filmów reżysera, uniwersum i szerzej imaginarium filmowe, czy tematyka dokumentalnych filmów propagandowych inspirowała wyobraźnię plakacisty. Co ważne, wystawa będzie dostępna także w angielskiej wersji językowej i jest wydarzeniem towarzyszącym 29. Międzynarodowego Biennale Plakatu w Warszawie. Organizatorami wydarzenia są Narodowe Centrum Kultury oraz Muzeum Łazienki Królewskie. Narodowe Centrum Kultury Filmowej jest partnerem merytorycznym projektu.


Wystawa monograficzna poświęcona filmowi „Lalka”, którą zaplanowano na jesień w Kordegardzie, Galerii Narodowego Centrum Kultury, to ekspozycja stanowiąca swego rodzaju opowieść o procesie powstawania filmu. Zobaczymy tam elementy scenograficzne autorstwa Jerzego i Lidii Skarżyńskich, kostium tytułowej „Lalki”, czyli Izabeli Łęckiej, w którą wcieliła się Beata Tyszkiewicz, multimedia z fragmentami filmów, plakaty filmowe, a także nagrody i odznaczenia przyznane reżyserowi. W osobnej części galerii będzie można posłuchać muzyki do filmu skomponowanej przez Wojciecha Kilara.  Wystawa monograficzna „Lalki” nie mogłaby się odbyć bez wsparcia EC1 – Miasta Kultury w Łodzi, Narodowego Centrum Kultury Filmowej, Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie, a także Wytwórni Filmów Fabularnych we Wrocławiu.

Wytwórnia Filmów Fabularnych we Wrocławiu we współpracy z wytwórnią GAD Records, uzupełniła wydarzenia odbywające się w ramach Roku Hasa muzyczną premierą. Płyta „Reżyseria: Wojciech Jerzy Has" to kompilacja zawierająca archiwalne, niepublikowane wcześniej, nagrania muzyki filmowej Hasa z jego kluczowego, wrocławskiego okresu twórczości.


Wizjoner, współtwórca, pedagog


Filmy Hasa, współtworzone z równie wizjonerskimi jak on twórcami, do dziś wyróżniają się w historii polskiej kinematografii. Twórczość Wojciecha Jerzego Hasa nie byłaby tak wielowymiarowa, gdyby nie zaangażowanie równie wybitnych postaci z pokrewnych filmowi dziedzin, których zapraszał do realizacji swoich wizji. Scenografie pełne symboli, odniesień do historii i kultury projektowali Jerzy i Lidia Skarżyńscy. Wśród twórców pracujących na planie znajdziemy też znakomitych autorów zdjęć – Mieczysława Jahodę, Witolda Sobocińskiego i Grzegorza Kędzierskiego.

Has traktował muzykę jako równoprawny element narracji, stąd niepowtarzalną ścieżkę dźwiękową do swoich filmów powierzył Krzysztofowi Pendereckiemu, Jerzemu Maksymiukowi czy Wojciechowi Kilarowi. Całość dopełniali aktorzy polskiego kina, spośród których to między innymi: Gustaw Holoubek, Tadeusz Janczar, Barbara Krafftówna, Zbigniew Cybulski i Tadeusz Fijewski.

Wojciech Jerzy Has dzielił się wizją z innymi twórcami, także tymi młodymi – zapisał się w historii polskiej kinematografii również jako ceniony pedagog, związany przez wiele lat z łódzką Szkołą Filmową, gdzie pełnił funkcje wykładowcy, dziekana i rektora, jak również był założycielem Studia Filmowego „Indeks”. Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna w Łodzi (PWSFTViT) również włączyła się w obchody Roku Hasa. W dniu przypadającym na 100. rocznicę urodzin reżysera – 1 kwietnia – przygotowała dwa wydarzenia: konferencję naukową „Ludzie Hasa" z udziałem badaczy z Polski i zagranicy oraz wydarzenie artystyczne „Labirynt Hasa", obejmujące wspomnienia studentów, których obejmował swoją opieką merytoryczną i artystyczną, a także działania performatywne.

Życiorys Wojciecha Jerzego Hasa to nieoczywista ścieżka edukacji, kariery zawodowej, a także wielokrotnie występujące okoliczności uniemożliwiające mu pracę nad filmami. Może dlatego tworzył skomplikowane światy, z zapętlonymi liniami czasu, wielowymiarowymi przestrzeniami i splątanymi losami bohaterów. I właśnie teraz, w 100. rocznicę urodzin reżysera – rok 2025 zaprasza, by zajrzeć na nowo do światów Hasa. Uczcijmy więc ten rok poznając jego filmy i imaginarium.


wtorek, 22 lipca 2025

Rusza CHOPIN LOKALNIE 🎹

Latem w trzydziestu miejscowościach województw podlaskiego, lubelskiego i podkarpackiego odbędzie się cykl bezpłatnych koncertów kameralnych muzyki Fryderyka Chopina. W lipcu oraz w sierpniu pianiści wystąpią w parkach, na dziedzińcach pałaców i miejskich skwerach. Koncerty będą okazją do spotkania z muzyką klasyczną i jej wspólnego słuchania w przestrzeni publicznej.


W koncertach wystąpią młodzi, utalentowani polscy pianiści i pianistki, w tym również uczestnicy tegorocznego Konkursu Chopinowskiego. Projekt to dla nich nie tylko realna szansa na promocję i zdobycie scenicznego doświadczenia, ale także przestrzeń do budowania relacji, wymiany doświadczeń i wzmacniania środowiska – to sieciowanie w praktyce, które NCK aktywnie wspiera jako animator współpracy i wspólnot kultury. 

Na pierwsze koncerty zapraszamy już 26 i 27 lipca do Białowieży, Janowa Lubelskiego, Hajnówki i Tarnogrodu.

Projekt realizowany jest we współpracy z Uniwersytetem Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie. Wsparcie merytoryczne projektu zapewnia prof. dr hab. Joanna Ławrynowicz-Just, pianistka i pedagog, aktywnie promująca młodych polskich artystów.


Kalendarz wydarzeń

Kalendarz wydarzeń jest na bieżąco aktualizowany. Zachęcamy do regularnego odwiedzania strony Narodowego Centrum Kultury.


26 lipca (sobota) | 16:00

Białowieża, Dworek Gubernatora

Pianista: Józef Domżał


26 lipca (sobota) | 16:00

Janów Lubelski, Zoom Natury

Pianista: Piotr Sołtysik


27 lipca (niedziela) | 16:00

Hajnówka, Park Miejski (Strefa Dobrostanu)

Pianista: Józef Domżał


27 lipca (niedziela) | 18:00

Tarnogród, przed Ośrodkiem Kultury

Pianista: Krzysztof Wierciński


1 sierpnia (piątek) | 18:00

Jasło, Park Miejski Jasło

Pianistka: Justyna Żołnacz


1 sierpnia (piątek) | 18:00

Brzozów, Amfiteatr w parku

Pianista: Szymon Rosłonowski


2 sierpnia (sobota) | 18:00

Krosno, Rynek

Pianistka: Justyna Żołnacz


2 sierpnia (sobota) | 16:00

Rymanów-Zdrój, muszla koncertowa

Pianista: Szymon Rosłonowski


3 sierpnia (niedziela) | 16:00

Tarnobrzeg, tereny zielone przed Zamkiem Tarnowskich

Pianistka: Justyna Żołnacz


3 sierpnia (niedziela) | 16:00

Żarnowiec, Muzeum M. Konopnickiej

Pianista: Szymon Rosłonowski


8 sierpnia (piątek) | 18:00

Janów Podlaski

Pianista: Paweł Wojciechowski


8 sierpnia (piątek) | 18:00

Narol, Pałac Łosiów

Pianista: Maciej Smoląg


9 sierpnia (sobota) | 16:00

Drohiczyn, skwer miejski

Pianista: Paweł Wojciechowski


9 sierpnia (sobota) | 16:00

Opole Lubelskie, Plac św. Jana Pawła II

Pianista: Maciej Smoląg


10 sierpnia (niedziela) | 16:00

Czeremcha, tereny przy GOK

Pianista: Paweł Wojciechowski


10 sierpnia (niedziela) | 18:00

Krasnystaw

Pianista: Maciej Smoląg

informacja prasowa

wtorek, 31 grudnia 2024

“Adam Hanuszkiewicz. Barbarzyńca czy nowator?” - wystawa w Pałacu Czapskich

Od 9 grudnia 2024 w Pałacu Czapskich prezentowana jest wystawa, która podąża szlakiem wybranych najsłynniejszych i wzbudzających największe kontrowersje przedstawień Adama Hanuszkiewicza; przypomina również o Hanuszkiewiczu – aktorze. Ekspozycję “Adam Hanuszkiewicz. Barbarzyńca czy nowator?” można oglądać do 22 stycznia 2025. 

Teatr Hanuszkiewicza od początku wzbudzał gwałtowne spory. Oponenci oskarżali reżysera o spłycanie wielkiej literatury i tanie efekciarstwo, publicystykę i kokietowanie masowej widowni. Szczególnie gorące emocje wzbudzała popularna działalność Hanuszkiewicza pod szyldem Teatru Narodowego, kiedy osiągnęła swoje apogeum.Polemizowali z reżyserem wybitni krytycy: Konstanty Puzyna, Marta Fik, Jerzy Koenig. Wspierali koncepcje Hanuszkiewicza wybitni naukowcy związani z Instytutem Badań Literackich – Stefan Treugutt, Maria Janion, Ryszard Przybylski i Jarosław Marek Rymkiewicz.

„Za Hanuszkiewiczem stali przede wszystkim widzowie, tłumnie odwiedzający najpierw Teatr Powszechny, a później – Teatr Narodowy. „Właśnie dyrekcja Hanuszkiewicza była tym okresem w historii Teatru Narodowego, gdy miał on rzeczywistego partnera w publiczności. Może nie był wtedy Teatrem Narodowym, ale był teatrem narodu” – Magdalena Raszewska, „Teatr Narodowy 1949–2004”.


Styl reżyserski

Styl reżyserski Adama Hanuszkiewicza kształtował się równocześnie w studio telewizyjnym i na scenie. Wprowadził do teatru zasady dynamicznego montażu i kompozycji kadru (zwłaszcza w adaptacjach powieści) oraz sposób wykorzystania światła uwzględniający szczególnie aktora lub rekwizyt.

Adam Hanuszkiewicz, fot. ze strony NCK


„Autonomiczności sztuki teatru”

Hanuszkiewicz był demonstracyjnie wierny zasadzie „autonomiczności sztuki teatru”, radykalnie przeciwstawiał się gotowym strukturom dramatycznym – głównie w warstwie wizualnej. Mnożył efektowne pomysły inscenizacyjne, które często dominowały nad całością przekazu. Inspiracji szukał w kulturze popularnej – tym sposobem teatralne skutecznie trafiał w oczekiwania masowej widowni drugiej połowy lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku.


Wystawa podąża szlakiem wybranych najsłynniejszych, wzbudzających największe kontrowersje, przedstawień Adama Hanuszkiewicza. Przypomina również o Hanuszkiewiczu – aktorze.

Otwarcie wystawy: 9 grudnia 2024, czynna do 22 stycznia 2025, od wtorku do niedzieli w godzinach 12.00-19.00

miejsce: Pałac Czapskich, ul. Krakowskie Przedmieście 5 w Warszawie

organizatorzy: Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego

informacja prasowa

 

środa, 30 października 2024

Senat RP wybrał patronów 2025 roku

29 października Senat Rzeczypospolitej Polskiej podjął cztery uchwały ustanawiające patronów 2025 roku. Zgodnie z decyzją Izby będą nimi: ks. prof. Józef Tischner, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Władysław Stanisław Reymont oraz Wojciech Jerzy Has.


Uchwałę o ustanowieniu roku 2025 rokiem ks. prof. Józefa Tischnera Izba podjęła doceniając wybitne osiągnięcia jednego z najważniejszych polskich filozofów, duchownych i intelektualistów, w związku z 25. rocznicą jego śmierci.

W uchwale o ustanowieniu Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej patronką roku 2025 Senat wyraził przekonanie o szczególnym znaczeniu jej dorobku poetyckiego. Jak przypomniano, 9 lipca 2025 roku przypada 80. rocznica śmierci tej wybitnej polskiej poetki, wnuczki, córki i siostry wielkich Kossaków.

Uchwalając rok 2025 rokiem Władysława Stanisława Reymonta Senat podkreśla istotne znaczenie twórczości pisarza dla narodowego i światowego dziedzictwa. Senatorowie przypominają, że w 2025 roku przypada setna rocznica śmierci tego wybitnego twórcy, laureata Literackiej Nagrody Nobla z 1924 roku.

Inicjatorami uchwały o ustanowieniu roku 2025 Rokiem Wojciecha Jerzego Hasa Senat byli: Narodowe Centrum Kultury Filmowej w Łodzi oraz Dyrektor Narodowego Centrum Kultury, Robert Piaskowski.

Jest mi niezmiernie miło, że możemy w ten sposób uczcić postać wybitnego reżysera, mistrza polskiego kina – Wojciecha Jerzego Hasa. Uchwała Senatu RP, ustanawiająca Rok Hasa, przypomina o sile jego twórczości i niepowtarzalnym języku filmowym, który trwale wpisał się w światowe dziedzictwo sztuki. Has był wizjonerem, którego filmy, takie jak „Rękopis znaleziony w Saragossie” czy „Sanatorium pod Klepsydrą”, przenoszą nas w niezwykłe światy pełne surrealistycznych obrazów, wielowarstwowych znaczeń i pytań o ludzką egzystencję. Jego styl filmowy wyróżnia się surrealizmem i symbolizmem, dzięki którym kreował przestrzenie przypominające senne wizje, pełne zagadkowych symboli. Has umiejętnie splatał warstwy narracyjne, łącząc rzeczywistość z wyobraźnią i tworząc struktury pełne retrospekcji oraz wątków pobocznych. [..] Rok Hasa to nie tylko okazja do przypomnienia jego dorobku, ale też do głębszej refleksji nad spuścizną, jaką nam pozostawił. Dziękujemy za ten wyjątkowy wkład w kulturę i za to, że jego kino pozostaje wciąż żywe i aktualne – wywołuje emocje, zmusza do myślenia i otwiera nowe horyzonty w historii kina – podkreśla Robert Piaskowski, dyrektor Narodowego Centrum Kultury.

informacja prasowa

wtorek, 17 września 2024

Najważniejszy festiwal muzyki współczesnej "Warszawska Jesień"

W dniach 20 – 28 września odbędzie się 67. edycja Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień". Tematem tegorocznej odsłony festiwalu jest przenikanie do muzyki współczesnej muzycznych języków historycznych i zjawisk dźwiękowych przynależących do różnych dzisiejszych gatunków. Narodowe Centrum Kultury jest partnerem wydarzenia i koproducentem kilku koncertów.


Tegoroczna Warszawska Jesień to blisko siedemdziesiąt wydarzeń z koncertami, performansami, spotkaniami i warsztatami. Do nich dochodzi kilkanaście różnorodnych inicjatyw towarzyszących. Będzie też okazja do spotkań z twórcami i wykonawcami w Austriackim Forum Kultury i na Uniwersytecie Muzycznym im. F. Chopina. Podczas festiwalu będzie działać Festiwalowe Radio Internetowe.

W ramach głównego nurtu Festiwalu zabrzmi sześćdziesiąt pięć utworów, w tym trzydzieści dziewięć prawykonań, co czyni tę edycję Festiwalu wyjątkowo aktywną w animowaniu twórczości.

Przepływowi idei sprzyja obecność na Festiwalu kompozytorek i kompozytorów z dwudziestu czterech krajów – najwięcej z Polski, Ukrainy i Wielkiej Brytanii. Na festiwalu wystąpią m. in. : Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach pod dyrekcją Yaroslava Shemeta z solistami: Mariam Rezaei (gramofony), Łukaszem Długoszem (flet) i Rei Nakamurą (fortepian), Orkiestra Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Geoffreya Patersona, Basel Sinfonietta pod dyrekcją Titusa Engela, European Workshop for Contemporary Music pod dyrekcją Rüdigera Bohna z Piotrem Sałajczykiem (fortepian) jako solistą, Orkest De Ereprijs pod dyrekcją Gregory’ego Charette’a z Konstantynem Napolovem (perkusja) jako solistą, Chopin University Big Band pod kierunkiem Piotra Kostrzewy, Random Check Ensemble, Spółdzielnia Muzyczna contemporary ensemble, Black Page Orchestra, zespół Hańba!, {oh!} Orkiestra pod dyrekcją Martyny Pastuszki, zespół Simultaneo pod kierunkiem Karola Kisiela z Marią Pomianowską (fidel płocka, suka biłgorajska), proMODERN pod kierunkiem Andrzeja Borzyma, Tomek Szczepaniak (instrumenty perkusyjne); artyści dźwięku: FOQL, Rafał Ryterski, H31R, duet Brandhi Persico i LOUFR.

Od czternastu edycji stałym elementem Warszawskiej Jesieni jest Mała Jesień, która w tym roku zaprasza na 24 wydarzenia. W trzynastu z nich czynny, współautorski udział biorą dzieci i młodzież. Taka jest też jej idea i cel – aktywnie i nie jednorazowo włączyć dzieci do działań kreatywnych i współtwórczych, związanych z muzyką i sztuką współczesną. I stworzyć skuteczny model projektów artystycznych, sieciujący środowiska dzieci i nauczycieli ze środowiskiem artystów.

Tegoroczną Warszawską Jesień organizatorzy poświęcają pamięci Andrzeja Markowskiego - dla uczczenia setnej rocznicy urodzin dyrygenta, kompozytora, organizatora wielu festiwali i instytucji, artysty i człowieka wielu talentów i aktywności. Andrzej Markowsi tworzył Warszawską Jesień na przestrzeni kilku dekad, prowadząc liczne wykonania, w tym premiery utworów, które przeszły do legendy Festiwalu i dziejów nowej muzyki.

informacja prasowa

Święto polskiego kina w Gdyni już po raz 49.

Już 23 września 2024 roku w Gdyni rozpocznie się 49. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych – najważniejsze doroczne wydarzenie dla branży filmowej i miłośników kina. Festiwal zakończy się uroczystą galą 28 września, podczas której wręczone zostaną Złote Lwy dla najlepszych produkcji filmowych. O statuetki powalczy w tegorocznym Konkursie Głównym 16 filmów.


Przewodniczącymi tegorocznych składów jurorskich 49. FPFF w Gdyni zostali: aktorka Małgorzata Zajączkowska, reżyserzy Janusz Zaorski i Magdalena Łazarkiewicz oraz producent Zbigniew Domagalski.

W debiutującym na 49. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Konkursie Perspektywy osiem pełnometrażowych filmów fabularnych będzie ubiegało się o statuetkę Szafirowych Lwów. W obu konkursach - Głównym i Perspektywach - aż 13 na 24 filmy to debiuty reżyserskie.

W Konkursie Filmów Krótkometrażowych zanotowano w tym roku rekordową liczbę zgłoszeń – o udział w ubiegało się prawie 160 tytułów. Do konkursu zakwalifikowało się 29 filmów wyprodukowanych m.in. przez szkoły filmowe oraz niezależnych producentów.

Z okazji jubileuszu – 20 lat na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych – sekcja Gdynia Dzieciom przygotowała wyjątkowy plebiscyt na najlepszy polski film dla dzieci i młodzieży. Zwycięzca otrzyma Diamentowe Lwiątka oraz tytuł Najlepszego polskiego filmu dla dzieci i młodzieży.

Jednym z wartych polecenia muzycznych wydarzeń towarzyszących festiwalowi będzie koncert "Kaczmarek by Motion Trio & Sinfonietta Cracovia", organizowany przez Narodowe Centrum Kultury, który odbędzie się 24 września o godzinie 20:00 w Konsulacie Kultury.  W programie koncertu znajdą się zarówno utwory filmowe Jana A.P. Kaczmarka, takie jak "Neverland", "Unfaithful" czy "Hachiko", jak i autonomiczne dzieła kompozytora, w tym "Emigra – Symfonia bez końca" oraz "Silesian Rhapsody". Bilety na to wydarzenie będą dostępne w Konsulacie Kultury (Gdyńskie Centrum Kultury).

Na panel poświęcony muzyce filmowej, będącej częścią programu branżowego Gdynia Industry, zapraszamy 25 września o godz. 15:30 do Hotelu Mercure Gdynia Centrum (sala Omega). W debacie zatytułowanej "Muzyka filmowa. Pozycja w budżecie czy nieodłączny warunek sukcesu dzieła filmowego? Kondycja polskiego rynku muzyki filmowej i dobre praktyki we współpracy producentów filmowych z kompozytorami" weźmie udział dyrektor NCK, Robert Piaskowski. Dyskusja, moderowana przez dr Maję Baczyńską, skupi się na roli muzyki w produkcji filmowej, a także na kondycji polskiego rynku muzyki filmowej. Stacjonarnie w panelu będą mogły uczestniczyć tylko osoby akredytowane, ale wydarzenie będzie również transmitowane online na platformie YouTube.

Na Placu Grunwaldzkim już po raz trzeci pojawi się strefa Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa 2.0 z charakterystyczną biblioteczką w kształcie "CZY…". Będzie ona miejscem animacji i działań promujących czytelnictwo.

Festiwal Polskich Filmów Fabularnych to nie tylko konkursy, ale także wyjątkowe wydarzenia jubileuszowe i nagrody specjalne. Tegorocznym laureatem Platynowych Lwów jest obchodzący w tym roku 80. urodziny Wojciech Marczewski – uznany reżyser i pedagog, współzałożyciel oraz wykładowca Mistrzowskiej Szkoły Andrzeja Wajdy. Reżyser został dwukrotnie uhonorowany Nagrodą Ministra Kultury, a także Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za „wybitne zasługi dla kultury narodowej oraz za osiągnięcia w twórczości artystycznej”.

W ramach festiwalu odbędzie się także kolejna odsłona „Mistrzowskiej Piątki” z filmami prezentowanymi przez zaproszonych twórców: Olgę Chajdas, Wojciecha Marczewskiego, Andrzeja Seweryna, Mariusza Włodarskiego i Małgorzatę Zajączkowską. Z okazji 50-lecia „Potopu” Jerzego Hoffmana odbędą się pokazy wersji reżyserskiej filmu „Potop. Redivivus” oraz dokumentu „Potop. Postscriptum” Łukasza Czajki. Obchodzące 75-lecie działalności: Wytwórnia Filmów Oświatowych i Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych zaprezentują swoje najbardziej znane filmy krótkometrażowe, w tym „Elementarz”, „Dziewicę z ciortem” i „Sceny narciarskie z Franzem Klammerem”. W programie festiwalu znalazły się też projekcje z serii „Dokument w Gdyni”, „Gdynia Dzieciom”, „Polonica” oraz „Filmy z Gdyni”.

Ponadto festiwalowi tradycyjnie towarzyszyć będą: Forum Stowarzyszenia Filmowców Polskich oraz 16. gala wręczenia nagród Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.  

Zapraszamy do Gdyni na święto polskiego kina, które po raz kolejny zgromadzi twórców, krytyków i miłośników filmu!

Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, organizowany od 1974 r., to jeden z najstarszych przeglądów i konkursów filmowych w Europie. Do 1986 roku FPFF odbywał się w Gdańsku, potem przeniósł się do Gdyni. Program Festiwalu to trzy sekcje konkursowe: Konkurs Główny, Konkurs Filmów Krótkometrażowych i Konkurs Filmów Mikrobudżetowych oraz liczne sekcje pozakonkursowe i wydarzenia towarzyszące. O statuetkę Złotych i Srebrnych Lwów, a także szereg nagród indywidualnych rywalizują najciekawsze filmy, premiery, debiuty i laureaci międzynarodowych festiwali filmowych.

informacja prasowa, NCK

środa, 15 maja 2024

Narodowe Centru Kultury i Opera Narodowa łączą siły! Operowa gwiazda otworzy festiwal Eufonie w Teatrze Wielkim

Planowana na jesień VI edycja Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Europy Środkowo-Wschodniej Eufonie otwiera nowy rozdział współpracy Narodowego Centrum Kultury z Teatrem Wielkim – Operą Narodową. Tegoroczny festiwal zainaugurujemy w Teatrze Wielkim występem gwiazdy światowego formatu, oklaskiwanej przez publiczność najważniejszych scen operowych,  wybitnej łotewskiej mezzosopranistki Elīny Garančy, która po raz pierwszy zaśpiewa w Warszawie. Artystce towarzyszyć będzie orkiestra TW-ON pod dyrekcją Karela Marka Chichona.

W programie Eufonii znajdzie się również premiera nowej inscenizacji opery „Czarna maska” Krzysztofa Pendereckiego w reżyserii Sir Davida Pountney’a, którą wspólnie z Teatrem Wielkim – Operą Narodową zaprezentujemy festiwalowej publiczności 22 listopada br., godz. 19.00. Nowa wersja sceniczna dzieła Mistrza Pendereckiego, którą Teatr Wielki realizuje w partnerstwie z Narodowym Centrum Kultury, będzie pierwszym przedstawieniem operowym w repertuarze Eufonii. 

Już teraz zapraszamy 14 czerwca br. na preludium Eufonii – zapowiedź VI edycji festiwalu. W tym roku po raz pierwszy organizujemy koncert, który pozwoli poczuć przedsmak festiwalu kilka miesięcy wcześniej: Eufonie – Preludium z udziałem Adama Struga i Monodii Polskiej. Ruszyła już sprzedaż biletów.  W programie nie tylko zapowiedź tego, co czeka nas w listopadzie.

Historia Eufonii rozpoczęła się 23.11.2018 r. w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej koncertem z okazji 85. urodzin Krzysztofa Pendereckiego – w hołdzie Mistrzowi i w jego obecności. Wybrzmiał wtedy m.in. jego II koncert skrzypcowy „Metamorfozy” w wykonaniu Anne Sophie Mutter z towarzyszeniem Sinfonii Varsovii pod dyrekcją Macieja Tworka. Od tego wydarzenia podczas pięciu dotychczasowych edycji Eufonii zabrzmiało wiele kompozycji Mistrza, m.in.  Polskie Requiem, II Symfonia „Wigilijna” na orkiestrę symfoniczną, Koncert na flet i orkiestrę, monumentalna Jutrznia (obydwie części w wykonaniu ponad 230 artystów). Koncerty, podczas których prezentujemy w ramach Eufonii dzieła Mistrza (najczęściej w dniu jego urodzin), zawsze są dla nas szczególnym świętem.

***

Pierwszą premierą operową w nadchodzącym sezonie 2024/25, na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie  będzie „Czarna maska” Krzysztofa Pendereckiego. 22 listopada 2024 r., o godz. 19:00 inscenizacja zostanie pokazana  ramach VI edycji festiwalu Eufonie. Trzecia opera w dorobku Pendereckiego opowiada historię bohaterki, która skrywa mroczny sekret. Próbuje od niego uciec, przeszłość jednak dopada ją niespodziewanie i doprowadza do rozpadu rzeczywistości. Akcja opery rozgrywa się w XVII wieku i porusza wątek niepokojów religijnych, choć sama sztuka, na podstawie której powstało libretto, powstała w latach 20. XX wieku – czasie powojennej stabilizacji, ale także rosnących napięć, które doprowadziły do kolejnej światowej tragedii. Sir David Willoughby Pountney, polsko-brytyjski dyrygent i librecista, reżyser tej inscenizacji, będzie starał się pokazać, że „Czarna maska” to bardzo współczesna przestroga przed budowaniem ładu społecznego na kruchych podstawach. Kierownictwo muzyczne obejmie polsko-libański dyrygent, kompozytor i doktor sztuki, Bassem Akiki.

„Czarna Maska” to mroczna wizja świata zmierzającego ku katastrofie, będąca nawiązaniem do średniowiecznego przedstawienia tańca śmierci (danse macabre). W dziele dominuje nastrój wciąż rosnącego napięcia, niejednoznaczności ludzkich motywów i stosunków, obecność przemijania i śmierci, powolnego rozpadu świata, pokoju, człowieka. Libretto powstało na podstawie dramatu Gerharta Hauptmana (ur. 1862 r. w Bad Salzbrunn - obecnie Szczawno-Zdrój) o tym samym tytule, niemieckiego pisarza i dramaturga, laureata literackiej Nagrody Nobla w 1912 r. Akcja rozgrywa się w 1662 r. w trakcie przyjęcia w domu burmistrza Bolkenhainu (Bolkowa, miasteczka na Dolnym Śląsku, wycieńczonego religijną wojną trzydziestoletnią), na którym spotykają się przyjaciele i lokalni luminarze reprezentujący przekrój całego społeczeństwa. Zaczynająca się w przyjemnej atmosferze uczta, w końcu demaskuje złudność ich rzekomej wzajemnej tolerancji, a wobec wieści o nowym ataku zarazy (czarnej śmierci), wszystko zmierza ku nieuchronnemu zatraceniu. Partytura „Czarnej maski” to intrygująca synteza muzyki poprzednich epok, od średniowiecza (sekwencje i chorały), przez barok (muzyka na scenie) i ekspresjonizm (główna partia orkiestry) po sonoryzm (finał, niektóre arie).

informacja prasowa

wtorek, 20 lutego 2024

Zeszyty bardzo osobiste. Artbook poetycki Wisława Szymborska / Grażka Lange

Synkretyczny artbook poetycki z wierszami Wisławy Szymborskiej został wydany z okazji 100. rocznicy urodzin poetki. W artbooku połączyliśmy subtelność poezji laureatki Nagrody Nobla z niezwykle oryginalną wizją graficzną Grażki Lange.

Fot. materiały prasowe Narodowego Centrum Kultury

100. rocznica urodzin Wisławy Szymborskiej zainspirowała Narodowe Centrum Kultury do wydania niecodziennej publikacji. To synkretyczny artbook poetycki, który łączy subtelność poezji laureatki Nagrody Nobla z oryginalną autorską wizją graficzną Grażki Lange. Artbook tworzy dziewięć zeszytów z wierszami noblistki, zilustrowanymi przez prof. Lange, którą zainspirowały „wyklejanki” Szymborskiej. O koncepcji i procesie tworzenia tej nieszablonowej publikacji artystka opowiada w podcaście Audycji Kulturalnych. W najbliższą sobotę w Warszawie graficzka poprowadzi specjalne warsztaty nawiązujące do artbooka. Ich uczestnicy poznają podstawy tworzenia książki obrazkowej i wykonają własny picturebook do wybranego utworu Szymborskiej.

Artystyczne oblicze Szymborskiej to połączenie głębokiej refleksji, precyzyjnego języka i unikalnej zdolności do ukazywania piękna w prostocie. Interpretacja graficzna wybitnej polskiej graficzki i ilustratorki towarzyszy 9 wybranym wierszom poetki: „Mapa”, „Vermeer”, „Utopia”, „Fotografia tłumu”, „Radość pisania”, „Miniatura średniowiecza”, „Dwie małpy Bruegla”, „Ludzie na moście”, „Muzeum”.

Artbook Wisława Szymborska/ Grażka Lange wydany jest w niezwykle oryginalnej formie 9 zeszytów w etui.

informacja prasowa

środa, 8 listopada 2023

Intrygujące historie odzyskania skarbów kultury w TVP2 i TVP Kultura

Telewizyjny cykl pt. "Zaginione – odnalezione", poświęcony odzyskanym po latach skarbom polskiego dziedzictwa materialnego – zabytkowym przedmiotom, które na skutek tragicznych losów Polski zaginęły w tajemniczych okolicznościach, powrócił we wrześniu na antenę TVP Kultura w nowej odsłonie. W każdą niedzielę, o godz. 16.50 można obejrzeć nowe odcinki trzeciej już serii tego pasjonującego dziennikarskiego śledztwa. Odcinki pierwszych dwóch edycji można oglądać w TVP2 w każdą środę o godz. 11.15 . Wszystkie wyemitowane dotychczas odcinki dostępne są na VOD TVP.

Peter Paul Rubens, "Zdjęcie z krzyża", 1615–1617

Program, którego gospodarzem jest prof. Rafał Wiśniewski, dyrektor Narodowego Centrum Kultury, zrealizowany jest w konwencji detektywistycznego śledztwa. Prowadzący tropi zaginione dzieła sztuki i ich skomplikowane dzieje – od czasów zaginięcia do odnalezienia. Każdy odcinek poświęcony jest innemu dziełu.

Rozmowy ilustrowane są m.in. materiałami operacyjnymi policji i innymi archiwaliami. W trakcie programu prezentowane jest także samo dzieło sztuki, omawiana jego wymowa oraz wartość artystyczna i kulturowa.

Harmonogram emisji odcinków trzeciej serii programu na antenie TVP Kultura:

  • 3.12.2023 r., odc. 29Madonna z Dzieciątkiem – obraz olejny przypisywany włoskiemu malarzowi Alessandro Turchiemu z XVI–XVII wieku.


  • 26.11.2023 r., odc. 28Kobieta przenosząca żar – obraz Pietera Brueghla Młodszego.


  • 19.11.2023 r., odc. 27 – Madonna pod jodłami – obraz autorstwa niemieckiego malarza Lucasa Cranacha starszego.


  • 12.11.2023 r., odc. 26 – Zdjęcie z krzyża – obraz autorstwa Petera Paula Rubensa.


  • 5.11.2023 r., odc. 25 – Otrucie królowej Bony Jana Matejki

Od II wojny światowej obraz „Otrucie królowej Bony” uważano za zaginiony. Muzeum Narodowe w Krakowie zakupiło go w 1996 roku na publicznej aukcji. Okazało się, że obraz pochodził z kradzieży. Złodziei zatrzymano po trzech latach. Kolekcjonerka, której obraz skradziono, miała zaniki pamięci i nie zauważyła zniknięcia Matejkowego płótna. Dopiero rodzina zorientowała się i ujawniła prawdziwe pochodzenie zabytku…


  • 29.10.2023 r., odc. 24 – Strzelba Wincentego Krasińskiego

We wrześniu 2022 roku do Polski wróciła unikatowa XIX-wieczna strzelba myśliwska hrabiego Wincentego Krasińskiego, podarowana mu przez cesarza Napoleona. Zrabowana w czasie II wojny światowej z Warszawy, odnalazła się niedawno w amerykańskim mieście Cleveland. Odzyskaną strzelbę zaprezentowano w siedzibie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Podczas uroczystości przekazano ją do zbiorów Muzeum Historii Polski…


  • 22.10.2023 r., odc. 23 – Murzynka Anny Bilińskiej

Ciemna połyskująca skóra, złota biżuteria, pełne usta, obnażona pierś, spojrzenie skierowane gdzieś daleko nad głową widza. Po zobaczeniu tego dzieła choćby raz trudno pomylić je z jakimkolwiek innym. Tematem odcinka jest obraz "Murzynka" Anny Bilińskiej, który po blisko siedemdziesięciu latach powrócił do Muzeum Narodowego w Warszawie w 2012 roku.


  • 15.10.2023 r., odc. 22 – Akcja pruszkowska

Akcja pruszkowska pod kierunkiem profesora Lorentza polegała na wywożeniu pod okiem okupanta z Warszawy części zbiorów Muzeum Narodowego. Dzięki heroizmowi muzealników do dziś możemy podziwiać uratowane dzieła.


  • 24.09.2023 r., odc. 21 – Dyptyk Ecce Homo i Mater Dolorosa

W tym odcinku została przedstawiona historia dyptyku Ecce Homo i Mater Dolorosa z warsztatu Dierica Boutsa.


  • 17.09.2023 r., odc. 20 – Pomarańczarka Aleksandra Gierymskiego

Obraz Aleksandra Gierymskiego, zarabowany z Muzeum Narodowego w Warszawie najprawdopodobniej po upadku powstania warszawskiego i wystawiony na licytację w Niemczech w 2010 roku, powrócił do Polski 15 lipca 2011. Obraz Żydówka z pomarańczami Gierymski namalował około 1881 roku. Przedstawił starą kobietę, ujętą frontalnie, opartą plecami o balustradę na tle zamglonej, odległej panoramy Warszawy w rejonie Uniwersytetu Warszawskiego, z charakterystycznymi wieżami kościoła p.w. Świętego Krzyża oraz bryłą Pałacu Kazimierzowskiego. Kobieta zajęta robieniem na drutach, na wysokości łokci przewieszone ma dwa wiklinowe kosze; w lewym dno wypełniają pomarańcze.


  • 10.09.2023 r., odc. 19 – Figura św. Wojciecha z relikwiarza w Katedrze Gnieźnieńskiej

W nocy z 19 na 20 marca 1986 trzech złodziei włamało się do bazyliki prymasowskiej w Gnieźnie. Sprawcy wynieśli z niej srebrne elementy sarkofagu św. Wojciecha. Sama kradzież nie służyła za wzór finezji złodziejskiego fachu. Rabusie odrąbywali fragmenty bezcennego dzieła sztuki siekierą, dzięki czemu zdołali zmieścić jego fragmenty rzeźb w torbach. Nie zatarli za sobą licznych śladów, w tym odcisków palców i podeszw butów. W ten sposób zniszczone zostało jedno z arcydzieł polskiej barokowej sztuki złotniczej. Relikwiarz powstał w 1659 roku, w miejsce wcześniejszego, zrabowanego przez Szwedów w czasie potopu. Wykonanie zdobionej trumny zawierającej szczątki świętego powierzono gdańskiemu mistrzowi złotniczemu Peterowi von den Rennenowi.

informacja prasowa


czwartek, 7 lipca 2022

Kolejne obrazy – straty wojenne – wracają do Muzeum Narodowego we Wrocławiu!

Dwa kolejne obrazy – straty wojenne Wrocławia – wracają do Muzeum Narodowego we Wrocławiu! Prof. Piotr Gliński, minister kultury i dziedzictwa narodowego, przekazał je wczoraj (6.07.2022) podczas uroczystego otwarcia wystawy „Utracone/Odzyskane. Z kolekcji wrocławskich” w Kordegardzie. Galerii Narodowego Centrum Kultury. 

fot. Andrzej Iwańczuk_Reporter 


 „Dzisiejsze spotkanie poświęcone jest tylko jednemu miejscu w Polsce – Muzeum Narodowemu we Wrocławiu, które utraciło wiele dzieł sztuki w trakcie i po II wojnie światowej. Wszystkie obiekty, które możemy podziwiać na wystawie, zostały odzyskane w wyniku dociekliwej i starannej pracy wielu osób. Dziś podziwiamy jej efekty” – powiedział wicepremier prof. Piotr Gliński podczas wernisażu połączonego z prezentacją dwóch nowo odzyskanych obrazów: „Mostu Augusta w Dreźnie” Gotthardta Kuehla i „Marchijskiego wrzosowiska” Karla Kaysera-Eichberga. 

Minister kultury poinformował, że w ministerialnej bazie danych utraconych dóbr kultury znajduje się obecnie ok. 64 tys. obiektów i cały czas wysiłek resortu na rzecz ich odzyskiwania jest zwiększany. Intensywność podejmowanych działań spowodowała konieczność powołania w MKiDN odrębnego Departamentu Restytucji Dóbr Kultury, który współpracuje z wyspecjalizowanymi podmiotami na całym świecie.

„W ostatnich sześciu latach odzyskaliśmy ponad 600 obiektów. Obecnie prowadzimy 125 procesów restytucyjnych w 14 krajach świata. Jest to szeroko zakrojona działalność” – poinformował prof. Piotr Gliński.

fot. Andrzej Iwańczuk_Reporter 

Minister kultury i dziedzictwa narodowego podziękował wszystkim, którzy przyczynili się do tego, że od dziś w Kordegardzie możemy oglądać dwa obrazy, które zostały zaprezentowane publicznie po raz pierwszy od blisko 80 lat. „To jest okazja, by wszystkim Państwu podziękować. To, co tu widzimy, to efekt Państwa ciężkiej pracy” – podkreślił wicepremier. 

„Chciałbym podziękować Departamentowi Restytucji Dóbr Kultury MKiDN i podkreślić, że Muzeum Narodowe we Wrocławiu jest wiodącym w kraju muzeum, które z taką konsekwencją i skutecznością przywraca do kolekcji dzieła sztuki, które znajdowały się w przedwojennych zbiorach muzealnych we Wrocławiu” – mówił Piotr Oszczanowski, dyrektor MNWr. „Jest to zbiorowy wysiłek i efekt bardzo wytężonych naszych badań proweniencyjnych. Jest to także efekt skuteczności poczynań MKiDN. I za to jesteśmy wdzięczni. Ta współpraca przynosi jakże wymierne efekty. Eksponowane na naszej wystawie stałej »Sztuka europejska XV–XX w.« odzyskane dzieła Jordaensa, Bloemaerta, Cranacha, także w niedalekiej przyszłości przekazane dziś obrazy impresjonistów, przyczyniają się do wzrostu rangi tej prezentacji. Staje się ona bowiem reprezentatywna dla sztuki naszego kontynentu!”.

Odzyskane obrazy 

fot. Andrzej Iwańczuk_Reporter 

Gotthardt Kuehl (1850–1915), „Most Augusta w Dreźnie”, ok. 1900 r.
Obraz podarował do Śląskiego Muzeum Sztuk Pięknych we Wrocławiu w 1907 r. wrocławski kolekcjoner Conrad Fischer. Przekazał on instytucji swoje bogate zbiory malarstwa i rzeźby. Ostatnia archiwalna wzmianka o obiekcie odnotowuje wywiezienie go do składnicy w Kamieńcu Ząbkowickim w lipcu 1942 r. Obraz został odzyskany w 2021 r. dzięki współpracy MKiDN z Art Loss Register, organizacją prowadzącą największą na świecie bazę danych skradzionych dzieł sztuki. 

Karl Kayser-Eichberg (1873–1964), „Marchijskie wrzosowisko”, ok. 1910 r. (przed 1913 r.)
Dzieło zostało przekazane przez Śląskie Stowarzyszenie Artystów jako depozyt do zbiorów Śląskiego Muzeum Sztuk Pięknych we Wrocławiu 18 lutego 1913 r. Po likwidacji w 1939 r. Śląskiego Stowarzyszenia Artystów obraz został oficjalnie włączony do zbiorów muzeum. W marcu 1944 r. umieszczony został na liście ewakuacyjnej do składnicy w Kamieńcu Ząbkowickim. To ostatnia wzmianka archiwalna o obiekcie przed jego zaginięciem. Obraz został dobrowolnie zwrócony przez dotychczasowych posiadaczy, którzy dopiero niedawno odkryli jego pochodzenie.

fot. Andrzej Iwańczuk_Reporter 


Wystawa „Utracone/Odzyskane”

Na wystawie w Kordegardzie można zobaczyć dziesięć dzieł, które powróciły do kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu w ostatnich latach. 
Znajduje się wśród nich tak wspaniały obraz jak „Historia Apolla i DafneAbrahama Bloemaerta, praca Jacoba Jordaensa, „Św. Iwo wspomaga biednych” czy miniatura „Portet damy” Lizinki de Mirbel, nadwornej malarki dworu Ludwika XVIII. 
Na ekspozycji pokazano również niezwykłej urody „Sztambuch Melchiora Lucasa”, który w 2018 roku powrócił do zbiorów Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławiu.
Wystawa będzie czynna do 31 lipca. 

Straty wojenne – definicja i historia strat wojennych z Ziem Zachodnich i Północnych

Ze wszystkich krajów europejskich w następstwie II wojny światowej to właśnie Polska utraciła najwięcej ze swego materialnego dziedzictwa. Liczbę polskich strat wojennych szacowano tuż po wojnie na ponad pół miliona zabytków ruchomych o wartości ówczesnych kilkudziesięciu miliardów dolarów. Za straty wojenne uważa się ruchome dobra kultury ze zbiorów publicznych, kościelnych i prywatnych, utracone w wyniku II wojny światowej z terenów Polski w jej granicach po 1945 roku. 
Po zakończeniu II wojny światowej, na mocy decyzji podjętych na konferencjach w Teheranie, Jałcie i Poczdamie, byłe niemieckie ziemie obejmujące Śląsk, Pomorze, część Prus Wschodnich oraz Wolne Miasto Gdańsk zostały przekazane Polsce. Zgodnie z prawem międzynarodowym dzieła sztuki utracone z terenów zwanych tuż po wojnie Ziemiami Odzyskanymi podlegają restytucji do miejsca ich pochodzenia.

Jeszcze w 1942 r., wobec nasilających się nalotów alianckich, niemiecka administracja zdecydowała o ewakuacji i zabezpieczeniu ruchomych dóbr kultury. Akcją wywozu dzieł m.in. z muzeów wrocławskich kierował w czasie wojny Günther Grundmann, pełniący funkcję konserwatora zabytków prowincji dolnośląskiej. Między 1942 a 1944 r. Grundmann zorganizował sieć 80 składnic, do których zwożono obiekty z wyznaczonych instytucji. Większość dzieł prezentowanych na wystawie w Kordegardzie została zabezpieczona w składnicy w Kamieńcu Ząbkowickim. 
Żadna ze składnic nie przetrwała wojny w stanie nienaruszonym. Były one plądrowane jeszcze w trakcie działań wojennych, a także po objęciu zarządem państwowym przez władze polskie nowo nabytych ziem. Dzieła sztuki z dawnych zbiorów niemieckich były masowo niszczone i rozkradane przez tzw. trofiejne brygady, czyli wyspecjalizowane grupy Armii Czerwonej. Nierzadko zdarzały się też przypadki zwykłej kradzieży czy szabru.

W konsekwencji wiele dóbr kultury z Ziem Zachodnich i Północnych znajduje się obecnie w muzeach bądź kolekcjach prywatnych w kraju i poza nim. Okoliczności te powodują, że poszukiwanie strat wojennych o proweniencji m.in. wrocławskiej, gdańskiej, malborskiej czy szczecińskiej jest szczególnie trudne. Stąd nieoceniona rola badań proweniencyjnych, mających na celu ustalenie pełnej historii obiektu, a w rezultacie — umożliwienie powrotu poszczególnych dzieł sztuki do miejsca ich pierwotnego przechowywania.

informacja prasowa

niedziela, 25 kwietnia 2021

Tydzień jazzu w radiowej Dwójce: na początek dwa premierowe koncerty pod szyldem „Pamięć Komedy”

Program 2 Polskiego Radia  i Narodowe Centrum Kultury zapraszają słuchaczy na Tydzień Jazzu, którym uczczą 90. rocznicę urodzin Krzysztofa Komedy oraz Międzynarodowy Dzień Jazzu. 


Na początek dwa koncerty pod hasłem „Pamięć Komedy”: 26 kwietnia w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego zaprezentuje się Sławek Jaskułke z autorskim projektem EUROPA 67/21, a dzień później wystąpi Marcin Wasilewski Trio. Obydwaj artyści zaprezentują premierowy repertuar inspirowany kompozycjami Krzysztofa Komedy. Transmisje na antenie, stronie internetowej, Facebooku oraz kanale YouTube Dwójki i Facebooku Narodowego Centrum Kultury. 

Krzysztof Komeda, gdyby żył, 27 kwietnia świętowałby 90. urodziny. Nie ma go z nami od 23 kwietnia 1969 roku. W trakcie niespełna 38 lat życia i 20 lat aktywnej kariery, napisał setki utworów i skomponował muzykę do 65 filmów. W najbliższym tygodniu radiowa Dwójka przypomni twórczość i fakty z jego  życia w cyklu „Zapiski ze współczesności” i w słuchowisku Roberta Mirzyńskiego „Ostatni list”, którego będzie można wysłuchać w rocznicę urodzin Artysty o godzinie 21.15. 

W poniedziałek 26 kwietnia Sławek Jaskułke zaprezentuje się w premierowym, muzyczno-słownym projekcie EUROPA 67/21. Artysta zainspirował się ostatnim utworem, skomponowanym przez Krzysztofa Komedę w 1967 roku przed jego wyjazdem z Polskim, pt. „Moja słodka europejska ojczyzna”, który „odczytał” na nowo. Oryginalne dzieło Komedy, skomponowane do poezji m.in. Miłosza, Baczyńskiego, Herbarta, Różewicza i Szymborskiej antycypowało przyszłość Europy, w tym powstanie Unii Europejskiej i przestąpienie do niej Polski. W autorskim nagraniu utworu, zrealizowanym ponad pół wieku temu w Niemczech, wspólnie z kompozytorem udział wzięli m.in. Tomasz Stańko i Zbigniew Namysłowski. 

W nowej odsłonie, przygotowanej przez Program 2 Polskiego Radia, pianiście Sławkowi Jaskułke, który  zreinterpretował muzykę Komedy, podczas koncertu EUROPA 67/21 będą towarzyszyć: Emil Miszk – trąbka, Piotr Chęcki – saksofon tenorowy, Adam Żuchowski – kontrabas, Sławek Koryzno – perkusja oraz NeoQuartet w składzie: Karolina Piątkowska-Nowicka – skrzypce elektryczne; Paweł Kapica – skrzypce elektryczne; Michał Markiewicz – altówka elektryczna, Krzysztof Pawłowski – wiolonczela elektryczna. Wiersze znakomitych polskich poetów zaprezentuje aktor Tomasz Borkowski. 

Dzień później, we wtorek 27 kwietnia, Marcin Wasilewski Trio wykona utwory naszkicowane przez Komedę, które zachowały się w rodzinnych zbiorach. Zeszyt z notatkami muzycznymi kompozytora Marcin Wasilewski otrzymał od jego żony Zofii. Spotkał ją w połowie lat 90. XX wieku, podczas pierwszego znaczącego koncertu Simple Acoustic Trio z programem pt. „Komeda”. Zofia Komedowa, oczarowana występem młodych muzyków, podarowała mu zeszyt męża z rękopisami pierwszych jego kompozycji. Ten zbiór stał się dla Wasilewskiego swoistym talizmanem w dalszej, wspaniale rozwijającej się muzycznej karierze – ukoronowanej nagraniami dla legendarnej wytwórni ECM. Dziś, po kilkudziesięciu latach kariery, pianista zdecydował się zmierzyć z rękopisami Komedy i premierowo je wykonać w ramach specjalnego koncertu Radiowej Dwójki i Narodowego Centrum Kultury dla uczczenia 90. urodzin wielkiego muzyka.

Podczas koncertu Marcin Wasilewski Trio wystąpi w składzie: Marcin Wasilewski – fortepian, Sławomir Kurkiewicz – kontrabas, Michał Miśkiewicz – perkusja. Gościnnie zagrają: Henryk Miśkiewicz – saksofon altowy i Adam Pierończyk – saksofon tenorowy.

Transmisje koncertów 26-27 kwietnia o godz. 19.30 – na antenie, stronie internetowej, Facebooku i kanale YouTube Dwójki, a także  na Facebooku i YouTube Narodowego Centrum Kultury. Współorganizatorem projektu „Pamięć Komedy”, dofinansowanego ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu, jest Narodowe Centrum Kultury.

informacja prasowa


piątek, 21 sierpnia 2020

"Balladyna w teatrze" - wystawa w Galerii Kordegarda

Od 20 sierpnia do 13 września 2020 roku Kordegarda - Galeria Narodowego Centrum Kultury zaprasza na wystawę "Balladyna w teatrze". Ekspozycja prezentuje znane inscenizacje dramatu Juliusza Słowackiego, począwszy od pierwszej, której premiera odbyła się w styczniu 1868 r. w Krakowie, po współczesne wystawienia dramatu. Wystawa jest wydarzeniem towarzyszącym tegorocznej edycji ogólnopolskiej akcji Narodowe Czytanie, która odbędzie się 5 września.





Przypominamy  kilkanaście najważniejszych, najgłośniejszych przedstawień Balladyny w historii. Pokazujemy afisze, programy, fotografie, projekty scenograficzne, a nawet kostium i rekwizyty realizacji, które poruszyły swoich współczesnych  – mówi dyrektor Narodowego Centrum Kultury, prof. Rafał Wiśniewski. – Ekspozycja, przygotowana we współpracy z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego i Muzeum Teatralnym Teatru Wielkiego, poprzedza dziewiątą odsłonę „Narodowego Czytania”, w którego organizacji Narodowe Centrum Kultury od kilku lat wspiera Kancelarię Prezydenta RP. „Balladyna w teatrze” udowadnia, iż  wielki dramat Juliusza Słowackiego podejmujący odwieczny temat walki dobra ze złem, pokazujący ludzkie namiętności, od początku inspirował wybitnych twórców teatralnych i nadal jest doskonałym materiałem do stworzenia wyrazistych autorskich kreacji i interpretacji dla aktorów i reżyserów.

Wystawa Balladyna w teatrze, fot. Bartek Bartosiński

Ekspozycja ukazuje jak romantyczna tragedia, która nie doczekała się prapremiery za życia autora, była wystawiana - w różnych konwencjach scenicznych - przez wybitnych reżyserów i scenografów, w tym Ferdynanda Ruszczyca czy Tadeusza Kantora, w okresach dominacji na scenach realizmu, symbolizmu, konstruktywizmu, socrealizmu czy wreszcie postmodernizmu.

Wystawa zwraca też uwagę na różne koncepcje reżyserskie, kostiumograficzne i kreacje aktorskie postaci bohaterów, przede wszystkim tytułowej Balladyny. Krwawą królową grywały największe aktorki swoich czasów, niektóre już dziś zapomniane, jak Antonina Hoffmann czy Stanisława Wysocka.

Dzięki uprzejmości Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza, w Kordegardzie można również podziwiać obraz olejny z 1900 r. Balladyna, namalowany przez Wojciecha Gersona – wybitnego warszawskiego malarza i historyka sztuki. Pozostałe eksponaty pochodzą ze zbiorów Muzeum Teatralnego i Archiwum Artystycznego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej, Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza,  Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego,  Instytutu Sztuki PAN oraz Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hübnera w Warszawie.

Wystawa Balladyna w teatrze, fot. Bartek Bartosiński

Na ekspozycję w Kordegardzie składają się też fotografie ze zbiorów Instytutu Sztuki PAN, prezentujące m. in.: afisz pierwszego przedstawienia Balladyny w Krakowie (11 stycznia 1868 r.) z Antoniną Hoffmann w roli tytułowej i Bolesławem Ładnowskim jako Kirkorem, Stanisławę Wysocką w roli Balladyny (Kraków 1902 r. i Warszawa 1914 r.), scenę z wystawienia Balladyny w Kijowie (z 1917 r.), Balladynę w interpretacji Ireny Eichlerówny (z 1938 r.) oraz unikalne zdjęcia z inscenizacji Balladyny autorstwa Tadeusza Kantora w Krakowie.

Dla potrzeb wystawy pozyskane zostały kadry wybitnych teatralnych fotografów: Edwarda Hartwiga, Zbigniewa Łagockiego, Roberta Jaworskiego, Renarda Leonarda Dudleya ze zbiorów Artystycznego Archiwum Teatru Narodowego oraz Instytutu Teatralnego, Teatru Narodowego i Teatru Powszechnego w Warszawie.

Kurator wystawy: Rafał Węgrzyniak, Instytut Teatralny

Koordynatorzy: Katarzyna Haber, Agnieszka Bebłowska-Bednarkiewicz, Narodowe Centrum Kultury, Magdalena Kulesza, Instytut Teatralny


Kordegarda. Galeria NCK - Warszawa, ul. Krakowskie Przedmieście 15/17
otwarta od 20 sierpnia —  13 września 2020 r.
otwarcie wystawy: 20 sierpnia o godz. 18.00
oprowadzanie kuratorskie: 5 września o godz. 16.00

informacja prasowa

środa, 4 grudnia 2019

Jerzy Tchórzewski. Inne spojrzenie. Prace z kolekcji prywatnych

W Kordegardzie, Galerii Narodowego Centrum Kultury oraz w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej zostanie zaprezentowana wystawa pt. „Jerzy Tchórzewski. Inne spojrzenie. Prace z kolekcji prywatnych”. Ekspozycja malarstwa wybitnego współczesnego twórcy to blisko 80 obrazów, które do tej pory były sporadycznie prezentowane.




Pretekstem do zorganizowania wystawy jest 20. rocznica śmierci Jerzego Tchórzewskiego, która przypada 24 grudnia. Ekspozycja będzie spotkaniem i refleksją nad sztuką awangardowego artysty, który dziś jest już klasykiem. Przybliży jego dzieła i „inne spojrzenie” na pojawiające się u twórcy motywy.

Jedna wystawa zorganizowana w dwóch przestrzeniach – Kordegardzie (od 4 grudnia 2019 do 12 stycznia 2020 r.) i Muzeum Archidiecezji Warszawskiej (od 5 grudnia 2019 r. do 1 marca 2020 r.) umożliwiła prezentację dużej liczby prac artysty i przyjrzenie się wielkim tematom jakim są ciało i duch.

W Kordegardzie zostaną pokazane zmysłowe prace artysty. Wczesne obrazy to kobiety pełne erotyzmu i pewności siebie. Boginki wyłaniające się z mrocznych krajobrazów. Wraz z upływem czasu pędzel artysty zaczyna deformować ciało. Interesuje go nie tyle zewnętrze, co wewnętrzne natężenia, emocje szukające ujścia. Wraz z upływem lat, po bolesnym doświadczeniu śmierci ukochanej żony, wraz z powracającymi wspomnieniami z czasów wojny, ciało jako temat malarski ulega rozpadowi, atrofii.

Natomiast w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej zostanie zaprezentowany człowiek w perspektywie duchowej - zmagający się ze światem, doświadczony, szukający odkupienia. Duch jest udręczony ciałem. Fizyczność i duchowość dopełniają się w dwóch wielkich artystycznych narracjach.

Wystawa „Jerzy Tchórzewski. Inne spojrzenie. Prace z kolekcji prywatnych” jest ostatnią w tym roku wystawą prezentowaną przez Narodowe Centrum Kultury oraz w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej.

Postać twórcy przybliża film zrealizowany dzięki programowi dotacyjnemu NCK „Interwencje”, który będzie można również zobaczyć w Kordegardzie.

Jerzy Tchórzewski

Jerzy Tchórzewski, materiały prasowe

Urodzony 24 kwietnia 1928 r. w Siedlcach, zmarł 24 grudnia 1999 r. w Warszawie.
Jako młody chłopak został boleśnie dotknięty wojną – stracił ukochanego ojca w Oświęcimiu, wstąpił do AK, brał udział w walkach partyzanckich.

Po wojnie studiował na krakowskiej ASP, był członkiem II Grupy Krakowskiej. Uczestniczył w kilkuset wystawach zbiorowych i ponad 30 indywidualnych na całym świecie. Jedne z ważniejszych wystaw, podczas których były pokazywane prace Tchórzewskiego, to: Ogólnopolska Wystawa Młodej Polski w 1955 roku, udział w Biennale Sztuki w Paryżu, Sao Paulo czy Wenecji czy wystawy w Zachęcie, Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie. W 1981 artysta otrzymał nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida. W kolejnych latach zdobył nagrodę Kulturalną “Solidarności”, nagrodę im. Jana Cybisa i prestiżową nagrodę im. J.G. von Herdera w Wiedniu. 1960 roku jego wystawa podbiła Paryż i zyskała uznanie papieża surrealistów – Andre Bretona.

Przyjaciel Tadeusza Różewicza, Zbigniewa Herberta, Tadeusza Kantora, Aliny Szapocznikow, Jonasza Sterna, Marii Jaremy i wielu innych ważnych twórców. W latach osiemdziesiątych związany z opozycją demokratyczną wystawiał swoje prace w kościołach. Znakomity pedagog – od 1954 roku zatrudniony na warszawskiej ASP. Pisał też wiersze i wspomnienia.

Kuratorzy wystawy:

Agnieszka Bebłowska Bednarkiewicz, NCK
Krzysztof Tchórzewski
Organizatorzy wystawy: Narodowe Centrum Kultury, Muzeum Archidiecezji Warszawskiej

Współorganizator: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego


KORDEGARDA – Galeria Narodowego Centrum Kultury, Krakowskie Przedmieście 15/17, Warszawa,kordegarda.org
Wernisaż: 4 grudnia 2019, g. 18:00
Wystawa czynna do 12 stycznia 2020

Muzeum Archidiecezji Warszawskiej
Dziekania 1, 00-279 Warszawa
maw.art.pl
Wernisaż: 5 grudnia 2019, g. 17:00
Wystawa czynna do 1 marca 2020

informacja prasowa

poniedziałek, 5 sierpnia 2019

Diana - mroczna łowczyni w Galerii NCK Kordegarda

Wystawa jest zorganizowana w ramach cyklu "Utracone-Odzyskane", który prezentuje odzyskane przez Polskę dobra kultury, zagrabione podczas II wojny światowej. 





Działania restytucyjne, prowadzone przez Wydział Strat Wojennych w Departamencie Dziedzictwa Kulturowego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zaowocowały w ostatnich latach powrotem do polskich instytucji kultury wielu dzieł sztuki, wśród których znajdują się rzeźby i obrazy dawnych mistrzów i znamienitych polskich malarzy.

Francesco Guardi, "Schody Gigantów na dziedzińcu Pałacu Dożów", fot. Narodowe Centrum Kultury

Pierwszym odzyskanym obiektem kultury, prezentowanym przez NCK w ramach cyklu "Utracone-Odzyskane" w Galerii Kordegarda w 2015 roku, był obraz Francesco Lazzaro Guardiego pt. "Schody Gigantów na dziedzińcu Pałacu Dożów" (lata 70. XVIII w., olej). Następnie w 2016 roku Kordegarda udostępniła publiczności "Murzynkę" pędzla Anny Bilińskiej-Bohdanowicz (1884, olej/płótno) oraz trzy obrazy Aleksandra Gierymskiego: "Żydówka z pomarańczami" (1880-1881, olej/płótno), "Popiersie mężczyzny w renesansowym stroju" (1882, olej/deska mahoniowa) oraz "Chłopiec w słońcu" (ok. 1895, olej/płótno).


Anna Bilińska-Bohdanowicz, "Murzynka", fot. NCK

Tegoroczna wystawa w Kordegardzie pokazuje wyjątkową urodę popiersia Diany dłuta Jeana-Antoinea Houdona, które zachwyciło króla Stanisława Augusta Poniatowskiego - filozofa, zwolennika idei postępowych, a także wielbiciela kobiecej urody. Diana stała się perłą jego rzeźbiarskiej kolekcji. Była również jedną z najdroższych rzeźb zakupionych przez króla. W inwentarzu nadwornego malarza Marcello Bacciarellego w 1795 r. odnotowano, że stanowi część Królewskiej Kolekcji Rzeźby, eksponowanej w Pałacu na Wyspie.


Diana, Jean-Antoine Houdon, fot. Łazienki Królewskie

W 1940 r. rzeźba została zrabowana i wraz z 56 obrazami z Muzeum Narodowego w Warszawie trafiła do kwatery głównej Generalnego Gubernatora Hansa Franka. Od tamtej chwili miejsce jej przechowywania pozostawało tajemnicą. Po 70 latach od zaginięcia prywatny kolekcjoner zgłosił rzeźbę na licytację  w wiedeńskim domu aukcyjnym. Gdy informacja dotarła do Polski, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wystąpiło o zwrot dzieła. W sprawę zaangażowała się m.in. ambasada RP w Wiedniu. Dotychczasowy posiadacz, w wyniku zawartego porozumienia, zgodził się przekazać Dianę Rzeczpospolitej.

Minimalistyczna ekspozycja w Kordegardzie, buduje narrację wokół popiersia Diany i pomaga w kontemplacji dzieła, wpisującego się w XVIII-wieczną architekturę galerii. Rzeźbie towarzyszą przedstawienia Diany, znajdujące się w zbiorach polskich. Zamysłem kuratorek jest poszerzenie perspektywy interpretacyjnej – spojrzenie na postać bogini oczami XVIII-wiecznych intelektualistów. Płasko ułożone grafiki, pochodzące ze zbiorów polskich, nie rozpraszają widza. Są pomocą w wejściu w świat znaczeń postaci Diany w kulturze, tak starożytnej jak i oświeceniowej, lecz nie zaburzają spojrzenia kierującego się na charakterystyczny skręt szyi nasłuchującej bogini. Pełnoplastyczne kubiki, na których prezentowane są towarzyszące rzeźbie grafiki, stanowią element współczesnego ogrodu, który porusza wyobraźnię i tęsknotę, splatając to co minione, z tym co współczesne.


Wystawa "Diana - mroczna bogini", fot. Galeria Kordegarda

Ekspozycja jest też pretekstem do zbadania granicy między pięknem a dzikością, brutalnością i erotyką. Stwarza możliwość poznania spuścizny antyku i jego nowożytnego odczytania. Okoliczności powstania rzeźby i dzieje jej pozyskania przez ostatniego króla Polski rzucają też światło na ówczesny obieg dzieł sztuki oraz aktywną obecność elit Rzeczpospolitej w tym procesie. Podążając śladami bogini księżyca poprzez media, epoki i dystanse geograficzne, zwiedzający mają szansę uczestniczyć w wielowymiarowej wędrówce obrazów, która ukaże skomplikowane zależności władzy, zmysłów i prestiżu.

Portret artysty z 1808 autorstwa Rembrandta Peale/fot. Wikipedia

Jean-Antoine Houdon był wybitnym francuskim rzeźbiarzem XVIII wieku. Jego rzeźbiarskie popiersia współczesnych znanych postaci Oświecenia: polityków, filozofów, naukowców oraz arystokratów, zdobiły niejeden arystokratyczny a nawet królewski salon. Urodził się w 1741 w Wersalu. Po skończeniu Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby w 1761 roku, udał się do Rzymu, by tam kontynuować studia nad antyczną rzeźbą. Po 10-letnim pobycie w Wiecznym Mieście powrócił na stałe do Paryża, szybko zyskując uznanie i popularność. Tworzył liczne rzeźby alegoryczne o tematyce mitologicznej oraz portrety. Te ostatnie były nie tylko wiernym oddaniem podobieństwa modela, ale też znakomitym uchwyceniem jego charakteru. Rzeźba Diany Łowczyni cieszyła się ogromną popularnością wśród współczesnych. Zamawiano jej kopie w marmurze, brązie i gipsie. Marmurowe wersje wybierali zwłaszcza europejscy władcy, w tym dwór francuski.

Wernisaż: 11 lipca 2019, godz. 18:00
11.07 - 25.08.2019

Kuratorki: dr Anna Rudek-Śmiechowska, Agnieszka Bebłowska Bednarkiewicz; Narodowe Centrum Kultury

Konsultacja historyczna: Aleksander Musiał, Princeton University

Organizatorzy: Narodowe Centrum Kultury, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Departament Dziedzictwa Kulturowego za Granicą i Strat Wojennych

informacja prasowa

Urodziny Zofii Kossak w Górkach Wielkich

9 i 10 sierpnia w ruinach Dworu Kossaków znów będzie gwarno, jak dawniej, kiedy do Górek Wielkich zjeżdżali się m.in.: Maria Dąbrowska, Wańk...

Popularne posty