"WYSTAWA NA EKRANIE": Canaletto, Hockney i Cézanne

Historie życia i twórczości wybitnych malarzy znów można śledzić na wielkim ekranie. W kinach trwają pokazy 5. sezonu filmów z cyklu „Wystawa na Ekranie”. Bohaterami są w tym sezonie Giovanni Antonio Canaletto, David Hockney i Paul Cézanne.

Wystawa na ekranie: Canaletto i sztuka Wenecji/materiały CIKANEK FILM

„Wystawa na Ekranie” („Exhibition on Screen”) to prezentacja dzieł najwybitniejszych artystów z najważniejszych muzeów na całym świecie. Na dużym ekranie, w znakomitej jakości obrazu HD, pokazane są wystawy tematyczne uchwycone w specjalny, dostosowany do warunków kinowych, sposób. Arcydzieła malarstwa, rzeźby i grafiki będzie można oglądać na kinowym ekranie z różnych perspektyw, zaś wędrówce po salach galeryjnych i muzealnych towarzyszą historie dzieł, biografie artystów oraz wypowiedzi ekspertów analizujących styl i technikę obrazów.

Phil Grabsky – pomysłodawca, reżyser i główny producent całego przedsięwzięcia – przy pomocy ciekawej narracji, a także dzięki wypowiedziom ekspertów, wizytom w pracowniach konserwatorskich i maksymalnym zbliżeniom ukazującym dzieła w detalach, umożliwia widzom z całego świata zobaczenie tego, co jest niedostępne podczas tradycyjnej wizyty w galerii czy muzeum.

„Canaletto i sztuka Wenecji”, trailer

Najnowsze filmy Grabsky’ego prezentują sylwetki trzech wybitnych osobowości świata sztuki od XVIII wieku do współczesności. Film „Canaletto i sztuka Wenecji” powstał na bazie kolekcji znajdującej się w The Queen’s Gallery w Pałacu Buckingham i Zamku Windsor w Londynie. W dokumencie wnętrza londyńskich zamków królewskich mieszają się z widokami Włoch, a szczególnie Wenecji, w której żył i tworzył Giovanni Antonio Canal (wł. ‘kanał’), znany lepiej jako Canaletto (wł. ‘kanalik’). Artysta zasłynął przede wszystkim jako „portrecista” swego rodzinnego miasta, a dla Polaków to także wuj i nauczyciel „naszego” Barnarda Bellotta Canaletta – „portrecisty” Warszawy.

"Cézanne. Portrety życia", polski trailer

Filmowa opowieść „Cézanne. Portrety życia” powstała przy okazji wielkich wystaw twórczości Cézanne’a, które odbyły się w National Portrait Gallery w Londynie, Musée d’Orsay w Paryżu i National Gallery of Art w Waszyngtonie. Ważną rolę w filmie odgrywają listy malarza i zdjęcia z miejsc na południu Francji, w których mieszkał i pracował, z widokiem na górę Sainte-Victoire.

„Hockney. Pejzaże, portrety i martwe natury”, polski zwiastun

Z kolei dwie olbrzymie wystawy przygotowane przez Royal Academy of Arts w Londynie: „Większy obraz” i „82 portrety i jedna martwa natura” stały się podstawą dla filmu „Hockney. Pejzaże, portrety i martwe natury”, który ukazuje pełnię bezkompromisowego talentu Davida Hockneya. Były jednocześnie dla malarza zwieńczeniem bardzo ważnego okresu w jego trwającej już ponad pięć dekad karierze. Jak sam przyznaje – film lepiej niż on wyjaśnia, co kryje się za jego twórczością. Reportaż wszedł na ekrany kin z okazji 80. urodzin artysty. Gigantyczne kolorowe płótna zachwycą kinowych widzów.

Rozpowszechnianiem cyklu „Wystawa na Ekranie” („Exhibition on Screen”) na terenie Polski zajął się dystrybutor najwyższej jakości kontentu alternatywnego dla kin, w tym transmisji HD LIVE i retransmisji HD z najlepszych teatrów i sal koncertowych świata, będący jednym ze światowych pionierów w tym zakresie. Marka www.nazywowkinach.pl została ustanowiona przez firmę CIKANEK FILM, działającą obecnie w 14 krajach Europy Centralnej i Wschodniej, a powstałą w roku 2007, by kreować i rozwijać rodzący się właśnie fenomen transmisji do kin spektakli i koncertów.
„The Metropolitan Opera: Live in HD”, „Bolshoi Ballet Live”, „National Theatre Live”, „Exhibition on Screen”, „Comédie-Française Live” czy „The Berliner Philharmoniker Live in Cinemas” to tylko niektóre z cykli dystrybuowanych przez CIKANEK FILM. Rocznie firma sprzedaje w samej tylko Polsce ponad 120.000 biletów.

Terminy i lista kin

KONTAKT / WIĘCEJ INFORMACJI:
CIKANEK FILM Sp. z o.o. / WWW.NAZYWOWKINACH.PL

(informacja prasowa)

Vermeer i muzyka /"Wystawa na ekranie"/

Vermeer tajemniczy i muzyczny to propozycja, której nie można przeoczyć, szczególnie, jeżeli cenimy malarstwo autora „Dziewczyny z perłą” i chcielibyśmy pogłębić jego znajomość. W ramach stałego cyklu „Wystawa na ekranie” można oglądać najmodniejsze światowe wystawy.

Ostatnią rzeczą, o której bym pomyślała, że się spełni, jest oglądanie malarstwa w … kinie. Tymczasem w Kinie Nowe Horyzonty we Wrocławiu można od niedawna „zwiedzać” wystawy na ekranie. Najpierw był Manet, po nim Munch, wreszcie – mój ulubiony malarz Johannes Vermeer. I choć to namiastka obcowania z oryginalnym dziełem sztuki, można jednak obejrzeć wystawy czasowe i to w urozmaiconym towarzystwie kuratorów, znawców sztuki, a nawet przy dźwiękach muzyki. Kino Nowe Horyzonty zaproponowało – oprócz wystawy „Vermeer i muzyka. Sztuka miłości i odpoczynku” w reżyserii Phila Grabsky`ego i Bena Hardinga - także film dokumentalny Tellera: „Vermeer według Tima”, tworząc w ten sposób bezprecedensową propozycję dla wielbicieli tego malarza.

Vermeer muzycznie w National Gallery of  London

Wystawa „Vermeer i muzyka” była eksponowana w National Gallery of London od czerwca do września 2013 roku. Jej tematem były związki malarstwa niderlandzkiego z muzyką, przy czym centrum stanowiły płótna Johanna Vermeera. W salach wystawienniczych pokazano także instrumenty z epoki, a ponadto odbywały się w nich koncerty Academy of Ancient Music. Na tę okazję zgromadzono w jednym pomieszczeniu, obok należącej do zbiorów Galerii Narodowej „Kobiety stojącej przy klawesynie” oraz „Dziewczyny siedzącej przy klawesynie”, także obrazy z innych muzeów oraz ze zbiorów prywatnych, m.in. „Grającą na gitarze” z Kenwood House czy pochodzącą ze zbiorów Jej Królewskiej Mości „Lekcję muzyki”.

Johannes Vermeer, Dziewczyna grająca na gitarze, ok. 1672

Temat muzyki często pojawiał się w malarstwie holenderskim XVII wieku. Instrumenty w kompozycjach martwych natur symbolizowały przemijanie, taka jest bowiem natura dźwięku niezapisanego. Jednakże w niektórych obrazach wspólne granie oznaczało więź, harmonię pomiędzy postaciami, niekiedy zaś miłosny dialog.

Podczas wirtualnego oglądania obrazów można było zapoznać się z różnymi interpretacjami i ujrzeć rozmaite istotne detale. Wszyscy byli jednak zgodni co do tego, że Vermeer, nawet jeśli podejmował temat podobny do któregoś ze swoich poprzedników lub rówieśników – nadawał mu niezwykły, tajemniczy ton. Jego obrazy, jak żadne inne malarstwo, wypełnia harmonijny spokój i cisza. Są to płótna, które można, a nawet należy kontemplować, dopiero wówczas dopuszczają pewną poufałość z widzem, choć i ta bywa łudząca.

Dziewczyna siedząca przy klawesynie, 1670

„Dziewczyna siedząca przy klawesynie” patrzy prosto na nas, jakby chciała zachęcić, abyśmy ujęli stojący na pierwszym planie instrument (violę da gamba) i podjęli wraz z nią muzyczny temat. Ale pochodząca z późniejszego okresu „Dziewczyna grająca na gitarze” już na nas nie patrzy, podejmując kontakt wzrokowy z kimś, kogo nie widzimy, kto znajduje się niejako poza obrazem…

I choć uważa się, że Vermeer malował „z natury’, to znaczy odwzorowywał kształty za pomocą laterna magica, to jednak – co uzmysłowił nam jeden z tzw. ekspertów – spis rzeczy po śmierci malarza, który jest jedynym zachowanym dokumentem, dowodzi, iż większości z namalowanych przedmiotów Mistrz z Delft nie posiadał, gdyż po prostu cierpiał materialny niedostatek. Ot, i kolejna tajemnica, ale może to właśnie sprawia, że fascynacja malarstwem Vermeera nie przemija. 

"Vermeer i muzyka. Sztuka miłości i odpoczynku" z National Gallery

Artykuł ukazał się na portalu Kulturaonline 16 maja 2014 r.

WYSTAWA NA EKRANIE: DEGAS. UMIŁOWANIE PERFEKCJI (reż. David Bickerstaff) - pokaz specjalny z udziałem Phila Grabsky’ego

Kino Pod Baranami zaprasza na projekcję filmu "Degas. Umiłowanie perfekcji|" - portretu jednego z najciekawszych malarzy końca XIX wieku. Pokaz odbędzie się w ramach cyklu Wystawa na ekranie, którego twórca Phil Grabsky spotka się z widzami po seansie.

Degas Umiłowanie perfekcji © EXHIBITION ON SCREEN (David Bickerstaff)

Film dokumentalny Degas. Umiłowanie perfekcji przenosi widza z paryskich ulic na wspaniałą wystawę w Fitzwilliam Museum w Cambridge, której obszerna kolekcja dzieł Edgara Degasa jest najbardziej reprezentatywna w Wielkiej Brytanii. Dzięki zapewnieniu twórcom filmu wyjątkowego dostępu do rzadkich i różnorodnych dzieł, ten reportaż opowiada fascynującą historię dążenia Degasa do doskonałości poprzez eksperymentowanie z nowymi technikami, ale i poprzez nauki zaczerpnięte z doświadczeń dawnych mistrzów.

Sztuka nie jest kwestią tego, co widzisz, ale tego, co sprawiasz, że inni ludzie widzą. 
- Edgar Degas

Gościem pokazu będzie Phil Grabsky, brytyjski dokumentalista i pomysłodawca cyklu Wystawa na ekranie. Spotkanie po seansie poprowadzi Piotr Zdybał.

Phil Grabsky, prasowe

Phil Grabsky - główny producent całego projektu Wystawa na ekranie, który przy pomocy ciekawej narracji, a także dzięki wypowiedziom ekspertów, wizytom w pracowniach konserwatorskich i maksymalnym zbliżeniom ukazującym dzieła w detalach, umożliwia widzom całego świata zobaczenie tego, co jest niedostępne podczas tradycyjnej wizyty w galerii czy w muzeum.

Piotr Zdybał - historyk sztuki, kurator projektów artystycznych i filmowych, doktorant w Instytucie Sztuki PAN w Warszawie, wykładowca AMA Film Academy w Krakowie. Zajmuje się sztuką i szeroko rozumianą kulturą wizualną XX i XXI wieku.




Wystawa na ekranie to prezentacja kolekcji najwybitniejszych artystów malarstwa z najważniejszych muzeów na całym świecie. Na dużym ekranie, w znakomitej jakości obrazu HD prezentowane są wystawy tematyczne, uchwycone w specjalny, dostosowany do warunków kinowych sposób. Arcydzieła malarstwa, rzeźby i grafiki będzie można oglądać z różnych perspektyw, zaś wędrówce po salach galeryjnych i muzealnych towarzyszą historie dzieł, biografie artystów, wypowiedzi ekspertów analizujących styl i technikę obrazów.

O FILMIE:

DEGAS. UMIŁOWANIE PERFEKCJI | DEGAS: PASSION FOR PERFECTION
reż. David Bickerstaff, Wielka Brytania, 90’

Edgar Degas, Autoportret, fot. Wikipedia

W późniejszym wieku Degas bywał czasem sfrustrowany własnymi niepowodzeniami spowodowanymi kłopotami ze wzrokiem, ale jego determinacja do wychwytywania rysów codziennego życia była widoczna w każdym znaku, jaki poczynił. Starał się uchwycić nie tylko ruch i prawdę o tancerkach paryskiej opery (z których to obrazów zasłynął), ale także wyścigów konnych i przechodniów na ulicach. Nigdy w pełni nieusatysfakcjonowany, wiele swoich rysunków i rzeźb przechowywał prywatnie przez całe życie, nie prezentując ich nigdy szerokiej publiczności. Teraz, dzięki dokładnemu badaniu, można je uznać za jedne z najpiękniejszych i najbardziej ekspresyjnych dzieł nowożytności. Korzystając z pisemnych relacji przyjaciół i komentatorów oraz z tekstów listów pisanych przez samego artystę, film ujawnia bardziej złożoną prawdę o jednym z najbardziej wpływowych francuskich artystów końca XIX wieku i eksploruje najróżniejsze obszary jego twórczości – od rysunku i pastelu poprzez olejne malarstwo sztalugowe do rzeźby.



informacja prasowa

Znamy program 15. American Film Festival. „The Brutalist” Brady’ego Corbeta otworzy, a „W pokoju obok” Pedro Almodóvara zamknie tegoroczną edycję

Podczas festiwalu zaprezentujemy łącznie 116 produkcji (105 długich i 11 krótkich metraży), z czego 51 zostanie pokazane w Polsce po raz pierwszy. Na widzów czeka aż 24021 minut seansów. Sprzedaż biletów na seanse i dostępów do pokazów online rozpocznie się 23 października, o godz. 12:00 (wyłącznie poprzez stronę americanfilmfestival.pl).

American Film Festival po raz piąty organizowany jest w hybrydowej formie. Na kinową odsłonę wydarzenia zapraszamy od 5 do 11 listopada do wrocławskiego Kina Nowe Horyzonty, z kolei do 17 listopada część festiwalowych filmów będzie można oglądać również online na platformie Nowe Horyzonty VOD (tytuły dostępne online są odpowiednio oznaczone w programie).

Początek i koniec na medal (lub na Złote Lwy): The Brutalist oraz W pokoju obok

Artystycznym patronem otwarcia i zamknięcia 15. AFF-u jest festiwal w Wenecji: tegoroczny American Film Festival otworzy wyróżnione trzema weneckimi nagrodami dzieło Brady’ego Corbeta – The Brutalist, zaś na zakończenie zaprezentujemy – po raz pierwszy w Polsce – laureata Złotego Lwa – W pokoju obok Pedro Almodóvara.

Na pierwszym planie The Brutalist obserwujemy opowieść o losach fikcyjnego architekta László Totha (Adrien Brody w znakomitej formie!), jednak w szerszym ujęciu to historia na temat budowy i upadku amerykańskiego snu oraz sztuki większej niż życie. Monumentalny The Brutalist (215 minut z obowiązkową przerwą w środku) był sensacją tegorocznego festiwalu w Wenecji, gdzie zdobył aż trzy nagrody, w tym za najlepszą reżyserię.

Główna nagroda, czyli Złote Lwy, trafiła w ręce Pedro Almodóvara, który porzucił ojczysty język i zrealizował pierwszy pełnometrażowy film po angielsku. Hiszpański mistrz nie porzucił jednak swojego charakterystycznego, autorskiego stylu: W pokoju obok (The Room Next Door) skrzy się intensywnymi kolorami i równie kolorowymi bohaterkami, w które wcielają się wybitne aktorki – Julianne Moore oraz Tilda Swinton. Zdjęcia do filmu realizowane były między innymi w Nowym Jorku oraz na wschodnim wybrzeżu USA. Najnowsze dzieło Almodóvara to jednocześnie najdojrzalszy film w jego karierze: reżyser opowiada o przemijaniu i odchodzeniu na własnych zasadach. To także poruszająca historia o przyjaźni, macierzyństwie, życiowych wyborach i niepohamowanej miłości do życia. W pokoju obok uświetni niedzielną galę wręczenia nagród (10 listopada). Film do polskich kin wprowadzi Gutek Film.

Hity światowych festiwali

Rozwijamy czerwony dywan i wspólnie z mBankiem, partnerem sekcji, zapraszamy na pokazy przebojów, które przywieźliśmy do Wrocławia z najważniejszych światowych festiwali. W tym roku sekcję Highlights tworzą m.in.: Anora Seana Bakera – laureat Złotej Palmy na MFF w Cannes; Maria Callas Pablo Larraína, ze zjawiskową Angeliną Jolie w roli legendarnej śpiewaczki; The Last Showgirl Gii Coppoli, która odkrywa na nowo talent Pameli Anderson; Heretic Scotta Becka i Bryana Woodsa, z diabolicznym Hugh Grantem na pierwszym planie; czy Saturday Night Jasona Reitmana – opowieść o szalonych początkach kultowego programu telewizyjnego.

fot. Anora, reż. Sean Baker

Gość specjalny i laureat Indie Star Award: Jesse Eisenberg

Jedna z najciekawszych postaci współczesnego kina, Jesse Eisenberg, zaprasza Polskę do swojego filmu, więc to oczywiste, że my zapraszamy go do nas. W programie 15. American Film Festival znajdzie się Prawdziwy ból (A Real Pain) – najnowsze dzieło Eisenberga, który pojawia się za i przed kamerą, a co równie ważne – pojawi się także na żywo we Wrocławiu, gdzie 6 listopada weźmie udział w spotkaniu z publicznością w Kinie Nowe Horyzonty i odbierze nagrodę Indie Star Award, którą przyznajemy twórcom i twórczyniom podążającym poprzez kino z własnym, autorskim stylem.

Polityka na ekranie i nocne studio wyborcze

Kampania prezydencka w Stanach Zjednoczonych wkroczyła w decydującą fazę, a jej finał (czyli same wybory) przypadnie dokładnie na dzień rozpoczęcia 15. American Film Festival. Trzymamy więc rękę na pulsie i we współpracy z Podkastem amerykańskim przygotowaliśmy wyjątkową sekcję Polityka na ekranie, w ramach której sprawdzimy, jak na przestrzeni lat kino Stanów Zjednoczonych opisywało i komentowało rodzimą scenę polityczną. W programie m.in.: Twarz w tłumie (A Face in the Crowd, 1957) Elii Kazana, Sieć (Network, 1976) Sidneya Lumeta oraz Fakty i akty (Wag the Dog) Barry’ego Levinsona. Piotr Tarczyński i Łukasz Pawłowski – twórcy Podkastu amerykańskiego – odwiedzą Wrocław i wprowadzą w konteksty wybranych filmów i szerzej: ekranowych wersji wydarzeń politycznych.

Pierwszego dnia festiwalu zapraszamy także na nocne studio wyborcze, które poprowadzi Jan Pelczar z Radia RAM. Od 22:30 do 24:30, w jednej z sal Kina Nowe Horyzonty (wstęp wolny), będziemy rozmawiać z zaproszonymi gośćmi (wśród nich m.in. Jakub Żulczyk – pisarz i amerykanista oraz dr Helena Chmielewska-Szlajfer – socjolożka, badaczka polityki w internetowych tabloidach) o przebiegu kampanii, wyborów oraz możliwych scenariuszach, które czekają Amerykę i świat.

Altman wszechstronny

Oto marzenie każdego kinomana – twórczość tak bogata i różnorodna, że można poznawać ją przez kilka lat. Robert Altman pozostaje jednym z najważniejszych reżyserów II połowy XX wieku, a my mamy wielką przyjemność prezentować jego filmy już trzeci rok z rzędu. Tym razem reżyser objawi nam się nie tylko jako krytyk amerykańskiej mitologii i przenikliwy portrecista kobiet, ale jako eksperymentujący z gatunkami i estetykami poszukiwacz, który każdemu projektowi oddawał całe serce. W programie ostatniej części retrospektywy Altmana znajdą się m.in. Długie pożegnanie (The Long Goodbye, 1973), Popeye (1980) i Gosford Park (2001).

fot. Popeye, reż. Robert Altman

Władczyni spojrzenia: Dorothy Arzner oraz władczynie dźwięków: Zuzanna Wrońska i Maja Laura

Pracowała w Hollywood przez blisko ćwierć wieku, z czego 15 lat w charakterze reżyserki, z 16 filmami w dorobku. Zwana Kolumbem (ze względu na swoje odkrycia), Napoleonem (ze względu na niski wzrost i zwycięstwa), Kopciuszkiem (zaczynała od najprostszych prac) – aż samo nazwisko Arzner stało się marką. Była jedną z reżyserów ery wielkich studiów, obok Franka Capry czy Johna Forda. I przede wszystkim: już w latach 20. i 30. XX wieku wypracowała swój własny styl i własne miejsce w branży zdominowanej przez mężczyzn. Dorothy Arzner – twórczyni na wskroś hollywoodzka i jednocześnie Autorka przez wielkie „A” – to kolejna bohaterka tegorocznej retrospektywy. Na kinowych ekranach zaprezentujemy najważniejsze filmy z jej dorobku, w tym Dzikie przyjęcie (Wild Party, USA 1929) oraz Tańcz, dziewczyno, tańcz (Dance, Girl, Dance, USA 1940).

Szczególnej uwadze polecamy jedyny seans Polowania na kawalera (Get Your Man, 1927): to właśnie to dzieło z epoki kina niemego zainspirowało Zuzannę Wrońską i Maję Laurę do przygotowania koncertu muzyki i piosenek stworzonych specjalnie do filmu Dorothy Arzner. Zatem: oglądajcie i słuchajcie w festiwalowy czwartek, 7 listopada, w Kinie Nowe Horyzonty.

Na (Dzikim) Zachodzie wiele zmian: Kowbojki

Dziki Zachód. Skojarzenia? John Wayne, Monument Valley, kawaleria, John Ford… Stop! W tym roku podczas American Film Festival odwracamy wzrok od dobrze znanego anturażu i kierujemy go w stronę odważnych, otwartych na nieznane, sprawczych, przełamujących stereotypy kobiet. Bo Dziki Zachód był pełen Kowbojek, których portrety pokażemy w trakcie festiwalu. W programie m.in.: Furie (The Furies, 1950) z Barbarą Stanwyck oraz Skłóceni z życiem (The Misfits, 1961), z ostatnią rolą w karierze Marilyn Monroe. Powstanie tego programu zainspirowała stworzona we współpracy z BWA Wrocław wystawa fotograficzna Lory Webb Nichols (więcej informacji niżej).

Breakthrough i American Docs: sekcje konkursowe

Jednym ze znaków rozpoznawczych American Film Festival są sekcje konkursowe. Breakthrough (9 tytułów) zastępuje dawne Spectrum: to niezmiennie miejsce dla kina fabularnego, ale od tego roku oddajemy głos przede wszystkim młodym, zdolnym reżyserkom i reżyserom, którzy już zaznaczyli swój autorski styl, a których kariery warto uważnie śledzić. W programie m.in. prezentowana w Cannes Wigilia w Miller’s Point (Christmas Eve in Miller’s Point) Tylera Taorminy, przebój nowojorskiego Festiwalu Tribeca – Francuska Włoszka (The French Italian) Rachel Wolther oraz rozwijany w ramach projektu US in Progress, nagrodzony w Wenecji Znajomy dotyk (Familiar Touch) Sarah Friedland. W sekcji American Docs (6 tytułów) zobaczymy dokumenty prezentujące różne oblicza Ameryki, których nie znajdziemy w mainstreamowych filmach czy mediach. Wśród nich m.in. pokazywani na MFF w Wenecji Swojacy (Homegrown) Michaela Premo i przywiezione z SXSW Rymy z celi (Songs from the Hole) Contessy Gayles.

Young Americans: dorastanie po amerykańsku

Tworzenie filmów wpisujących się w nurt coming-of-age to sport narodowy Ameryki, a ten rok wyjątkowo obrodził w świetne tytuły wpisujące się w to zjawisko. W programie 15. American Film Festival znalazło się wiele historii o życiu młodych ludzi, ale szczególny zestaw zebraliśmy w sekcji Young Americans, zaś w niej czworo wspaniałych: Didi Seana Wanga, Jazzy Morrisy Maltz, Wakacje Griffina (Griffin in the Summer) Nicholasa Colii i Poprzez lata (In the Summers) Alessandry Lacorazzy. Pozostałe sekcje festiwalu (w tym retrospektyw i konkursy) również zawierają filmy dla i o młodych ludziach – zachęcamy do poszukiwania kolejnych tropów!

fot. Didi, reż. Sean Wang

15 wspaniałych na 15-lecie festiwalu

American Film Festival obchodzi w tym roku piękny jubileusz: to już piętnasty raz, kiedy wspólnie przemierzamy drogi i bezdroża amerykańskiego kina. Z tej okazji przypomnimy dotychczasowych laureatów festiwalowego konkursu fabuł – od przełomowego Do szpiku kości (Winter’s Bone, 2010) Debry Granik (który zapoczątkował wielką karierę Jennifer Lawrence), po ubiegłorocznego laureata – Lepiej później niż wcale (Late Bloomers) Lisy Steen.

Supermen (and a Woman): zwykłe-niezwykłe supermoce

Christopher Reeve nosił pelerynę na ekranie – jako kultowy Superman, ale przede wszystkim poza nią – jako filantrop, który mimo tragicznego wypadku dał ludziom ogrom nadziei i sił do walki z paraliżem. Tę historię zobaczymy w dokumencie Super/Man: The Christopher Reeve Story, zaś sam film jest częścią sekcji Supermen (and a Woman), gdzie zgromadziliśmy historie o postaciach ze świata amerykańskiej sztuki, kultury i popkultury, których sława i znaczenie wykraczają poza ramy zwykłych celebrytów.

Jeszcze więcej stanów kina

Skoro o kinie dokumentalnym mowa, to stałe miejsce na AFF-ie ma sekcja Special Docs, w ramach której będzie można zobaczyć amerykański dokument odmieniony przez wszystkie formy i przypadki. W programie m.in. Gra wojenna (War Game) Tony’ego Gerbera i Jesse’go Mossa – wstrząsająca opowieść o możliwych scenariuszach wybuchu nowego konfliktu wewnętrznego w USA.

Filmowych ulubieńców festiwalowej publiczności z całego świata zgromadziliśmy jak zwykle w sekcji Festival Favorites. Założymy się, że Sing Sing, Światełko w tunelu (Ghostlight), Between the Temples czy Thelma podbiją również serca widzów zgromadzonych w Kinie Nowe Horyzonty.

Kontynuujemy także współpracę z CINEMAFORUM – Międzynarodowym Forum Filmów Krótkometrażowych i wspólnie prezentujemy dowody na to, że krótka forma może przekazać ogrom różnorodnych treści. Wszystko to można odnaleźć w sekcji American Shorts.

Immersyjne doświadczenie kina i historii: VR na festiwalu

W przestrzeni Kina Nowe Horyzonty pojawi się także strefa VR, w ramach której zaprezentujemy JFK Memento Chloé Rochereuil. Nominowana do nagrody Emmy praca ukazuje z różnych punktów widzenia ostatnie minuty przed zamachem na Johna F. Kennedy’ego 22 listopada 1963 roku. W pięciu kolejnych stanowiskach poprzez przetworzone materiały archiwalne możemy posłuchać wypowiedzi świadków i uczestników tego wydarzenia i teorii na jego temat. Wyprodukowane z Muzeum Sixth Floor i Meta doświadczenie rozszerza (dosłownie) nasz program filmowy Polityka na ekranie, daje możliwość znalezienia się w tamtym burzliwym czasie w Dallas. Wstęp do strefy VR jest biletowany.

Chciałabym być żółtym psem (I Wish I Was a Yellow Dog): wystawa w BWA Wrocław

W archiwum Lory Webb Nichols zachowały się prawie dwadzieścia cztery tysiące fotografii przedstawiających życie pionierskich rodzin z miasta Encampment w południowym Wyoming. To unikatowe świadectwo czasu i miejsca – początków XX wieku na Dzikim Zachodzie – zostało ocalone od zapomnienia przez Nancy Anderson. Osadzona w trzech różnych epokach i śledząca losy trzech kobiet wystawa jest zarazem albumem fotograficznym, reportażem, zbiorem listów i pamiętników oraz powieścią opartą na faktach. Na tę wyjątkową wystawę, będącą punktem wyjścia dla filmowej sekcji Kowbojki, zapraszamy wspólnie z BWA Wrocław (wernisaż w piątek, 8 listopada, w Studio BWA Wrocław; kuratorka i kurator wystawy: Dominika Prejdová, Łukasz Rusznica).

Festiwal, czyli spotkania i rozmowy

Jeśli kino jest rozmową, to AFF idealnie spełnia wymogi tej definicji. Od 5 do 11 listopada zapraszamy na szereg spotkań z twórczyniami i twórcami festiwalowych filmów. Wrocław odwiedzi wiele osób ze Stanów (m.in. wspomniany Jesse Eisenberg), ale też goście z Polski, w tym Paweł Mykietyn, który opowie o procesie tworzenia muzyki do Gry wojennej. W prognozie mamy także gradobicie pytań podczas dwóch DKF-ów: po jednym z seansów filmu Johnny Guitar (sekcja Kowbojki) dyskusję poprowadzi zespół Pełnej Sali, zaś po jednym z pokazów O, Kanado! (Oh, Canada; sekcja Festival Favorites) mikrofony przejmie ekipa Portalu Immersja.

Dobre kino lubi towarzystwo dobrej literatury, dlatego w tym roku kontynuujemy cykl Czytanie Ameryki. Wspólnie z Wrocławskim Domem Literatury zapraszamy na spotkania z autorkami i autorami znakomitych książek poświęconych USA. Naszymi gośćmi będą: Ewa Winnicka (autorka Miasteczka Panna Maria. Ślązaków na Dzikim Zachodzie, wyd. Czarne), Piotr Tarczyński (punktem wyjścia do rozmowy będzie książka Uwierz w plan. Skąd wziął się QAnon i jak namieszał w Ameryce Willa Sommera, wyd. Czarne), Maciej Jarkowiec (autor Na bulwarach czyhają potwory. Filmowa historia Ameryki, wyd. Agora), Łukasz Pawłowski (autor Stanów podzielonych Ameryki, wyd. Znak). 

Oprócz tego zapraszamy na spotkania literackie w Kinie Nowe Horyzonty: z Janem Dzierzgowskim, tłumaczem książki Francis Ford Coppola. Rewolucjonista (wyd. Marginesy; po seansie filmu Megalopolis), wokół książki Missoula. Gwałty w amerykańskim miasteczku uniwersyteckim (wyd. Czarne; z udziałem ekspertek z organizacji Sexed) oraz Kasią Czajką-Kominiarczuk, autorką Filmów na życie. 6 listopada polecamy wernisaż wystawy polaroidów Marcina Giżyckiego pt. Ameryka Marcina w przestrzeni Kina Nowe Horyzonty oraz spotkanie wokół książek autora: Kino artystów i artystek. Od Mélièsa do Maciunasa i Limeryków.

Nie tylko kino: wydarzenia dodatkowe

Po całym dniu spędzonym na festiwalowych wrażeniach zapraszamy do klubu festiwalowego, który w tym roku znalazł przystań w dwóch miejscach: Texico i Rumbarze, w pięknej przestrzeni Pasażu Pokoyhof. Tam na wszystkie festiwalowiczki i festiwalowiczów czekać będą m.in. muzyczne przyjemności i specjalna oferta na barze. 8 listopada zapraszamy na urodzinowe Silent Disco – będziemy tańczyć w samym sercu Wrocławia, czyli w Kinie Nowe Horyzonty. Zachęcamy także do sprawdzenia bogatej listy miejsc rekomendowanych – różnych lokali gastronomicznych, w których będzie można skorzystać z inspirowanej AFF-em oferty i zniżek. A skoro już o jedzeniu mowa: 10 listopada zapraszamy na pokaz specjalny filmu Bezdroża (Sideways) Alexandra Payne’a oraz wydarzenie pod hasłem DelicioUS!, czyli prezentację dań i poczęstunek z amerykańskimi smakowitościami. W festiwalową środę i ostatni dzień American Film Festival poczęstujemy widzki i widzów uśmiechem: po seansach Terapii Grupowej (Group Therapy) Neila Berkeley’a przeprowadzimy Grupową sesję żartów, czyli stand-up Dolly i Martyny Podwysockiej.

US in Progress

Po raz kolejny odbędzie się także wydarzenie branżowe US in Progress, podczas którego polskie firmy postprodukcyjne pomagają ukończyć niezależne filmy amerykańskie, a producenci mają okazję poznać polskie uwarunkowania koprodukcyjne oraz spotkać potencjalnych partnerów wśród polskiej branży filmowej. Dyrektor Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej ufundował nagrodę w wysokości 50 tysięcy dolarów dla wybranego projektu z przeznaczeniem na postprodukcję w Polsce.

* * *

Na stacjonarną część 15. American Film Festival zapraszamy od 5 do 11 listopada, filmy online będą dostępne do 17 listopada. Pełny program festiwalu, wraz z kalendarium seansów i opisami filmów, można znaleźć na stronie americanfilmfestival.pl. Bilety na kinowe pokazy oraz pojedyncze dostępy i pakiety dostępów do filmów online trafią do sprzedaży (poprzez stronę internetową festiwalu) jutro o godz. 12:00. Od 5 listopada, od godz. 9:00, bilety będzie można kupić również w kasach Kina Nowe Horyzonty.

informacja prasowa

Władysław Ślesicki jest niepowtarzalny - wystawa i retrospektywa

Fundacja im. Władysława Ślesickiego zaprasza do warszawskiego kina Iluzjon na retrospektywę i wystawę poświęconą reżyserowi. Pokazane zostaną najciekawsze i najczęściej nagradzane filmy fabularne i dokumentalne Ślesickiego, a goście wystawy poznają jego drogę artystyczną. Dodatkowymi wydarzeniami będą: koncert do wizualizacji z filmów reżysera i publiczne czytanie jego książki w Big Book Cafe. 

W dziesiątą rocznicę śmierci reżysera, Fundacja Filmowa im. Władysława Ślesickiego zaprasza do warszawskiego Kina Iluzjon na wydarzenia poświęcone twórcy „W pustyni i w puszczy” i „Rodziny człowieczej” oraz innych filmów fabularnych i wielokrotnie nagradzanych dokumentów. Retrospek-tywę zakończy koncert pt. „Dźwięki z pustego obszaru” zespołu Marzeny Majcher z wizualizacjami zaczerpniętymi z fragmentów pokazywanych filmów. Zapowiedzią retrospektywy będzie spotkanie z książką „Z Tomkiem i Moniką w pustyni i w puszczy” 25 listopada w Big Book Cafe.

– Jednym z zadań naszej Fundacji jest przybliżanie twórczości mojego ojca, Władysława Ślesickiego, który został zapamiętany jako reżyser „W pustyni i w puszczy”, ale największe sukcesy odnosił jako dokumentalista – mówi Adam Ślesicki, syn reżysera. – Dlatego szczególnie zapraszam na projekcje, na których prezentujemy właśnie te wcześniejsze prace. Będą to oczywiście najbardziej nagradzane: „Płyną tratwy”, „Rodzina człowiecza”, czy „Zanim opadną liście”, ale też mniej znane filmy. Ciekawostką może być fakt, że w jed-nym z nich, pt. „Góra” wystąpiła moja mama, Barbara Ślesicka: film opowiada o nauczy-cielce, która codziennie pokonuje wiele kilometrów w górach, by dotrzeć do szkoły.

Władysław lesicki, fot. organizatorów

PROGRAM WYDARZEŃ:  25 listopada oraz 1 – 5 grudnia 2018 r.

 
25 XI – niedziela, Big Book Cafe, ul. Dąbrowskiego 81, Warszawa
12.00 – czytanie książki „Z Tomkiem i Moniką w pustyni i w puszczy”, oraz spotkanie z synem Władysława Ślesickiego, producentem filmowym Adamem Ślesickim

1 XII – sobota, Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50A, Warszawa
18.00 – wernisaż wystawy, promocja książki – Kino Iluzjon – foyer
19.00 – projekcja „Droga daleka przed nami” – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna

2 XII – niedziela, Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50A, Warszawa
16.00 – projekcja „W pustyni i w puszczy” cz. I – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna
18.00 – projekcja „W pustyni i w puszczy" cz. II – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna
3 XII – poniedziałek, Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50A, Warszawa
19.00 – projekcja –zestaw dokumentalny I – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna

4 XII – wtorek, Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50A, Warszawa
19.00 – projekcja – zestaw dokumentalny II – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna

5 XII – środa, Kino Iluzjon, ul. Narbutta 50A, Warszawa
19.00 – projekcja – zestaw dokumentalny III – Kino Iluzjon – sala Mała Czarna
21.00 – koncert – „Dźwięki z pustego obszaru” – muzyka do filmów Władysława Ślesickiego - Marzena Majcher z zespołem: Andrzej Wojciechowski, Michał Pałka-Keff – Kino Iluzjon – sala Stolica
22.00 – finisaż wystawy – Kino Iluzjon – foyer.

Wstęp na wszystkie wydarzenia jest bezpłatny (na podstawie ograniczonej puli wejściówek, które można odbierać od 16 listopada).

ZESTAW DOKUMENTALNY I
„Gdzie diabeł mówi dobranoc”
„Ludzie z pustego obszaru”
„Spacer w Bieszczadach”
„Opowieść o drodze”

ZESTAW DOKUMENTALNY II
„Wśród ludzi”
„Ludzie i ryby”
„Płyną tratwy”
„Góra”

ZESTAW DOKUMENTALNY III
„Zanim opadną liście”
„Rodzina człowiecza”

„Chyłe pola”

RODZINA CZŁOWIECZA, źródło: WFDIF

Tytuł wystawy i retrospektywy „Władysław Ślesicki – jest niepowtarzalny” został zaczerpnięty z napisanego w 1966 r. przez Stanisława Janickiego artykułu: Ślesicki należy do tych reżyserów, którzy choć mówią stale o tym samym – potrafią powiedzieć coś nowego. Może właśnie na tym polega talent i wrażliwość artysty? Ślesicki jest niepowtarzalny. Na szczęście! Bo mrówki po plecach zaczynają mi chodzić, że znalazłby się ktoś, kto zacząłby go naśladować. Zbyt wiele takich potworków zrealizowanych przez znakomitych kopistów oglądaliśmy już na ekranie. Wystawa została przygotowana przez Piotra Pławuszewskiego oraz zespół Centrum Kultury Zamek w Poznaniu i zaprezentowana po raz pierwszy na festiwalu OFF Cinema w 2013 roku. 

Tematem, do którego często powracał Władysław Ślesicki był los mieszkańców polskiej prowincji, chyba najpiękniej przedstawiony w „Rodzinie człowieczej”. Film został doceniony w Wenecji, gdzie otrzymał Grand Prix oraz w Krakowie, gdzie został wyróżniony Złotym Lajkonikiem (1966 r.). Wśród innych nagradzanych dokumentów znalazły się „Płyną tratwy” (Złoty Smok na Krakowskim Festiwalu Filmowym w 1962 r.) oraz „Zanim opadną liście...” (Srebrny Lajkoniki na KFF w 1964 r.). 

W programie Kina Iluzjon znalazł się również nakręcony wspólnie z Kazimierzem Karabaszem dokument „Ludzie z pustego obszaru”, opowiadający o młodzieży z warszawskiej Pragi (1957 r.) oraz fabuły. Najpopularniejszą z nich – „W pustyni i w puszczy” (1973 r.) – obejrzało ponad 30 mln widzów, dzięki tej frekwencji zdobyła w polskim box office drugie miejsce, zaraz po „Krzyżakach”. Filmem otwarcia retrospektywy będzie natomiast „Droga daleka przed nami”, w której Ślesicki opowiedział wojenną historię młodych harcerzy z Szarych Szeregów po upadku Powstania War-szawskiego. Film inspirowany był jego własnymi przeżyciami.

– Mój tata był bardzo uważnym, wnikliwym obserwatorem i taki właśnie, obserwacyjny charakter ma wiele jego filmów, zwłaszcza dokumentalnych – bez komentarza, czasem z minimalnymi dialogami. To podejście dokumentalisty towarzyszyło mu też w pracy nad filmami fabularnymi, dlatego na przykład w filmie o przygodach Stasia i Nel, oprócz samej warstwy przygodowej widzimy bardzo interesujące obrazy przedstawiające Afrykę. Oczywiście była to już Afryka lat 70 XX wieku, ale miejscami niewiele się różniła od tej sienkiewiczowskiej, dziewiętnastowiecznej. Moim zdaniem ten aspekt filmu jest równie interesujący – zauważa Adam Ślesicki.

O przenikaniu się dokumentu i fabuły mówił rozmowie opublikowanej w „Ekranie” w 1966 r. Władysław Ślesicki: Mój pogląd na wykonanie zawodu reżysera–filmowca jest następujący: należy kręcić filmy tylko wówczas jeśli ma się przekonanie, że temat zawiera istotne treści, a chęć ich przekazania wypływa z osobistej wewnętrznej potrzeby autora. Ważne jest to co autor ma do powiedzenia, a nie jaki rodzaj filmowy wybiera. Zresztą w moim przekonaniu obydwa rodzaje filmu, fabuła i dokument, coraz bardziej zbiegają się: w dokumencie zarysowuje się dążenie do tego, aby docierać „pod powierzchnię zjawisk”, do psychologii, życia intymnego – w fabule natomiast coraz częstsze są próby przedstawiania zdarzeń z dokumentalną wiernością, ucieczka od „typowej” dramaturgii, anegdoty, w stronę bliższych życiu luźnych konstrukcji wypełnionych marginesem, dygresjami.

Filmy Władysława Ślesickiego były nagradzane nie tylko w Wenecji i Krakowie, ale i w Lipsku, Kordobie (Grand Prix), Buenos Aires, Bergamo (Nagroda Główna), Guadalajarze i Oberhausen. W 1969 roku reżyser otrzymał nagrodę indywidualną II stopnia Ministra Kultury i Sztuki, a w roku 1976 odznaczono go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2007 roku Stowarzyszenia Filmowców Polskich nagrodziło go za wybitny wkład w rozwój polskiej kinematografii, a pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej i za osiągnięcia w pracy twórczej na rzecz rozwoju polskiej kinematografii.

Historię twórczości Władysława Ślesickiego przedstawia zaprojektowana przez Piotra Pławuszewskiego wystawa, której wernisaż odbędzie się w Kinie Iluzjon 1 grudnia o godz. 19.00. Otwarciu wystawy towarzyszyć będzie promocja książki napisanej przez kuratora pt. „Po swojemu. Kino Władysława Ślesickiego”. Profesor Uniwersytetu Adama Mickiewicza dr hab. Mikołaj Jazdon napisał o niej: 

Szlachetna i piękna twórczość Władysława Ślesickiego znalazła wreszcie godnego jej monografistę. W napisanej z pasją i znawstwem książce Piotr Pławuszewski odmalowuje obraz wyjątkowego artysty polskiego kina, autora lirycznych dokumentów o bezpowrotnie minionym świecie cygańskich wędrówek i flisackich wypraw oraz niezmąconego cywilizacyjnym hałasem życia w na poły dzikich przestrzeniach polskich gór i pojezierzy. Reżyser „Ruchomych piasków” oraz „W pustyni i w puszczy” jawi się na kartach tej książki jako artysta o sprecyzowanym i spójnym programie artystycznym, wrażliwy outsider, który zapłacił wysoką cenę za wierność sobie.

Retrospektywę zakończy, w środę 5 grudnia o godz. 21.00, koncert „Dźwięki z pustego obszaru” . Wystąpi Marzena Majcher (syntezator, wokal, exformer interaktywny) z zespołem – Andrzej Wojciechowski, Michał Pałka-Keff. Muzyce towarzyszyć będą wizualizacje z obrazami z filmów Władysława Ślesickiego.

Tydzień przed rozpoczęciem retrospektywy Fundacja Filmowa im. Władysława Ślesickiego zaprasza na czytanie przeznaczonej dla młodych czytelników książki reżysera „Z Tomkiem i Moniką w pustyni i w puszczy”, które odbędzie się w niedzielę 25 listopada o godz. 12.00 w warszawskiej Big Book Cafe. Pełna anegdot lektura jest zarazem relacją z planu filmowego i opowieścią o podróżniczych perypetiach ekipy filmowej. W trakcie spotkania syn reżysera, producent filmowy Adam Ślesicki także opowie o swoich doświadczeniach z filmem.

Koordynatorką retrospektywy i wystawy jest Natalia Bednarska, a głównym organizatorem Fundacja Filmowa im. Władysława Ślesickiego. Partnerami są: Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny, Kino Iluzjon, Krakowski Festiwal Filmowy, Centrum Kultury Zamek i festiwalu OFFCinema, Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych, Studio Filmowe Kadr oraz Big Book Cafe. Pro-gram jest dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Patronat medialny - KINO i Magazyn Filmowy.

OPISY FILMÓW:

„Doga daleka przed nami”, 1979

reż. Władysław Ślesicki

 

Film opowiada o losach dwóch nastoletnich braci, Piotra i Wojtka, którym pod koniec wojny udaje się uciec z niemieckiego obozu pracy. Bohaterowie przedzierają się przez Niemcy, na nieznanym terenie nie mogą nikomu ufać, muszą liczyć tylko na własne siły. Czy uda im się dotrzeć do War-szawy? I czy w zrujnowanej stolicy odnajdą dom i rodzinę? Tytuł filmu został zaczerpnięty ze słów popularnej wśród Powstańców Warszawskich piosenki: „Hej, chłopcy, bagnet na broń! Długa droga, daleka, przed nami. Mocne serca a w ręku karabin.” Napisała ją w styczniu 1943 Krystyna Krahelska, którą przed wojną pozowała do rzeźby warszawskiej Syrenki. 

 

„W pustyni i w puszczy”, 1973

reż. Władysław Ślesicki

Adaptacja powieści Henryka Sienkiewicza - nakręcone z dużym rozmachem przygody ośmioletniej Nel i czternastoletniego Stasia, porwanych w 1884 roku w Egipcie przez uczestników powstania Mahdiego. Pełna niebezpieczeństw podróż przez Afrykę, staje się okresem próby i dojrzewania Stasia. Chłopiec potrafi ochronić przed niebezpieczeństwem pozostającą pod jego opieką Nel. Film zyskał dużą sympatię widzów - jest jednym z najczęściej oglądanych w historii polskiego kina.

„Gdzie diabeł mówi dobranoc”, 1956

reż. Władysław Ślesicki, Kazimierz Karabasz

Portret najbiedniejszej dzielnicy Warszawy – Targówka. Pierwszy film dwóch młodych absolwen-tów PWSF w Łodzi opowiadający o niekończącej się budowie Dzielnicowego Domu Kultury i od-słaniający nędzę warszawskich przedmieść. Symbolem zawiedzionych nadziei stał się widmowy gmach nieukończonego, lokalnego „pałacu kultury”. W jego murach – w jednej ze scen – echem odbijają się głosy poirytowanych ludzi, dla których nie starczyło miejsc w pobliskiej, niewielkiej salce projekcyjnej objazdowego kina.

„Ludzie z pustego obszaru”, 1957

reż. Władysław Ślesicki, Kazimierz Karabasz

Bohaterowie tego filmu, młodzież z warszawskiej Pragi, pokazani zostali z sympatią i uwagą. Wy-raźnie zaznacza to komentarz do filmu, unikający definitywnych ocen, za to stawiający pytania i cytujący wypowiedzi młodych bohaterów. Na początku pojawia się napis: Film ten jest opowiada-niem o pewnej, poznanej przez nas grupie młodzieży. Ludzie których pokazujemy, są podobni do bardzo wielu swoich rówieśników. Jest to jak gdyby synteza naszych obserwacji. Zamiarem filmu jest zasygnalizowanie problemu, którego korzenie tkwią głęboko w życiu społeczeństwa. Realiza-torzy.

„Opowieść o drodze”, 1958

reż. Władysław Ślesicki

Władysław Ślesicki nie tylko oddał na ekranie specyficzną atmosferę powojennych Bieszczad, ale też przekazał autentyczny wygląd miejsc, ludzi i zdarzeń. Klimat filmu przywodzi na myśl „Bazę ludzi umarłych” Czesława Petelskiego i „Zerwany most” Jerzego Passendorfera. 

„Spacer w Bieszczadach”, 1958

reż. Władysław Ślesicki

Krótki nastrojowy film pokazujący urok bieszczadzkiej przyrody jesienią. Znaleźć w nim można to, co charakteryzowało późniejszą twórczość Ślesickiego: wyczulenie na przemijające piękno, , za-prezentowane tu także w sposób symboliczny.

„Wśród ludzi”, 1960

reż. Władysław Ślesicki

Jedyny w swoim rodzaju film krótkometrażowy, którego głównym bohaterem jest pies. Łaciaty kundel przeżywa dramatyczne perypetie niczym bohater filmu sensacyjnego. Film ma luźną i wie-lowątkową budowę, nie stara się o stawianie point, jest jakby niedomknięty, przez co wielowar-stwowy – napisał Kazimierz Kutz. 

„Zanim opadną liście”, 1960

reż. Władysław Ślesicki 

Dokumentalna ballada o Cyganach, będąca jednym z najbardziej niezwykłych dokonań polskiej dokumentalistyki filmowej. Krytycy analizujący film podkreślają, że nikomu przedtem ani potem nie udało się stworzyć w polskim kinie równie bogatego opisu zwyczajów Romów. Ślesicki uchwycił ich wędrowny tryb życia w ostatniej historycznie chwili. 

Płyną tratwy, źródło: WFDIF

„Płyną tratwy”, 1962

reż. Władysław Ślesicki

Uważany za jeden z najlepszych i najpiękniejszych filmów Władysława Ślesickiego, a zarazem jedno z najsłynniejszych dzieł Polskiej Szkoły Dokumentu. Głównym bohaterem filmu jest młody flisak z Puszczy Augustowskiej. Przyglądamy się jego wyprawom na jezioro i do leśnego zakątka, gdzie opiekuje się oswojonym drapieżnym ptakiem. 

„Ludzie i ryby”, 1962

reż. Władysław Ślesicki

Opowieść o jednym dniu z życia rybaków z Władysławowa. Równolegle kamera obserwuje kobiety pracujące w przetwórni ryb. Ślesicki pozostawił film bez komentarza, pozwalając widzom obser-wować trudną fizyczną pracę odbywającą się nad polskim morzem. 

„Góra”, 1964

reż. Władysław Ślesicki

Pomysł filmu zrodził się z lektury książki Marii Kownackiej „Szkoła pod obłokami”. Zafascynowany opowieścią o wiejskiej szkole położonej wysoko w górach Ślesicki wyruszył na jej poszukiwanie. Na ekranie widzimy impresję o uporze człowieka, cichym bohaterstwie nauczycielki, która wbrew wszystkiemu walczy, by wypełnić swój obowiązek. 

„Rodzina człowiecza”, 1966

reż. Władysław Ślesicki

Najsłynniejszy i najczęściej nagradzany film Władysława Ślesickiego. Inspirowany ideą słynnej wy-stawy fotografii '”Family of Man'”, surowy zapis jednego dnia z życia chłopskiej rodziny na Pojezierzu Augustowskim. Rytm filmu wyznacza praca ludzi. Obrazowi towarzyszą tylko naturalne dźwięki. Przez krytyków film jest określany jako jeden z najwybitniejszych w historii polskiej kinematografii. 

„Chyłe pola”, 1970

reż. Władysław Ślesicki

Ostatni film dokumentalny Władysława Ślesickiego. Łącząc w sobie pierwiastki poetyckiej impresji i studium socjologicznego jest swego rodzaju podsumowaniem całej dokumentalnej twórczości artysty, oraz symbolicznym zwieńczeniem polskiej szkoły dokumentu lat 60. Pokazuje wesele młodej pary górali. Obserwacje weselnych obrządków i radości skromnego biesiadowania przerywają po-ruszające obrazy trudnego życia w górach. 

Opisy filmów pochodzą z wydawnictwa „Polska Szkoła Dokumentu – Władysław Ślesicki” Narodowego Instytutu Audiowizualnego oraz tekstów p. Mikołaja Jazdona.

O FUNDACJI

Fundacja Filmowa im. Władysława Ślesickiego została założona zimą 2014 roku przez rodzinę zmarłego w 2008 roku reżysera: Barbarę, Adama i Katarzynę Ślesickich. Fundacja zajmuje się przede wszystkim organizacją filmowych programów szkoleniowych i konsultacyjnych, zwłaszcza w obszarze filmu dokumentalnego, produkcją filmową oraz promocją filmu polskiego. Ważnym celem Fundacji jest też popularyzacja i zachowanie w pamięci dorobku artystycznego Władysława Ślesickiego, uchodzącego w latach sześćdziesiątych za jednego z najwybitniejszych twórców dokumentalnych w Polsce i na świecie. Fundacja jest m.in. organizatorem największego w Polsce programu dla filmowców–dokumentalistów DOC LAB POLAND.

Strona internetowa Fundacji: www.fundfilm.pl 

informacja prasowa

Polecamy wydarzenia po 18. MFF Nowe Horyzonty

Podczas 11 dni we wszystkich wydarzeniach 18. MFF Nowe Horyzonty uczestniczyło łącznie 115 tysięcy osób (pokazy w Kinie Nowe Horyzonty i Dolnośląskim Centrum Filmowym, koncerty w Klubie festiwalowym Taste, That’s Why w Arsenale i wystawy.

Komplet publiczności udało się zgromadzić nie tylko na pokazach przebojów z Cannes (m.in. Człowiek, który zabił don Kichota Terry’ego Gilliama, Shoplifters Hirokazu Koreedy , Dom, który zbudował Jack Larsa von Triera czy Climax Gaspara Noego), ale też na produkcjach mistrzów – prezentowanych w ramach retrospektyw (np. Tam, gdzie rosną poziomki Ingmara Bergmana czy Człowiek, który spadł na ziemię Nicolasa Roega). Jednym ze znaków rozpoznawczych festiwalu są sale wypełnione po brzegi na seansach filmowych eksperymentów, przekraczających tradycyjne formy narracji czy poruszających odważne, często marginalizowane zagadnienia – jak Touch Me Not Adiny Pintilie, Siedzący słoń Hu Bo (Nagroda Publiczności) czy 24 klatki Abbasa Kiarostamiego.

Cieszy także znakomita frekwencja na pokazach polskich produkcji. Najwięcej widzów zgromadziły Córka trenera Łukasza Grzegorzka i Monument Jagody Szelc. Uczestnicy festiwalu mieli też okazję spotkać się ze znakomitymi gośćmi, wśród których znaleźli się m.in.: Terry Gilliam (Człowiek, który zabił Don Kichota), Adina Pintilie i aktorzy filmu Touch Me Not, Lukas Dhont (Girl), Agnieszka Smoczyńska (Fuga, Córki dancingu), Adriano Tardiolo i Luca Chikovani (aktorzy Szczęśliwego Lazzara), Azadi Moghadam (Swatka), Isabella Eklöf (Holiday), Irene Lusztig (Siostrzeństwo), Pen-ek Ratanaruang  (Samui Song), Rajkumar Hirani (Sanju), Łukasz Grzegorzek, Agata Buzek, Jacek Braciak (Córka trenera) czy Jagoda Szelc (Monument, Wieża. Jasny dzień).

Co po MFF Nowe Horyzonty?

American Film Festival  | 23-28 października

Intensywny maraton z filmowymi wydarzeniami powróci do Kina Nowe Horyzonty już wczesną jesienią. Od 23 do 28 października zapraszamy na American Film Festival, w ramach którego zaprezentowana zostanie kinematografia USA spoza Hollywood. W programie m.in. hity festiwali Sundance czy Tribeca, spotkania z gośćmi, US in Progress, czyli polsko-amerykańskie warsztaty dla filmowców.

Kino Dzieci, MIASTOmovie, Avant Art Film i więcej

Przed American Film Festival zapraszamy także na Festiwal Filmowy Kino Dzieci (22-30 września) – największe i najpopularniejsze tego typu wydarzenie w Polsce, skierowane do młodej widowni (4-12 lat) i szóstą odsłonę MIASTOmovie (26-30 września) – festiwal filmów o mieście i architekturze; tym razem tematem przewodnim będzie „Ulica”. Od 24 do 30 września polecamy 7. Avant Art Film (czyli filmową reprezentację festiwalu Avant Art). W programie kinowe portrety postaci i zjawisk, które oddychają alternatywą; wśród nich m.in. American Valhalla – unikatowy zapis spotkania dwóch legend: Iggy'ego Popa i Joshui Homme’a z Queens of the Stone Age.

Transmisje oper, baletów, wystawy na ekranie, Akademie filmowe i Bergman 100

Od września zapraszamy do Kina Nowe Horyzonty na nowy sezon transmisji premier operowych ze słynnej Metropolitan Opera w Nowym Jorku i spektakli z National Theatre w Londynie, pokazy baletu z Teatru Bolszoj czy prezentacje najciekawszych wystaw malarskich na dużym ekranie (bilety dostępne na stronie internetowej i w kasach kina). W październiku do KNH wrócą też Akademia Kina Światowego i Akademia Polskiego Filmu – cykl pokazów arcydzieł kinematografii, połączonych z wykładami wybitnych filmoznawczyń i filmoznawców (Akademie traktowane są jako przedmiot fakultatywny na części wrocławskich uczelni). Również od października zapraszamy na przegląd Bergman 100, zorganizowany w setną rocznicę urodzin Ingmara Bergmana. W programie znalazło się m.in. 7 filmów mistrza oraz pokazywany w Cannes dokument poświęcony życiu reżysera.

informacja prasowa

Sobota na Nowych Horyzontach

 Dziś szczególnie polecamy sekcję konkursową i zachęcamy do oddawania głosów na Waszych faworytów, zaś wieczorem proponujemy Harrisona Forda w samym sercu Wrocławia (Łowca androidów na Rynku). Dziś czeka na Was także 13 spotkań, wystawy i wydarzenia w klubach.

Samsara, reż. Lois Patiño

Dyskutowanie o filmach to jedno. Nagradzanie najlepszych produkcji: to dopiero przyjemność. Dziś kierujemy Waszą uwagę w stronę sekcji konkursowej i zachęcamy do oddawania głosów na tytuły, które najbardziej przypadną Wam do gustu. Film, który zdobędzie najwięcej pozytywnych głosów, otrzyma Nagrodę Publiczności. Jeszcze dziś możecie zobaczyć trzy produkcje z Międzynarodowego Konkursu Nowe Horyzonty: Samsarę, La Palisiadę oraz Imago. Po seansach dwóch ostatnich zapraszamy na spotkania z twórcami. A skoro o spotkaniach mowa: dziś można wziąć udział w łącznie 13 sesjach Q&A z 35 twórczyniami i twórcami.

Łowca androidów na wrocławskim Rynku

Piękni Harrison Ford i Rutger Hauer na ekranie, a Wy przed ekranem: to nasza propozycja na dzisiejszy pokaz w ramach Kina na Rynku. O 22:00 rozpocznie się seans kultowego Łowcy androidów Ridleya Scotta. Wstęp na seans jest bezpłatny, w miarę dostępności miejsc.

Spotkania

12:30, KNH1 – Tótem, reż. Lila Avilés

gość: Lila Avilés

12:45, KNH4 – Głos, reż. Ane Hjort Guttu

goście: Ane Hjort Guttu, Maiken Håvarstein (producentka)

12:45, KNH5 – Chleb i sól, reż. Damian Kocur

gość: Damian Kocur

13:00, KNH2 – Mannvirki, reż. Gustav Geir Bollason

gość: Gustav Geir Bollason

13:45, KNH9 – Disco Boy, reż. Giacomo Abbruzzese

goście: Giacomo Abbruzzese, Maria Blicharska (producentka)

15:30, KNH7 – La Palisiada, reż. Philip Sotnychenko

goście: Valeria Oleinikova (aktorka), Valeria Sochyvets (producentka), Halyna Kryvorchuk (producentka)

16:00, KNH4 – Gdzie jest ta ulica? albo Bez przed i po, reż. João Rodrigues

gość: João Rodrigues

16:00, KNH5 – Shortlista – zestaw 1

goście: Emi Buchwald (reżyserka), Dawid Nickel (reżyser), Damian Kocur (reżyser), Anastasiia Solonevych (reżyserka), Maciej Białoruski (reżyser), Klaudia Prabucka (reżyserka), Maciej Buchwald (reżyser), Filipka Rutkowska (bohaterka filmu Filipka)

16:00, DCF Lalka – Pracownia Eseju Filmowego vnLAB

goście: Michał Matuszewski, Stanisław Liguziński, Anna Baumgart, Grzegorz Pacek, Tomasz Węgorzewski, Elysa Wendi, Wai Shing Lee

18:45, KNH3 – Vera, reż. Tizza Covi, Rainer Frimmel

goście: Tizza Covi, Rainer Frimmel

18:45, KNH6 – Przedpokój, reż. Jorge Cramez + Urzekająca kraina, reż. Raul Domingues

gość: Raul Domingues

19:15, KNH9 – Imago, reż. Olga Chajdas

goście: Olga Chajdas (reżyser/scenarzysta), Lena Góra (aktorka/scenarzystka), Wacław Warchoł (aktor), Tomasz Naumiuk (autor zdjęć), Izabela Wójcik (producentka)

22:00, KNH5 – Femme, reż. Sam H. Freeman, Ng Choon Ping

gość: Sam H. Freeman

Sztuka i klub na horyzoncie

Już dziś będzie można także zobaczyć Contrafactur – nowe dzieło znanej festiwalowej społeczności Kasi Kmity, która w swojej twórczości posługuje się skrupulatnie dopracowaną formą wycinanki. Wernisaż o 20:00 w Starym Ratuszu. Głównym organizatorem wystawy jest Muzeum Miejskie Wrocławia. Spragnieni pozafilmowej sztuki znajdą ukojenie także w SiC! BWA oraz w galerii Studio BWA, gdzie można podziwiać (odpowiednio) wystawy Ze środka oraz Avec Plasir. Zachęcamy, aby odwiedzić także IP Studio, w którym można doświadczać nowej odsłony Ambient Room (od 14:00 do 22:00). Późnym wieczorem warto zajrzeć do Podwórka festiwalowego, gdzie ekipy klubów Recepcja i Surowiec niezmiennie czekają na Was z różnymi przyjemnościami.

Porozmawiajmy! | Strefa SexedPL

Emocje czasem trudno ubrać w słowa, zwłaszcza wtedy, gdy dotyczą spraw najbardziej intymnych. Zespół SexedPL pomoże Wam zrobić pierwszy krok: edukatorki i edukatorzy służą rozmową – o miłości, relacjach, związkach – w strefie na I piętrze Kina Nowe Horyzonty. Najbliższy dyżur już dziś, między 10:00 a 13:00. Wszystkie pytania możecie zadać także anonimowo, poprzez bezpłatną aplikację. W strefie w KNH, powstałej dzięki współpracy SexedPL i marki Magnum w kooperacji z kolektywem artystycznym To Tu, dodatkowo możemy poruszać wspólnie kwestie przyjemności, dotyku oraz świadomej zgody, zaś przy pomocy specjalnej aplikacji każda osoba uczestnicząca może stworzyć autorskie kolaże, które pomogą zmapować potrzeby.

Konkurs #WYRAŹSIEBIE | Mercedes-Benz Grupa Wróbel

Strike a pose! Od 11:00 do 19:00 zapraszamy do specjalnej strefy Mercedes-Benz Grupa Wróbel na placu Solnym, tuż obok Kina Nowe Horyzonty. Tam czekać będzie na Was kamera GlamBOT (na pewno widzieliście to cudo, jeśli śledzicie relacje z czerwonego dywanu przed galą Oscarową), z którą wiąże się nasz dzisiejszy konkurs. Korzystając z kamery GlamBOT, stwórzcie kilkusekundowy filmik na tle Nowej Gwiazdy EQE SUV. Na zwyciężczynię/zwycięzcę czeka bon o wartości 1000 zł na zakupy w sklepie Akcesoria Mercedes-Benz. Laureatka bądź laureat zostanie wybrany spośród 10 animacji z największą liczbą reakcji w mediach społecznościowych oraz prawidłowo oznaczonych profili Mercedes-Benz Grupa Wróbel (IG/FB). Karta podarunkowa będzie do wykorzystania w sklepach stacjonarnych oraz online Grupy Wróbel.

Kawa, moja wspaniała kawa

I nie tylko. W bistro Kina Nowe Horyzonty czeka na Was bogata oferta różnorodnych przekąsek na słono i na słodko, w tym od Dobrej Kalorii, a do tego cold brew NITRO, Fritz Kola i inne formy orzeźwienia. Kinowe bistro to idealne miejsce na zaspokojenie głodu pozafilmowego między seansami. 

Zrób zdjęcie w festiwalowej fotobudce | mBank

Nowe Horyzonty, uśmiech! W pierwszy weekend festiwalu możecie utrwalić na kliszy swoje wspomnienia w fotobudce przygotowanej przez mBank. Znajdziecie ją między I a II piętrem Kina Nowe Horyzont, w godz. 12:00-20:00. Korzystanie z fotobudki jest bezpłatne.

informacja prasowa

„Perfect Days” Wima Wendersa otworzy, „Przejścia” Iry Sachsa zamkną 23. MFF mBank Nowe Horyzonty. Znamy program tegorocznej edycji

251 filmów o łącznym czasie trwania 23 282 minut czeka na widzów 23. edycji mBank Nowe Horyzonty. Przed nami niemal 600 seansów w zmodernizowanym Kinie Nowe Horyzonty, Dolnośląskim Centrum Filmowym oraz na wrocławskim Rynku, a do tego wystawy, koncerty, spotkania i inne wydarzenia towarzyszące. 

fot. Perfect Days, reż. Wim Wenders

Część filmów z programu będzie dostępna również online: tegoroczna odsłona festiwalu ponownie zostanie przeprowadzona w formule hybrydowej (20-30 lipca – pokazy stacjonarne, do 6 sierpnia – seanse online). Do Wrocławia przyjedzie blisko 130 gości z całego świata.

Nowe Horyzonty otworzy rewelacja festiwalu w Cannes (nagroda aktorska dla Kōjiego Yakusho) – Perfect  Days w reżyserii legendy kina, Wima Wendersa. Pierwszego dnia festiwalu będzie można zobaczyć również drugi film mistrza – Anselm, który został zrealizowany w technologii 3D. Po gali otwarcia, w odświeżonej przestrzeni Kina Nowe Horyzonty, publiczność festiwalu rozgrzeje Bass Astral. Filmem zamknięcia festiwalu będzie przebój festiwali Sundance i Berlinale Przejścia (Passages) Iry Sachsa z elektryzującym trio Franz Rogowski, Adèle Exarchopoulos i Ben Whishaw.

Nowe Horyzonty od ponad dwóch dekad są celebracją różnorodności – na ekranie i poza nim – spójnej w swojej (pięknej!) niespójności. To właśnie mnogość różnych doświadczeń i wrażliwości owocuje unikalnym wydarzeniem. Te tropy znalazły swoje odbicie w tegorocznym haśle „Kinoscalanie” oraz identyfikacji wizualnej. Po blisko sześciu latach przerwy powraca także partner tytularny: od tego roku zapraszamy na Międzynarodowy Festiwal Filmowy mBank Nowe Horyzonty.

Pełny program wydarzenia jest już dostępny na naszej stronie internetowej, a pojutrze, 6 lipca o godz. 12:00, rozpocznie się sprzedaż biletów i dostępów do seansów online (poprzez stronę nowehoryzonty.pl).

Międzynarodowy Konkurs Filmowy Nowe Horyzonty

Konkurs to sekcja-wizytówka wrocławskiego festiwalu. Twórcy tegorocznych konkursowych filmów pracowicie skuwają – przy pomocy kryminału, satyry, opowieści łotrzykowskiej, poematu, melancholijnej ballady – skostniałe relacje władzy, zabetonowane układy, kinowe formaty; by zrobić miejsce na to, co żywe, dzikie, wymykające się kontroli. Pozwalają puścić wodze fantazji, rozbetonować głowy, zrzucić garnitur, zapuścić koński ogon, przekroczyć granice, odrodzić się.

Wśród dwunastu konkursowych tytułów, które będą walczyć o tegoroczne Grand Prix, znalazły się: Piaffe Ann Oren, Na miejscu (Here) Basa Devosa, Kwiaty ludzkiego ciała (Human Flowers of Flesh) Heleny Wittmann, Samsara Loisa Patiño, Delikwenci (The Delinquents) Rodriga Moreno, After Anthony’ego Lapii, La Palisiada Philipa Sotnychenki, Posiadłość (Birdland) Leili Kilani, Pod ścianą (Stonewalling) Huang Ji i Ryûjiego Otsuki, Czarny kos, czarna jeżyna (Blackbird Blackbird Blackberry) Elene Naveriani oraz Sklep (The Store) Ami-Ro Sköld, a kinematografię polską reprezentuje punkowy Imago Olgi Chajdas, osobista i pokoleniowa opowieść o muzycznej alternatywie i życiowej anarchii.

Najlepszy film wybierze jury w składzie: Mark Jenkin (laureat Grand Prix za Przynętę na 18. NH), Dane Komljen (zdobywca wyróżnienia za Afterwater na 22. NH), Jennifer Reeder (jej Sprawca znalazł się tegorocznej sekcji Nocne Szaleństwo), Sergio Fant (selekcjoner Berlinale) oraz Aga Woszczyńska (Cicha ziemia była jednym z filmów otwarcia ubiegłorocznych NH). Swój ulubiony tytuł wskażą również widzowie festiwalu w głosowaniu publiczności.

Hity ze światowych festiwali, w tym ponad 20 tytułów z Cannes

W sekcjach Visa Pokazy Galowe oraz Mistrzynie, Mistrzowie znajdą się najważniejsze filmy pokazywane i nagradzane na prestiżowych festiwalach. Z Cannes do Wrocławia przyjadą między innymi Bulion i inne namiętności (The Pot au Feu) Trần Anh Hùnga (najlepsza reżyseria), Monster Hirokazu Kore-edy (nagroda za scenariusz), Wśród wyschniętych traw (About Dry Grasses) Nuriego Bilge Ceylana (nagroda dla najlepszej aktorki), Opadające liście (Fallen Leaves) Akiego Kaurismäkiego (Nagroda Jury), Cztery córki (Four Daughters) Kaouther Ben Hani (najlepszy dokument), How to Have Sex Molly Manning Walker (laureat sekcji Un Certain Regard) oraz Club Zero Jessiki Hausner, ze świetną Mią Wasikowski w roli głównej. 

Na kinowych ekranach pojawią się także: wyróżniony Wielką Nagrodą Jury w Wenecji fabularny debiut Alice Diop – Saint Omer (francuska reżyserka będzie bohaterką jednej z retrospektyw); zdobywca Nagrody Specjalnej Jury na MFF w Wenecji – Niedźwiedzie nie istnieją (No Bears) Jafara Panahiego oraz Eureka Lisandra Alonsa, który będzie gościem festiwalu. 

W programie znalazły się przeboje tegorocznego Berlinale – m.in. Tótem Lili Avilés, 20 000 gatunków pszczół (20,000 Species of Bees) Estibaliz Urresoli Solaguren oraz Poprzednie życie (Past Lives) Celine Song ze studia A24; laureaci Sundance – A Thousand and One A.V. Rockwell oraz Georgie ma się dobrze (Scrapper) Charlotte Regan; czy MFF w Rotterdamie – jak Zapiski z lata (Notes on a Summer) Diega Llorente. W programie znalazły się również najnowsze filmy m.in. Marca Bellocchio, Sachy Polak, Angeli Schanelec, Lava Diaza, Kelly Reichardt, Joanny Hogg, Christiana Petzolda oraz ostatni film Jean-Luca Godarda.

Festiwalowe sekcje

Satyajit Ray – absolutna legenda kina Indii, Alice Diop – wnikliwa obserwatorka i portrecistka życia francuskich przedmieść, Wang Bing – jeden z najważniejszych reżyserów z Chin oraz Alain Robbe-Grillet – francuski reżyser łączący nowofalowy eksperyment, tradycję libertyńską i surrealistyczną: oto czworo bohaterów tegorocznych retrospektyw, którym poświęcone zostało szczególne miejsce w programie Nowych Horyzontów. W przeglądzie twórczości Wang Binga znalazło się monumentalne dzieło-instalacja 15 godzin (czas trwania filmu jest zawarty w tytule), w którym autor zarejestrował wnętrze szwalni w Zhili na wschodzie Chin. Film ten będzie można obejrzeć bezpłatnie w przestrzeni Kina Nowe Horyzonty.

Twórczość Robbe-Grilleta jest inspiracją dla nowej sekcji Avec Plasir oraz wystawy pod tym samym tytułem w Studio BWA. Rewizja dzieł francuskiego reżysera stała się okazją do refleksji nad artystycznym, a także politycznym miejscem, które erotyczna wrażliwość określana skrótem BDSM zajmuje w pejzażu współczesności. Avec Plaisir jest kontrapunktem dla wolnomyślicielskiej, ale jednoznacznie męskiej i heteroseksualnej perspektywy Robbe-Grilleta w stronę bardziej różnorodnych, zwłaszcza kobiecych i queerowych punktów widzenia.

Queerowość, czyli niejednoznaczność lub nieschematyczność, leży także u podstaw programu sekcji Trzecie Oko, której przyświeca hasło „niemęski / nieżeński”. Trzecie Oko, prezentujące feministyczne spojrzenie na kino, tym razem wychodzi poza binarne podziały i opozycje, przyglądając się tożsamościom niebinarnym, płynnym, niedającym zamknąć się w prostych kategoriach i podziałach.

Wspólny teren przenikania się kina i sztuki wyznaczy ponownie Front Wizualny, a najnowsze produkcje dekonstruujące schematy kina gatunkowego i bawiące się konwencjami można odnaleźć w ramach Nocnego Szaleństwa (w nim premiera światowa Lipstick on the Glass Kuby Czekaja). Sprawdzimy też, o czym się dziś mówi i co się ogląda w Lizbonie czy Porto, w Fundão i Arcos de Valdevez – wszystko w ramach sekcji Focus na Portugalię. W Lost Lost Lost można odnaleźć przeoczone odkrycia z kilku ostatnich lat; filmy reżyserów, których twórczość usytuowana jest na obrzeżach kina. Na festiwal powraca też sekcja Oslo/Reykjavík, czyli przegląd dokonań współczesnej kinematografii Islandii i Norwegii, który powstał we współpracy z Ministerstwem Funduszy i Polityki Regionalnej, koordynującym w Polsce wykorzystanie Funduszy norweskich i EOG (Europejskiego Obszaru Gospodarczego), pochodzących z Islandii, Norwegii i Liechtensteinu.

Ponownie zapraszamy na bezpłatne pokazy w ramach plenerowego Kina na Rynku. Codziennie o godz. 22:00, od 21 do 30 lipca, w samym sercu stolicy Dolnego Śląska będzie można zobaczyć znakomite filmy z nowohoryzontowym znakiem jakości. W programie tej sekcji znajdą się także kultowe klasyki prezentowane z okazji 100. rocznicy powstania wytwórni Warner Bros. Na ekranie pojawią się m.in. Łowca androidów (Blade Runner) Ridleya Scotta oraz 2001: Odyseja kosmiczna (2001: A Space Odyssey) Stanleya Kubricka.

Na festiwalu nie zabraknie też krótkich metraży: Shortlista udowodni, że krótka forma bardzo często sprzyja wielkim talentom, a każdy film z Shortlisty, zrealizowany przez twórczynię lub twórcę, który nie ukończył 30 lat, dodatkowo weźmie udział w konkursie o nagrodę im. Zuzanny Jagody Kolskiej.

Nowością w programie jest sekcja Smart7 – unikalny, wędrowny konkurs, obejmujący swoim zasięgiem festiwale w siedmiu miastach Europy. Konkursowe filmy podróżują w tym roku z Wilna, przez Lizbonę, Madryt, Kluż-Napokę, Wrocław i Reykjavík, zaś laureat zostanie wyłoniony przez międzynarodowe młode jury na kończącym filmową wędrówkę festiwalu w Salonikach.

Scena artystyczna

Kontynuujemy współpracę z wieloletnim partnerem Nowych Horyzontów – BWA Wrocław, które jest oficjalnym współorganizatorem festiwalowej, tradycyjnie bardzo bogatej Sceny artystycznej. Wspólnie zadbamy o doznania dla każdego zmysłu, pobudzimy intelekt, nakarmimy emocje. Oprócz wspomnianej wyżej wystawy Avec Plasir, w galerii SiC! BWA będzie można oglądać prace Anny Mlasowsky na wystawie Ze środka (From Within) oraz zobaczyć nowe dzieło znanej festiwalowej społeczności Kasi Kmity – Contrafactur. Temat przyjemności, poruszany w ramach Avec Plasir, eksploruje w tym roku także zespół IP Group, który przygotował siódmą odsłonę Ambient Roomu pod tytułem Wokół zasady przyjemności.

Wieczory festiwalowe, czyli gdzie się bawić po wyjściu z kina

Po całym dniu siedzenia w kinowym fotelu warto się trochę poruszać, a najlepiej porządnie przetańczyć wszystkie emocje w towarzystwie ulubionych ludzi. Od zawsze powtarzamy, że Nowe Horyzonty to nie tylko festiwal, ale także wielki klub: dyskusyjny, towarzyski, łączący film z muzyką i innymi przyjemnościami. W tym roku chcemy kontynuować tę wspaniałą, klubową tradycję, ale w nowych przestrzeniach i odświeżonej formie. Otwieramy się – na Wrocław, na lokalną ofertę klubową, na świetnych ludzi, którzy przez cały rok dbają o to, żeby stolica Dolnego Śląska była jednym z najatrakcyjniejszych punktów na eventowej mapie Polski. Zapraszamy na Wieczory festiwalowe, które rozgrywać się będą w rozświetlonym neonami podwórku przy Ruskiej 46 (połączone siły klubów Recepcja oraz Surowiec), klubie Ciało, Wyspie Tamka oraz pod samymi gwiazdami za sprawą dACH! przy placu Dominikańskim 3. O muzyczne doznania zadbają także BULVARY przy Księcia Witolda 11-31. W programie Wieczorów festiwalowych znalazły się m.in. bezpłatne koncerty Rosalie, Marcina Maseckiego (połączony z pokazem Zimnej wojny Pawła Pawlikowskiego), Daniela Spaleniaka, set DJ Wiki oraz Silent Disco.

Festiwal dostępny

Dostęp do kultury, w tym do kina najwyższej jakości, powinien być egalitarny oraz otwarty dla możliwie szerokiego grona odbiorczyń i odbiorców. Zespół festiwalu zostanie przeszkolony z obsługi widzów z niepełnosprawnościami. Dodatkowo przygotujemy seanse filmów z audiodeskrypcją i napisami SDH: Blisko (Close) Lukasa Dhonta – połączone ze spotkaniem tłumaczonym na PJM z Miri Palak, edukatorką seksualną osób z niepełnosprawnościami z Fundacji SexedPL; a także W trójkącie (Triangle of Sadness) Rubena Östlunda – w ramach Kina na Rynku (seans bezpłatny). Dziękujemy Fundacji Katarynka za pomoc w zapewnianiu większej dostępności festiwalu. Szczegółowe informacje o dostępności na 23. mBank Nowe Horyzonty opublikujemy wkrótce na stronie nowehoryzonty.pl.

Festiwal w liczbach

251 filmów na festiwalu, w tym 196 pełnometrażowych i 55 krótkometrażowych

23 282 minut – łączny czas trwania wszystkich filmów

ponad 500 gościń i gości na festiwalu (łącznie z uczestniczkami i uczestnikami wydarzeń branżowych)

3854 – łączna liczba foteli kinowych i miejsc dla widzek i widzów

184 osoby czuwające nad organizacją festiwalu

153 wspaniałych wolontariuszy

informacja prasowa

Wystawa prac Ewy Kuryluk w Galerii Opera

Od dzisiaj w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej oraz w Oknie na Kulturę udostępniona jest dla zwiedzających wyjątkowa wystawa prac Ewa Kuryluk, jednej z najważniejszych postaci polskiej sztuki współczesnej o międzynarodowej renomie.

Artystka ma na koncie ponad pięćdziesiąt wystaw indywidualnych oraz udział w licznych ekspozycjach zbiorowych na całym świecie. Realizowała również instalacje plenerowe w różnych częściach globu, co potwierdza szeroki zasięg jej działalności artystycznej. Jej prace znajdują się w kolekcjach najważniejszych instytucji w Polsce, takich jak Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Narodowe w Krakowie oraz Muzeum Narodowe w Poznaniu, a także w zbiorach instytucjonalnych i prywatnych w Europie, obu Amerykach i Japonii.

Twórczość Ewy Kuryluk tworzy wielowymiarowe uniwersum, obejmujące malarstwo, instalacje, autofotografię i literaturę. Postaci obecne w jej pracach odrywają się od konkretnych biografii i kontekstów rodzinnych, stając się uniwersalne.

Od małego malowałam, rysowałam, wycinałam, kolażowałam i fotografowałam codzienne przedmioty na stole, parapecie, podłodze. Kto przyjrzy się obrazom w Operze, znajdzie w tle małe martwe natury. Najwięcej zrobiłam ich na Manhattanie – na prezenty. Nie mając na kwiaty czy butelkę, rysowałam na serwetce filiżankę albo wklejałam do znalezionej nad morzem muszelki rysuneczek spodka. Albo portrecik – mówi artystka w rozmowie z kuratorem wystawy Marcinem Fediszem.

Na prezentowanej wystawie dominują portrety i autoportrety powstające na bazie fotografii wykonywanych przez artystkę. Przedstawiają one bliskie jej osoby, rodzinę oraz przyjaciół, w tym Jerzego Nowosielskiego i Leszka Kołakowskiego, a także partnera artystki, Helmuta Kirchnera. Charakterystycznym elementem tych prac są tzw. „winietki”, czyli drobne sceny i kolaże, które w ironiczny, często żartobliwy sposób sugerują ukryte znaczenia obrazów.

Ewa Kuryluk, Helmut Tw3ice

Ekspozycja ma szczególny charakter, a część prezentowanych dzieł pokazywana jest w Polsce po raz pierwszy, np. cykl portretów brata artystki, Piotra, na czarnym tle, który dotąd nie był nigdzie eksponowany.

W Galerii Opera artystka będzie gościć  ponownie: Na wystawie nie bez powodu znalazł się obraz Salome na tle Warszawy. Pojawił się on też na otwarciu mojej ekspozycji w 1974 roku, zorganizowanej w – mieszczącej się na tyłach gmachu Opery – Galerii Współczesnej. Prowadzący ją, wraz żoną Marią, Janusz Bogucki przywitał gości na wernisażu takimi słowami: „Witamy serdecznie na premierze Salome tancerki i Salome Warszawianki”. Była to aluzja do Salome tańczącej na ekranie telewizora (dziś w zbiorach Muzeum Sztuki w Łodzi) i właśnie Salome na tle Warszawy, jedynego obrazu, jaki mi pozostał z tamtej prezentacji. W 2026 roku wracam z nim do Opery, gdzie obok niego pokażę prace tworzone do lata 1978 roku, kiedy to przestałam malować. Myślę więc, że jest to pewne domknięcie, alei kontynuacja – wystawa odbywa się w nowej odsłonie i w innej części gmachu Teatru.

W efekcie wystawa stanowi pierwszy tak szeroki i znaczący przegląd malarstwa Ewy Kuryluk w Warszawie, potwierdzający jej ugruntowaną, międzynarodową pozycję w świecie sztuki współczesnej.

Miejsce

Galeria Opera w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej

oraz „Okno na Kulturę”, ul. Krakowskie Przedmieście 17

Wstęp

wystawy w Galerii Opera oraz „Oknie na Kulturę” są czynne:

• wtorek - sobota, 12.00–18.00,

• niedziela, 12.00–17.00

informacja prasowa