22. MDAG – pełny program filmowy i konkurs o Grand Prix Dolnego Śląska

 W tym roku, między 9 a 18 maja, wrocławska publiczność w kinie DCF zobaczy ponad 70 pełnometrażowych filmów dokumentalnych z całego świata. Jak co roku, jeden z dwunastu filmów startujących w Konkursie Głównym zostanie uhonorowany Grand Prix Dolnego Śląska. W trzyosobowym jury konkursu zasiądą: Jagna Dobesz – scenografka, znana choćby z „Dziewczyny z igłą”; Joanna Kuciel-Frydryszak – pisarka, autorka kultowych „Chłopek”, a także Tomasz Kizny – fotograf i dziennikarz. Nagroda ufundowana przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego wynosi 5000 euro, czyli prawie dwukrotnie więcej niż w ubiegłych latach.

„2000 metrów do Andrijiwki” , reż. Mstyslav Chernov

Złota dwunastka Konkursu Głównego 22. MDAG

Dyrektor artystyczny MDAG, Karol Piekarczyk przybliża 12 filmów, które pojawią się w Konkursie Głównym: „To ilustracja tego, co w kinie dokumentalnym (i w kinie w ogóle) najlepsze”.

„2000 metrów do Andrijiwki” (2000 metres to Andriivka), reż. Mstyslav Chernov

Film, który rzuca nas w sam środek wojny. Za pomocą kamer zamontowanych na hełmach żołnierzy stajemy się jej częścią. Wspólnie przemierzamy kolejne kręgi piekła, uświadamiając sobie zarazem, jak istotne powinno być dla nas wszystkich zwycięstwo Ukrainy. Formalnie balansując na granicy dramatu wojennego i gry komputerowej, film nie oddala nas od rzeczywistości, a raczej pokazuje jej przerażający surrealizm.

„Nagłe przebłyski głębi istnienia” (A Sudden Glimpse To Deeper Things), reż. Mark Cousins 

Spotkanie na szczycie. Jeden z najbardziej znanych współczesnych dokumentalistów, Mark Cousins, opowiada historię szkockiej malarki Wilhelminy Barns-Graham. Piękny i poetycki film o tym, jak patrzeć na sztukę, jak ją analizować, ale też jak zrozumieć emocje, które może w nas wzbudzić. Dodatkowo w rolę malarki, czytając jej pamiętniki, wciela się Tilda Swinton.

„A w niej pragnienie” , reż. Myrid Carten

„A w niej pragnienie” (A Want in Her), reż. Myrid Carten

Niezwykle dojrzały i wielowarstwowy debiut Myrid Carten. Historia uzależnionej od alkoholu matki i córki, która by zbliżyć się do niej, chwyta za kamerę. Jak dużo jesteśmy w stanie oddać, próbując ratować osobę, którą kochamy? Co zostaje później z nas samych? Powaga filmu przeplatana jest czarnym irlandzkim humorem. Carten wypracowała też bardzo ciekawą formę wizualną dla swojego filmu.

„Baby Doe”, reż. Jessica Earnshaw 

Jessica Earnshaw powraca na MDAG ze swoim drugim filmem. Pewnego dnia do drzwi Gail Ritchey puka policja – kobieta zostaje oskarżona o zostawienie przed trzydziestoma laty w lesie noworodka. Rozpoczyna się proces, a Gail grozi dożywocie. Film, który z jednej strony będzie wzbudzał na festiwalu dyskusje, a z drugiej epatuje niesamowicie ludzkim podejściem, co staje się powoli znakiem firmowym filmów Earnshaw.

"Chodź, zobacz mnie w dobrym świetle” , reż. Ryan White

„Tylko na Ziemi” (Only on Earth), reż. Robin Petré

Jeden z najbardziej spektakularnych wizualnie filmów tej edycji. Dzikie konie, biegnąc w stadzie, wzbijają w powietrze tumany kurzu, które na pierwszy rzut oka niewiele różnią się od dymu w czasie pożaru. „Tylko na Ziemi” to nie tylko film o tym, co powinniśmy ratować, to przede wszystkim film o relacji człowieka z naturą oraz o nas samych. Każdy z kunsztownie skomponowanych kadrów opowiada własną historię, stanowiąc zarazem spójną część filmowego dzieła.

„Apokalipsa w tropikach” (Apocalypse in the Tropics), reż. Petra Costa

Trzymająca w napięciu opowieść o współczesnej Brazylii i mariażu religii oraz polityki. Petra Costa (nominowana do Oscara® za „Na krawędzi demokracji”) otrzymuje bezprecedensowy akces do ewangelickiego pastora Malafaia, który namaścił Bolsonaro. W kontrze do jeźdźców apokalipsy pod postacią kościoła i polityków stoi modernistyczny budynek kongresu, niespełniona obietnica demokracji zaprojektowana przez Oscara Niemeyera. Film dla fanów i fanek dokumentalnych thrillerów politycznych.

„Chodź, zobacz mnie w dobrym świetle” (Come See Me in the Good Light), reż. Ryan White 

Jeden z najpiękniejszych filmów o miłości ostatnich lat. Dwie poetki, trzy psy, jeden rak, tysiące wierszy, jedna zepsuta skrzynka na listy i jedno niepoha­mowane uczucie. Andrea Gibson i Megan Falley uczą nas tego, co w życiu najważniejsze. Film zdobył nagrodę publiczności na Sundance. Nie można go przegapić – poleją się łzy, ale i pojawi się uśmiech.

„Moja skradziona planeta” (My Stolen Planet), reż. Farahnaz Sharifi 

Historia niesamowitej bohaterki, a zarazem reżyserki filmu, Farahnaz Sharifi. Niezwykle umiejętnie połączyła wątki walki o prawa kobiet w Iranie z walką o swoje prawa, pośród rodziny i otaczającej ją społeczności. Teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Walcząc o lepsze jutro, Sharifi równocześnie zbiera cudze historie i zachowuje je od zapomnienia, poprzez kupowanie i kolekcjonowanie taśm filmowych 8mm.

„Pan Nikt kontra Putin” (Mr. Nobody Against Putin), reż. David Borenstein, Pavel Talankin

Tytułowy pan Nikt to nauczyciel z małego miasteczka w Rosji a zarazem współreżyser filmu. Dzięki temu, że w szkole przyjął rolę kronikarza z kamerą, miał możliwość udokumentować, co się wydarzyło po agresji na Ukrainę. Film jest unikalnym wglądem w to, jak dyktatura Putina stara się kształtować obywatelki i obywateli. W tej sytuacji główny bohater musi dokonać wyboru – powiedzieć na głos, co o tym wszystkim myśli i uciekać, czy zostać i kręcić.

„Coexistence, My Ass!”, reż. Amber Fares

„Coexistence, My Ass!”, reż. Amber Fares

Czy można się śmiać w obliczu tego, co się dzieje na świecie? Czy humor może stać się narzędziem zmiany? Izraelska komiczka Noam Shuster-Eliassi poprzez swoją pracę, walkę na rzecz praw człowieka i praw mieszkanek i mieszkańców Palestyny stara się odpowiedzieć na te pytania. Humor to dla niej narzędzie do przełamywania barier. Gdy wybuchają demonstracje przeciw rządom Netanjahu, Noam przyłącza się do nich ze swoim hasłem „nie ma demokracji bez Palestyńczyków”. Tragiczne wydarzenia z 2023 roku stawiają przed nią jednak nowe wyzwania.

„Pociągi” (Trains), reż. Maciej Drygas 

Najnowszy film Macieja Drygasa to niezwykły poemat filmowy, w którym historia pociągów staje się metaforą naszej cywilizacji. Początek XX wieku, potęga maszyn, pociągi zwiastują rozwój i postęp technologiczny,, ale niosą też ze sobą wojnę i śmierć. Niesamowity dobór materiałów archiwalnych i fenomenalny montaż. Nagroda Główna na największym festiwalu filmów dokumentalnych na świecie - IDFA w Amsterdamie.

„Yintah”, reż. Jennifer Wickham, Brenda Michell, Michael Toledano

Pierwsze narody na froncie walki o naszą planetę. Lud Wet’suwet’en nie zamierza oddać swojej ziemi - ani wielkim korporacjom, ani współpracującemu z nimi rządowi Kanady. Z jednej strony „Yintah” jest fascynującym filmowym podręcznikiem protestu, a z drugiej poprzez pięknie sfilmowaną naturę, pokazuje, jak wysoka jest stawka.

Skład wrocławskiego jury podczas 23. MDAG

Podczas 22. MDAG w skład wrocławskiego jury, przyznającego nagrodę Marszałka Województwa Dolnośląskiego w wysokości 5000 euro dla najlepszego filmu z Konkursu Głównego, wejdą trzy osoby:

Jagna Dobesz – wrocławianka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Rzeźby w Warszawie. Pracowała m.in. przy Oscarowej „Idzie” Pawła Pawlikowskiego, a także „Fudze” oraz „Silent Twins” Agnieszki Smoczyńskiej. Przez ostatnie lata współtworzyła filmy takie jak „Intruz” oraz „Sweat” Magnusa von Horna, z którym niedawno zakończyła zdjęcia do obsypanej nagrodami „Dziewczyny z igłą”. Za scenografię do tego filmu otrzymała m.in. Excellence Award podczas gali Europejskich Nagród Filmowych.

Tomasz Kizny – fotograf i dziennikarz, współzałożyciel Niezależnej Agencji Fotograficznej „Dementi” działającej poza zasięgiem komunistycznej cenzury w latach 1982–1989. Autor książek i wystaw fotograficznych poświęconych historii zbrodni stalinowskich. Współpracownik „Magazynu Gazety Wyborczej”, stypendysta Wissenschaftskolleg zu Berlin, członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Joanna Kuciel-Frydryszak – dziennikarka, absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Wrocławskim, autorka bestsellerowych książek „Służące do wszystkiego” oraz „Chłopki. Opowieść o naszych babkach”, które osiągnęły ponad półmilionowe nakłady. Laureatka m.in. Konkursu Teresy Torańskiej, Bestsellerów Empiku, Konkursu Mądra Książka (Uniwersytetu Jagiellońskiego), nagrody O'lśnienia Onetu i miasta Krakowa. Wrocławianka roku 2023. Należy do stowarzyszenia pisarzy Unia Literacka.

Sprzedaż biletów na 22. MDAG rozpocznie się 24 kwietnia na www.mdag.pl i w kasach kina DCF.

informacja prasowa

`Jacinta` Jessiki Farnshaw: Wtajemniczenie w los /recenzja filmowa/

Film Earnshaw jest niezwykle poruszający. Choć opowiada o rodzinnych traumach i patologiach, staje się zarazem uniwersalną historią o losie, który niszczy i przygniata od pokoleń. Jednak człowiek próbuje z nim walczyć, a miłość dodaje mu sił i motywuje.

Kadr z filmu Jacinta

Spośród obejrzanych podczas 18.Millennium Docs Against Gravity FF dokumentów najbardziej zapadły mi w pamięć dwa filmy, które nazwałabym wariacjami na temat ludzkiego losu: "Jacinta" oraz "Najpiękniejszy chłopiec na świecie". 

Pierwszy z nich  jest wprawdzie debiutem, zrealizowanym przez Jessikę Earnshaw, ale jakże poruszającym. Reżyserka jest dokumentalistką i fotografem, od lat zajmującą się programami społecznymi. Jej praca skupia się na sądownictwie karnym, związkach rodzinnych i kobietach. Jest absolwentką programu fotoreportażu International Center of Photography (Nowy Jork). Nie jest więc taką zwyczajną debiutantką. Przede wszystkim jednak okazała się także wrażliwą i empatyczną osobą, która poświęciła swojej bohaterce kilka lat, aby pokazać jej życie i problemy, które – jak się ostatecznie przekonujemy – mają uniwersalne przesłanie. 

Film jest właściwie dramatyczną opowieścią o rodzinnych traumach – o tym, jak destrukcyjny mają wpływ na kolejne pokolenia kobiet i mężczyzn. W centrum opowieści znajduje się tytułowa bohaterka i jej toksyczna więź z matką, ale dzięki bliskiemu towarzyszeniu młodej kobiecie (kiedy ją poznajemy ma 26 lat, ale w więzieniu znalazła się po raz pierwszy, gdy miała 15), zaczynamy lepiej rozumieć jej postępowanie i niemożność odcięcia się od trudnej przeszłości. Trafia do więzienia, ponieważ kradnie, bierze narkotyki, a nawet prostytuuje się. Przede wszystkim jednak – naśladuje we wszystkim swoją matkę, którą bałwochwalczo podziwia i pragnęłaby być taka jak ona...  Jacinta ma córkę, którą w wieku trzech lat (miała 16., kiedy ją urodziła) oddaje na wychowanie rodzicom swego partnera – ojca dziewczynki. Bardzo ją kocha, a zarazem ma świadomość, że jej relacja z córką jest równie toksyczna jak relacja z matką. "Kocham ją na tyle mocno, aby ją chronić od mojego życia" - mówi w pewnym momencie. 

Bracia Jacinty również zeszli na złą drogę. Mimo to wszyscy bardzo kochają matkę, choć mają świadomość, jakim cieniem kładzie się jej postępowanie na życiu zarówno dzieci, jak i kolejnych partnerów. Jeden ze znajdujących się w więzieniu braci Jacinty wypowiada ważne słowa, świadczące o tym, że rozumie swoją sytuację, a jednocześnie ma świadomość tragizmu swego (i nie tylko) losu:

"Myślę, że to, kim się staliśmy, stało się z powodu mamy. Jest bardzo zagubiona, ale co ona wie o miłości... Miłość jest wtedy, gdy kogoś na tyle kochasz, że chcesz się dla tej osoby zmienić".

Kadr z filmu Jacinta

Matka zmienić się nie chce, a i Jacinta ma z tym ogromny kłopot. Jej udział w filmie wziął się właściwie stąd, że miała nadzieję, że może się on stać udokumentowaną historią sukcesu, ale tak się nie stało. Mimo wszystko Jessica Earnshaw nie pozostawia nas bez nadziei. Zakończenie filmu jest właściwie otwarte: Jacinta po raz pierwszy wychodzi na przepustkę i spotyka się ze swoją dorastającą córką i ojcem, który ją wspiera, jak tylko potrafi. Spotkanie to wywołuje silne emocje – oczyszczający płacz bohaterów (i widzów). Córka Jacinty, choć to podlotek, jest na skutek przeżytych cierpień bardzo mądrą i dojrzałą osobą. Jacinta także stała się dojrzalsza. Pragnie się zmienić z całą mocą, ponieważ naprawdę kocha...

Film Earnshaw jest niezwykle poruszający. Choć opowiada o rodzinnych traumach i patologiach, staje się zarazem uniwersalną historią o losie, który niszczy i przygniata od pokoleń, jednak człowiek próbuje z nim walczyć, a miłość dodaje mu sił i motywuje. 

Spotkanie z Jessicą Earnshaw, reżyserką filmu JACINTA (II) I 18. Millennium Docs Against Gravity

Kto wygra Grand Prix Dolnego Śląska na 18. Millennium Docs Against Gravity?

W Dolnośląskim Centrum Filmowym trwa 18. Millennium Docs Against Gravity – największy w Polsce festiwal kina non-fiction. Nieodłączną częścią wrocławskiej odsłony jest konkurs o Grand Prix Dolnego Śląska, w którym w tym roku rywalizuje 14 produkcji z całego świata. Kto zostanie laureatem? Przekonamy się w piątek, 10 września po godzinie 19:00!

 

Kadr z filmu „Jacinta”, reż. Jessica Earnshaw 

Konkurs o Grand Prix Dolnego Śląska – Nagrodę Marszałka Województwa Dolnośląskiego organizowany jest we Wrocławiu już po raz dziesiąty. W poprzednich latach wyróżnienie otrzymały m.in. „Lekcja miłości” Małgorzaty Goliszewskiej i Katarzyny Matei, „Dobry listonosz” w reż. Tonislava Hristova oraz „Perłowy guzik” Patricio Guzmána. Grand Prix Dolnego Śląska trafiło też do Binga Liu, reżysera filmu „Jutro albo pojutrze” oraz Emada Burnata i Guy’a Davidiego twórców „5 rozbitych kamer"– oba tytuły otrzymały również Oscary za najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny. 

Świat się budzi 

W tym roku o Nagrodę Marszałka Województwa Dolnego Śląska w wysokości 3000 euro walczy czternaście filmów, wśród nich m.in. „Jeszcze nie dziś” w reż. Bruno Santamaríi Razo – intymny, otulony ciepłymi barwami film o dorastaniu, o odkrywaniu seksualności i poszukiwaniu akceptacji. Widzowie wciąż mają okazję zapoznać się też z dokumentalnym thrillerem dziennikarskim „Tysiące małych ran” Ramony S. Diaz oraz najnowszym obrazem Gianfranco Rosiego, czyli „Notturno” – wizualnie zapierającą dech w piersiach podróż po pograniczach, z odgłosami wojny w tle. Z kolei po sobotnim pokazie nominowanego filmu „Ten deszcz nigdy nie ustanie” Aliny Gorlowej wrocławska publiczność będzie mogła także wziąć udział w festiwalowej odsłonie cyklu KinoUkraina – gośćmi spotkania będą ukraińska poetka, tłumaczka i dziennikarka Ija Kiwa oraz Syryjczyk Ziad Abou Saleh, ekspert ds. negocjacji i komunikacji międzykulturowej między Polską a światem arabskim. 

Kto wygra? 

Decyzję o przyznaniu nagrody podejmie 4-osobowe jury w składzie: Maciej Bujko – dyrektor BWA Wrocław, kurator i wykładowca, Iwona Morozow – kulturoznawczyni i filmoznawczyni, Jarosław Perduta – dyrektor Dolnośląskiego Centrum Filmowego oraz Emose Uhunmwangho – wokalistka i aktorka. Laureat Grand Prix Dolnego Śląska ogłoszony zostanie w piątek, 10 września, na uroczystej gali, która rozpocznie się o godzinie 19:00. Transmisję na żywo z ogłoszenia werdyktu śledzić będzie można również na facebookowym profilu festiwalu: fb.com/MDAGWrocław. Po ogłoszeniu wyników (ale już tylko na sali kinowej) zaprezentowane zostanie „Śledztwo w domu spokojnej starości” Maite Alberdiego – wyjątkowa medytacja nad współczuciem i samotnością ze wspaniałymi bohaterami i zwrotami akcji, w której obserwujemy 83-letniego Sergio, gdy niczym James Bond infiltruje dom spokojnej starości.

Bilety wciąż w sprzedaży!

Bilety w cenach 14 i 18 złotych (pojedyncze seanse, cena zależna od godziny projekcji) dostępne są w kasach Dolnośląskiego Centrum Filmowego, na MDAG.pl i dcf.wroclaw.pl. Przy zakupie minimum 6 biletów każdy z nich kosztował będzie 14 złotych; bilety na pokazy dla seniorów i rodzin kosztują 12 złotych.

Filmy nominowane do Grand Prix Dolnego Śląska:

„Film balkonowy”, reż. Paweł Łoziński  

„Gorbaczow. Raj”, reż. Witalij Manski  

„Jacinta”, reż. Jessica Earnshaw  

„Jestem Greta”, reż. Nathan Grossman

„Jeszcze nie dziś”, reż. Bruno Santamaría Razo

„Notturno”, reż. Gianfranco Rosi  

„Prezydent”, reż. Camilla Nielsson

„Przeżyć”, reż. Jonas Poher Rasmussen

„Sabaya”, reż. Hogir Hirori

„Stambuł bez smyczy”, reż. Elizabeth Lo

„Śledztwo w domu spokojnej starości”, reż. Maite Alberdi

„Ten deszcz nigdy nie ustanie”, reż. Alina Gorlowa

„Tysiące małych ran”, reż. Ramona S. Diaz  

„Zostało nam słońce”, reż. Arami Ullón

informacja prasowa