Jerzy Skolimowski | twórca Polskiej Nowej Fali w Kinie Iluzjon

Na tegorocznym Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych Jerzy Skolimowski odbierze Platynowe Lwy – uhonorowanie dorobku ponad 50-letniej twórczości filmowej. Z tej właśnie okazji kino Iluzjon zaprasza na przegląd filmów tego niezwykle twórczego, barwnego i artysty.

Jerzy Skolimowski, fot. Filmoteka Narodowa

Reżyser filmowy, scenarzysta, aktor, producent, malarz, poeta. Zadebiutował w 1964 Rysopisem, ale już wcześniej jego nazwisko było rozpoznawalne – jako scenarzysta przyczynił się do powstania między innymi Niewinnych czarodziejów Andrzeja Wajdy czy Noża w wodzie Romana Polańskiego. W 1967 roku nakręcił znakomite, rozrachunkowe Ręce do góry, ale po zatrzymaniu filmu przez cenzurę wyemigrował z kraju na stałe. W Polsce już wtedy pozostawił po sobie imponujący dorobek filmowy, który zapewnił mu pozycję czołowego przedstawiciela tzw. „Trzeciego polskiego kina” nazywanego także „Polską Nową Falą”. Do kraju powrócił dopiero w 2008 roku pięknym filmem Cztery noce z Anną. Przez te wszystkie lata za granicą zrealizował wiele znakomitych i nagradzanych filmów, w wielu także wystąpił.

Rysopis, reż. Jerzy Skolimowski, Filmoteka Narodowa

Rysopis, debiut fabularny Skolimowskiego, będący pierwszą częścią dyptyku o Andrzeju Leszczycu, okrzyknięto manifestem pokolenia młodych inteligentów i nazwano nadzieją polskiej kinematografii. Walkower opowiada dalsze losy Leszczyca, który dojrzewa do samookreślenia, dokonania wyboru. Oba filmy dostały nagrodę za reżyserię na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Arnheim w 1965 roku.

W filmie Start reżyser kontynuuje nowofalową stylistykę, krystalizującą się już podczas pracy w Polsce. Zaangażowanie do głównej roli Jean-Pierre’a Léauda, aktora-symbolu francuskiego kina nowej fali, było w pewnym sensie aktem symbolicznym. Za swój pierwszy film zrealizowany za granicą, Skolimowski otrzymał Złotego Niedźwiedzia na MFF w Berlinie.

W Czterech nocach z Anną powrócił po 16 latach milczenia kameralną historią miłosną, rozgrywającą się w prowincjonalnym szpitalu. Film zaczyna się jak thriller, by później stać się wypełnioną ogromnym ładunkiem emocji opowieścią. Swoją intensywność zawdzięcza w dużej mierze znakomitemu aktorstwu i talentowi reżysera, który bada naturę miłości.

Walkower, reż. Jerzy Skolimowski, Filmoteka Narodowa

Program

Niedziela, 23 września, g. 18:15 | Start, reż. Jerzy Skolimowski, Belgia 1967, 92 minuty

Czwartek, 27 września, g. 20:00 | Cztery noce z Anną, reż. Jerzy Skolimowski, Polska 2008, 90 minut

Piątek, 28 września, g. 20:15 | Walkower, reż. Jerzy Skolimowski, Polska 1965, 74 minuty

Sobota, 29 września, g. 18:00 | Rysopis, reż. Jerzy Skolimowski, Polska 1964, 75 minut

Kino ILUZJON

informacja prasowa

Pokazy specjalne na 50. FPFF

Program sekcji Pokazy specjalne 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni to aż sześć wyrazistych wydarzeń zorganizowanych z partnerami Festiwalu.

Pierwszym z nich będzie przygotowany we współpracy z FIPRESCI kinofilski pokaz dwóch pierwszych filmów Jerzego Skolimowskiego: Rysopis i Walkower, poprzedzonych wprowadzeniem Michała Oleszczyka i Oli Salwy oraz seans najnowszego dzieła reżysera Io, ze wstępem Oli Salwy. W trakcie festiwalu Jerzy Skolimowski otrzyma specjalną nagrodę FIPRESCI 100 Lifetime Achievement Awards, która upamiętnia 100-lecie tego najstarszego na świecie międzynarodowego stowarzyszenia krytyki filmowej.

Jubileusz FPFF to doskonała okazja, żeby podkreślić międzynarodowe relacje festiwalu i polskiego kina. Wybrzmią one również podczas wydarzenia zorganizowanego pod patronatem Europejskiej Akademii Filmowej, w ramach którego odbędzie się pokaz pierwszego zdobywcy nagrody Akademii (wtedy pod nazwą Felix) – Krótkiego filmu o zabijaniu Krzysztofa Kieślowskiego, również laureata Wielkiej Nagrody Festiwalu „Złote Lwy Gdańskie”. W ramach wydarzeniach odbędzie się spotkanie z Mirosławem Baką i Sławomirem Idziakiem.

W tym roku mija dziesiąta rocznica śmierci Marcina Wrony – reżysera filmowego, telewizyjnego i teatralnego, scenarzysty, producenta, wykładowcy. Ze swoim studenckim filmem Człowiek magnes odwiedził dziesiątki festiwali na całym świecie, zdobywając wiele nagród i zachwycając nas swoją wyobraźnią oraz reżyserską brawurą. Szeroko dyskutowaliśmy kolejne pełne metraże Marcina Wrony – od Mojej krwi, przez Chrzest, po jego ostatnie dzieło – film Demon. W każdym z nich stawiał swoich bohaterów w sytuacjach bez wyjścia, kazał im wybierać niemożliwe. Jako twórca był uważny, przenikliwy, intensywny i bezkompromisowy. Marcin Wrona zmarł tragicznie w 2015 roku podczas 40. FPFF w Gdyni. W dziesięć lat od tamtych wydarzeń przypomnimy dwa filmy reżysera – etiudę Człowiek magnes oraz Demona. Pokazowi towarzyszyć będzie spotkanie-wspomnienie poświęcone Marcinowi Wronie, w którym wezmą udział twórcy i artyści, którzy z nim współpracowali: Paweł Maślona, Marcin Macuk i Katarzyna Warzecha.

Na 50. FPFF powróci Kino offowe w Gdyni za sprawą odnowionego cyfrowo filmu Jacka Borcucha Kallafiorr. Zaprezentujemy debiut reżysera, tragikomedię z elementami kryminału, utrzymaną w estetyce lat siedemdziesiątych, obwołaną polską „post-tarantinowską dogmą”. Uważa się, że Kallafiorr jest pierwszy polskim filmem niezależnym, który trafił do szerokiej dystrybucji i otworzył w polskiej kinematografii erę offowych filmów. Od tego momentu zagościły też one na FPFF. Po seansie spotkanie z reżyserem poprowadzi Korek Bojanowski.

Wraz z Filmoteką Narodową Instytutem Audiowizualnym zapraszamy z kolei na Podwójne uderzenie. W tym roku w ramach „podwójnego seansu” spotkają się tu ze sobą dwa filmy gangsterskie: Vabank Juliusza Machulskiego i Żądło George’a Roya Hilla. Seanse poprzedzi prelekcja filmoznawcy dra Miłosza Stelmacha, w ramach wydarzenia odbędzie się także spotkanie z Juliuszem Machulskim.

We współpracy z Michałem Oleszczykiem i podcastem SpoilerMaster oraz Januszem Zaorskim zaprezentowane zostaną dwa filmy z nurtu chłopskiego, zrealizowane na podstawie prozy Edwarda Redlińskiego: Konopielka Witolda Leszczyńskiego i Awans Janusza Zaorskiego. Rok 2025 byłby rokiem 85. urodzin Edwarda Redlińskiego, wybitnego prozaika, który zmarł w czerwcu roku ubiegłego. Zainteresowania pisarza wyprzedzały dzisiejszą modę na historię ludową i zaowocowały dziełami reportażu i fikcji literackiej, w których odbiła się polska wiejskość XX-wieczna, liczne historie społecznych awansów, a także zmagania tradycji z nowoczesnością. Pokaz Konopielki poprzedzi wprowadzenie Michała Oleszczyka, natomiast po seansie Awansu odbędzie się rozmowa Michała Oleszczyka z reżyserem Januszem Zaorskim. Wydarzenie zostanie zarejestrowane jako odcinek podcastu SpoilerMaster.

Pokazy specjalne na 50. FPFF:

100 lat FIPRESCI

Pokaz filmów Rysopis i Walkower, reżyseria: Jerzy Skolimowski. Wprowadzenie Michał Oleszczyk i Ola Salwa

Io reżyseria: Jerzy Skolimowski. Wprowadzenie Ola Salwa

Europejska Akademia Filmowa – Pierwsza Nagroda

Krótki film o zabijaniu, reżyseria: Krzysztof Kieślowski. Wprowadzenie Ola Salwa, po filmie spotkanie z Mirosławem Baką i Sławomirem Idziakiem

Marcin Wrona – 10 lat później

Pokaz filmów Człowiek magnes i Demon, reżyseria: Marcin Wrona. Po filmach spotkanie z Pawłem Maśloną, Marcinem Macukiem i Katarzyną Warzechą, prowadzi Anita Skwara

Kino offowe w Gdyni

Kallafiorr, reżyseria: Jacek Borcuch. Po filmie spotkanie z reżyserem, prowadzi Korek Bojanowski

FINA: Podwójne Uderzenie

Vabank, reżyseria: Juliusz Machulski

Żądło, reżyseria: George Roy Hill

Po filmach spotkanie z Juliuszem Machulskim, prowadzi Miłosz Stelmach

Redliński x 2

Konopielka, reżyseria: Witold Leszczyński. Wprowadzenie Michała Oleszczyka

Awans, reżyseria: Janusz Zaorski. Po filmie spotkanie z Januszem Zaorskim, prowadzi Michał Oleszczyk. Partnerem SpoilerMaster

50. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych odbędzie się w terminie 22–27 września 2025 roku w Gdyni. Producentem Festiwalu jest Pomorska Fundacja Filmowa w Gdyni.

informacja prasowa 

PRL-owska cenzura wraca… do kina

Najważniejsze tytuły, które długi czas „przeleżały na półkach”, jak i mniej znane „półkowniki”, do tego spotkania z twórcami i prelekcje historyków kina – to wszystko czeka na widzów, którzy między 21 a 24 października odwiedzą warszawskie kino Iluzjon. Projekcje w ramach przeglądu „Kadry wyzwolone” zaplanowano ponadto w Łodzi i Zduńskiej Woli.

Werk z filmu „Ręce do góry”, reż. Jerzy Skolimowski, fot. Jerzy Troszczyński, materiały FINA

Przegląd „Kadry wyzwolone – kino i cenzura w okresie PRL” przybliży filmy niepokorne, które za swoją wymowę i ukazany obraz ówczesnego świata przez wiele lat nie były rozpowszechniane. Wśród nich dzieła mistrzów polskiego filmu fabularnego: m.in. Jerzego Skolimowskiego i Janusza Zaorskiego oraz dokumentalnego m.in. Edwarda Skórzewskiego, Jerzego Hoffmana i Krzysztofa Kieślowskiego, a także mniej znane filmy krótkometrażowe i oświatowe.

W warszawskim kinie Iluzjon publiczność będzie mogła obejrzeć nigdy nieemitowane filmy średniometrażowe, powstałe tuż po II wojnie światowej i już wtedy skierowane na półki.

Podczas przeglądu odbędą się też spotkania z twórcami filmów oraz prelekcje, przybliżające historyczne i polityczne konteksty, wygłoszone przez uznanych polskich filmoznawców.

Seans „Długiej nocy” Janusza Nasfetera w kinie Iluzjon poprzedzi rozmowa z aktorem Józefem Duriaszem, który zagrał w tym filmie główną rolę.

„Kadry wyzwolone – kino i cenzura w okresie PRL” jest lekcją historii i mechanizmów cenzorskich w ówczesnej kulturze. Przegląd będzie okazją do zdobycia wiedzy o tym, jakimi kryteriami kierowali się cenzorzy oraz jakie wybiegi stosowali twórcy by skierować nieprawomyślne filmy do rozpowszechniania lub zmylić funkcjonariuszy komunistycznego systemu.

Blok pierwszych „półkowników”:

„2 x 2 = 4”, reż. Antoni Bohdziewicz, Polska 1945, 33 minuty

„Harmonia”, reż. Wojciech Jerzy Has, Polska 1947, 11 minut

„Nawrócony”, Jerzy Zarzycki, Polska 1947, 35 minut

„Zdradzieckie serce”, reż. Jerzy Zarzycki, Polska 1947, 10 minut

Dokumenty na cenzurowanym:

„Gdzie jest nasz dom?”, reż. Irena Byrska, Tadeusz Byrski, Polska 1945, 25 minut

„Kopalnia”, reż. Natalia Brzozowska, Polska 1948, 10 minut

„Pamiątka z Kalwarii”, reż. Jerzy Hoffman, Edward Skórzewski, Polska 1958, 14 minut

„Nie wiem”, reż. Krzysztof Kieślowski, Polska 1977, 46 minut

Fabuły:

„Ręce do góry”, reż. Jerzy Skolimowski, Polska1967, 76 minut

„Długa noc”, reż. Janusz Nasfeter, Polska 1967, 78 minut

„Matka królów”, reż. Janusz Zaorski, Polska 1982, 127 minut

Wstęp na wszystkie wydarzenia w ramach cyklu jest bezpłatny. Zaproszenia do odbioru w dniu pokazów w kasie kina. 

Szczegółowy program wydarzeń tutaj:

http://www.iluzjon.fn.org.pl/cykle/info/1092/kadry-wyzwolone-kino-i-cenzura-w-okresie-prl.html

Kino Iluzjon ǀ ul. Narbutta 50a ǀ Warszawa

Więcej na: http://www.iluzjon.fn.org.pl/


informacja prasowa

Filmy konkursowe 47. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych

Równo dwa miesiące przed festiwalem ogłaszamy listę filmów, które znalazły się w Konkursie Głównym 47. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni! Prezentujemy także tytuły, które zakwalifikowały się do Konkursu Filmów Krótkometrażowych oraz Konkursu Filmów Mikrobudżetowych. 

Aż 16 filmów weszło do Konkursu Głównego. Wśród nich są 3 pełnometrażowe debiuty reżyserskie i 2 drugie filmy reżyserów.

Zgodnie z regulaminem 47. FPFF wyboru filmów do Konkursu Głównego dokonali: Dyrektor Artystyczny Festiwalu oraz powołany przez niego Zespół Selekcyjny (organ doradczy) – w gronie którego znaleźli się: filmoznawczyni Paulina Kwiatkowska, krytyczka filmowa Adriana Prodeus i reżyser filmowy Janusz Zaorski – a także Komitet Organizacyjny. 

KONKURS GŁÓWNY 47. FPFF

„Apokawixa”, reżyseria: Xawery Żuławski, scenariusz: Maciej Kazula, Xawery Żuławski i Krzysztof Bernaś, producentka: Anna Waśniewska-Gill

„Broad Peak”, reżyseria: Leszek Dawid, scenariusz: Łukasz Ludkowski, producenci: Maciej Rzączyński i Dawid Janicki

„Chleb i sól”, reżyseria i scenariusz: Damian Kocur, producenci: Ewa Jastrzębska i Jerzy Kapuściński

„Filip”, reżyseria: Michał Kwieciński, scenariusz: Michał Kwieciński i Michał Matejkiewicz, producentka: Krystyna Świeca

„Głupcy”, reżyseria i scenariusz: Tomasz Wasilewski, producentka: Ewa Puszczyńska

„Iluzja”, reżyseria: Marta Minorowicz, scenariusz: Marta Minorowicz i Piotr Borkowski, producentka: Izabela Kiszka-Hoflik 

„Infinite Storm”, reżyseria: Małgorzata Szumowska, scenariusz: Joshua Rollins, producentka: Magdalena Zimecka

„IO”, reżyseria: Jerzy Skolimowski, scenariusz: Ewa Piaskowska i Jerzy Skolimowski, producentka: Ewa Piaskowska

„Kobieta na dachu”, reżyseria i scenariusz: Anna Jadowska, producentka: Maria Blicharska

„Orlęta. Grodno’39”, reżyseria i scenariusz: Krzysztof Łukaszewicz, producent: Włodzimierz Niderhaus

„Orzeł. Ostatni patrol”, reżyseria i scenariusz: Jacek Bławut, producenci: Anna Bławut-Mazurkiewicz i Bartłomiej Gliński

„The Silent Twins”, reżyseria: Agnieszka Smoczyńska, scenariusz: Andrea Seigel, producentki: Klaudia Śmieja-Rostworowska i Ewa Puszczyńska

„Strzępy”, reżyseria i scenariusz: Beata Dzianowicz, producent: Zbigniew Domagalski

„Tata”, reżyseria: Anna Maliszewska, scenariusz: Anna Maliszewska i Przemysław Chruścielewski, producent: Marcin Wierzchosławski.

„Śubuk”, reżyseria: Jacek Lusiński, scenariusz: Jacek Lusiński i Szymon Augustyniak, producenci: Leszek Bodzak i Aneta Hickinbotham 

„Wese לe”, reżyseria i scenariusz: Wojciech Smarzowski, producenci: Wojciech Gostomczyk, Janusz Hetman, Janusz Bogaczyk

Do Konkursu Filmów Krótkometrażowych 47. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych zakwalifikowało się 30 filmów wyprodukowanych przez szkoły filmowe oraz niezależnych producentów, a także w ramach programu „30 minut” Studia Munka – Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Wyboru filmów również dokonał Dyrektor Artystyczny Festiwalu, wspierając się rekomendacją powołanych przez siebie doradców – filmoznawczyni Diany Dąbrowskiej i historyka filmu Macieja Gila.

KONKURS FILMÓW KRÓTKOMETRAŻOWYCH 47. FPFF

„Afonia”, reżyseria: Marta Z. Nowak, produkcja: Szkoła Filmowa im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego

„Alicja”, reżyseria: Martyna Ludwig, produkcja: Szkoła Filmowa im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego

„Alkibiades”, reżyseria: Robert Kwilman, produkcja: PWSFTviT w Łodzi 

„Baju Baj”, reżyseria: Sebastian Jasnoch, produkcja: Kwiatki Polskie

„Diabeł”, reżyseria: Jan Bujnowski, produkcja: PWSFTviT w Łodzi 

„Dygot”, reżyseria: Joanna Różniak, produkcja: Szkoła Filmowa im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego

„Dziecko”, reżyseria: Zuzanna Grajcewicz, produkcja: PWSFTviT w Łodzi 

„Followers. Odpalaj lajwa”, reżyseria: Jakub Radej, produkcja: Studio Munka SFP

„Funeralia”, reżyseria: Bartłomiej Błaszczyński, produkcja: Szkoła Filmowa im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego

„Kiedy obróci się dom”, reżyseria: Maria Ornaf, produkcja: Fundacja Filmowa Lumisenta

„Kot”, reżyseria: Zofia Kowalewska, produkcja: PWSFTviT w Łodzi 

„Krzesło przyszłości”, reżyseria: Kamil Krukowski, produkcja: PWSFTviT w Łodzi 

„Lockdown”, reżyseria: Jakub Jakubik, produkcja PWSFTviT w Łodzi 

„Loteria”, reżyseria: Patryk Kaflowski, produkcja: Szkoła Filmowa im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego

„Martwe małżeństwo”, reżyseria: Michał Toczek, produkcja: PWSFTviT w Łodzi 

„Martwy punkt”, reżyseria: Patrycja Polkowska, produkcja: PWSFTviT w Łodzi 

„Mor”, reżyseria: Nikita Tanadzhy, produkcja: Warszawska Szkoła Filmowa

„Na żywo”, reżyseria: Mara Tamkovich, produkcja: Wajda Studio Sp. z o.o.

„Narodziny rozgwiazdy”, reżyseria: Julia Sadowska, produkcja: PWSFTviT w Łodzi 

„Nie ma spokoju”, reżyseria: Karol Ulman, produkcja: Szkoła Filmowa im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego

„Nie mów tak do mnie”, reżyseria: Hanna Kilińska, produkcja: Gdyńska Szkoła Filmowa

„Odgrzeb”, reżyseria: Artur Wyrzykowski, produkcja: Bold Humans

„Płot”, reżyseria: Tomasz Wolski, produkcja: Kijora Film

„Rozkwit Zimowy”, reżyseria: Ivan Krupenikov, produkcja: Warszawska Szkoła Filmowa

„Szczerość”, reżyseria i produkcja: Adam Porębowicz

„Tylko do świtu”, reżyseria: Eliza Godlewska i Alan Ruczyński, produkcja: Warszawska Szkoła Filmowa

„Victoria”, reżyseria: Karolina Porcari, produkcja: Studio Munka SFP

„W kręgu”, reżyseria: Jan Naszewski, produkcja: Harine Films

„Wróbel”, reżyseria: Marcin Janos Krawczyk, produkcja: Studio Munka SFP

„Wskrzeszenie”, reżyseria Luiza Budejko, produkcja: Gdyńska Szkoła Filmowa

W trzeciej sekcji konkursowej, Konkursie Filmów Mikrobudżetowych, znalazły się filmy zakwalifikowane zgodnie z zasadami Programu Operacyjnego PISF Produkcja filmowa.

KONKURS FILMÓW MIKROBUDŻETOWYCH 47. FPFF

„Algorytmika”, reżyseria i scenariusz: Marcin Piotrowski, producentka: Martyna Buła

„Czas na pogodę”, reżyseria: Jacek Raginis-Królikiewicz, scenariusz: Jacek Raginis-Królikiewicz i Zbigniew Moskal, producentka: Bogna Janiec

„Hela”, reżyseria i scenariusz: Anna Kasperska, producent: Rafał Sakowski

„Matecznik”, reżyseria: Grzegorz Mołda, scenariusz: Grzegorz Mołda i Monika Powalisz, producentka: Izabela Igel

„Obudź się”, reżyseria i scenariusz: Filip Dzierżawski, producent: Michał Szymanowicz

„Słoń”, reżyseria i scenariusz: Kamil Krawczycki, producent: Jakub Mróz

„Spadek”, reżyseria: Jakub Laskowski, scenariusz: Grzegorz Drojewski, producent: Jan Fido

Przypominamy, że sprzedaż akredytacji trwa! Po więcej informacji zapraszamy na stronę internetową Festiwalu oraz na media społecznościowe. 47. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych odbędzie się w dniach 12-17 września 2022 r.

informacja prasowa

Śladami artystów osobnych – Krótka historia polskiego kina cz. II w Kinie Nowe Horyzonty

"Nieoczywistość" to hasło-klucz do interpretacji dorobku twórców, którzy nie wpisywali się w główny nurt w polskim kinie, a ich filmy kierowały rodzimą kinematografię na niezbadane ścieżki. Śladami artystów osobnych podąża druga odsłona przeglądu "Krótka historia polskiego kina", prezentowanego w Kinie Nowe Horyzonty.

Autorskie, osobne, nieoczywiste i zaskakujące. Kolejne miesiące w Kinie Nowe Horyzonty ucieszą miłośników polskiego kina i wszystkich, którzy poszukują dzieł spoza głównego nurtu. W ramach przeglądu zobaczymy kultowe i zapomniane arcydzieła, odważne eksperymenty formalne, jak i wymykające się schematom filmy gatunkowe. Wszystkie tytuły dzięki cyfrowej rekonstrukcji nadają się idealnie do ponownego odkrycia. 

"Ostatni dzień lata" w reż. Tadeusza Konwickiego

Tegoroczną edycję przeglądu 19 lutego otworzy „Ostatni dzień lata” – debiut Tadeusza Konwickiego, był pierwszym polskim filmem nowofalowym, powstałym równolegle do francuskiej Nouvelle Vague. Nieoczywista historia spotkania dwojga nieznajomych wymyka się prostym streszczeniom, a nastrojowość obrazu mimo upływu lat nie straciła na ważności. Po seansie odbędzie się spotkanie z kuratorem przeglądu, filmoznawcą Tomaszem Kolankiewiczem. 

W lutym Bałtyk zamienimy na Mazury, gdzie rozgrywa się akcja dramatu psychologicznego „Nóż w wodzie” Romana Polańskiego. Następne miesiące należeć będą do takich nazwisk jak Jerzy Skolimowski („Ręce do góry) czy Henryk Kluba („Słońce wschodzi raz na dzień”). W czerwcu na wielkim ekranie przypomniana zostanie „Trzecia część nocy”: brawurowy debiut Andrzeja Żuławskiego, który nawiązywał do problematyki i stylu Szkoły Polskiej, a zarazem gwałtownie ją przekraczał, eskalując okrucieństwo, chaos moralny i naturalistyczne obrazy. 

Przegląd domkną jesienne pokazy takich tytułów jak „Konopielka” w reżyserii Witolda Leszczyńskiego; „Krzyk” – trzeci samodzielny film Barbary Sass, klasyczki kina kobiet w Polsce – oraz „O-bi O-ba. Koniec cywilizacji”, czyli science-fiction autorstwa Piotra Szulkina.

Organizator przeglądu: Stowarzyszenie Kin Studyjnych

Kurator przeglądu: Tomasz Kolankiewicz

Szczegóły: https://www.kinonh.pl/cykl.s?id=979 

Program

19 lutego (poniedziałek) | 19.00

„Ostatni dzień lata”, reż. Tadeusz Konwicki / Polska 1958 / 59’

18 marca (poniedziałek) | 19.00

„Nóż w wodzie”, reż. Roman Polański / Polska 1962 / 101’

15 kwietnia (poniedziałek) | 19.00

„Ręce do góry”, reż. Jerzy Skolimowski 1967

20 maja (poniedziałek) | 19.00

„Słońce wschodzi raz na dzień” , reż. Henryk Kluba 1967

17 czerwca (poniedziałek) | 19.00

„Trzecia część nocy”, reż. Andrzej Żuławski 1971

15 lipca (poniedziałek) | 19.00

„Na wylot”, reż. Grzegorz Królikiewicz, 1972

19 sierpnia (poniedziałek) | 19.00

„Rejs”, reż. Marek Piwowski, 1970

16 września (poniedziałek) | 19.00

„Konopielka”, reż. Witold Leszczyński 1982

21 października (poniedziałek) | 19.00

„Krzyk”, reż. Barbara Sass 1983

18 listopada (poniedziałek) | 19.00

„O-bi O-ba. Koniec cywilizacji”, reż. Piotr Szulkin 1984

informacja prasowa

`Io` Jerzego Skolimowskiego otworzy, a `Silent Twins` Agnieszki Smoczyńskiej zamknie 22. MFF Nowe Horyzonty. Znamy program tegorocznej edycji!

271 filmów znalazło się w programie 22. edycji Nowych Horyzontów. Seanse będą się odbywać w Kinie Nowe Horyzonty, Dolnośląskim Centrum Filmowym i na wrocławskim Rynku. Blisko połowa ze wszystkich tytułów będzie dostępna również online. W tym roku festiwalowy horyzont wyznacza światło. Podążając tropem białych nocy, zjawiska charakterystycznego dla krajów Skandynawii, w centrum identyfikacji wizualnej umieściliśmy słońce, które – jak nowohoryzontowe kino – ma oświetlać nowe kierunki i rozjaśniać świat, na przekór wkradającej się zewsząd ciemności. Za motywem światła podąża także hasło festiwalu: „kino przesilenia”.

Fot. IO, reż. Jerzy Skolimowski © Aneta i Filip Gębscy

W programie znalazły się filmy odważne, bezkompromisowe, przekraczające utarte schematy, eksperymentujące z formą i pobudzające do dyskusji. W trakcie 22. Nowych Horyzontów będzie można zobaczyć zarówno najważniejsze tytuły z prestiżowych festiwali (m.in. Cannes, Wenecji, Berlinale, Toronto), jak i awangardowe perły niedostępne nigdzie indziej. Do Wrocławia przyjedzie także blisko 500 gości z całego świata (licząc wydarzenia branżowe); wśród nich m.in. Agnieszka Holland, Jerzy Skolimowski, Lorenzo Vigas, Denis Côté, Hlynur Pálmason czy Rita Azevedo Gomes. Pełny program wydarzenia można sprawdzić na stronie nowehoryzonty.pl. Sprzedaż biletów na pokazy stacjonarne i dostępów do filmów online rozpocznie się w czwartek (7 lipca) o godz. 12:00.

Polski początek i zakończenie festiwalu

Festiwal otworzy rewelacja tegorocznego Cannes – wyróżnione Nagrodą Jury IO w reżyserii mistrza polskiego kina, Jerzego Skolimowskiego, który przywita widzów zgromadzonych w Kinie Nowe Horyzonty. Już pierwszego dnia festiwalu będzie można zobaczyć także znakomity, doceniony na MFF w Toronto debiut Agi Woszczyńskiej – Cichą ziemię; zdobywcę Grand Prix w Cannes – Blisko Lukasa Dhonta; nagrodzone Złotym Niedźwiedziem w Berlinie Alcarràs Carli Simón, prezentowany w Cannes Godland Hlynura Pálmasona oraz Chwilowe ciała: Intymny świat F. Percy’ego Smitha– wyjątkowy esej dokumentalny w reżyserii Stuarta A. Staplesa, frontmana zespołu Tindersticks, który da koncert w pierwszą sobotę festiwalu (Staples spotka się także z publicznością zgromadzoną w kinie). Podczas gali zamknięcia Nowych Horyzontów zaprezentujemy Silent Twins – anglojęzyczny debiut Agnieszki Smoczyńskiej, z Letitią Wright i Tamarą Lawrance w rolach głównych. Partnerem pokazów polskich filmów jest Dr Irena Eris.

Międzynarodowy Konkurs Filmowy Nowe Horyzonty

Konkurs to sekcja-wizytówka wrocławskiego festiwalu. Prezentowane są w niej bezkompromisowe dzieła twórców i twórczyń poszukujących oryginalnych form wyrazu. Wśród dwunastu konkursowych tytułów, które będą walczyć o tegoroczne Grand Prix, znalazły się produkcje m.in. z: Boliwii, Brazylii, Francji, Meksyku, Polski, Rumunii, Szwajcarii czy Wielkiej Brytanii. Najlepszy film wybierze jury w składzie: Agata Buzek (znakomita polska aktorka, którą zobaczymy na festiwalu w filmie Iluzja Marty Minorowicz), Michel Franco (jeden z najważniejszych współczesnych reżyserów z Meksyku; na festiwalu zaprezentujemy jego najnowsze dzieło – Sundown), Radu Jude (mistrz rumuńskiego kina; na 22. NH przypomnimy jego rzadko prezentowane krótkie metraże), Nadav Lapid (jeden z najciekawszych współczesnych reżyserów z Izraela, autor m.in. Kolana Ahed) i Sandra Wollner (przedstawicielka młodego pokolenia reżyserek z Austrii, autorka m.in. wielokrotnie nagradzanego O niedogodności narodzin). Jak co roku, swój ulubiony tytuł wskażą również widzowie festiwalu.

Hity ze światowych festiwali, w tym blisko 40 tytułów z Cannes

Podejrzana, reż. Park Chan-wook

W sekcjach mBank Pokazy Galowe oraz Mistrzowie, Mistrzynie znajdą się najważniejsze filmy pokazywane i nagradzane na prestiżowych festiwalach. Oprócz wspomnianych już IO oraz Blisko, festiwalowa publiczność zobaczy tu także innych zdobywców nagród z 75. MFF w Cannes: W trójkącie Rubena Östlunda (Złota Palma), Podejrzaną Parka Chan-wooka (Najlepszy Reżyser), Boy from Heaven Tarika Saleha (Najlepszy Scenariusz), Holy Spider Alego Abbasiego (Najlepsza Aktorka) oraz Baby Broker Hirokazu Koreedy (Najlepszy Aktor). To nie wszystkie filmowe perły z Cannes – w programie Nowych Horyzontów znajdą się także m.in.: Prześwietlenie Cristiana Mungiu, Zbrodnie przyszłości Davida Cronenberga, Pacifiction Alberta Serry, Tori i Lokita Jean-Pierre’a i Luca Dardenne, Nostalgia Maria Martonego czy Gorące dni Emina Alpera.

Nowohoryzontowa publiczność zobaczy również najważniejsze filmy tegorocznego Berlinale (na czele ze zdobywcą Złotego Niedźwiedzia – Alcarràs, reż. Carla Simón); Sundance (m.in. Utama, reż. Alejandro Loayza Grisi); Rotterdamu (laureat festiwalu – Eami, reż.Paz Encina) czy San Sebastián (m.in. Błękitny księżyc, reż. Alina Grigore).

Tegoroczny program obfituje w pokazy nowych polskich filmów. Na ekranach wrocławskich kin wyświetlimy premierowo (oprócz wspomnianych już filmów Jerzego Skolimowskiego i Agnieszki Smoczyńskiej) m.in.: Głupców Tomasza Wasilewskiego, Iluzję Marty Minorowicz, Matecznik Grzegorza Mołdy, Słonia Kamila Krawczyckiego czy Wabik Gillesa Lepore, Michała Mądrackiego i Maciej Mądrackiego.

Festiwalowe sekcje

  Obywatel Jones © Robert Palka

Agnieszka Holland – mistrzyni (nie tylko) polskiego kina, Lucile Hadžihalilović – francuska reżyserka wspaniałych, gęstych od znaczeń i szalenie cielesnych filmów, Joanna Hogg – pochodząca z Wielkiej Brytanii fenomenalna portrecistka i pejzażystka specjalizująca się w tworzeniu krajobrazów życia wewnętrznego oraz Jonas Mekas – litewsko-amerykańska ikona awangardy; twórca osobny, outsider i geniusz - oto czworo bohaterów tegorocznych retrospektyw, którym poświęcone zostanie szczególne miejsce w programie Nowych Horyzontów. Retrospektywie Jonasa Mekasa towarzyszyć będzie premiera książki autorstwa Andrzeja Pitrusa – Przebłyski piękna. Spotkania z Jonasem Mekasem oraz wystawa As Far as I Can See w galerii SiC! BWA Wrocław (więcej informacji o wystawie poniżej). Wszystkie wydarzenia związane z retrospektywą organizowane są w ramach międzynarodowych obchodów setnej rocznicy urodzin artysty Jonas Mekas 100!, prowadzonych pod auspicjami Litewskiego Instytutu Kultury oraz Estate of Jonas Mekas, we współpracy z licznymi organizacjami i instytucjami kultury na całym świecie. Litewski Instytut Kultury i Ambasada Republiki Litewskiej w Polsce są partnerami wrocławskiej retrospektywy. Partnerem retrospektywy Joanny Hogg jest British Council, zaś retrospektywa Agnieszki Holland została objęta specjalnym patronatem radia TOK FM.

W programie festiwalu znajdzie się nowa sekcja Białe noce, dzięki której wybierzemy się w 15 filmowych podróży do najdalszych zakątków Islandii, Kanady, Szwecji, Finlandii czy Norwegii. W ramach Białych nocy, śladem polarnego słońca, podążymy także na wystawę Republika słońca do galerii Studio BWA Wrocław, by przyjrzeć się, jak jego promienie rysują pejzaż rzeczywistej i wyobrażonej Północy: zimnego raju na Ziemi. Z kolei o poranku po nocy z soboty na niedzielę (24 lipca) przywitamy nowy dzień (już o 4:30 rano) podczas wrocławskiej odsłony wyjątkowego wydarzenia muzycznego – W Brzasku. Projekt Białe noce, wraz z wystawą Republika słońca i koncertem W Brzask, jest dofinansowany ze środków Mechanizmu Finansowego EOG oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Szczególnym bohaterem tegorocznej odsłony Nowych Horyzontów będzie pełne rozsadzającej ekrany młodzieńczej energii kino Kosowa. W ramach sekcji Focus na Kosowo przyjrzymy się jednej z najmłodszych kinematografii na świecie, której krótka historia jest odwrotnie proporcjonalna do liczby nagród i pochlebnych recenzji zdobywanych na światowych festiwalach.

Zapraszamy także na bezpłatne pokazy w ramach plenerowego Kina na Rynku. Codziennie o godz. 22:00, od 22 do 31 lipca, w samym sercu stolicy Dolnego Śląska będzie można zobaczyć znakomite filmy z nowohoryzontowym znakiem jakości. Udział w pokazach na rynku jest bezpłatny (miejsca są limitowane, obowiązuje zasada pierwszeństwa).

Na festiwalu nie zabraknie też krótkich metraży: Shortlista udowodni, że krótka forma bardzo często sprzyja wielkim talentom, a twórczynie i twórcy krótkometrażowych filmów potrafią w niebanalny sposób ująć esencję otaczającego nas świata.

Scena artystyczna

To open, to see, reż. Camilla Figenschou

Zacieśniamy współpracę z wieloletnim partnerem Nowych Horyzontów – BWA Wrocław, które jest oficjalnym współorganizatorem festiwalowej, wyjątkowo bogatej sceny artystycznej. Wspólnie zadbamy o doznania dla każdego zmysłu, pobudzimy intelekt, nakarmimy emocje. Już od 22 lipca w galerii Studio BWA będzie można oglądać wspomnianą wystawę Republika słońca (kuratorzy: Ewa Szabłowska, Stach Szabłowski), która jest przedłużeniem kinematograficznych poszukiwań prowadzonych na festiwalu. Bohaterem drugiej, prezentowanej w przestrzeni galerii SiC! BWA wystawy jest Jonas Mekas. As Far as I Can See towystawa autorstwa Emanuela Geissera i Kamy Sokolnickiej, w ramach której zobaczymy motywy podróży, ruchu, światła i marzeń mających pozostać niespełnionymi (kuratorka: Joanna Kobyłt; wystawa dostępna od 22 lipca).

Na Nowych Horyzontach ponownie zagości Midnight Show – symboliczny, nocny seans. W tym roku odbędzie się w katedrze św. Marii Magdaleny we Wrocławiu i potrwa kilka godzin – od północy aż do świtu. Tworzyć go będzie seans senno-dźwiękowy, budowany na żywo przez wokalistkę i kompozytorkę, Antoninę Nowacką we współpracy z zaproszonymi artystami: Pawłem Kulczyńskim, Krzysztofem Gilem i Planetą. Na publiczność w gotyckiej katedrze czekać będą łóżka, by oddać się stanowi półśnienia (kuratorzy: Katarzyna Roj, Stach Szabłowski); wydarzenie startuje w poniedziałek, 25 lipca, o godz. 23:59.

Po raz szósty w programie Nowych Horyzontów znalazł się Ambient Room przygotowany przez kolektyw IP Group. W ramach tegorocznej odsłony, zatytułowanej DISCHARGE, przyjrzymy się procesowi przepływu energii: zbadamy relacje między napięciem i rozluźnieniem, kumulacją energii i jej rozproszeniem. IP Group przygotuje synestetyczne immersyjne środowisko wyładowania, miejsce uwalniania energii, dźwiękowo-wizualny krajobraz powstały z nadmiaru nagromadzonej siły. Ambient Room #6 będzie otwarty od 22 lipca, od godziny 19:00. Projekt jest finansowany ze środków gminy Wrocław.

Wydarzenia specjalne i powrót Arsenału

W ramach 22. MFF Nowe Horyzonty w Narodowym Forum Muzyki wystąpi zespół Tindersticks, legenda alternatywnego rocka z Nottingham (22 lipca, godz. 20:30). Zespół od trzech dekad tworzy czułą, melancholijną muzykę, która w połączeniu z równie pięknym, co niepokojącym głosem Stuarta A. Staplesa brzmi, jak gdyby Nick Cave śpiewał o Twin Peaks.

Idąc dalej tropem muzycznym, zapraszamy także na pokaz klasycznego horroru F.W. Murnaua Nosferatu – symfonia grozy (1922), do którego muzykę na żywo w Kinie Nowe Horyzonty wykona Jozef van Wissem – wybitny kompozytor, lutnista, mistrz instrumentalnego minimalizmu (23 lipca, godz. 22:30).

Po nocy z soboty na niedzielę, 24 lipca, o 4:30 rano spotkamy się Parku Szczytnickim na pierwszej wrocławskiej odsłonie W Brzasku. Wejdziemy w muzyczny dialog z łaskawą, choć wymagającą aurą wschodu słońca. We wspaniałej przestrzeni Parku Szczytnickiego wysłuchamy koncertu na fletach historycznych w wykonaniu Maji Miro-Wiśniewskiej, radykalnego girlsbandu Rock AngelZ, zainspirowanego grą Against the Storm słuchowiska – soundscape’u przygotowanego przez Mikołaja Kurpiosa – producenta skupionego na tworzeniu muzyki do gier oraz setu DJ-a Nightingyala, który wprowadzi nas sprawnie w dalszą część dnia. Udział w wydarzeniu jest bezpłatny, nie obowiązują wcześniejsze zapisy. Partnerem wydarzenia jest Muzeum Narodowe w Warszawie.

Na mapę Nowych Horyzontów powraca Klub festiwalowy zlokalizowany w zabytkowej przestrzeni Muzeum Miejskiego w Arsenale, a w nim – strefa gastronomiczna i strefa relaksu przy muzyce najlepszych DJ-ów. Partnerem Klubu festiwalowego jest Browar Tenczynek.

Filmy w języku ukraińskim

Odbicie, reż. Valentyn Vasyanovych

Wierzymy, że kinematografia ma moc, by zmieniać świat, a w momentach niepokoju realnie pomagać, ułatwiać rozmowę i budować porozumienie. Festiwal to platforma wymiany myśli, podczas której można skierować wzrok publiczności w konkretnym kierunku. Chcemy, by w tym roku był on skierowany także w stronę naszych sąsiadów ­– podczas Nowych Horyzontów zaprezentujemy najnowsze kino ukraińskie, a na ich seanse zapraszamy również mieszkających w Polsce Ukrainki i Ukraińców. Na wrocławskim rynku, w ramach kina plenerowego, będzie można za darmo obejrzeć dwa filmy z ukraińskimi napisami: 23 lipca C’mon C’mon, a 25 lipca Małą mamę. Na regularnych kinowych seansach zaprezentujemy także najważniejsze ukraińskie filmy ostatniego roku, pokazywane na światowych festiwalach: Odbicie, Pamfir i Klondike oraz seans specjalny (z ukraińskimi napisami) nagrodzonego w Berlinie Alcarràs.

Festiwal dostępny

Nowe Horyzonty od zawsze prezentują kino wymagające, przełamujące stereotypy i pobudzające intelektualnie. Nie chcemy jednak zamykać się w wieży z kości słoniowej: dostęp do kultury, w tym do kina najwyższej jakości, powinien być egalitarny oraz otwarty dla możliwie szerokiego grona odbiorczyń i odbiorców. Dlatego w tym roku zadbamy o to, by wolontariusze i pracownicy festiwalu byli przygotowani i przeszkoleni z obsługi widzów z niepełnosprawnościami. Dodatkowo przygotujemy m.in. specjalne seanse filmów z audiodeskrypcją i napisami dla niesłyszących: Niewidomy człowiek, który nie chce obejrzeć „Titanica” – z prelekcją tłumaczoną na język migowy, a także C’mon C’mon Mike’a Millsa – w ramach Kina na Rynku (seans bezpłatny). Naszym partnerem w zapewnianiu dostępności jest Fundacja Katarynka. Więcej informacji o festiwalu dostępnym opublikujemy wkrótce na stronie nowehoryzonty.pl.

 Festiwal w liczbach

• 271 filmów na festiwalu, w tym 209 pełnometrażowych i 62 krótkometrażowe
• 156 polskich premier
• 35 filmów polskich autorek i autorów
• 236 filmów w reżyserii twórców zagranicznych
• 24 965 minut – łączny czas trwania wszystkich filmów
• 470 gości na festiwalu, z czego 300 polskich i 170 zagranicznych (łącznie z  uczestnikami wydarzeń branżowych)
• 3854 – łączna liczba foteli kinowych i miejsc dla widzów
• 158 osób czuwających nad organizacją festiwalu
• 168 wspaniałych wolontariuszek i wolontariuszy

informacja prasowa

 

Platynowe Lwy dla Filipa Bajona

Nagrodę Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych za całokształt twórczości otrzyma w tym roku Filip Bajon. Reżyser i scenarzysta odbierze statuetkę Platynowych Lwów podczas finałowej gali 47. FPFF.

Filip Bajon, fot. Anna Rezulak

W dorobku Laureata jest prawie 40 filmów fabularnych i dokumentalnych, spektakli i seriali nagradzanych na festiwalach oraz przez prestiżowe gremia filmowe. Wiele z nich otrzymywało nagrody także na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, m.in. „Aria dla atlety”, „Wizja lokalna 1901” , „Wahadełko”, „Magnat”, „Poznań ‘56”, „Kamerdyner”.

Platynowe Lwy corocznie przyznaje Komitet Organizacyjny Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, by uhonorować dorobek wybitnych postaci polskiego kina. Kandydaturę Filipa Bajona rekomendowało w tym roku Stowarzyszenie Filmowców Polskich i Rada Programowa Festiwalu.

Filip Bajon urodził się 25 sierpnia 1947 roku w Poznaniu. W 1970 roku został absolwentem prawa na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, cztery lata później ukończył reżyserię na PWSFTViT w Łodzi. W 1971 roku opublikował debiutancką powieść „Białe niedźwiedzie nie lubią słonecznej pogody”, za którą otrzymał nagrodę Wilhelma Macha.

Pierwsze lata kariery poświęcił na rozwijanie rzemiosła filmowego: realizował filmy eksperymentalne i telewizyjne, następnie związał się ze Studiem Filmowym „Tor”. Jego debiutancka fabuła „Aria dla atlety” z niezwykłą rolą Krzysztofa Majchrzaka wyróżniała się oryginalnością i przyniosła młodemu artyście znaczące nagrody m.in. w Gdańsku i San Remo.

Filip Bajon często opierał swoje historie na faktach i osadzał na styku epok. Interesowały go nie moralitety, lecz możliwości języka filmowego, dzięki którym mógł odtwarzać realia, wzbogacając je o autorską wizję. To unikalne podejście potwierdziły kolejne filmy Bajona: „Wizja lokalna 1901” (1980, Nagroda Dziennikarzy oraz Nagroda Główna Jury na FPFF w Gdańsku), „Wahadełko” (1981, nagroda za scenariusz oraz Nagroda Główna Jury na FPFF w Gdańsku i Wielki Jantar), „Limuzyna Daimler-Benz” (1981, Wielki Jantar) oraz „Magnat” (1986, Nagroda Specjalna Jury FPFF w Gdańsku) i „Bal na dworcu w Koluszkach” (1989), ustawiając go w pierwszym rzędzie najciekawszych polskich filmowców.

Ważnym wątkiem w karierze Bajona był motyw patriotyzmu podejmowany nieco inaczej niż u innych twórców. W „Poznaniu 56” (1996, Nagroda Specjalna FPFF w Gdyni) odniósł się do dobrze znanego i udokumentowanego wydarzenia historycznego, nie rezygnując z najważniejszych założeń swego stylu. W telewizyjnej „Saunie” (1992) z czułą ironią i dystansem portretował Polaków i ich postawy wobec przemian politycznych w latach 1980-1990. Tematowi polskiej transformacji poświęcił komedię „Lepiej być piękną i bogatą” (1993 r.). Styk epok i skutki gwałtownych przemian społecznych przedstawił także w dramacie „Fundacja” (2006).

Pierwsza dekada XXI wieku stała dla polskiego reżysera pod znakiem adaptacji klasycznych dzieł polskiej literatury – „Przedwiośnia” (2001) oraz „Ślubów panieńskich” (2010) – oba filmy odniosły znaczący sukces frekwencyjny. Zarówno w „Ślubach..”, jak i w „Paniach Dulskich” (2015) na nowo odczytał klasykę i przydał jej współczesnego sznytu. Jego ostatni film, nagrodzony Srebrnymi Lwami „Kamerdyner” z 2018 roku, ukazuje powikłane losy trzech nacji zamieszkujących dawne polsko-niemieckie pogranicze na północnych Kaszubach, na którym granica wytyczona po I wojnie światowej podzieliła nie tylko ziemię, lecz także społeczeństwo.

Filip Bajon reżyserował sztuki teatralne, teatry telewizji i filmy dokumentalne (m.in. „Poszukiwany Ryszard Kapuściński”, 1998 r., „Opowiem ci jak wrócę”, 2008 r.). Nigdy nie zrezygnował ze swojej pasji literackiej. Kolejno ukazywały się: opowiadania „Proszę ze mną na górę” (1979), powieści „Serial pod tytułem” (1976), „Podsłuch” (1994) i autobiograficzny „Cień po dniu” (2008).

Z biegiem lat coraz bardziej angażował się w pracę z debiutantami i studentami. Przez kilka lat był szefem Studia Filmowego „Dom”, a w latach 2015-2019 – dyrektorem Studia Filmowego „Kadr”. W latach 2008-2012 pełnił funkcję dziekana Wydziału Reżyserii PWSFTviT w Łodzi. Wykładał także na WRITV Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Wielokrotnie zasiadał w zarządzie Stowarzyszenia Filmowców Polskich.

W 2002 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 2014 roku Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”.

Platynowe Lwy Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni otrzymali dotąd między innymi: Andrzej Wajda, Jerzy Antczak, Sylwester Chęciński, Tadeusz Chmielewski, Tadeusz Konwicki, Janusz Majewski, Roman Polański, Witold Sobociński, Jerzy Wójcik, Jerzy Gruza, Jerzy Skolimowski, Krzysztof Zanussi, Agnieszka Holland.

47. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych odbędzie się w dniach 12-17 września 2022 roku. Organizatorami są: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Polski Instytut Sztuki Filmowej, Stowarzyszenie Filmowców Polskich, Miasto Gdynia i Województwo Pomorskie, współorganizatorami: Telewizja Polska, Instytut Adama Mickiewicza, Narodowe Centrum Kultury, a producentem: Pomorska Fundacja Filmowa.

informacja prasowa

Platynowe Lwy dla Krzysztofa Zanussiego

Krzysztof Zanussi – reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, producent, eseista, filozof – odbierze statuetkę Platynowych Lwów podczas gali finałowej 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, w sobotę, 21 września 2019 roku. 

Krzysztof Zanussi, fot. Mateusz Ochocki. Zdjęcie wykonano podczas 43. FPFF w Gdyni.

Platynowe Lwy to nagroda, którą corocznie przyznaje Komitet Organizacyjny Festiwalu, by uhonorować całokształt twórczości wybitnych postaci polskiego kina. Dotychczas otrzymali ją między innymi: Andrzej Wajda, Jerzy Antczak, Sylwester Chęciński, Tadeusz Chmielewski, Tadeusz Konwicki, Janusz Majewski, Roman Polański, Witold Sobociński, Jerzy Wójcik, Jerzy Gruza. W ubiegłym roku do tego grona dołączył Jerzy Skolimowski.

Krzysztof Zanussi urodził się 17 czerwca 1939 roku w Warszawie, w rodzinie inteligenckiej o włoskich korzeniach. Zanim oddał się kinu, odebrał wszechstronne wykształcenie. Studiował fizykę na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Już jako student zaangażował się w działalność środowiska filmowego – najpierw amatorsko, by wkrótce podjąć studia na Wydziale Reżyserii Szkoły Filmowej w Łodzi. Dyplom słynnej Filmówki uzyskał w 1967 roku. Od 1980 roku był kierownikiem artystycznym Studia Filmowego „Tor”, a później został jego dyrektorem i kieruje zespołem SF „Tor” do dziś. W latach 1971–1983 był wiceprezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a od 1987 roku członkiem Komitetu Kinematografii.

Jest twórcą kina autorskiego, którego nie da się wprost zaklasyfikować do jakiegokolwiek nurtu filmowego w Polsce czy na świecie. Często idzie im wręcz pod prąd. Sam pisze dla siebie scenariusze, podejmując tematykę egzystencjalną. Realizuje je we właściwej tylko sobie formie. Tę wyrazistą drogę twórczą rozpoczął w 1969 roku debiutanckim filmem „Struktura kryształu”.

W latach siedemdziesiątych konsekwentnie rozwijał autonomiczny styl filmowy, stawiając swoich bohaterów przed moralnymi dylematami, wyborami pomiędzy kluczowymi wartościami a ich odrzuceniem, wymuszanym przez życiowe okoliczności. W tym okresie powstały jedne z najważniejszych filmów Krzysztofa Zanussiego: „Życie rodzinne” i „Za ścianą” (1971), „Iluminacja” (1973), „Bilans kwartalny” (1974), „Barwy ochronne” (1976), „Spirala” (1978).

W 1984 roku zrealizował swój najgłośniejszy film kolejnej dekady, „Rok spokojnego słońca”, za który otrzymał Złotego Lwa na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Wiele spośród realizowanych w kolejnych latach filmów było produkcjami międzynarodowymi – między innymi „Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest…” (1988), „Stan posiadania” (1989), „Dotknięcie ręki” (1992). Autobiograficzne wątki z dzieciństwa wykorzystał w filmie „Cwał” (1996) osadzonym fabularnie w realiach lat pięćdziesiątych. W 1997 roku zrealizował filmową adaptację dramatu Karola Wojtyły o Adamie Chmielowskim „Brat naszego Boga”.

W nowym stuleciu pozostał wierny charakterystycznym dla swojej twórczości tematom dylematów moralnych, a także dialektyki życia i śmierci. W 2000 roku zrealizował film „Życie jako choroba przenoszona drogą płciową”, nawiązujący do „Spirali” z lat siedemdziesiątych. Jego kolejne filmy to „Persona non grata” (2005), „Serce na dłoni” (2008), „Rewizyta” (2009), „Obce ciało” (2014) oraz „Eter” (2018), prezentowany w Konkursie Głównym 43. FPFF.

Krzysztof Zanussi ma w swoimi dorobku w sumie trzydzieści pełnometrażowych filmów fabularnych, a ponadto liczne filmy telewizyjne – między innymi osiem godzinnych odcinków „Opowieści Weekendowych”, a także spektakle teatralne i operowe. Reżyseruje między innymi w teatrach w Mediolanie, Rzymie, Palermo, Syrakuzach, Bonn, Moskwie, Bremie, Bazylei. Jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej nagradzanych polskich twórców za granicą.

W 1990 został wybrany Prezydentem Europejskiej Federacji Realizatorów Audiowizualnych (FERA). Jest konsultantem Papieskiej Rady do Spraw Kultury w Watykanie, byłym wiceprzewodniczącym Rady Programowej Telewizji Polskiej i byłym prezydent Stowarzyszenia EUROVISIONI. Należy do zarządu Europejskiej Akademii Filmowej, Polskiej Akademii Umiejętności, PEN-Clubu, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Wykładał na wielu uczelniach, między innymi w PWSTiF w Łodzi, National Film School w Wielkiej Brytanii, a także w Collegium Civitas w Warszawie, na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku oraz na wyższych reżyserskich kursach w Moskwie. Od trzydziestu lat jest związany z Uniwersytetem Śląskim, gdzie wykłada na Wydziale Radia i Telewizji im. Krzysztofa Kieślowskiego. Gościnnie prowadzi kursy mistrzowskie również w Gdyńskiej Szkole Filmowej.

Jest autorem książek: „O montażu w filmie amatorskim” (1968), „Rozmowy o filmie amatorskim” (1978), sześć tomów „Scenariuszy filmowych” (wydanych we Włoszech, Niemczech, na Węgrzech), „Pora umierać. Wspomnienia, refleksje, anegdoty” (1999) wydanie polskie, rosyjskie i włoskie, „Między jarmarkiem a salonem” (1999) wydanie polskie i rosyjskie.

Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych dwukrotnie otrzymał Złote Lwy, za filmy: „Barwy ochronne” w 1977 roku oraz „Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową” w 2000 roku. Nagrodą Specjalną Jury uhonorowano jego filmy „Constans” w 1980 roku i „Cwał” w 1996 roku, a w 2005 roku film „Persona non grata” – Nagrodą Jury.

Podczas 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, który odbędzie się w Gdyni w dniach 16-21 września 2019 roku, Krzysztof Zanussi odbierze Platynowe Lwy za całokształt twórczości.

informacja prasowa

Platynowe Lwy dla Agnieszki Holland

Nagrodę Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych za całokształt twórczości otrzyma w tym roku Agnieszka Holland. Reżyserka i scenarzystka odbierze statuetkę Platynowych Lwów podczas finałowej gali 46. FPFF. Wcześniej aż trzykrotnie była laureatką Złotych Lwów za filmy: „Gorączka”, „W ciemności”, „Obywatel Jones”.

Agnieszka Holland, fot. Anna Bobrowska / KFP.
Zdjęcie wykonano podczas gali 44. FPFF

Platynowe Lwy corocznie przyznaje Komitet Organizacyjny Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, by uhonorować dorobek wybitnych postaci polskiego kina. Kandydaturę Agnieszki Holland jednogłośnie rekomendowały w tym roku Stowarzyszenie Filmowców Polskich oraz Rada Programowa Festiwalu, obradująca pod przewodnictwem Pawła Pawlikowskiego.

– Agnieszka Holland to bezsprzecznie jedna z najważniejszych postaci w historii polskiego kina. Zarazem osoba, które rozsadza swoją osobowością artystyczną jego ramy. Wykształcona w Pradze, z powodzeniem realizowała filmy w Polsce, Czechach, Francji, Niemczech i w USA. Jest prawdziwą obywatelką świata i jedną z najbardziej cenionych twórczyń współczesnego kina artystycznego. Od wielu lat poza działalnością artystyczną jest także aktywna społecznie, od niedawna przewodniczy także Europejskiej Akademii Filmowej, będąc tym samym jedną z najlepszych ambasadorek kraju i polskiej sztuki za granicą. Wręczanie Platynowych Lwów takiej osobie to z pewnością wielki dzień dla Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni – mówi Paweł Pawlikowski, przewodniczący Rady Programowej FPFF.

Platynowe Lwy otrzymali dotąd między innymi: Andrzej Wajda, Jerzy Antczak, Sylwester Chęciński, Tadeusz Chmielewski, Tadeusz Konwicki, Janusz Majewski, Roman Polański, Witold Sobociński, Jerzy Wójcik, Jerzy Gruza, Jerzy Skolimowski, Krzysztof Zanussi. W ubiegłym roku do tego grona dołączyli dwaj reżyserzy: Andrzej Barański i Feliks Falk.

W dorobku tegorocznej Laureatki jest ponad 40 filmów i seriali, zrealizowanych w Polsce, w licznych koprodukcjach międzynarodowych oraz w Stanach Zjednoczonych, nagradzanych na festiwalach oraz przez prestiżowe gremia filmowe.

Agnieszka Holland urodziła się 28 listopada 1948 roku w Warszawie. Jest absolwentką czeskiego FAMU, czyli Wydziału Filmowego i Telewizyjnego Akademii Sztuk Scenicznych w Pradze, który ukończyła w 1971 roku. Po powrocie do Polski pracowała jako asystentka reżysera przy filmie Krzysztofa Zanussiego „Iluminacja” (1973). Związała się z powstałym w 1972 roku Zespołem Filmowym „X”, gdzie kierownikiem artystycznym został Andrzej Wajda.

Jako reżyserka zadebiutowała telewizyjnym krótkim metrażem „Wieczór u Abdona” (1975). Jej pełnometrażowym debiutem byli „Aktorzy prowincjonalni” (1978), film uznany za jeden ze najważniejszych tytułów polskiego kina moralnego niepokoju. Obraz otrzymał wiele nagród, między innymi Międzynarodowej Federacji Krytyków FIPRESCI na Festiwalu w Cannes. W tym samym czasie Agnieszka Holland napisała scenariusz do filmu Andrzeja Wajdy „Bez znieczulenia” (1978), uhonorowanego Złotymi Lwami na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, wówczas jeszcze odbywającym się w Gdańsku.

Trzy lata później reżyserka otrzymała pierwsze „własne” Złote Lwy za film „Gorączka” (1980). Obraz będący adaptacją powieści Andrzeja Struga „Dzieje jednego pocisku” polemizował z entuzjazmem ruchu solidarnościowego z sierpnia ’80. Nakręcony krótko potem dramat „Kobieta samotna” (1981), przedstawiający beznadzieję życia samotnej matki w Polsce, aż sześć lat czekał na oficjalną premierę, wstrzymywany i cenzurowany przez władzę. Na Festiwalu w Gdyni otrzymał w 1988 roku Nagrodę Specjalną Jury.

Wprowadzenie stanu wojennego w Polsce w 1981 roku zastało Agnieszkę Holland za granicą, gdzie podjęła decyzję o pozostaniu na emigracji. Żyjąc i pracując okresowo we Francji i Republice Federalnej Niemiec, współpracowała z Andrzejem Wajdą między innymi nad scenariuszami do „Dantona” (1982) i „Korczaka” (1990). Jej film „Gorzkie żniwa” (1985), w którym podjęła tematykę Holocaustu, był nominowany do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. W amerykańsko-francuskiej koprodukcji zrealizowała „Zabić księdza” (1988), dramat oparty na historii morderstwa księdza Jerzego Popiełuszki.

Prawdziwe losy Solomona Perela, Żyda uciekającego przed zagładą do niemieckiej armii, stały się inspiracją do filmu „Europa, Europa” (1990). Został on nagrodzony Złotym Globem dla najlepszego filmu obcojęzycznego. Agnieszka Holland otrzymała za niego ponownie nominację do Oscara, tym razem za scenariusz adaptowany.

Pierwszym w pełni francuskim filmem Agnieszki Holland, nakręconym na podstawie własnego scenariusza, był „Olivier, Olivier” (1991) – wnikliwe studium rodziny z prowincji, w której w niewyjaśniony sposób ginie jedno z dzieci. W Stanach Zjednoczonych reżyserka zrealizowała adaptację klasycznej powieści Frances Hodgson Burnett „Tajemniczy ogród” (1993). Wśród kolejnych amerykańskich produkcji znalazły się: film „Całkowite zaćmienie” (1995) o związku poetów Artura Rimbauda i Paula Verlaine’a, „Plac Waszyngtona” (1997), adaptacja powieści Henry’ego Jamesa, a następnie „Trzeci cud” (1999) na podstawie powieści Richarda Vetere’a, w którym reżyserka podjęła temat cudów w Kościele katolickim. Wśród kolejnych filmów niezwykle pracowitej polskiej filmowczyni zrealizowanych w tym okresie za granicą są „Julia wraca do domu” (2001) i „Kopia mistrza” (2006).

Do tematu Holocaustu, dwie dekady po filmie „Europa, Europa”, Agnieszka Holland powróciła dramatem wojennym „W ciemności” (2011). Ta filmowa adaptacja książki Krystyny Chiger „Dziewczynka w zielonym sweterku” przyniosła reżyserce drugie w karierze Złote Lwy na Festiwalu w Gdyni, a także kolejną nominację do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Premierę na Berlinale miał film Agnieszki Holland „Pokot” (2017) – określana jako eko thriller adaptacja powieści Olgo Tokarczuk „Prowadź swój pług przez kości umarłych”. Film otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie, a w Gdyni między innymi nagrodę za najlepszą reżyserię.

44. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w 2019 roku przyniósł Agnieszce Holland trzecią statuetkę Złotych Lwów dla najlepszego polskiego filmu. Reżyserka otrzymała ją za „Obywatela Jonesa” (2019), opowieść o walijskim dziennikarzu, który jako pierwszy opisał wielki głód na Ukrainie. Już rok później reżyserka zaprezentowała swój kolejny film, będący efektem jej pracy w Czechach, czyli „Szarlatana” (2020). Tym razem zainspirowała się biografią Jana Mikolaszka, czeskiego zielarza i uzdrowiciela.

W Polsce w 2007 roku Agnieszka Holland nakręciła serial telewizyjny z nurtu political fiction „Ekipa”, we współpracy z siostrą Magdaleną Łazarkiewicz, córką Kasią Adamik oraz Borysem Lankoszem. Jej kolejną realizacją serialową zrealizowaną wspólnie z córką była koprodukcja polsko-czesko-słowacko-węgierska „Janosik. Prawdziwa historia” (2009). Spośród jej produkcji telewizyjnych warto wymienić miniserial HBO „Gorejący krzew” (2013). Opowiada ona historię Jana Polaka, czeskiego studenta, który dokonał aktu samospalenia w proteście przeciw agresji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. W 2018 roku premierę miał pierwszy polski serial dla platformy Netflix, „1983”. Agnieszka Holland pracowała przy nim z Kasią Adamik, Olgą Chajdas i Agnieszką Smoczyńską. Agnieszka Holland reżyserowała także wybrane odcinki amerykańskich seriali: „Prawo ulicy”, „The Killing”, „House of Cards”.

Agnieszka Holland zajmowała się także reżyserią teatralną oraz tłumaczeniami z języka czeskiego. Przełożyła „Nieznośną lekkość bytu” Milana Kundery (polskie wydanie w 1985 roku). Artystka została odznaczona między innymi Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy twórczej” (2001) oraz Złotym Medalem „Gloria Artis – Zasłużony Kulturze” (2008). Za „zasługi w szerzeniu dobrego imienia państwa czeskiego” otrzymała również Nagrodę „Gratias Agit”, przyznawaną przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Czech. Jest doktorem Honoris Causa Uniwersytetu Brandeis w Waltham (Massachusetts) oraz FAMU w Pradze.

W grudniu 2020 roku Agnieszka Holland została prezydentką Europejskiej Akademii Filmowej (EFA), przejmując tę funkcję od niemieckiego reżysera, scenarzysty i producenta, Wima Wendersa. Wcześniej od 2014 roku stała na czele Rady EFA. Reżyserka udziela się publicznie, będąc uważną obserwatorką współczesności i zaangażowaną komentatorką życia społeczno-politycznego.

Agnieszka Holland odbierze Platynowe Lwy, Nagrodę Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych za całokształt twórczości, w sobotę 25 września 2021 roku, podczas uroczystej gali 46. FPFF w Gdyni.

informacja prasowa

 

Festiwal Góry Literatury 2023 /program/

Przed nami dziewiąta edycja największego wydarzenia literacko-społecznego w Polsce, który powołała do życia i któremu matronuje Noblistka Olga Tokarczuk. Tegoroczny Festiwal Góry Literatury odbędzie się w dniach 7-16 lipca w dwudziestu miejscach Ziemi Kłodzkiej i regionu wałbrzyskiego na Dolnym Śląsku.

Fot. Jerzy Wypych

Od 2021 roku Festiwal Góry Literatury organizuje Fundacja Olgi Tokarczuk. Wszystkie cele, które postawiła przed nami nasz fundatorka są realizowane i rozwijane także w trakcie tegorocznych wydarzeń. 

A będzie ich co nie miara! Z każdym rokiem Festiwal Góry Literatury się rozwija. W tym roku potrwa 10 dni, w trakcie których odbędzie się ponad 130 wydarzeń z udziałem niemal 200 zaproszonych gości. 

W stosunku do ubiegłego roku zwiększyliśmy liczbę festiwalowych miejsc – wydarzenia będą odbywać się m.in. na Zamku Sarny w Ścinawce Górnej, w Miejskim Ośrodku Kultury w Nowej Rudzie, Kłodzkim Ośrodku Kultury, w Starej Kopalni w Wałbrzychu, w Centrum Kultury Gminy Nowa Ruda w Ludwikowicach Kłodzkich, bibliotekach publicznych w Nowej Rudzie, Dzikowcu i Świdnicy, na tarasie widokowym na Górze Guzowatej w Radkowie, galerii NOWA art space, Pałacu Krobielowice czy Sanatorium w Sokołowsku.

Na hasło dziewiątej edycji wybraliśmy „Przyszłość | Równość | Twórczość | Czułość”, czyli cztery filary, na których opiera się działalność Fundacji Olgi Tokarczuk. 

Dynamiczny rozwój nie stanął na przeszkodzie niezmiennej dbałości o jakość i społeczną rolę naszego festiwalu. Jednym z głównych gości tegorocznych Gór Literatury będzie Marian Turski, który przypomina nam, że nie możemy pozostawać obojętni. 

Pomimo iż osią naszych zainteresowań niezmiennie pozostaje literatura i jej sprawczość, warto zwrócić uwagę na interdyscyplinarność festiwalu. W programie tradycyjnie znajdziecie nie tylko spotkania z pisarzami i pisarkami, ale też koncerty, wystawy, pokazy filmowe, warsztaty i seminaria.

Wśród wydarzeń specjalnych przygotowaliśmy performatywne czytanie „Empuzjonu” z udziałem Olgi Tokarczuk. Dialogi z najnowszej książki naszej Noblistki zaprezentują aktorzy: Arkadiusz Jakubik, Jan Peszek, Maciej Stuhr i Robert Więckiewicz. Zabierzemy też festiwalowiczów na spacer śladami „Empuzjonu”, zaś Olga Tokarczuk opowie o planach swojej fundacji. 

Najważniejszym gościem pasma filmowego będzie reżyser Jerzy Skolimowski. Pokażemy nie tylko nominowany do Oscara film „IO”, ale także trzy inne filmy twórcy. Artysta dwukrotnie spotka się z widzami, a rozmowę – po pokazie otwierającego retrospektywę filmu „Essential Killing” – przeprowadzi z nim Adam Bodnar, prawnik i były Rzecznik Praw Obywatelskich. 

Pokażemy też krótkie filmy Marcina Giżyckiego, „Skarb” Andrzeja i Michała Łagodów oraz „Do ostatniej kropli” Ewy Ewart, z którą porozmawiamy o jej ostatnim dziele. 

Ważną częścią festiwalu jest także pasmo muzyczne. Wśród artystów, którzy wieczorami będą koncertować na Zamku Sarny, w Wałbrzychu i Radkowie są najważniejsze i najciekawsze postacie polskiej sceny muzycznej. Wystąpią charyzmatyczni twórcy: Maria Peszek, Nosowska, Dr Misio, Kazik i Renata Przemyk. Zagra wiolonczelistka Dobrawa Czocher oraz zespoły Voo Voo, Me and That Man oraz Kosy.

Fot. Jerzy Wypych

Rdzeniem Gór Literatury pozostają jednak rozmowy z autorami i autorkami. 

W gronie twórców, którzy na festiwal przyjadą ze swoimi najnowszymi książkami są Joanna Bator („Ucieczka niedźwiedzicy”), Katarzyna Bonda (cykl „Wiara, Nadzieja, Miłość”), Jacek Dehnel („Bruma”), Mikołaj Grynberg („Jezus umarł w Polsce”), Inga Iwasiów („Późne życie”), Weronika Murek („Dziewczynki. Kilka esejów o stawaniu się”), Anda Rottenberg („Rozrzut”), Michał Rusinek („Ptak Dodo”), Agnieszka Szpila („Octopussy. Opowiadania postporno”) czy Wojciech Tochman („Historia na śmierć i życie).

Zaprosimy na spotkania z poetą Ryszardem Krynickim, Mariuszem Sczygłem, Andrzejem Stasiukiem, Filipem Springerem, Filipem Zawadą, Edwardem Pasewiczem, izraelską pisarką Yael Neeman, ale też fizykami: Michałem Hellerem, Markiem Abramowiczem, Krzysztofem Meissnerem i filozofem Janem Woleńskim. 

Rozmowa z Julią Fiedorczuk będzie poświęcona zarówno jej prozie, jak i poezji. Jan i Maria Peszkowie opowiedzą o swojej wspólnej książce „Naku*wiam zen”. O Ameryce porozmawiamy z amerykanistą Piotrem Tarczyńskim i reportażystką Ewą Winnicką. 

Joanna Lamparska opowie o historiach strażników hitlerowskich skarbów spisanych w książce „Ostatni świadek” oraz weźmie udział w dyskusji z Filipem Springerem o tożsamości Dolnoślązaków. 

O samych sobie będą rozmawiać pisarze – Piotr Janicki i Mateusz Górniak oraz poetki – Ilona Witkowska i Emilia Konwerska. 

Z autorami i autorkami porozmawiamy też m.in. o książkach „Chłopki. Opowieść o naszych babkach” (Joanna Kuciel-Frydryszak), „Kopernik. Rewolucje” (Wojciech Orliński), „Pokój z widokiem na wojnę. Historia Izraela” (Konstanty Gebert), „Babilon. Kryminalna historia kościoła” (Artur Nowak i Stanisław Obirek), „Ćwirowidło” (Damian Kowal), czy „Zamieszka(ł) ze mną kot” (Aleksandra Zawadzka-Glinka). 

Spotkamy się z młodymi polskimi poetami, m.in. Tomaszem Gromadką, Karoliną Kapustą, Klaudią Pieszczoch, Katarzyną Szaulińską i Andrzejem Woźniakiem. W ogóle bardzo dużo w tym roku porozmawiamy o mniej znanej literaturze polskiej. 

Na liście prowadzących spotkania i debaty z naszymi gośćmi znalazły się równie znakomite i rozpoznawalne nazwiska. Wśród nich Urszula Glensk, Katarzyna Kasia, Eliza Kącka, Katarzyna Kolenda-Zalewska, Karolina Jaklewicz, Miłka Malzahn, Michał Nogaś, Karol Maliszewski, Maciej Robert, Amelia Sarnowska i Olga Wróbel.

Niektórzy autorzy, jak np. Barbara Sadurska wystąpią w podwójnej roli – zarówno prowadzących, jak i gości opowiadających o swoich książkach, z kolei Adam Bodnar będzie również gościem spotkania poświęconego wywiadowi-rzece, jakiego udzielił Bartoszowi Bartosikowi w książce „Nigdy nie odpuszczę”.

Uczestników festiwalu zaprosimy także na kilkanaście wystaw, w tym Wandy Czełkowskiej, Ewy Mańkowskiej i wielu artystów związanych z projektem „Green Art Jaga Hupało w dialogu z artystami. Sztuka Natury – Natura Sztuki”. Na FGL przyjedzie prezentacja prac polskich rysowniczek, m.in. Matyldy Damięckiej, Małgorzaty Halber czy Marty Frej pod wspólnym tytułem „#PatrzęCzujęRysuję”.

Nie zabraknie również rozmów o ważkich i palących sprawach społecznych. Podyskutujemy o najważniejszych zagrożeniach i wyzwaniach współczesności – prawach kobiet i pomocy ukraińskim uchodźczyniom oraz sytuacji na granicy polsko-białoruskiej. Poruszymy kwestię uznania rzeki Odry za osobę prawną i omówimy zjawisko „cancel culture”. Spojrzymy na feminatywy w języku polskim z punktu widzenia polskiego prawodawstwa. Z Ewą Woydyłło i Halszką Witkowską porozmawiamy o neuroróżnorodności i problemie samobójstw.

Przygotowaliśmy także pasmo dla dzieci i młodzieży, czyli Małe Góry Literatury, a w nim spotkania m.in. z autorką fantasy dla dzieci Karoliną Lewestam, Adamem Wajrakiem i Tomaszem Samojlikiem o ich wspólnej pracy oraz z Dionisiosem Sturisem, autorem książki o Grecji z dziecięcej serii „Świat dla dociekliwych”. Michał Rusinek opowie dzieciom o Wisławie Szymborskiej i „Szaliku”, czyli poświęconej Noblistce książce.

Powstanie biblioteczna strefa zabaw i odbędzie się szereg warsztatów dla najmłodszych. Na festiwalu zagości akcja edukacyjna Tour de Konstytucja i przyjadą prawnicy z inicjatywy Wolne Sądy, fundacji powstałej na fali protestów społecznych w obronie niezależności Sądu Najwyższego.

Wręczymy nagrody w 5. Edycji Konkursu im. Tymoteusza Karpowicza na recenzję literacką i porozmawiamy o książkach nominowanych do 3. Edycji Nagrody Literacka Podróż Hestii.

Z kolei Latający Uniwersytet Ludowy (LUL) to nasz cykl edukacyjny, na który w tym roku składają się m.in. warsztaty z progresywności z Magdaleną Środą, seminarium poświęcone rewitalizacji miast prowadzone przez Dorotę Jarodzką-Śródkę i Kazimierza Śródkę oraz kontynuacja seminarium „Ex-centrum” Edwina Bendyka. 

Przeprowadzimy też od zawsze obecne na naszym Festiwalu warsztaty kreatywnego pisania. Urszula Zajączkowska poprowadzi swoje seminarium w formie wędrówki, a Filip Springer zabierze uczestników na wycieczkę rowerową. 

Sundog, twórcy gry opartej na świecie wykreowanym przez Olgę Tokarczuk w powieści „Anna In w grobowcach świata”, opowiedzą o tworzeniu gier komputerowych. Warsztaty stawania w obronie zwierząt poprowadzi Karolina Kuszlewicz, adwokatka zajmująca się ochroną praw zwierząt. Odbędzie się również seminarium suicydologiczne poświęcone problemowi zachowań samobójczych wśród dzieci i młodzieży. 

Warsztaty są bezpłatne, ale liczba miejsc jest ograniczona, obowiązują zapisy od 29 maja (lul@fundacjaolgitokraczuk.org).

Większość wydarzeń jest bezpłatna, natomiast biletowane będą wydarzenia odbywające się w oba weekendy (7-9.07 oraz 14-16.07) na Zamku Sarny. Obowiązują wówczas bilety całodzienne (jeden bilet na wszystkie spotkania i koncerty). Ceny biletów wahają się od 70 do 90 zł za poszczególne dni.

Szczegółowe informacje o programie, a także odnośniki do sprzedaży biletów, znajdują na stronie internetowej Festiwalu: https://fundacjaolgitokarczuk.org/festiwal-gory-literatury/2023/. Zachęcamy także do odwiedzania naszych mediów społecznościowych, gdzie zamieszczamy najbardziej aktualne informacje: 

Facebook: https://www.facebook.com/FGL2023, https://www.facebook.com/FundacjaOlgiTokarczuk

Instagram: https://www.instagram.com/tokarczuk_olga/

informacja prasowa

Filmy z muzyką Krzysztofa Komedy w Ninatece

Na dobry początek października NINATEKA przygotowała przegląd filmów z muzyką Krzysztofa Komedy: Gdy spadają Anioły Romana Polańskiego, Prawo i pięść Jerzego Hoffmana czy Ambulans Janusza Morgensterna - to tylko niektóre tytuły, w których zabrzmi muzyka kompozytora. Jako dopełnienie cyklu zachęcamy do obejrzenia nieszablonowego dokumentu Krzysztof Komeda. Muzyczne ścieżki życia Claudii Buthenhoff-Duffy.

Krzysztof Komeda, prasowe

Dokument Claudii Buthenhoff-Duffy z 2009 roku pokazuje muzyczne fascynacje Komedy, życie w komunistycznej Polsce, sprzeciw wobec władzy, który manifestował się przede wszystkim w jego twórczości.

„Wśród polskich jazzmanów, Komeda wyróżniał się nowoczesnością, stylem i odrzuceniem tradycyjnego jazzu” – mówi Roman Polański. Jerzy Skolimowski, Roman Polański i Jorgen Leth opowiadają o ciekawych metodach pracy z kompozytorem, a Tomasz Stańko o fenomenie twórczości jazzmana. Komedę wspominają również jego żona i siostra. Wypowiedzi uzupełniają archiwalia – rozmowy z muzykiem, filmy pokazujące go przy pracy i zdjęcia.

Film Gdy spadają anioły (1959) jest pracą dyplomową Romana Polańskiego. Kobieta pracująca w miejskiej toalecie wspomina młodość. Barwne obrazy życia na wsi, pierwszej miłości, ułanów przeplatają się z ponurym obrazem rzeczywistości. Sam Polański występuje w filmie w dwóch rolach: młodego żołnierza, który ginie od pocisku moździerzowego w czasie wojny oraz... jako staruszka, która zaczepia żołnierzy.

Udostępnimy również dwa krótkometrażowe: Ambulans (1961) Janusza Morgensterna i Kraksę (1963) Edwarda Etlera. Wstrząsający Ambulans rekonstruuje metody zabijania żydowskich dzieci podczas wojny. Podobno Krzysztof Komeda długo nie wiedział, jaka muzyka będzie odpowiednia dla tej krótkiej, ale porażającej historii. Janusz Morgenstern miał mu wtedy zanucić zapamiętaną z dzieciństwa, żydowską piosenkę, która stała się motywem filmu. Kraksa jest moralizatorską opowieścią o niefrasobliwej młodej parze.

„Polski western” – jak określili recenzenci film Prawo i pięść (1964) Jerzego Hoffmana i Edwarda Skórzewskiego, rozgrywa  się po II wojnie światowej na Ziemiach Zachodnich. Sensacyjna treść filmu stanowi jedynie punkt wyjścia do ukazania głębszej myśli. „Dla nas fabuła była pretekstem, a nie pamiętnikarskim i historycznie wiernym opisem pierwszych dni po wyzwoleniu na Ziemiach Zachodnich. Mówi się tutaj o uczciwości człowieka wobec siebie samego, niezależności od presji opinii i środowiska” – tłumaczył Jerzy Hoffman.

Nasza ostatnia propozycja to odcinek specjalny niemieckiego programu telewizyjnego Jazz – gehört und gesehen gościnnie zrealizowany w Warszawie. Program pod tytułem Jazz in Poland prezentuje dokonania najważniejszych wykonawców rodzimej sceny jazzowej. Oprócz Kwintetu Krzysztofa Komedy pojawiają się: Warsaw Stompers, Kwartet Namysłowskiego, Kwintet Andrzeja Trzaskowskiego, zespół Bossa Nova Combo oraz Kwartet Wróblewskiego. Koncerty wieńczy All Star Session, czyli wspólny finał ze wszystkimi wykonawcami oraz utworem Family Blues.

Zapraszamy 5 października do portalu Ninateka.pl!

informacja prasowa