Diana - mroczna łowczyni w Galerii NCK Kordegarda

Wystawa jest zorganizowana w ramach cyklu "Utracone-Odzyskane", który prezentuje odzyskane przez Polskę dobra kultury, zagrabione podczas II wojny światowej. 

Działania restytucyjne, prowadzone przez Wydział Strat Wojennych w Departamencie Dziedzictwa Kulturowego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zaowocowały w ostatnich latach powrotem do polskich instytucji kultury wielu dzieł sztuki, wśród których znajdują się rzeźby i obrazy dawnych mistrzów i znamienitych polskich malarzy.

Francesco Guardi, "Schody Gigantów na dziedzińcu Pałacu Dożów", fot. Narodowe Centrum Kultury

Pierwszym odzyskanym obiektem kultury, prezentowanym przez NCK w ramach cyklu "Utracone-Odzyskane" w Galerii Kordegarda w 2015 roku, był obraz Francesco Lazzaro Guardiego pt. "Schody Gigantów na dziedzińcu Pałacu Dożów" (lata 70. XVIII w., olej). Następnie w 2016 roku Kordegarda udostępniła publiczności "Murzynkę" pędzla Anny Bilińskiej-Bohdanowicz (1884, olej/płótno) oraz trzy obrazy Aleksandra Gierymskiego: "Żydówka z pomarańczami" (1880-1881, olej/płótno), "Popiersie mężczyzny w renesansowym stroju" (1882, olej/deska mahoniowa) oraz "Chłopiec w słońcu" (ok. 1895, olej/płótno).

Anna Bilińska-Bohdanowicz, "Murzynka", fot. NCK

Tegoroczna wystawa w Kordegardzie pokazuje wyjątkową urodę popiersia Diany dłuta Jeana-Antoinea Houdona, które zachwyciło króla Stanisława Augusta Poniatowskiego - filozofa, zwolennika idei postępowych, a także wielbiciela kobiecej urody. Diana stała się perłą jego rzeźbiarskiej kolekcji. Była również jedną z najdroższych rzeźb zakupionych przez króla. W inwentarzu nadwornego malarza Marcello Bacciarellego w 1795 r. odnotowano, że stanowi część Królewskiej Kolekcji Rzeźby, eksponowanej w Pałacu na Wyspie.

Diana, Jean-Antoine Houdon, fot. Łazienki Królewskie

W 1940 r. rzeźba została zrabowana i wraz z 56 obrazami z Muzeum Narodowego w Warszawie trafiła do kwatery głównej Generalnego Gubernatora Hansa Franka. Od tamtej chwili miejsce jej przechowywania pozostawało tajemnicą. Po 70 latach od zaginięcia prywatny kolekcjoner zgłosił rzeźbę na licytację  w wiedeńskim domu aukcyjnym. Gdy informacja dotarła do Polski, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wystąpiło o zwrot dzieła. W sprawę zaangażowała się m.in. ambasada RP w Wiedniu. Dotychczasowy posiadacz, w wyniku zawartego porozumienia, zgodził się przekazać Dianę Rzeczpospolitej.

Minimalistyczna ekspozycja w Kordegardzie, buduje narrację wokół popiersia Diany i pomaga w kontemplacji dzieła, wpisującego się w XVIII-wieczną architekturę galerii. Rzeźbie towarzyszą przedstawienia Diany, znajdujące się w zbiorach polskich. Zamysłem kuratorek jest poszerzenie perspektywy interpretacyjnej – spojrzenie na postać bogini oczami XVIII-wiecznych intelektualistów. Płasko ułożone grafiki, pochodzące ze zbiorów polskich, nie rozpraszają widza. Są pomocą w wejściu w świat znaczeń postaci Diany w kulturze, tak starożytnej jak i oświeceniowej, lecz nie zaburzają spojrzenia kierującego się na charakterystyczny skręt szyi nasłuchującej bogini. Pełnoplastyczne kubiki, na których prezentowane są towarzyszące rzeźbie grafiki, stanowią element współczesnego ogrodu, który porusza wyobraźnię i tęsknotę, splatając to co minione, z tym co współczesne.

Wystawa "Diana - mroczna bogini", fot. Galeria Kordegarda

Ekspozycja jest też pretekstem do zbadania granicy między pięknem a dzikością, brutalnością i erotyką. Stwarza możliwość poznania spuścizny antyku i jego nowożytnego odczytania. Okoliczności powstania rzeźby i dzieje jej pozyskania przez ostatniego króla Polski rzucają też światło na ówczesny obieg dzieł sztuki oraz aktywną obecność elit Rzeczpospolitej w tym procesie. Podążając śladami bogini księżyca poprzez media, epoki i dystanse geograficzne, zwiedzający mają szansę uczestniczyć w wielowymiarowej wędrówce obrazów, która ukaże skomplikowane zależności władzy, zmysłów i prestiżu.

Portret artysty z 1808 autorstwa Rembrandta Peale/fot. Wikipedia

Jean-Antoine Houdon był wybitnym francuskim rzeźbiarzem XVIII wieku. Jego rzeźbiarskie popiersia współczesnych znanych postaci Oświecenia: polityków, filozofów, naukowców oraz arystokratów, zdobiły niejeden arystokratyczny a nawet królewski salon. Urodził się w 1741 w Wersalu. Po skończeniu Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby w 1761 roku, udał się do Rzymu, by tam kontynuować studia nad antyczną rzeźbą. Po 10-letnim pobycie w Wiecznym Mieście powrócił na stałe do Paryża, szybko zyskując uznanie i popularność. Tworzył liczne rzeźby alegoryczne o tematyce mitologicznej oraz portrety. Te ostatnie były nie tylko wiernym oddaniem podobieństwa modela, ale też znakomitym uchwyceniem jego charakteru. Rzeźba Diany Łowczyni cieszyła się ogromną popularnością wśród współczesnych. Zamawiano jej kopie w marmurze, brązie i gipsie. Marmurowe wersje wybierali zwłaszcza europejscy władcy, w tym dwór francuski.

Wernisaż: 11 lipca 2019, godz. 18:00
11.07 - 25.08.2019

Kuratorki: dr Anna Rudek-Śmiechowska, Agnieszka Bebłowska Bednarkiewicz; Narodowe Centrum Kultury

Konsultacja historyczna: Aleksander Musiał, Princeton University

Organizatorzy: Narodowe Centrum Kultury, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Departament Dziedzictwa Kulturowego za Granicą i Strat Wojennych

informacja prasowa

Janusz Krasiński – przeciw milczeniu. Wystawa Muzeum Literatury zrealizowana we współpracy z Narodowym Centrum Kultury Kordegarda

13 października Muzeum Literatury i Narodowe  Centrum Kultury Kordegarda zapraszają na wystawę poświęconą Januszowi Krasińskiemu w 10. rocznicę śmierci pisarza. 

Janusz Krasiński, urodzony 5 lipca 1928 roku w Warszawie, zmarły tragicznie 14 października 2012 roku. Wybitny prozaik, dramatopisarz, autor słuchowisk radiowych i słynnych adaptacji teatralnych.

Od 1941 roku Janusz Krasiński był członkiem Szarych Szeregów. W czasie Powstania Warszawskiego trafił wraz z matką do obozu przejściowego w Pruszkowie, a stamtąd oboje zostali wywiezieni do Auschwitz-Birkenau, gdzie Zofia Krasińska straciła życie. Później pisarz był więziony w Hersbruck pod Norymbergą, skąd dotarł „marszem śmierci” do Dachau. W kwietniu 1945 roku Krasiński doczekał się wyzwolenia, aby po dwóch latach, po powrocie do Polski, usłyszeć w sfingowanym procesie wyrok piętnastu lat więzienia. Przebywał w zakładach karnych m.in. w Warszawie na Mokotowie, w Rawiczu i we Wronkach.

Janusz Krasiński Warszawa, 4 sierpnia 2010, fot. Mariusz Kubik 

Krasińskiego zwolniono z więzienia po dziewięciu latach, w maju 1956 roku. Po opublikowaniu na łamach tygodnika „Po Prostu” (nr 39/1956) wiersza Karuzela, pisarz tworzy kolejne dzieła, w których w literacko znakomitej formie, daje świadectwo tragicznym doświadczeniom polskich patriotów. W centrum wszystkich jego utworów jest sumienie człowieka poddawane najtrudniejszym próbom. Pięciotomowy cykl, na który składają się powieści: Na stracenie, Twarzą do ściany, Niemoc, Przed agonią i Przełom, to dzieło niezwykłe, dające wgląd w historię Polski na przestrzeni kilkudziesięciu lat.

Wystawa, którą otwieramy w przeddzień 10. rocznicy śmierci pisarza, przybliża jego życie i – co najistotniejsze – ma zachęcić do czytania jego powieści oraz przyczynić się do powrotu na sceny teatralne stworzonych przez niego dramatów. Na wystawie w Kordegardzie i planszach przed nią przedstawiamy biografię i osiągnięcia twórcze autora Przełomu, prezentując okładki pierwszych wydań jego książek, afisze i programy teatralne, a także dokumenty świadczące o jego zaangażowaniu w życie literackie i społeczne. Dominantą jest „potrójny portret” – powiększona fotografia więzienna Krasińskiego z czasów młodości. Obok odnajdziemy litografie Jana Lebensteina ze zbiorów Muzeum Literatury; ilustracje do Folwarku zwierzęcego George’a Orwella. Wyżej został zaaranżowany „teatr na górze”, znak twórczej wyobraźni rodzącej się w głowie więźnia, przyszłego pisarza, składający się z wybranych kadrów spektakli zrealizowanych na podstawie dramatów autora (Czapa, Wkrótce nadejdą bracia, Filip z prawdą w oczach) i jego adaptacji teatralnych (Obłęd, Wesele raz jeszcze). Poniżej, w nawiązaniu do radiowej działalności Janusza Krasińskiego, zostały umieszczone stanowiska ze słuchawkami. Możemy tu usłyszeć fragment wypowiedzi pisarza dla Muzeum Literatury z roku 2012 oraz cytat z powieści Na stracenie czytany przez Wojciecha Sikorę. Archiwalia pokazane na wystawie pochodzą w głównej mierze z domowego archiwum Barbary Krasińskiej oraz ze zbiorów Muzeum Literatury, a także z Instytutu Teatralnego i innych instytucji oraz od osób prywatnych.

Jednym z najważniejszych dokumentów na wystawie jest film autorstwa Joanny Żamojdo zatytułowany Cenzurowany życiorys. Autorka zanurza swojego bohatera w przeżytym przez niego dramacie, wydobywając z historycznego tła mocno przemawiającą do odbiorcy indywidualną linię losu. 

Wymiar symboliczny ekspozycji został dopełniony poprzez płaskorzeźbę Jana Kuracińskiego zatytułowaną OPUS14, stanowiącą artystyczne dopowiedzenie przedstawionej w dokumentach drogi życia twórcy, który po wielu przeżytych dramatach i rozczarowaniach mógł jednak powiedzieć o sobie: „Pięknie było żyć dla pisania prawdy”. 

Koncepcja i scenariusz – Maria Dorota Pieńkowska

Konsultacje – Barbara Krasińska

Kuratorka – Maria Dorota Pieńkowska

Projekt plastyczny wystawy w Kordegardzie – Anna Nowak-Kacprzak

Projekt plastyczny wystawy planszowej – Anna Maria Bauer

Projekt materiałów graficznych do wystawy – Anna Maria Bauer

Koordynacja – Anna Lebensztejn, Izabela Zychowicz (ML), Katarzyna Haber (NCK) / (NCC)

Opieka konserwatorska – Urszula Więch-Jędras

Przekład na język angielski – Agnieszka Pokojska

Tłumaczenie wiersza Karuzela – Aleksandra Niemirycz

Wystawę dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza jest finansowane ze środków Ministerstwa

Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Samorządu Województwa Mazowieckiego

Janusz Krasiński – przeciw milczeniu

Wystawa Muzeum Literatury zrealizowana we współpracy z Narodowym Centrum Kultury

Kordegarda. Galeria Narodowego Centrum Kultury, 13 października – 13 listopada 2022

"Balladyna w teatrze" - wystawa w Galerii Kordegarda

Od 20 sierpnia do 13 września 2020 roku Kordegarda - Galeria Narodowego Centrum Kultury zaprasza na wystawę "Balladyna w teatrze". Ekspozycja prezentuje znane inscenizacje dramatu Juliusza Słowackiego, począwszy od pierwszej, której premiera odbyła się w styczniu 1868 r. w Krakowie, po współczesne wystawienia dramatu. Wystawa jest wydarzeniem towarzyszącym tegorocznej edycji ogólnopolskiej akcji Narodowe Czytanie, która odbędzie się 5 września.

– Przypominamy  kilkanaście najważniejszych, najgłośniejszych przedstawień Balladyny w historii. Pokazujemy afisze, programy, fotografie, projekty scenograficzne, a nawet kostium i rekwizyty realizacji, które poruszyły swoich współczesnych  – mówi dyrektor Narodowego Centrum Kultury, prof. Rafał Wiśniewski. – Ekspozycja, przygotowana we współpracy z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego i Muzeum Teatralnym Teatru Wielkiego, poprzedza dziewiątą odsłonę „Narodowego Czytania”, w którego organizacji Narodowe Centrum Kultury od kilku lat wspiera Kancelarię Prezydenta RP. „Balladyna w teatrze” udowadnia, iż  wielki dramat Juliusza Słowackiego podejmujący odwieczny temat walki dobra ze złem, pokazujący ludzkie namiętności, od początku inspirował wybitnych twórców teatralnych i nadal jest doskonałym materiałem do stworzenia wyrazistych autorskich kreacji i interpretacji dla aktorów i reżyserów.

Wystawa Balladyna w teatrze, fot. Bartek Bartosiński

Ekspozycja ukazuje jak romantyczna tragedia, która nie doczekała się prapremiery za życia autora, była wystawiana - w różnych konwencjach scenicznych - przez wybitnych reżyserów i scenografów, w tym Ferdynanda Ruszczyca czy Tadeusza Kantora, w okresach dominacji na scenach realizmu, symbolizmu, konstruktywizmu, socrealizmu czy wreszcie postmodernizmu.

Wystawa zwraca też uwagę na różne koncepcje reżyserskie, kostiumograficzne i kreacje aktorskie postaci bohaterów, przede wszystkim tytułowej Balladyny. Krwawą królową grywały największe aktorki swoich czasów, niektóre już dziś zapomniane, jak Antonina Hoffmann czy Stanisława Wysocka.

Dzięki uprzejmości Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza, w Kordegardzie można również podziwiać obraz olejny z 1900 r. Balladyna, namalowany przez Wojciecha Gersona – wybitnego warszawskiego malarza i historyka sztuki. Pozostałe eksponaty pochodzą ze zbiorów Muzeum Teatralnego i Archiwum Artystycznego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej, Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza,  Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego,  Instytutu Sztuki PAN oraz Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hübnera w Warszawie.

Wystawa Balladyna w teatrze, fot. Bartek Bartosiński

Na ekspozycję w Kordegardzie składają się też fotografie ze zbiorów Instytutu Sztuki PAN, prezentujące m. in.: afisz pierwszego przedstawienia Balladyny w Krakowie (11 stycznia 1868 r.) z Antoniną Hoffmann w roli tytułowej i Bolesławem Ładnowskim jako Kirkorem, Stanisławę Wysocką w roli Balladyny (Kraków 1902 r. i Warszawa 1914 r.), scenę z wystawienia Balladyny w Kijowie (z 1917 r.), Balladynę w interpretacji Ireny Eichlerówny (z 1938 r.) oraz unikalne zdjęcia z inscenizacji Balladyny autorstwa Tadeusza Kantora w Krakowie.

Dla potrzeb wystawy pozyskane zostały kadry wybitnych teatralnych fotografów: Edwarda Hartwiga, Zbigniewa Łagockiego, Roberta Jaworskiego, Renarda Leonarda Dudleya ze zbiorów Artystycznego Archiwum Teatru Narodowego oraz Instytutu Teatralnego, Teatru Narodowego i Teatru Powszechnego w Warszawie.

Kurator wystawy: Rafał Węgrzyniak, Instytut Teatralny

Koordynatorzy: Katarzyna Haber, Agnieszka Bebłowska-Bednarkiewicz, Narodowe Centrum Kultury, Magdalena Kulesza, Instytut Teatralny


Kordegarda. Galeria NCK - Warszawa, ul. Krakowskie Przedmieście 15/17
otwarta od 20 sierpnia —  13 września 2020 r.
otwarcie wystawy: 20 sierpnia o godz. 18.00
oprowadzanie kuratorskie: 5 września o godz. 16.00

informacja prasowa

Multimedialna podróż po filmowym dziele Hasa

Do 12 października w Galerii NCK Kordegarda trwa wyjątkowa wystawa „Lalka”, poświęcona monumentalnej ekranizacji powieści Bolesława Prusa w reż. Wojciecha Jerzego Hasa. Ekspozycja prezentuje projekcje wielkoformatowe, unikatowe projekty scenograficzne, dokumenty i pamiątki po reżyserze, a także audiowizualne materiały odkrywające kulisy powstawania filmu. 

To okazja, by zobaczyć, jak Has zbudował od podstaw wizję XIX-wiecznej Warszawy i jak w jego twórczości powracał obraz miasta pełnego kontrastów i emocji. Na oprowadzanie kuratorskie zapraszamy w najbliższy piątek w godz. 17:00-19:00. 

Kurator wystawy, dr hab. Rafał Syska, oraz projektant przestrzeni ekspozycyjnej, prof. dr hab. Tomasz Wójcik, stworzyli sugestywną, artystyczną opowieść o filmie i jego reżyserze. Lalka (1968) to największa i najbardziej warszawska produkcja w dorobku Hasa, z niezapomnianymi kreacjami Mariusza Dmochowskiego, Beaty Tyszkiewicz i Tadeusza Fijewskiego. 

Wystawa prezentuje: 

• projekcje wielkoformatowe fragmentów Lalki oraz innych filmów Hasa ukazujących Warszawę, m.in. Ulicy Brzozowej, Pożegnań czy Jak być kochaną, 
• unikatowe projekty scenograficzne Jerzego Skarżyńskiego, współtwórcy wizualnego świata Lalki, 
• oryginalne dokumenty, fotosy i pamiątki po reżyserze, 
• materiały audiowizualne pozwalające odkryć kulisy powstawania filmu.

Ekspozycja ukazuje nie tylko samą adaptację powieści Prusa, ale także fenomen twórczości Hasa – mistrza metafory, narracji i filmowej wyobraźni, którego kino inspirowało twórców na całym świecie, w tym Martina Scorsesego. 

Wystawa „Lalka” to niepowtarzalna okazja, by zobaczyć, jak Wojciech Jerzy Has zbudował od podstaw obraz Warszawy XIX wieku – miasta pełnego kontrastów, elegancji i melancholii, a zarazem dramatycznych nierówności społecznych. Ekspozycja pozwala również odkryć, jak Warszawa powracała w innych jego filmach, ukazywana w różnych odsłonach: ruin, nostalgii i nowoczesności. 

Wernisaż: 11 września 2025 r., godz. 18:00 

Miejsce: Kordegarda. Galeria Narodowego Centrum Kultury, ul. Krakowskie Przedmieście 15/17, Warszawa 

Czas trwania wystawy: 11 września – 12 października 2025 r. 

Otwarciu wystawy towarzyszyć będzie pokaz filmu „Lalka” w Kinie Kultura  o godzinie 20.00. Bilety w cenie 25 złotych do nabycia w kasie Kina Kultura.  

Na oprowadzania kuratorskie zapraszamy w każdy piątek w godz. 17:00-19:00.

Organizator: Narodowe Centrum Kultury 

Partner merytoryczny: Narodowe Centrum Kultury Filmowej w Łodzi 

Kurator: dr hab. Rafał Syska, prof. UJ 

Projekt ekspozycji: prof. dr hab. Tomasz Wójcik, Marta Gocał 

Koordynacja wystawy: Michał Nowakowski (NCKF), Elżbieta Wrotnowska- Gmyz (NCK) 

We współpracy z: Arkadiuszem Krystkiem, Michaliną Perugą, Martą Szlauderbach (NCKF), Agnieszką Bebłowską-Bednarkiewicz, Ewą Zbroją. 

Projekcje filmowe: Michał Jurgielewicz 

Opracowanie graficzne: Sławomir Bit 

Partnerzy wystawy: Muzeum Kinematografii w Łodzi, Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie, Wytwórnia Filmów Fabularnych we Wrocławiu.  

Organizatorzy wystawy składają podziękowania następującym osobom: Wanda Ziembicka-Has, Robert Banasiak, Marzena Bomanowska, Zbigniew Domagalski, Maria Duffek, Łukasz Grygiel, Judyta Pawlak.  

informacja prasowa

Jerzy Kalina: "W niebo stąpanie" - wystawa w Kordegardzie

28 sierpnia 2019 r. Galeria Narodowego Centrum Kultury Kordegarda w Warszawie zaprasza na wystawę rzeźb Jerzego Kaliny: "W niebo stąpanie". Ekspozycja składa się z 14 figur naturalnej wielkości, trzymających w rękach symbole religijne wypieczone z chleba. Artysta umieszcza też w przestrzeni, choć osobno, rzeźbę chłopca otoczoną ziemniakami. To powidok zdjęć i opowieści gehenny dziecka w czasie II wojny światowej.

Jerzy Kalina, fot. Kordegarda

Instalacja „W niebo stąpanie” składa się z 14 figur naturalnej wielkości, trzymających w rękach symbole religijne wypieczone z chleba. Artysta umieszcza też w przestrzeni, choć osobno, rzeźbę chłopca otoczoną ziemniakami. To powidok zdjęć i opowieści gehenny dziecka w czasie II wojny światowej.  Chłopca niosącego pod koszulą ziemniaki, zatrzymanego w drodze do domu. Postacie symbolicznie reprezentują ofiary II wojny światowej. To cywile – dzieci, kobiety, osoby starsze, które zostały brutalnie pozbawione życia. Niczym dybuki cały czas są obecne w przestrzeni świata realnego. W dłoniach dzierżą wypieczone z ciasta chlebowego macewy, krzyże prawosławne, grekokatolickie, katolickie, symbole łemkowskie. Los zamordowanych jest wspólny bez względu na wyznawana wiarę. Liczą na zbawienie. Na sprawiedliwość. Na pamięć. Chleb nawiązują do bogatej symboliki łamania się chlebem. Gestu solidarności, wspólnoty, bliskości.

Wystawa rozpoczyna się jeszcze w sierpniu, chwilę przed kolejną rocznica wybuchu II wojny światowej. Jest mocną próbą przypomnienia o wielokulturowości, dziedzictwie, ale i stracie. Staje się symbolem potencjału różnorodności, ale i zniszczenia jakiego dokonała wojna.

Jerzy Kalina, fot. Niezależna

Jerzy Kalina ukończył Wydział Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1971). Jeden z wybitniejszych i najbardziej wszechstronnych współczesnych artystów. Rzeźbiarz, twórca instalacji, akcji, scenograf teatralny i filmowy, spektakli teatralnych, autor filmów animowanych i dokumentalnych, jeden z pierwszych polskich performerów. Jak wspomina oficjalny biogram artysty: „od 40 lat jest wierny zasadniczej idei uprawianej przez siebie sztuki – ciągłemu poszukiwaniu, ostrej prowokacji, ekspresji społecznej, politycznej, religijnej i osobistemu wyznaniu”.

Jerzy Kalina, Przejście, fot. B. Lekarczyk-Cisek

Jerzy Kalina jest autorem m.in. projektu ekspozycji i narracji plastycznej w Muzeum Katyńskim w Warszawie (2014), instalacji rzeźbiarskiej „Przejście” we Wrocławiu (2005), pomnika Katyńskiego „Kalwarie Polskie” w Podkowie Leśnej (1990), projektu ołtarza papieskiego (współpraca: inż. arch. Rafał Szczepański i inż. arch. Andrzej Krawczyk) na pl. Defilad w Warszawie (1987), grobowca księdza Jerzego Popiełuszki przy kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie (1986), akcji „Przystanek Taxi” z udziałem Milo Kurtisa grającego na flecie (Wrocław, pl. Solny, październik 1972) i wielu innych.



Wystawa: Jerzy Kalina „W niebo stąpanie”
28 sierpnia – 29 września 2019
Spotkanie z artystą (w ramach wernisażu): 28.08, 18:00

Jerzy Tchórzewski. Inne spojrzenie. Prace z kolekcji prywatnych

W Kordegardzie, Galerii Narodowego Centrum Kultury oraz w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej zostanie zaprezentowana wystawa pt. „Jerzy Tchórzewski. Inne spojrzenie. Prace z kolekcji prywatnych”. Ekspozycja malarstwa wybitnego współczesnego twórcy to blisko 80 obrazów, które do tej pory były sporadycznie prezentowane.

Pretekstem do zorganizowania wystawy jest 20. rocznica śmierci Jerzego Tchórzewskiego, która przypada 24 grudnia. Ekspozycja będzie spotkaniem i refleksją nad sztuką awangardowego artysty, który dziś jest już klasykiem. Przybliży jego dzieła i „inne spojrzenie” na pojawiające się u twórcy motywy.

Jedna wystawa zorganizowana w dwóch przestrzeniach – Kordegardzie (od 4 grudnia 2019 do 12 stycznia 2020 r.) i Muzeum Archidiecezji Warszawskiej (od 5 grudnia 2019 r. do 1 marca 2020 r.) umożliwiła prezentację dużej liczby prac artysty i przyjrzenie się wielkim tematom jakim są ciało i duch.

W Kordegardzie zostaną pokazane zmysłowe prace artysty. Wczesne obrazy to kobiety pełne erotyzmu i pewności siebie. Boginki wyłaniające się z mrocznych krajobrazów. Wraz z upływem czasu pędzel artysty zaczyna deformować ciało. Interesuje go nie tyle zewnętrze, co wewnętrzne natężenia, emocje szukające ujścia. Wraz z upływem lat, po bolesnym doświadczeniu śmierci ukochanej żony, wraz z powracającymi wspomnieniami z czasów wojny, ciało jako temat malarski ulega rozpadowi, atrofii.

Natomiast w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej zostanie zaprezentowany człowiek w perspektywie duchowej - zmagający się ze światem, doświadczony, szukający odkupienia. Duch jest udręczony ciałem. Fizyczność i duchowość dopełniają się w dwóch wielkich artystycznych narracjach.

Wystawa „Jerzy Tchórzewski. Inne spojrzenie. Prace z kolekcji prywatnych” jest ostatnią w tym roku wystawą prezentowaną przez Narodowe Centrum Kultury oraz w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej.

Postać twórcy przybliża film zrealizowany dzięki programowi dotacyjnemu NCK „Interwencje”, który będzie można również zobaczyć w Kordegardzie.

Jerzy Tchórzewski

Jerzy Tchórzewski, materiały prasowe

Urodzony 24 kwietnia 1928 r. w Siedlcach, zmarł 24 grudnia 1999 r. w Warszawie.
Jako młody chłopak został boleśnie dotknięty wojną – stracił ukochanego ojca w Oświęcimiu, wstąpił do AK, brał udział w walkach partyzanckich.

Po wojnie studiował na krakowskiej ASP, był członkiem II Grupy Krakowskiej. Uczestniczył w kilkuset wystawach zbiorowych i ponad 30 indywidualnych na całym świecie. Jedne z ważniejszych wystaw, podczas których były pokazywane prace Tchórzewskiego, to: Ogólnopolska Wystawa Młodej Polski w 1955 roku, udział w Biennale Sztuki w Paryżu, Sao Paulo czy Wenecji czy wystawy w Zachęcie, Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie. W 1981 artysta otrzymał nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida. W kolejnych latach zdobył nagrodę Kulturalną “Solidarności”, nagrodę im. Jana Cybisa i prestiżową nagrodę im. J.G. von Herdera w Wiedniu. 1960 roku jego wystawa podbiła Paryż i zyskała uznanie papieża surrealistów – Andre Bretona.

Przyjaciel Tadeusza Różewicza, Zbigniewa Herberta, Tadeusza Kantora, Aliny Szapocznikow, Jonasza Sterna, Marii Jaremy i wielu innych ważnych twórców. W latach osiemdziesiątych związany z opozycją demokratyczną wystawiał swoje prace w kościołach. Znakomity pedagog – od 1954 roku zatrudniony na warszawskiej ASP. Pisał też wiersze i wspomnienia.

Kuratorzy wystawy:

Agnieszka Bebłowska Bednarkiewicz, NCK
Krzysztof Tchórzewski
Organizatorzy wystawy: Narodowe Centrum Kultury, Muzeum Archidiecezji Warszawskiej

Współorganizator: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego


KORDEGARDA – Galeria Narodowego Centrum Kultury, Krakowskie Przedmieście 15/17, Warszawa,kordegarda.org
Wernisaż: 4 grudnia 2019, g. 18:00
Wystawa czynna do 12 stycznia 2020

Muzeum Archidiecezji Warszawskiej
Dziekania 1, 00-279 Warszawa
maw.art.pl
Wernisaż: 5 grudnia 2019, g. 17:00
Wystawa czynna do 1 marca 2020

informacja prasowa

Franciszka Themerson: "Linie życia" - wystawa w Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia

12 lipca 2019 r. w Centrum Sztuki Współczesnej "Łaźnia" w Gdańsku otwarto niezwykłą wystawę prac Franciszki Themerson - rysowniczki, malarki, scenografki i realizatorki filmowej. Ekspozycję będącą prezentacją twórczości malarskiej i rysunkowej Franciszki Themerson z lat 50. i 60. można oglądać do 13 października br.

Franciszka Themerson przy pracy, fot. materiały prasowe CSW Łaźnia

Wystawa jest prezentacją twórczości malarskiej i rysunkowej Franciszki Themerson z lat 50. i 60., okresu niezmiernie istotnego w jej biografii artystycznej. To właśnie wtedy krystalizowała się formuła jej malarstwa jako „obrazów bi-abstrakcyjnych”, łączących ze sobą figurację z badaniem przestrzeni optycznej obrazu. Główna część wystawy obejmować będzie kompozycje olejne artystki, których narracje wyprowadzone są z gęstej, zazwyczaj białej faktury za pomocą dynamicznych przebiegów linii. W obrazach tych sceny z udziałem postaci ludzkich zanurzone są w wieloznacznej i wielorodnej przestrzeni. Część główna uzupełniona będzie prezentacją wyboru prac na papierze Themerson, zarówno rysunków abstrakcyjnych z cyklu Calligrammes [Kaligramy], badających energetyczne własności linii i koloru, jak rysunków z cyklu Traces of Living [Ślady życia], wiążących ze sobą element anegdoty.

Franciszka Themerson, Sfinx,  fot. materiały prasowe CSW Łaźnia

Cechą wyróżniającą kompozycje malarskie i rysunkowe Franciszki Themerson jest ich wymiar czasowy wynikający ze spontanicznego przebiegu linii. Prace te odsłaniają stopniowo swoje narracje, czyniąc odbiorcę świadkiem procesu stawania się obrazu, który wiąże ze sobą zmienność punktów widzenia i układów odniesienia. Obrazy Themerson ukazują sceny kształtujące się w przebiegu linii; artystka określiła przedmiot swojej twórczości w sposób maksymalistyczny jako –

"wszystkie siły wzrastania i rozwoju, procesy biologiczne i prawa matematyczne, wszystko, czego nauczyliśmy się o tym, w jaki sposób zbudowany jest świat, wszystkie sposoby niszczenia i rozkładu. Cała ta fantastyczna konstrukcja, pośród której krzątamy się, wypełnieni obawami, przyjemnościami, niepokojami i przemocą, radościami i tragediami, głupstwami i złościami".


WERNISAŻ: PIĄTEK, 12 LIPCA O 18.00
KURATOR: PAWEŁ POLIT

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Kolekcje: Themerson Estate, Muzeum Sztuki w Łodzi, Towarzystwo Przyjaciół Archiwum Emigracji, Biblioteka Uniwersytecka w Toruniu, Muzeum Narodowe w Gdańsku

Wystawa zorganizowana została we współpracy z Muzeum Sztuki w Łodzi.

Franciszka Themerson, fot. dzięki uprzejmości Muzeum Sztuki w Łodzi

Franciszka Themerson (1907 – 1988) – malarka, autorka rysunków i projektów scenograficznych, współautorka – wraz z mężem Stefanem – filmów eksperymentalnych i książek. Razem założyli i prowadzili w Londynie, w latach 1948-1979, wydawnictwo Gaberbocchus Press. Dojrzałą formułę swojej twórczości malarskiej Franciszka Themerson wypracowała po wojnie, oferując w swoich obrazach i rysunkach mnogość przedstawień groteskowych zdarzeń z udziałem karykaturalnych postaci. Przedstawienia te piętnują negatywne aspekty dwudziestowiecznej historii; nie bez powodu Nick Wadley, historyk sztuki i badacz twórczości Franciszki Themerson, określił jej prace mianem współczesnego moralitetu. Prezentowana m.in. na wystawie retrospektywnej w Whitechapel Art Gallery w Londynie w 1975 roku, twórczość malarska Franciszki Themerson jest znana w Polsce z wystaw indywidualnych w Galerii Zachęta w Warszawie (1964), w Galerii Kordegarda w Warszawie (1998), oraz z wystaw Franciszki i Stefana Themersonów w Muzeum Sztuki w Łodzi (1982, 2013).

informacja prasowa

Jerzy Kalina: "Rozpętać sztukę" – wystawa w CSW Zamek Ujazdowski /relacja/

Już tylko do 29 września 2024 w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski można oglądać prace i projekty Jerzego Kaliny na wystawie pod znaczącym tytułem "Rozpętać sztukę". Obejrzałam tę ekspozycję podczas kilkudniowego pobytu w Warszawie w związku z Festiwalem "Chopin i jego Europa" i przyznam, że zrobiła na mnie wielkie wrażenie, czego rezultatem jest poniższy tekst.

Fragment wystawy Jerzego Kaliny "Rozpętać sztukę" w Centrum Sztuki Współczesnej
Zamek Ujazdowski, fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

"Przeszłość dla mnie jest bardzo istotna – mówi artysta w filmie dokumentalnym Krzysztofa Tchórzewskiego: "Jerzy Kalina. Nawigacja sztuki", który możemy obejrzeć na wystawie, a który w sposób istotny ją dopełnia. Jest częścią tego, co następuje. Sztuka dla mnie to jest nieustanne odnajdywanie się w czasie. To jest tropienie samego siebie. I ważne jest, czy idziesz po cudzych śladach, czy po swoich...".

Sztuka Jerzego Kaliny jest od początku taka właśnie: rozpoznawalna, niepowtarzalna, poruszająca, a to za sprawą owego bezkompromisowego "tropienia samego siebie". 

Na wystawie możemy zobaczyć wszystkie trzy odmiany sztuki, w których artysta się wypowiada: instalacje i performensy (zdjęcia, wideo), a także akcje rytualne. W przypadku performensu, tworzonego z rozmaitych, często nieoczywistych przedmiotów, metafora rodzi się właśnie z ich nieoczekiwanego spotkania. Często artysta włącza się w tworzony performens, a także aktywizuje widzów. W prezentowanym w 1974 roku we wrocławskiej BWA "Obchodzie", Jerzy Kalina oprowadzał widzów ubranych w białe fartuchy, w określonej porze, po sali przypominającej pomieszczenie szpitalne. Jednakże zamiast pacjentów, na łóżkach umieszczono rozmaite rośliny, ciasta itd. 

Z kolei akcja rytualna to odmiana performensu, w którym dokonuje się próba wejścia w istniejące sacrum. Przykładem może być instalacja koło kościoła Stanisława Kostki na Żoliborzu: "Grób Pański" z 1982 roku, przedstawiająca żłóbek w formie samochodu z otwartym bagażnikiem, w którym spoczywało Dzieciątko...

Inna ekspozycja, zaprezentowana w 2019 roku w Galerii Narodowego Centrum Kultury Kordegarda w Warszawie, składała się z 14 figur naturalnej wielkości, trzymających w rękach symbole religijne wypieczone z chleba. Artysta umieścił też w przestrzeni, choć osobno, rzeźbę chłopca otoczoną ziemniakami. To powidok zdjęć i opowieści gehenny dziecka w czasie II wojny światowej. 

Zdjęcia przedstawiające postaci instalacji "Przejście", fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Najsłynniejszą instalacją Jerzego Kaliny, która stała się słynna, jest "Przejście" (1977). Została zrealizowana z 12 na 13 grudnia, dokładnie cztery lata przed stanem wojennym i w jakimś sensie go zapowiadała. Zrobiła także piorunujące wrażenie na Mariuszu Hersmandorferze, ówczesnym dyrektorze Muzeum Narodowego we Wrocławiu, który – jak sam opowiadał – postanowił przenieść rzeźby do Wrocławia, by następnie wykonać ich żeliwne odlewy, co zajęło mu ok. 10 lat. Stoją teraz przy ul Świdnickiej i zdążyły już wrosnąć we wrocławski pejzaż. W dodatku jest to obecnie nieco inna grupa rzeźb, wzorowana na rodzinie artysty, o czym dowiadujemy się z końcówki wspomnianego filmu. 

Rzeźby J. Kaliny we Wrocławiu, fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Dziesiątki niedużych zdjęć, na których zostały utrwalone instalacje, performensy, projekty ołtarzy i pomników czy spektakle aż proszą się o to, by móc je powiększyć i obejrzeć w zbliżeniach... Zrozumiałe jest, że nie jest to łatwe, ale przecież nie niemożliwe... Być może dlatego tak wielkie wrażenie robi wyodrębnione pomieszczenie, w którym znajduje się "Całun turyński" – projekt witrażu w kościele w Komorowie, przedstawiający replikę całunu turyńskiego w skali 1x1. 

Jerzy Kalina, "Całun turyński", fot. Marek Cisek

Ogromne wrażenie robią cykle tematyczne związane z polską historią: "Powstanie listopadowe" (2012), projekt spektaklu (Jerzy Kalina równie swobodnie wypowiada się także poprzez teatr i  film) czy oryginalny pomysł Pomnika Katyńskiego i Muzeum Katyńskiego (Aleja Nieobecnych", "Epitafium Katyńskie", "Płyty Pamięci"), będącego częścią Cytadeli, a opowiadającego historię o ludziach, których utraciliśmy i jaki to ma wpływ na Polskę "tu i teraz". "Tu jest wszystko, z czego myśmy wyrośli, z czego powstali" – powiada artysta. Konkretni ludzie, ze swoją indywidualną historią. To są po prostu wstrząsające instalacje, którym towarzyszą autentyczne pamiątki, wydobyte z grobów w lesie katyńskim. Równie poruszająca są "zatopione" w szkle portrety dawnych mieszkańców ulicy Próżnej czy instalacja "Lacrimosa", przedstawiająca sceny z życia żydowskiej społeczności albo "Czarny kryształ" przed wrocławską Synagogą pod Białym Bocianem. To także część polskiej historii...

Jerzy Kalina, "Powstanie Listopadowe", 2012, projekt spektaklu,
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek

Tematy i refleksje nad egzystencją współczesnego człowieka są w sztuce Kaliny umocowane w dalszej i bliższej historii Polski, a zarazem w jego historii osobistej. Tak jak w przypadku wrocławski rzeźb przedstawiających przechodniów. W filmie dokumentalnym artysta zdradza, że wszystkie postaci, za wyjątkiem jednej, były wzorowane na jego rodzinie.

"Dla mnie jest to ważne, że ich w tym eksodusie umieściłem – wyjawia – i że uczestniczą w nim tak, jak to robią na co dzień".

Wspaniały artysta, niezwykle twórczy i niebojący się wyzwań!

Z pewnością warto odwiedzić tę wystawę, póki trwa, ale także oglądać prace Jerzego Kaliny w tych wszystkich miejscach Polski, gdzie one są i nawiązują z nami dialog.

„Magdalena Abakanowicz. Prolog” - powrót do początków. Wystawa w Kordegardzie

65 lat po pierwszej indywidualnej wystawie Magdaleny Abakanowicz w Kordegardzie, galerii Narodowego Centrum Kultury powracamy do jej artystycznych korzeni. Ekspozycja "Magdalena Abakanowicz. Prolog" to unikalna okazja, aby zobaczyć prace, które w 1960 roku zapoczątkowały drogę jednej z najbardziej wpływowych artystek XX wieku, która zrewolucjonizowała język tkaniny artystycznej i wyznaczyła nowe granice sztuki przestrzennej. Jej dzieła, pełne ekspresji i materialnej intensywności, od dekad fascynują widzów na całym świecie. Wystawa potrwa do 30 marca br.

Fot. Grzegorz Karkoszka

Wystawa w Kordegardzie – Galerii Narodowego Centrum Kultury – zaprasza do odkrycia unikalnych prac Magdaleny Abakanowicz sprzed 1962 roku. Ekspozycja obejmuje 14 dzieł z późnych lat 50. i początku lat 60., ukazując artystkę w fazie twórczego eksperymentu. Te rzadko prezentowane obiekty, w większości należące do Fundacji Marty Magdaleny Abakanowicz-Kosmowskiej i Jana Kosmowskiego, stanowią bezcenne świadectwo przełomowego etapu jej kariery. Jedna praca pochodzi z Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, dwie można podziwiać dzięki uprzejmości Galerii Starmach.

Wczesne prace Abakanowicz wykraczają poza tradycyjne rozumienie tkaniny – bliżej im do malarstwa materii, w duchu europejskiej awangardy. Jak zauważa badaczka Joanna Iglot, ich ekspresja dialoguje z abstrakcyjnymi formami Jeana Dubuffeta, który w takich dziełach jak Tabacco Goatee (1959) sięgał po szorstkie faktury i organiczne kształty. Zarówno Dubuffet, jak i Abakanowicz tworzyli kompozycje o monumentalnym charakterze, utrzymane w ciepłych, ziemistych tonacjach, eksplorując fizyczność materii jako nośnika treści.

Wystawa "Magdalena Abakanowicz. Prolog", fot. Grzegorz Karkoszka

Twórczość Magdaleny Abakanowicz zapisała się w historii światowej sztuki współczesnej. Jej prace nie tylko redefiniują granice między rzeźbą a tkaniną, ale przede wszystkim są głosem w uniwersalnej dyskusji o kondycji człowieka. W jej monumentalnych formach, jak i w najwcześniejszych eksperymentach malarskich, widać nieustanne poszukiwanie języka, który pozwala wyrazić to, co wymyka się jednoznacznej interpretacji – zbiorowe doświadczenia, tożsamość i pamięć - mówi Michał Kosiorek, wicedyrektor Narodowego Centrum Kultury.

Rok 2025, w którym przypada 65. rocznica pierwszej monograficznej wystawy Abakanowicz z 1960 roku, staje się symbolicznym momentem do ponownego spojrzenia na jej wczesne dzieła – pełne niepokornej energii i zapowiedzi przyszłej wielkości. Każdy z tych obiektów to nie tylko dokument artystycznej drogi, ale także zapis głębokiego namysłu nad formą, fakturą i monumentalnością.

Ekspozycja w Kordegardzie to nie tylko podróż do początków twórczości Abakanowicz, ale także przypomnienie, że już w latach 60. artystka dokonywała przełomu w sposobie myślenia o sztuce. Jeszcze zanim stała się ikoną światowej sztuki włókna, już zachwycała swoją odwagą w przekraczaniu granic artystycznych konwencji. Jej monumentalne abakany, powstałe kilka lat po debiucie, na zawsze zmieniły sposób postrzegania tkaniny jako medium artystycznego.

Wystawa "Magdalena Abakanowicz. Prolog", fot. Grzegorz Karkoszka

Kordegarda Galeria Narodowego Centrum Kultury: Magdalena Abakanowicz. Prolog

Czas trwania: 13.02.2025 – 30.03.2025
Kuratorzy: Marta Kowalewska, Henryk Gac

Wernisaż: 13.02.2025 godz. 18.00

Zapraszamy na oprowadzania kuratorskie prowadzone przez Martę Kowalewską, które odbędą się o godzinie 16:00, 17:00 i 18:00 w następujących terminach: 14 lutego, 7 marca, 28 marca.

Organizatorzy wystawy: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Narodowe Centrum Kultury

Archiwum Magdaleny Abakanowicz

Marta Magdalena Abakanowicz-Kosmowska (1930–2017)

Polska rzeźbiarka, pionierka tkaniny artystycznej, profesor sztuk pięknych, jedna z najbardziej cenionych postaci światowej sztuki współczesnej. Urodzona 20 czerwca 1930 roku w Falentach, zmarła 20 kwietnia 2017 roku w Warszawie. Absolwentka warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (1955), w latach 1965–1990 wykładowczyni Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu, profesor wizytująca na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (1984). Jej eksperymentalne prace z tkaniny, znane jako abakany, przekształciły tradycyjne medium w monumentalne kompozycje przestrzenne, redefiniując granice rzeźby i sztuki włókna. Od końca lat 50. jej twórczość zdobywała uznanie na arenie międzynarodowej. W 1965 roku uczestniczyła w I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu, gdzie zrealizowała imponującą siedmiometrową formę przestrzenną. W kolejnych latach rozwijała swoje rzeźbiarskie praktyki, wykorzystując także kamień, drewno i brąz. Jej prace były prezentowane w najważniejszych muzeach i galeriach na świecie. Laureatka licznych nagród, odznaczona m.in. Złotym Medalem Gloria Artis. Jej dzieła znajdują się w prestiżowych kolekcjach muzealnych, takich jak Tate w Londynie i MoMA w Nowym Jorku. Twórczość Abakanowicz łączyła organiczne formy, surowość faktury i monumentalną skalę, podejmując refleksję nad kondycją człowieka i jego miejscem w świecie. Na trwałe zapisała się w historii sztuki jako innowatorka i artystka wizjonerska.

informacja prasowa

Recenzja książki i Magdalenie Abakanowicz pod tym linkiem

Artykuł o Magdalenie Abakanowicz

"Kwiaty Europy". Najcenniejsze dzieła sztuki ze zbiorów Muzeum KUL w Muzeum Podlaskim w Białymstoku

Wystawa „Kwiaty Europy” to wyjątkowa okazja do zapoznania się z obrazami i rysunkami najznakomitszych polskich malarzy i rysowników – m.in. Jana Matejki, Piotra Michałowskiego, Włodzimierza Tetmajera, Jacka i Rafała Malczewskich, Józefa Chełmońskiego i Stanisława Kamockiego.

Wystawa "Kwiaty Europy", fot. materiały prasowe

Obok nich prezentowana jest nieduża, acz wyjątkowo cenna kolekcja malarstwa obcego, obejmująca dzieła uznanych przedstawicieli sztuki włoskiej, holenderskiej, flamandzkiej i niemieckiej. Wśród prezentowanych obrazów unikatem w skali kraju jest namalowany na blasze XVII–wieczny flamandzki obraz „Kordegarda małp” z kręgu Davida Teniersa Młodszego.

Wystawa "Kwiaty Europy", fot. materiały prasowe

Zachwyt, nie tylko koneserów sztuki, wzbudzają także liczne wyroby rzemiosła artystycznego – zwłaszcza porcelana z najsłynniejszych manufaktur w Miśni, Wiedniu i Berlinie oraz szkło ze śląskich i czeskich wytwórni. 

Trwające właśnie prace koncepcyjno-budowlane, uniemożliwiające eksponowanie dzieł w Lublinie, stały się impulsem do wytypowania najcenniejszych muzealiów i pokazania ich szerokiej publiczności w ramach czasowej prezentacji.

dr Krzysztof Przylicki

Dyrektor Muzeum KUL

Wystawa "Kwiaty Europy", fot. materiały prasowe

,Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II dysponuje unikatową w skali kraju kolekcją dzieł sztuki, która powstała dzięki niezwykłej hojności darczyńców i ich wielkiemu zaufaniu do uniwersytetu.

Niezmiennie od 100 lat misją naszej uczelni jest „prowadzenie badań naukowych w duchu harmonii między nauką i wiarą, kształcenie i wychowywanie inteligencji katolickiej oraz współtworzenie chrześcijańskiej kultury”. W ten obszar wpisuje się także naukowa i popularyzatorska działalność Muzeum Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a posiadanie tak cennej kolekcji obliguje nas do czynnego uczestniczenia w życiu kulturalnym kraju.

Pragnę nadmienić, że obecna wystawa stanowi zapowiedź przyszłej stałej ekspozycji Muzeum KUL, tworzonej z wdzięczności i dla upamiętnienia naszych wielkich donatorów. Jednym z naczelnych wyzwań jest konserwacja wszystkich wytypowanych do eksponowania muzealiów. Realizacja tego trudnego zadania możliwa jest dzięki współpracy z Akademią Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie oraz Uniwersytetem Mikołaja Kopernika w Toruniu, dotacjom Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz współpracy z prezentującymi nasze zbiory muzeami.''

prof. dr hab. Mirosław Kalinowski

Rektor KUL

Kwiaty Europy
12/03–25/09/2022
Ratusz, Rynek Kościuszki 10

informacja prasowa