Carl Philipp Emanuel Bach i jego wspaniali dziedzice /relacja z koncertu "Królewskie dziedzictwo"/

Koncertem "Królewskie dziedzictwo" Wrocławska Orkiestra Barokowa zakończyła swój kolejny sezon artystyczny. Tytułowe "dziedzictwo" było schedą po Carlu Philippie Emanuelu Bachu, synu lipskiego Kantora, zaś dziedzicami – Wolfgang Amadeus Mozart,  Felix Mendelssohn Bartholdy oraz Ludwig van Beethoven. Wykonawcy: Wrocławska Orkiestra Barokowa i jej gość – urodzony w Japonii, dorastający w Stanach i uczący się pod okiem chińskich mistrzów, a potem w Paryżu i w Monachium, genialny skrzypek Shunske Sato twórczo poszukiwali śladów owego dziedzictwa w utworach dziedziców. Koncert był piękny i gorąco oklaskiwany przez wdzięcznych melomanów.

Shunske Sato (skrzypce), Jarosław Thiel (wiolonczela, dyr. Wrocławskiej Orkiestry Barokowej), koncert "Królewskie dziedzictwo", fot. Karol Adam Sokołowski

Zaproszenie do wspólnego koncertowania takiego muzyka jak Shunske Sato okazało się niezwykle owocnym pomysłem. Jedynie ktoś, kto otrzymał tak staranne wykształcenie, a grać rozpoczął już we wczesnym dzieciństwie, mógł bez większych przeszkód nie tylko "odczytać" ślady owego dziedzictwa, ale też zaprezentować znakomite interpretacje utworów kompozytorów czerpiących ze spuścizny "berlińskiego" Bacha. Już w w lipcu 2010 roku jako skrzypek barokowy, zdobył Drugą Nagrodę oraz Nagrodę Publiczności na 17. Międzynarodowym Konkursie im. Johanna Sebastiana Bacha. Natomiast w styczniu 2013 roku Sato został mianowany koncertmistrzem Orkiestry Holenderskiego Towarzystwa Bachowskiego, zastępując Johannes'a Leertouwera, a także orkiestry Concerto Köln. Dodajmy też, że od tamtej pory gra  na skrzypcach barokowych wykonanych przez Giovanni'ego Grancino około 1695 roku, a wypożyczonych od Jumpstart Jr. Foundation w Amsterdamie. 

W pamiętnym niedzielnym koncercie w Narodowym Forum Muzyki Shunske Sato nie tylko grał na tym historycznym instrumencie, ale też poprowadził Wrocławską Orkiestrę Barokową. I w obu rolach sprawdził się znakomicie. 

Koncert "Królewskie dziedzictwo", fot. Karol Adam Sokołowski

Na początku, co oczywiste, wysłuchaliśmy kompozycji  Carla Philippa Emanuela Bacha: Symfonii F-dur Wq 183/3.  W jego twórczości muzyka zmierza wprost ku uczuciowości romantyzmu (Sturm und Drang), a wpływ symfonii sięga aż do XIX wieku, kiedy to odciska swoje piętno na manierystycznym stylu symfonii smyczkowych młodego Feliksa Mendelssohna. Kompozytor spędził większość swojego zawodowego życia w Berlinie na cesarskim dworze Fryderyka II Pruskiego, ale  Symfonie Wq 183, opisane przez kompozytora nietypowym podtytułem „na 12 instrumentów”, powstały podczas jego pobytu w Hamburgu i opublikowane w 1780 roku z dedykacją dla księcia koronnego Fryderyka Wilhelma. Gwałtowne zmiany nastroju, dynamiki i tonacji, a także nieoczekiwane sola skrzypiec – tak można by w wielkim skrócie opisać estetykę tej kompozycji. 

Jako pierwszy "dziedzic" zabrzmiał W. A. Mozart w muzyce instrumentalnej do sztuki Thamos, król Egiptu, skomponowanej do dramatu heroicznego Tobiasa Philippa von Geblera. Mozart kochał teatr we wszelkich jego przejawach, lecz muzykę sceniczną skomponował tylko do tej jednej sztuki. Wybitny dramatopisarz, baron Tobias Philipp von Gebler, zwrócił się do Mozarta z prośbą o napisanie muzyki do wystawianego w Wiedniu w kwietniu 1774 roku pięcioaktowego dramatu Thamos, König in Ägypten. Miała ona zastąpić wcześniejszą oprawę muzyczną, która nie zadowoliła barona. Mozart zdołał wówczas skomponować jedynie dwa chóry. Gdy w styczniu 1776 roku sztukę wystawiano w Salzburgu, kompozytor dodał do niej interludia orkiestrowe. Kolejnej zmiany dokonał w 1779 roku, w związku z wystawieniem dzieła w Salzburgu przez zespół Johanna Heinricha Böhma. Żadna z tych wersji nie zapewniła jednak sztuce trwałej popularności...  Sztuka Geblera stanowi alegorię masońską i choć sam Mozart nie należał jeszcze wówczas do loży, nasycił to dzieło bogatą, wymowną symboliką, którą później w pełni rozwinął w Czarodziejskim flecie.  Fragment tego utworu wykonano również w drugiej części koncertu (Interludium nr 2).

koncert "Królewskie dziedzictwo", fot. Karol Adam Sokołowski

Przed przerwą zabrzmiał wspaniale Koncert skrzypcowy d-moll MWV 03  Felixa Mendelssohna Bartholdy`ego, skomponowany przez zaledwie 13-letniego kompozytora dla Eduarda Rietza (najstarszego brata Juliusa Rietza ), ukochanego przyjaciela i nauczyciela, który później pełnił funkcję koncertmistrza podczas legendarnego wykonania przez Mendelssohna Pasji według św. Mateusza Johanna Sebastiana Bacha, co – jak się uważa – przywróciło Bacha do życia publicznego. Swoją prawdziwą premierę Koncert miał dopiero wiosną 1951 roku w Londynie, a wykonał go słynny skrzypek Yehudi Menuhin.  Prawa do koncertu odkupił on od członków rodziny Mendelssohnów mieszkających w Szwajcarii, po czym zredagował koncert i wydał go nakładem wydawnictwa Peters Edition. 4 lutego 1952 roku Menuhin zaprezentował koncert publiczności w Carnegie Hall wraz z orkiestrą smyczkową, dyrygując koncertem od skrzypiec. Shunske Sato nawiązał niejako do tej tradycji podczas wrocławskiego koncertu. Całość zabrzmiała oszałamiająco pięknie: skrzypek i dyrygent w jednej osobie porwał publiczność bez reszty. Dla mnie osobiście była to najjaśniejsza część tego pamiętnego wieczoru. Pozostaje żałować, że artysta nie dał się namówić na bis...

Królewskie dziedzictwo - ostatni w sezonie koncert Wrocławskiej Orkiestry Barokowej ze skrzypkiem Shunske Sato /zapowiedź/

21 czerwca o 18.00 zabrzmi ostatni w tym sezonie artystycznym koncert Wrocławskiej Orkiestry Barokowej, której towarzyszył będzie skrzypek i solista   Shunske Sato.  W programie utwory C.Ph.E. Bacha, F. Mendelssohna-Bartholdy`ego, W.A. Mozarta i L. van Beethovena.

Shunske Sato

Z katalogu „berlińskiego Bacha” wysłuchamy zdumiewającej słuchacza na każdym kroku Symfonii F-dur z około 1776 roku, należącej do utworów napisanych przez niego podczas pobytu w Hamburgu. Stanowi ona fenomenalny przykład realizacji założeń nurtu estetycznego Sturm und Drang. Twórca włączył do obsady flety, oboje, waltornie i fagot oraz nasycił dzieło gwałtownymi zmianami nastroju i dynamiki, nieoczekiwanymi partiami solo i duetami. W podobny sposób można scharakteryzować muzykę Mozarta do dramatu Tobiasa Philippa von Geblera Thamos, król Egiptu. Trzeba jednak pamiętać, że w tym przypadku forma odzwierciedlała przebieg akcji sztuki teatralnej. Ta miała swoją premierę w 1774 roku. W tym czasie większa część przeznaczonych dlań utworów Mozarta nie była jednak jeszcze skomponowana. 

Zabrzmi także Koncert skrzypcowy d-moll trzynastoletniego zaledwie Felixa Mendelssohna Bartholdy’ego, którego chmurny nastrój może być efektem nadejścia kolejnej już w historii sztuki epoki – romantyzmu. Wiadomo jednak, że znał i niezwykle cenił twórczość rodziny Bachów. To on przecież podjął się pierwszego publicznego wykonania Pasji według św. Mateusza po śmierci Jana Sebastiana Bacha, co zapoczątkowało renesans muzyki tego kompozytora (co ciekawe, szkodząc jednocześnie sławie jego syna). Ludwig van Beethoven natomiast na pewno zetknął się z postacią Carla Philippa Emanuela Bacha jeszcze w Bonn. Wiadomo, że zgłębiał jego traktat Versuch über die wahre Art das Klavier zu spielen. Nosił go ze sobą i polecał swojemu słynnemu uczniowi – Carlowi Czernemu. Beethovenowska I Symfonia zaprezentowana premierowo w kwietniu 1800 roku stanowi dopiero zapowiedź późniejszych osiągnięć autora Fidelia. Nie oznacza to jednak, że nie jest ona kompozycją nowatorską. Już w pierwszych taktach szokowała przyzwyczajoną do osiemnastowiecznych konwencji publiczność użyciem wtrąconej dominanty.

Program:

C.Ph.E. Bach Symfonia F-dur Wq 183/3

W.A. Mozart – muzyka instrumentalna do sztuki Thamos, król Egiptu KV 345: Interludium nr 7a, Interludium nr 4, Interludium nr 5 

F. Mendelssohn Bartholdy Koncert skrzypcowy d-moll MWV 03 

***

W.A. Mozart – muzyka instrumentalna do sztuki Thamos, król Egiptu KV 345: Interludium nr 2

L. van Beethoven I Symfonia C-dur op. 21

Wykonawcy:

Shunske Sato – skrzypce solo, prowadzenie

Wrocławska Orkiestra Barokowa 

Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej 

Czas trwania: 100 minut

informacja prasowa

. 

Narodowe Forum Muzyki zaprasza na koncerty w sezonie 2026/2027

Serdecznie zapraszamy do Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego na koncerty w nadchodzącym sezonie artystycznym 2026/2027. Jak zawsze, znajdą się w nim i dzieła kanoniczne, i fascynujące repertuarowe wyzwania oraz nowości, które zabrzmią w wykonaniu znamienitych zespołów NFM oraz muzyków o międzynarodowej renomie.

Jeszcze we wrześniu jako pierwsza sezon otworzy NFM Orkiestra Leopoldinum, która do wspólnej pracy zaprosiła cenioną łotewską akordeonistkę Kseniję Sidorovą. Artyści oprócz dzieł klasycznych zaproponują publiczności polskie i argentyńskie tanga. Podczas kolejnego wydarzenia – Opowieści z wysp – sięgną po twórczość angielską, a pod koniec listopada w ramach stypendium artystycznego Prezydenta Miasta Wrocławia prawykonają kompozycję Mateusza Ryczka Struny Miasta na puzon, orkiestrę i elektronikę. Tego wieczoru zabrzmi też słynna Tabula Rasa Arvo Pärta.

Inaugurację sezonu NFM Filharmonii Wrocławskiej poprowadzi maestro Jacek Kaspszyk. Program zapowiada się niezwykle ciekawie: Steven Isserlis wykona partię solową Koncertu wiolonczelowego e-moll op. 85 Edwarda Elgara, a po nim zabrzmi VII Symfonia e-moll Gustava Mahlera. W nadchodzących miesiącach zespół, a z nim całe NFM skupi się też na twórczości Johannesa Brahmsa, którego sto trzydziesta rocznica śmierci upamiętniona zostanie w 2027 roku. W październiku NFM Filharmonia Wrocławska zaprezentuje II Symfonię D-dur op. 77 oraz Koncert skrzypcowy D-dur op. 73 tytana romantyzmu (solistą będzie znakomity Benjamin Beilman). Z kolei w marcu usłyszymy IV Symfonię e-moll op. 98 i to w towarzystwie Harnasiów op. 55 Karola Szymanowskiego (również w kontekście dziewięćdziesiątej rocznicy śmierci kompozytora).

NFM Filharmonia Wrocławska / fot. Łukasz Rajchert

Jesienią czeka nas także koniunkcja jubileuszy. W październiku dwudziestolecie pracy koncertmistrzowskiej w NFM Filharmonii Wrocławskiej świętować będzie Radosław Pujanek. Muzycy przedstawią wtedy między innymi nową kompozycję jego brata Przemysława Pujanka oraz VI Symfonię h-moll op. 74 „Patetyczną” Piotra Czajkowskiego. Z kolei w ramach zwieńczenia wspólnych obchodów dwudziestolecia działalności Wrocławskiej Orkiestry Barokowej oraz Chóru NFM pod batutą Davida Reilanda zabrzmi monumentalne oratorium Felixa Mendelssohna Bartholdy’ego Eliasz op. 70. Nie można też zapomnieć o Requiem Mozarta, które wspólnie wykonają Chór NFM i NFM Filharmonia Wrocławska.

Szczególną uwagę warto zwrócić na koncert Rethinking the Well-Tempered Clavier stanowiący dialog pianistki Natalyi Pasichnyk z lipskim kantorem – preludia i fugi spotkają się tu ze śpiewem Calmus Ensemble, skutkując zaskakująco świeżym oddziaływaniem emocjonalnym. A skoro o Johannie Sebastianie Bachu mowa, zapraszamy na kawę z mistrzem u progu sezonu serwowaną przez maestra Andrzeja Kosendiaka wraz z Wrocław Baroque Ensemble. Miesiąc później wraz z muzykami przemierzymy Bursztynowy Szlak z Wenecji aż do Gdańska.

W listopadzie, po zakończeniu 17. Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego, w NFM odbędzie się kameralny recital laureatki lub laureata tego wydarzenia (prócz tego osoba ta zagra też w marcu z NFM Filharmonią Wrocławską, a finalistka lub finalista w tym samym miesiącu pojawi się na scenie z NFM Orkiestrą Leopoldinum). Miłośnicy pianistyki także znajdą program dla siebie, podczas koncertów orkiestrowych bowiem we Wrocławiu gościć będą laureaci Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina Lukas Geniušas i Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego na Instrumentach Historycznych Piotr Pawlak. W listopadzie czekają nas też dwa zupełnie wyjątkowe wydarzenia. Bezkompromisowy Marcin Masecki w Święto Niepodległości spotka się z Lutosławski Quartet, by wykonać impresje na temat chopinowskich Preludiów z op. 28. Dzień później, 12 listopada, ulubieni przez publiczność Bomsori Kim i Rafał Blechacz sięgną między innymi po sonatę Ignacego Jana Paderewskiego. W tym czasie, już po raz dwudziesty trzeci, odbędzie się też jeden z flagowych festiwali NFM Jazztopad – szczegóły tej edycji zostaną ogłoszone już niebawem!

Na początku grudnia NFM Orkiestra Leopoldinum wraz ze swoim dyrektorem artystycznym Alexandrem Sitkovetskym skupi się na muzyce amerykańskiej, w tym filmowej. Podczas wydarzenia Ameryka i Film usłyszymy między innymi Psycho Suite Bernarda Herrmanna z Psychozy Alfreda Hitchcocka. To nie jedyne wydarzenie oparte na kulturze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, kraju, którego deklaracja niepodległości została ogłoszona dokładnie dwieście pięćdziesiąt lat temu. Kilka dni później bowiem odbędzie się koncert American Dream w wykonaniu LutosAir Quintet z niebanalnym programem zawierającym utwory kompozytorek Ruth Crawford Seeger i Valerie Coleman.

W trakcie całego sezonu NFM Filharmonia Wrocławska prezentować będzie także szereg kompozycji współczesnych, ukradkiem spoglądając na wiosenny festiwal Musica Electronica Nova. Spośród dzieł młodszych, lecz już wpisujących się w absolutny kanon, usłyszymy między innymi dorobek Kaii Saariaho czy Philippe’a Manoury’ego, a szczególną uwagę warto zwrócić na koncert wiolonczelowy Tout un monde lointain… Henriego Dutilleux. W utworze tym pod batutą Pascala Rophé światowej sławy wiolonczelista Jean-Guihen Queyras wejdzie w dialog z orkiestrą. Tuż przed Bożym Narodzeniem Stradivariusa przywiezie ze sobą do Wrocławia Kolja Blacher. Jesień to też czas kameralistyki: wystąpią wówczas między innymi Lyatoshynsky Trio (z elektroniką!), poruszający duet altówkowy Caroli Fredes i Wojciecha Kołaczyka oraz sięgające po instrumenty historyczne Trio Laflamme. A to jeszcze nie pełen obraz okresu przedświątecznego! Zapraszamy na bachowski koncert Andrzeja Kosendiaka z Wrocław Baroque Ensemble pod tytułem Dzieciątko czy wieczór Carols with Karol, podczas którego siły połączą chóry NFM oraz Karol Mossakowski, dyrektor serii koncertów organowych naszej instytucji.

Zimową część sezonu rozpoczną niezwykłe Koncerty sylwestrowe przenoszące melomanów nad seledynowe wody laguny weneckiej. Mandolinista Avi Avital wraz z sopranistką Núrią Rial i Wrocławską Orkiestrą Barokową zestawią pieśni gondolierów z nieśmiertelnymi dziełami Antonia Vivaldiego. Wydarzenie 31 grudnia ukoronowane zostanie balem. Nie sposób nie wspomnieć też o interaktywnym spektaklu chóralnym Emocje, podczas którego prowadzone przez Małgorzatę Podzielny Chór Dziewczęcy NFM, Chór Chłopięcy NFM i Zespół Wokalny „Rondo” staną u boku Art’n’Voices Ensemble. W programie znajdą się utwory pochodzące z projektu Pieces of Myself nagrodzonego Fryderykiem 2026 w kategorii Muzyka Współczesna.

W karnawale NFM Filharmonia Wrocławska znów zaprosi nas do spotkania z twórczością XX wieku. Usłyszymy Gondwanę legendarnego spektralisty Tristana Muraila czy podejmujący temat emigracji koncert wiolonczelowy In Exile Jonathana Dove’a. W dziele Anglika partie solowe należeć będą do Raphaela Wallfischa oraz jego syna Simona, barytona. Utwory te zabrzmią w towarzystwie dzieł Maurice’a Ravela czy Ludwiga van Beethovena. Mało tego – Koncert skrzypcowy d-moll op. 47 Jeana Sibeliusa wykona z Wrocławskimi Filharmonikami Renaud Capuçon! 

NFM Orkiestra Leopoldinum z kolei sięgnie po muzykę popularnych artystów współczesnych: Pēterisa Vasksa i Giovanniego Sollimy. Dodajmy, że w styczniu zespół poprowadzi sam Richard Tognetti. Miłośnicy opery nie mogą pominąć Radamista Georga Friedricha Händla prezentowanego przez Maxa Emanuela Cenčića w roli głównej i Wrocławską Orkiestrę Barokową, a wierni słuchacze Chóru NFM spotkania o tytule Zmierzchanie. Ten ostatni zespół 12 lutego z NFM Filharmonią Wrocławską przedstawi II Symfonię B-dur op. 52 „Lobgesang” Felixa Mendelssohna Bartholdy’ego.

W serii koncertów kameralnych na początku Nowego Roku nie zabraknie wieczoru muzyki filmowej Minimal Cinematic czy spotkania z dawnymi brzmieniami Europy Środkowej – muzykom W drodze do Galicji towarzyszyć będzie aktor Mariusz Bonaszewski. LutosAir Quintet zaprosi nas do Tańca z losem, a Polish Cello Quartet pojawi się na scenie wraz ze wspomnianym już Raphaelem Wallfischem. 21 stycznia z recitalem na dwa fortepiany wystąpią znakomici południowokoreańscy pianiści, bracia Hyuk i Hyo Lee – uczestnicy ubiegłorocznego Konkursu Chopinowskiego. Warto zanotować datę koncertu Deep Listening inspirowanego techniką głębokiego słuchania uznanej amerykańskiej twórczyni Pauline Oliveros – czyli walentynki. Niewiele wcześniej zaś odbędzie się recital organowy Thomasa Ospitala. Ważnym wątkiem stanie się także dialog polsko-francuski z okazji obchodów Sezonu Kulturalnego planowanego na 2027 rok, o którym niebawem opowiemy.

Kolejną szczególną okazją do odwiedzin w NFM stanie się jubileusz dwudziestolecia działalności artystycznej zespołu Lutosławski Quartet, który zrealizuje stworzony przez siebie utwór Crossing. Marzec zaś otworzy Le Concert de l’Hostel Dieu – słynna lyońska formacja specjalizująca się w muzyce dawnej. W aurze Dnia Kobiet zapraszamy na recital pianistyczny Tomasza Maruta oraz koncertową wersję przeboju lat sześćdziesiątych, ikonicznego wręcz musicalu My Fair Lady, którego dokona NFM Filharmonia Wrocławska prowadzona przez Wayne’a Marshalla. Interesująco zapowiada się też wieczór z sześcioma motetami Johanna Sebastiana Bacha w wykonaniu Chóru NFM.

Idąc za paradoksem „mniej znaczy więcej”, w marcu przeniesiemy się wszyscy do świata kameralistyki. Usłyszymy rzadko prezentowane Septet Es-dur op. 20 Ludwiga van Beethovena czy Sekstet fortepianowy D-dur op. 110 Felixa Mendelssohna Bartholdy’ego. Okres pasyjny tradycyjnie przeżywać będziemy z bachowską Pasją – tym razem Mateuszową, którą przedstawi Wrocławska Orkiestra Barokowa pod batutą Jarosława Thiela. W Wielki Czwartek natomiast za sprawą Andrzeja Kosendiaka i Wrocław Baroque Ensemble usłyszymy między innymi Missa Paschalis Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego. Z kolei podczas koncertu Czekając na światło pojawią się dzieła przeznaczone na niespotykany skład: organy, na których zagra Hanna Dys, a na saksofonie towarzyszyć jej będzie Szymon Zawodny.

Wróćmy do repertuaru NFM Filharmonii Wrocławskiej. Wiosną muzycy orkiestry symfonicznej sięgną między innymi po Finite Infinity Ariberta Reimanna. To okazja do wczucia się w genialną poezję Emily Dickinson za sprawą specjalizującej się w wykonawstwie muzyki nowej sopranistki Marisol Montalvo. Tematyki sezonu dopełni zaś niesamowity I Koncert fortepianowy d-moll op. 15 Johannesa Brahmsa. Stolicę Dolnego Śląska odwiedzi też Il Giardino Armonico i Giovanni Antonini z programem złożonym wyłącznie z dzieł Vivaldiego, a także zespół wokalny Ensemble Polyharmonique, który wraz z Wrocławską Orkiestrą Barokową sięgnie po kantaty Georga Philippa Telemanna. NFM Orkiestra Leopoldinum natomiast podczas wydarzenia Między oberkiem a czardaszem przedstawi utwory inspirowane ludową muzyką Europy Środkowej. Spotka się też na scenie z Chórem NFM, 16 kwietnia prezentując program, w którym Arvo Pärt nie będzie jedynym estońskim nazwiskiem! W maju NFM Orkiestra Leopoldinum pod batutą Josepha Swensena zagra symfonię Pieśń o ziemi Gustava Mahlera. Ponadto odbędą się dwa koncerty promujące nowe wydawnictwa płytowe artystów NFM: album French flecisty Jana Krzeszowca z towarzyszeniem pianisty Tymoteusza Biesa oraz premierowy Marc’Antonio e Cleopatra Wrocławskiej Orkiestry Barokowej z Bruno de Sá. Warto też pamiętać o wspólnym projekcie Agaty Zubel i Ignacego Lisieckiego z dwudziestowiecznymi pieśniami, zwłaszcza że będzie to czas bliski wspomnianemu festiwalowi Musica Electronica Nova.

Końcówka sezonu obfitować będzie w wydarzenia wyjątkowe. Leo Festiwal – to oczywiste. Chór NFM wykona będący muzyczną Drogą do Santiago utwór Joby’ego Talbota Path of Miracles oraz – z towarzyszeniem Chóru Chłopięcego NFM i Chóru Dziewczęcego NFM – program Wspólnym głosem złożony z piosenek dziecięcych. Zawodowych śpiewaków czekają jednak jeszcze dwie współprace. W maju wraz ze znakomitą L’Orchestre Philharmonique Royal de Liège podczas wieczoru zatytułowanego Symfonia fantastyczna zaprezentują Pawanę fis-moll op. 50 Gabriela Faurégo. A będzie to jedynie rodzaj wstępu do wykonania słynnego II Koncertu fortepianowego g-moll op. 22 z Simonem Trpčeskim w roli solisty. 

W czerwcu Wrocławska Orkiestra Barokowa przypomni wielką bachowską Mszę h-moll, a za pulpitem dyrygenckim stanie Jarosław Thiel. W Dzień Dziecka wystąpi jeszcze jedna gościnna formacja – Joshua Bell poprowadzi Verbier Festival Orchestra. Proponujemy też ciekawy eksperyment: dwie wersje słynnych Obrazków z wystawy Modesta Musorgskiego. Oprócz orkiestrowego opracowania autorstwa Maurice’a Ravela w wykonaniu Filharmoników Wrocławskich usłyszymy jeszcze inny wariant w interpretacji sekstetu Hexatonic. Ostatnim odwiedzającym Wrocław zespołem kameralnym będzie ceniony Cuarteto Casals. Z kolei NFM Filharmonia Wrocławska wraz z Giancarlem Guerrero zakończy sezon poematami symfonicznymi Ottorina Respighiego, a kiedy dołączy do nich Karol Mossakowski, zabrzmi twórczość Ferenca Liszta. NFM Orkiestra Leopoldinum jeszcze przed wakacjami poruszy nas kompozycją Fratres Arvo Pärta oraz Koncertem na troje skrzypiec i orkiestrę znakomitego Fina Olliego Mustonena. Wieńczącym cały sezon wydarzeniem stanie się wykonanie przez wszystkie chóry NFM oraz solistów Carmina Burana Carla Orffa. Niech taki finał przyniesie zwiastun pięknego lata.

informacja prasowa

Szczęśliwe połączenie: Mozart i Wrocławska Orkiestra Barokowa /zapowiedź koncertu/

 2. maja o 18.00 w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu zabrzmi koncert "Szczęśliwe połączenie". Podobno tak właśnie Mozart określił swoje koncerty fortepianowe napisane w Wiedniu w 1782 roku, widząc w nich idealną równowagę pomiędzy przystępnością a wyrafinowaniem. Szczęśliwymi połączeniami bywają także te instrumentalne. Tym razem w programie znalazły się dzieła przeznaczone na bardzo podobny skład: oboje lub klarnety, rogi i smyczki. Wrocławska Orkiestra Barokowa zabierze słuchaczy w podróż od francuskiego klasycyzmu François-Josepha Gosseca po dojrzały styl Wolfganga Amadeusa Mozarta. Partie solowe w utworach Salzburczyka wykona na pianoforte Olga Pashchenko – artystka wszechstronna, sięgająca również po repertuar organowy i klawesynowy. 

Olga Pashchenko / fot. Melle Meivogel

François-Joseph Gossec, dziś rzadziej grywany niż Mozart, był jedną z najważniejszych postaci swojego czasu. Tworzył opery, symfonie, kwartety smyczkowe i dzieła chóralne, a jego działalność wyznaczała kierunek rozwoju muzyki we Francji drugiej połowy XVIII i na początku XIX wieku. Przeżył wszystkich trzech klasyków wiedeńskich: Josepha Haydna, Wolfganga Amadeusa Mozarta i Ludwiga van Beethovena – zmarł w 1829 roku, w wieku dziewięćdziesięciu pięciu lat. Jego Symfonia Es-dur op. 12 nr 5, opublikowana w 1769 roku w zbiorze sześciu symfonii, to trzyczęściowy utwór na niewielką obsadę: dwa klarnety, dwa rogi i smyczki. Przejrzysta faktura i dbałość o kolorystykę instrumentów dętych to idiom klasyczny w jego wczesnej, pełnej elegancji postaci. Z kolei IX Koncert fortepianowy Es-dur KV 271, stworzony w 1777 roku w Salzburgu, należy do najoryginalniejszych dzieł młodego Mozarta. Podtytuł  upamiętnia pianistkę Victoire Jenamy, córkę tancerza i baletmistrza Jeana-Georges’a Noverre’a. Kompozytor przełamał tu konwencję gatunku: zamiast tradycyjnego orkiestrowego wstępu po ostrym akordzie zespołu natychmiast odzywa się fortepian, prezentując główną myśl muzyczną. Rozmach formalny i inwencja sprawiły, że Alfred Brendel nazwał ten koncert „jednym z cudów świata”, a Alfred Einstein – „Eroiką Mozarta”.

Drugą część koncertu otworzy Divertimento Es-dur KV 113 powstałe w 1771 roku w Mediolanie podczas drugiej podróży Mozarta do Włoch, związanej z wystawieniem opery pastoralnej Ascanio in Alba. W czteroczęściowym utworze instrumenty dęte – oboje i rogi – często traktowane są solowo, podczas gdy smyczki pełnią funkcję akompaniującą. Najpóźniejsze dzieło w programie to XII Koncert fortepianowy A-dur KV 414 stworzony przez artystę w Wiedniu jesienią 1782 roku. Weszło ono w skład zbioru trzech koncertów, o których Mozart pisał, że stanowią „szczęśliwe połączenie między zbyt łatwym a zbyt trudnym; są bardzo błyskotliwe, przyjemne dla ucha, naturalne, lecz nie jałowe”. Lekki i pełen wdzięku charakter utworu kryje jednak osobisty akcent: w części wolnej kompozytor wplótł cytat z uwertury do opery La calamita de’ cuori Johanna Christiana Bacha, oddając hołd zmarłemu niedawno mentorowi.

Program:

F.-J. Gossec Symfonia Es-dur op.12 nr 5

W.A. Mozart IX Koncert fortepianowy Es-dur KV 271 „Jenamy”

***                                                  

W.A. Mozart

Divertimento Es-dur KV 113 

XII Koncert fortepianowy A-dur KV 414

Wykonawcy:

Olga Pashchenko – pianoforte solo, prowadzenie 

Wrocławska Orkiestra Barokowa

Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej 

Czas trwania: 120 minut

NFM, Sala Czerwona

informacja prasowa

Pasja wg św. Jana J. S. Bacha w Narodowym Forum Muzyki /zapowiedź koncertu/

31 marca o 19.00 w Narodowym Forum Muzyki zabrzmi "Pasja wg św. Jana" Johanna Sebastiana Bacha. Wrocławską Orkiestrę Barokową, Chór NFM oraz Chór Chłopięcy NFM poprowadzi maestro Andrzej Kosendiak. Wystąpią znakomici soliści, m. in. Ian Bostridge (tenor) jako Ewangelista, James Atkinson (baryton) jako Jezus, Tim Mead – alt, Jerzy Butryn – bas. 

Andrzej Kosendiak, fot. Łukasz Rajchert

Prawykonanie utworu odbyło się w Wielki Piątek 7 kwietnia 1724 roku w lipskim kościele św. Mikołaja. Bach pełnił wówczas funkcję kantora w pobliskiej parafii św. Tomasza, odpowiadając za muzyczną oprawę najważniejszych uroczystości roku liturgicznego. Pasja powstała na zamówienie rady miejskiej i od początku miała stanowić nie tylko dzieło artystyczne, lecz także głęboko przeżywane wydarzenie duchowe. Już otwierający ją chór Herr, unser Herrscher wprowadza słuchaczy w świat intensywnego napięcia i dramatycznej ekspresji, w opowieść o męce i śmierci Chrystusa, opartą na dwóch rozdziałach Ewangelii św. Jana – od momentu pojmania w Ogrodzie Oliwnym aż po złożenie ciała do grobu – uzupełnioną fragmentami Ewangelii św. Mateusza oraz poezją współczesnych Bachowi autorów. Narrację prowadzi Ewangelista, którego recytatywy nadają historii płynność i dramaturgiczną logikę. W dialogach pojawiają się postaci Jezusa, Piotra i Piłata, a chór wciela się zarówno w tłum uczestniczący w wydarzeniach, jak i w komentatora. Recytatywy popychają akcję naprzód, natomiast arie zatrzymują czas – stają się przestrzenią refleksji, modlitwy i osobistego przeżycia. Kompozycja podzielona jest na dwie części – w czasach jej autora przedzielało je kazanie.

Bogate, starannie dobrane instrumentarium nadaje dziełu wyjątkową barwę. Obój da caccia, viola d’amore, viola da gamba czy lutnia wprowadzają subtelne odcienie brzmienia, współtworząc emocjonalny wymiar Pasji. Porusza ona zarówno rozmachem, jak i skupieniem. Bach wielokrotnie powracał do niej, dokonując licznych poprawek i rewizji. Jak zauważył wybitny badacz jego twórczości, Christian Wolff, możemy mówić wręcz o kilku „Pasjach Janowych” – tak znaczące były wprowadzane przez kompozytora zmiany. Ta nieustanna praca nad utworem świadczy o jego szczególnym znaczeniu w dorobku lipskiego kantora. Ponad trzysta lat po prawykonaniu Pasja wg św. Jana wciąż zachwyca intensywnością wyrazu i dramatyczną siłą. Doświadczanie jej na żywo pozwala w pełni zanurzyć się w bogactwie muzyki – od potężnych, przejmujących chórów, po liryczne arie – i na nowo odkryć dzieło, które niezmiennie porusza słuchaczy swoją głębią i aktualnością.

Program:

J.S. Bach Pasja wg św. Jana BWV 245

Wykonawcy:

Andrzej Kosendiak – dyrygent 

Alicia Amo – sopran 

Tim Mead – alt 

Ian Bostridge – tenor (Ewangelista) 

James Atkinson – baryton (Jezus)

Lunga Eric Hallam – tenor 

Jerzy Butryn – bas 

Chór NFM

Lionel Sow – kierownictwo artystyczne Chóru NFM 

Chór Chłopięcy NFM

Małgorzata Podzielny – kierownictwo artystyczne Chóru Chłopięcego NFM

Wrocławska Orkiestra Barokowa 

Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej 

Czas trwania: 170 minut

W koncercie jest przewidziana 30-minutowa przerwa.

informacja prasowa

Vendado es Amor - finałowy koncert Akademii Iberyjskiej w Narodowym Forum Muzyki /zapowiedź/

1. marca o 18.00, koncertem "Vendado es Amor", zakończy się Akademia Iberyjska. Będzie to niepowtarzalna okazja, by uczestniczyć w koncertowym wykonaniu najprawdziwszej zarzueli! Zabrzmi bowiem powstała w połowie XVIII wieku muzyka do przedstawienia Vendado es amor, no es ciego autorstwa José de Nebry. Wśród artystów znajdą się Chór NFM, Wrocławska Orkiestra Barokowa, a także sześcioro znakomitych śpiewaków. Całość poprowadzi Alberto Miguélez Rouco.

Alberto Miguélez Rouco

Zarzuela – czyli rodzaj teatru muzycznego z mówionymi dialogami, ściśle związany z Królestwem Hiszpanii – wywodzi się z epoki baroku. Początkowo była to rozrywka dworska raczej skromnych rozmiarów. Pod wpływem muzyki neapolitańskiej (po przejęciu tronu przez Burbonów na początku XVIII wieku) zaczęła się rozrastać i upodabniać do opery. Tak jak w przypadku sztuki Miłość ma zawiązane oczy, ale nie jest ślepa, tematem były wydarzenia mitologiczne, komentowane przez postaci komediowe.

Muzyce de Nebry towarzyszą słowa José de Cañizaresa. Pierwsze wystawienie zarzueli miało miejsce w 1744 roku w jednym z publicznych teatrów w Madrycie i okazało się sukcesem. Kompozytor często współpracował z podobnymi instytucjami, czym tłumaczy się jego spory dorobek teatralny. Oprócz tego był znakomitym organistą zatrudnionym na dworze królewskim. W jego spuściźnie znajdziemy więc także muzykę kościelną oraz klawesynową.

Fabuła zarzueli opiera się na historii miłosnej Venus i króla Anquisesa. Wpleciono w nią również motyw słynnego dylematu, przed którym stanął Parys – bohater przedstawienia wybiera tu między wspomnianą boginią miłości a wstrzemięźliwą Dianą oraz jej nimfą Eumene. Obok poważnych postaci spotkamy się z Brújulą i Títiro – tak zwanymi graciosos, do których należy komentarz kładący akcenty na to, co lubieżne, a często wręcz sprośne. Przez intrygę poprowadzi nas narrator. Zarzuela została po raz pierwszy nagrana w 2020 roku – właśnie pod kierownictwem Rouco i we współpracy z częścią solistów, których usłyszymy tego wieczoru.

Program:

J. de Nebra Vendado es amor, no es ciego – zarzuela

W koncercie jest przewidziana 30-minutowa przerwa.

Wykonawcy:

Alberto Miguélez Rouco – dyrygent, klawesyn

Leonor Bonilla – Anquises (sopran)

Natalie Pérez – Venus (mezzosopran)

Alicia Amo – Eumene (sopran)

Elionor Martínez – Diana (sopran)

Judit Subirana – Brújula (mezzosopran)

Yannick Debus – Títiro (baryton)

Rafał Kronenberger – narrator 

Chór NFM

Lionel Sow – kierownictwo artystyczne Chóru NFM

Wrocławska Orkiestra Barokowa 

Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej 

Czas trwania:

120 minut

informacja prasowa

Akademia Iberyjska - Fiesta Española w Narodowym Forum Muzyki /zapowiedź, program/

W dniach od 25. lutego do 1. marca 2026 w Narodowym Forum Muzyki odbędzie się kolejna Akademia Muzyki Dawnej – Akademia Iberyjska, na którą zaprasza jej dyrektor artystyczny Jarosław Thiel oraz dyrektorka NFM Olga Humeńczuk.

To oczywiście przypadek, ale moje ostatnie wakacje spędziłem w Hiszpanii. Kiedy zwiedzałem słoneczną Andaluzję, wracało do mnie wciąż to samo pytanie, które towarzyszyło mi także przy wszystkich wcześniejszych wizytach w tym pięknym kraju: dlaczego tak mało wiemy o jego muzyce? Podziwiamy tamtejsze architekturę i malarstwo, dyskutujemy o historii i wpływie Hiszpanów na polityczne losy wielu państw, ba, całych kontynentów. A jednak kiedy przyglądałem się imponującym barokowym organom katedry w Grenadzie albo zachwycałem się kwartetem Stradivariusów eksponowanym w Pałacu Królewskim w Madrycie, musiałem z zażenowaniem przyznać: nie znam muzyki, którą na tych wspaniałych instrumentach grywano! Najwyższa więc pora, aby w cyklu organizowanych przez NFM Akademii Muzyki Dawnej zabrać Państwa na zimowy citybreak w muzycznej Hiszpanii.

Nasz festiwal zainauguruje zespół wokalny Cantoria. Nie będzie to pierwsza wizyta tych artystów we Wrocławiu. Śpiewacy z Katalonii występowali już przed kilku laty w NFM – wtedy jako młoda, „wschodząca” grupa wpierana międzynarodowym projektem stypendialnym Eeemerging (NFM było jednym z jego głównych partnerów). Obecnie Cantoria cieszy się ugruntowaną międzynarodową pozycją, a podczas tegorocznej Akademii zaprezentuje nowy program hiszpańskich villancicos A la fiesta, w trakcie pobytu we Wrocławiu realizując także produkcję płytową.

Antonio Stradivari, dostarczając na dwór królewski w Madrycie swój kwartet instrumentów (a w zasadzie kwintet, ale jedna z altówek w toku dziejów zaginęła), nie mógł wiedzieć, że kilka dekad później narodzi się nowy gatunek muzyczny: kwartet smyczkowy. Muzyka kameralna na przełomie XVIII i XIX wieku miała się w Hiszpanii zaskakująco dobrze, przede wszystkim za sprawą Luigiego Boccheriniego, który spędził tu większą część życia i dla swoich arystokratycznych patronów skomponował setki kwartetów, kwintetów i sekstetów smyczkowych. Najważniejszym kontynuatorem jego tradycji kameralnej był Juan Crisóstomo Arriaga. W katalogu dzieł tego zmarłego w wieku niespełna dwudziestu lat, wybitnie utalentowanego twórcy zachował się zbiór trzech kwartetów smyczkowych. Jeden z nich, II Kwartet A-dur, otoczony utworami Boccheriniego, usłyszymy w programie zespołu La Ritirata prowadzonego przez znakomitego wiolonczelistę Josetxu Obregóna.

Tradycyjnie integralną częścią Akademii są kursy mistrzowskie skierowane do studentów i rozpoczynających swoją profesjonalną karierę absolwentów uczelni muzycznych. Poprosiliśmy naszych gości z Hiszpanii, aby towarzyszyli młodym wokalistom i instrumentalistom w przygotowaniu programu trzeciego koncertu festiwalowego. Z pewnością więc dla początkujących artystów będzie to spotkanie zarówno z nieznanym repertuarem, jak i z niezwykle charakterystyczną stylistyką wykonawczą.

I na koniec zarzuela – hiszpańska opera. Vendado es amor, no es ciego to dzieło José de Nebry, najważniejszego madryckiego kompozytora z pierwszej połowy XVIII wieku. Komiczne elementy tradycyjnej hiszpańskiej śpiewogry łączą się tu z nowoczesnym włoskim stylem operowym, eksponowanymi partiami wokalnymi i bogatą instrumentacją partytury. Wrocławską Orkiestrę Barokową, Chór NFM i grono świetnych solistów podczas tego koncertu poprowadzi przedstawiciel najmłodszej generacji hiszpańskich specjalistów muzyki dawnej, kontratenor, klawesynista i dyrygent Alberto Miguélez Rouco.

Na kulturę Hiszpanii wpływ mieli i Arabowie, i sefardyjscy Żydzi, i andaluzyjscy Romowie, i rdzenni mieszkańcy Ameryki oraz – pośrednio – afrykańscy niewolnicy. W tym tyglu ukształtował się tak charakterystyczny, pełen ognia i temperamentu koloryt hiszpańskiej muzyki. Nie zdusił go klasyczny gorset, nie przykryła barokowa peruka. Mogą się Państwo o tym sami przekonać.

Zapraszamy na Akademię Iberyjską w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu.

Jarosław Thiel

Dyrektor artystyczny

Program Akademii

Cantoría / fot. Estudio Okre

25 lutego 2026
¡A la fiesta!

Program

J. de San Juan 

A la fiesta, zagales

Céfiros corra

Una noche que los Reyes – xácara de Reyes

Españoletas (oprac. Jeremy Nastasy)

J. de San Juan El portugués

J. Cererols Serafín que con dulce armonía

J. de San Juan Vaya de xácara nueva

No hay que decirle el primor – xácara (oprac. Marc de la Linde)

J. Martínez de Arce Jilguerillo canoro

S. Durón Vaya, pues, rompiendo el ayre 

J.F. de Iribarren Xácara del Fandanguillo

S. de Murcia Fandango (oprac. Pablo FitzGerald)

J. de San Juan Qué será de aquella estrella

Mateo Romero(?) Soberana María 

J. de San Juan De repiques de campanas

Wykonawcy:

Cantoría: 

Inés Alonso – sopran 

Victoria Cassano – sopran 

Carmen Callejas – sopran

Juan Manuel Morales – alt

Jorge Losana – tenor, kierownictwo artystyczne

Oriol Guimerà – tenor

Lluís Arratia – bas

David Guitart – bas

Pablo Albarracín – I skrzypce

Sara Balasch – II skrzypce 

Marc de la Linde – viola da gamba 

Alberto Jara – kontrabas

Jeremy Nastasi – teorba 

Pablo FitzGerald – vihuela

Carlotta Pupulin – harfa

Iñaki de la Linde – instrumenty perkusyjne

TBC – pozytyw

Lokalizacja:

NFM, Sala Czerwona

plac Wolności 1, 50-071 Wrocław

La Ritrata, fot. LR

26 lutego 2026
Fandango – muzyka kameralna

Program:

Muzyka kameralna Luigiego Boccheriniego i Juana Crisóstoma de Arriagi 

L. Boccherini Kwintet smyczkowy B-dur op. 39 nr 1, G. 337; Trio smyczkowe op. 34 nr 2, G. 102: II. Minuet 

J.C. de Arriaga II Kwartet smyczkowy A-dur  

L. Boccherini Kwintet smyczkowy D-dur op. 40 nr 2, G. 341 „Fandango”

Wykonawcy:

La Ritirata: 

Hiro Kurosaki – I skrzypce 

Miriam Hontana – II skrzypce 

Daniel Lorenzo – altówka 

Josetxu Obregón – wiolonczela, kierownictwo artystyczne 

Ismael Campanero – kontrabas 

Lokalizacja:

NFM, Sala Kameralna

plac Wolności 1, Wrocław

Hiro Kurosaki / fot. Ana Bloom / Virgin Classics

28 lutego 2026

Koncert uczestników kursów mistrzowskich

Wykonawcy:

Jorge Losana, Hiro Kurosaki, Josetxu Obregón – opieka merytoryczna

Uczestnicy kursów mistrzowskich

Lokalizacja:

NFM, Sala Czerwona

plac Wolności 1, 50-071 Wrocław

Alberto Miguélez Rouco

1 marca 2026
Vendado es Amor

Program:

J. de Nebra Vendado es amor, no es ciego – zarzuela

Wykonawcy:

Alberto Miguélez Rouco – dyrygent, klawesyn

Leonor Bonilla – Anquises (sopran)

Natalie Pérez – Venus (mezzosopran)

Alicia Amo – Eumene (sopran)

Jaia Nurit Niborski – Diana (sopran)

Judit Subirana – Brújula (mezzosopran)

Yannick Debus – Títiro (baryton)

TBA – narrator 

Chór NFM

Lionel Sow – kierownictwo artystyczne Chóru NFM

Wrocławska Orkiestra Barokowa 

Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej 

Lokalizacja:

NFM, Sala Główna ORLEN

plac Wolności 1, Wrocław

informacja prasowa

Oratorium na Boże Narodzenie w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu!

Trwa czas adwentu, który można wzbogacić o doznania muzyczne. Już 4 grudnia w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu zabrzmi "Oratorium na Boże Narodzenie" Johanna Sebastiana Bacha! Młodzi śpiewacy z Chóru Chłopięcego NFM oraz Wuppertaler Kurrende – zespołu z Kraju Nadrenii Północnej-Westfalii – wykonają świąteczne arcydzieło lipskiego Kantora. Oratorium na Boże Narodzenie zabrzmi we współudziale czworga solistów i Wrocławskiej Orkiestry Barokowej pod batutą Lukasa Baumanna.

Trzy oratoria lipskiego kantora przeznaczone były na największe święta luterańskiego roku liturgicznego. Bożonarodzeniowe jest pierwszym i najbardziej rozbudowanym z nich. Składa się z sześciu części, z których aż cztery usłyszymy podczas grudniowego wieczoru. Nie oznacza to, że koncert będzie zwięzły: każde ogniwo jest w istocie osobną kantatą przeznaczoną na dane święto tego okresu. Ostatnia, Herr, wenn die stolzen Feinde schnauben, została stworzona na Dzień Objawienia Pańskiego.

Utwory wchodzące w skład oratorium od zwyczajnych przykładów tego gatunku odróżnia jedynie szczątkowa akcja biblijna. Jak w każdej zaś kantacie, przeplatają się w nich ze sobą liczne formy: od chorałów i chórów, poprzez recytatywy, aż po ariosa i arie. Bach różnicował instrumentację w ramach cyklu, a nieznany autor słów zbudował narrację wokół różnych wydarzeń ewangelicznych. Co ciekawe, w oratorium mistrz wykorzystał materiał ze swoich wcześniejszych kantat świeckich – w jego czasach praktyka ta, nazywana parodiowaniem, była na porządku dziennym.

Koncert poprowadzi Lukas Baumann. Muzyk ten kieruje chórem z Wuppertal i sam należał kiedyś do zespołu znanego już publiczności NFM. Za przygotowanie Chóru Chłopięcego NFM, który w ramach wymiany powtórzy program w Niemczech, odpowiada Małgorzata Podzielny.

Program:

J.S. Bach Oratorium na Boże Narodzenie BWV 248: Jauchzet, frohlocket, auf, preiset die Tage – kantata BWV 248/1; Und es waren Hirten in derselben Gegend – kantata BWV 248/2;

***

J.S. Bach Herrscher des Himmels, erhöre das Lallen – kantata 248/3; Herr, wenn die stolzen Feinde schnauben – kantata BWV 248/6   

Wykonawcy:

Lukas Baumann – dyrygent, kierownictwo artystyczne Wuppertaler Kurrende 

Dorothee Mields – sopran   

Jonathan Mayenschein – alt  

Daniel Johannsen – tenor 

Thomas Laske – bas  

Chór Chłopięcy NFM   

Małgorzata Podzielny – kierownictwo artystyczne Chóru Chłopięcego NFM   

Wuppertaler Kurrende   

Wrocławska Orkiestra Barokowa  

Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej

Czas trwania:

120 minut

.

informacja prasowa

FOUR SEASONS 300 - Théotime Langlois de Swarte i Wrocławska Orkiestra Barokowa /zapowiedź koncertu/

Dziś o 18.00 Narodowe Forum Muzyki zaprasza na koncert, którego gwiazdą będzie skrzypek, mistrz muzyki dawnej –  Théotime Langlois de Swarte, a towarzyszyć mu będzie Wrocławska Orkiestra Barokowa. Usłyszymy utwory Antonio Vivaldiego, a także kompozycje innych twórców włoskiego baroku: Claudia Monteverdiego, Marca Uccelliniego i Francesca Geminianiego.

Theotime Langlois de Swarte, fot.Marco Borggreve

Wieczór rozpocznie Adoramus te Christe Claudia Monteverdiego – medytacyjna miniatura w opracowaniu prowadzącego koncert skrzypka Théotime’a Langlois de Swarte’a. Następnie zabrzmią inne instrumentalne perły włoskiego baroku: przeznaczony na smyczki Koncert d-moll „Madrigalesco” RV 129, pełne wdzięku dzieło Aria Quinta sopra la Bergamasca à 3 Uccelliniego oraz dramatyczny Koncert skrzypcowy d-moll RV 813 Vivaldiego. Kolejną okazją do zaprezentowania kunsztu wykonawczego francuskiego artysty będzie Concerto grosso d-moll op. 1 nr 12 Geminianiego, oparte na słynnej Sonacie op. 5 nr 12 Arcangela Corellego – temat La follia stał się jednym z najchętniej opracowywanych wariacyjnie motywów w historii muzyki. W programie znajdzie się także obraz burzy morskiej pochodzący z opery pastoralnej Vivaldiego Wierna nimfa oraz Grave, czyli śpiewne drugie ogniwo Koncertu skrzypcowego B-dur RV 370.

Główną kompozycją wieczoru będą jednak Cztery pory roku. Zbiór ten stanowi szczytowe osiągnięcie w dziedzinie barokowego koncertu instrumentalnego, jest też wyrazem muzycznego malarstwa dźwiękowego – koncepcji zwanej imitazione della natura. Vivaldi z finezją wplótł w dzieło efekty dźwiękonaśladowcze: uważny słuchacz wychwyci tu śpiew ptaków, ujadanie psa, brzęczenie gzów i komarów, grzmoty zwiastujące nadciągającą burzę czy szczękanie zębów na mrozie. Elementy te pozostają w ścisłym związku z treścią czterech sonetów, które towarzyszyły pierwszemu wydaniu koncertów – nie znamy autora poetyckich strof (niektórzy spekulują, że mógł nim być sam kompozytor), ale najpewniej powstały one przed muzyką i stanowiły inspirację do jej napisania. Cykl ukazuje żywą więź człowieka z naturą i jego zależność od rytmu przyrody. Niezwykła inwencja melodyczna, żywa rytmika i ekspresyjność utworów sprawiają, że cieszą się one wielką popularnością.

Program:

C. Monteverdi Adoramus te Christe SV 289 (oprac. T. Langois de Swarte)

A. Vivaldi Koncert d-moll na smyczki i b.c. „Madrigalesco” RV 129

M. Uccellini Aria Quinta sopra la Bergamasca à 3

A. Vivaldi Koncert skrzypcowy d-moll RV 813

F. Geminiani Concerto grosso d-moll op. 1 nr 12, H. 143 „La follia” wg Sonaty op. 5 nr 12 A. Corellego

A. Vivaldi Cztery pory roku op. 8: Koncert nr 1 E-dur „Wiosna” RV 269; Koncert nr 2 g-moll „Lato” RV 315

***

A. Vivaldi

Sinfonia „Tempesta di mare” z opery La fida ninfa RV 714

Cztery pory roku op. 8: Koncert nr 3 F-dur „Jesień” RV 293

Koncert skrzypcowy B-dur RV 370: II. Grave

Cztery pory roku op. 8: Koncert nr 4 f-moll „Zima” RV 297

Wykonawcy:

Théotime Langlois de Swarte – skrzypce solo, prowadzenie 

Wrocławska Orkiestra Barokowa 

Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej

Czas trwania:

120 minut

Po koncercie Théotime Langlois de Swarte będzie podpisywał płyty przy Księgarni Niskie Łąki (na poziomie 0).

informacja prasowa

60. Wratislavia Cantans: "Kain i Abel" Alessandro Scarlattiego /zapowiedź/

13 września o 19.30 – w ramach festiwalu Wratislavia Cantans usłyszymy "Kaina i Abla" Alessandro Scarlattiego. Podczas festiwalowego koncertu Wrocławską Orkiestrę Barokową, która wraz solistami wykona utwór "Cain, overo Il primo omicidio", poprowadzi w zastępstwie René Jacobsa Clemens Flick.

Przedstawiające biblijną historię Kaina muzyczne dzieło Alessandra Scarlattiego na stronie tytułowej pierwszego wydania libretta określono mianem trattenimento sacro – „sakralnej rozrywki”. U zarania XVIII wieku, po stuleciu rozwoju tej formy, muzyczny styl oratoriów stał się bowiem już właściwie nie do odróżnienia od opery. Kompozycja stworzona przez Scarlattiego podczas krótkiego pobytu w Wenecji najprawdopodobniej miała więc swoją premierę w 1707 roku nie w kościele, lecz w zupełnie świeckim pałacu.

Wybrany przez artystę temat popełnionego pod wpływem zazdrości (będącej – jak pisze John Milton – „piekłem miłości wzgardzonej”) zabójstwa Abla przez jego brata cieszył się popularnością wśród włoskich kompozytorów tego okresu. Dwuczęściowy utwór urodzonego na Sycylii artysty nie był więc pierwszym poświęconym dramatycznej opowieści zapisanej na kartach Księgi Rodzaju. Wyróżnia go jednak nasycenie wirtuozerią i emocjami. Scarlatti nie wprowadza partii ani narratora (testo), ani chóru – w efekcie cała odpowiedzialność za przedstawienie wydarzeń spoczywa na dialogach i ariach. Dzięki geniuszowi Włocha dzieje się to jednak całkowicie bez szkody dla przedstawianej historii. Nie traci ona zarazem swojego moralnego wydźwięku. W postaciach Adama, Ewy czy tytułowego Kaina odnajdziemy wachlarz ludzkich postaw sugestywnie zobrazowanych przez Scarlattiego i anonimowego autora libretta jako cnoty i występki.

Warto zaznaczyć, że renesans zainteresowania Cain, overo Il primo omicidio zawdzięczamy w dużej mierze właśnie René Jacobsowi, pod batutą którego muzycy zrealizują dzieło we wrocławskim kościele pw. św. Stanisława, św. Doroty i św. Wacława. Interpretacja artysty – dziś już od pół wieku zaangażowanego w wykonawstwo muzyki dawnej – ukazała się na płycie wydanej w 1998 przez Harmonia Mundi. Sam Jacobs nagrał wówczas również wokalną partię głosu Boga. Album zdobył wiele najważniejszych wyróżnień; został między innymi nominowany do Grammy – nagrody, którą ostatecznie uhonorowano Jacobsa w 2005 roku. 

Program:

Alessandro Scarlatti Cain, overo il primo omicidio – oratorium

Wykonawcy:

Clemens Flick – dyrygent 

Kristina Hammarström – Caino (mezzosopran)

Olivia Vermeulen – Abel (mezzosopran)

Robin Johannsen – Eva (sopran)

Thomas Walker – Adamo (tenor)

Benno Schachtner – Voce Di Dio (kontratenor)

Arttu Kataja – Voce Di Lucifero (baryton)

Wrocławska Orkiestra Barokowa

Boris Begelman – koncertmistrz

Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej

Czas trwania:

160 minut

Wrocław, kościół pw. św. Stanisława, św. Doroty i św. Wacława

plac Wolności 3, Wrocław

informacja prasowa

60. Wratislavia Cantans: koncert "Raj" /zapowiedź/

6 września o 19.00 usłyszymy "Die Kunst der Fuge" Johanna Sebastiana Bacha w wykonaniu Wrocław Baroque Ensemble pod dyrekcją maestra Andrzeja Kosendiaka. To dzieło będące najdoskonalszym, obok Das Wohltemperierte Klavier, wcieleniem muzycznej formy zawartej w jego tytule – fugi. Przed koncertem, o 18.30, dr hab. Jarosław Thiel wygłosi wykład przybliżający słuchaczom utwór "Die Kunst der Fuge".

Wroclaw Baroque Ensemble Łukasz Rajchert

Zbiór, nad którym Johann Sebastian Bach rozpoczął pracę około 1742 roku, stanowił próbę zbadania krańcowych możliwości sztuki kontrapunktu. Mimo że w oryginalnym zamyśle nie był przeznaczony do wykonywania, nie jest on wyłącznie spekulacją genialnego umysłu budzącą zachwyt analizujących jej struktury klerków.

To genialnie, nieukończone dzieło, będące wynikiem wyśmienitego opanowania kompozytorskiego warsztatu i najdonioślejszych intelektualnych ambicji przez długi czas pozostawało w zapomnieniu. Zakupiono zaledwie kilkadziesiąt kopii jego pierwszego wydania, a syn Johanna Sebastiana Bacha – Carl Philipp Emmanuel – sprzedał miedziane formy z wyrytym zapisem utworu po cenie złomu. Po Sztukę fugi sięgali jednak najwięksi artyści kolejnych epok: Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven czy Johannes Brahms. Wciąż przeważała jednak opinia, że jest to traktat teoretyczny, a nieprzeznaczony do słuchania. Na scenę trafiła ona dopiero w ubiegłym stuleciu, zyskując status muzycznego Świętego Graala.

Fakt, że Bach tworząc dziewiętnaście kontrapunktów składających się na dwa tomy Die Kunst der Fuge nie pozostawił żadnych wskazówek dotyczących instrumentacji utworów sprawia, że decyzję o obsadzie podejmują wykonawcy. Podczas festiwalowego koncertu kompozycje zawarte w zbiorze usłyszymy w opracowaniu przygotowanym przez Andrzeja Kosendiaka. Dyrektor artystyczny Wratislavii Cantans w autorskiej instrumentacji wykorzysta trzy kwartety: smyczkowy, gambowy oraz dęty, a także dwa klawesyny, tworząc swoją wersję muzycznego raju, który trzy wieki temu został rozpisany na głosy przez barokowego arcymistrza. 

Program:

Johann Sebastian Bach Die Kunst der Fuge BWV 1080 w opracowaniu Andrzeja Kosendiaka

Wykonawcy:

Andrzej Kosendiak – dyrygent 

Wrocław Baroque Ensemble:

Zbigniew Pilch, Mikołaj Zgółka, Katarzyna Olszewska, Klaudia Matlak, Małgorzata Kosendiak – skrzypce

Agnieszka Papierska, Piotr Chrupek – altówki 

Jakub Kościukiewicz – wiolonczela

Guido Balestracci – sopranowa viola da gamba

Maurycy Raczyński – tenorowa viola da gamba

Julia Karpeta, Brent Wissick – basowe viole da gamba

Łukasz Macioszek – violone

David Brutti, Andrea Inghisciano – kornety

Masafumi Sakamoto – puzon altowy

Tomasz Wesołowski – fagot

Marta Niedźwiecka, Aleksandra Rupocińska – klawesyny, pozytyw

Czas trwania:

80 minut

Lokalizacja:

NFM, Sala Główna ORLEN, estrada w odwróceniu

plac Wolności 1, Wrocław

informacja prasowa

Marc Minkowski – Pasja wg św. Jana /zapowiedź koncertu/

13 kwietnia o 18.00 będziemy mieć niebywałą okazję posłuchania Pasji wg św. Jana Johanna Sebastiana Bacha w interpretacji i pod batutą wybitnego dyrygenta Marca Minkowskiego, który poprowadzi Wrocławską  Orkiestrę Barokową oraz znakomitych solistów. W roli koncertmistrzyni grającej na viola d’amore wystąpi Rachel Podger, w roli Ewangelisty – Sebastian Kohlhepp (tenor), Jezusa – Leon Košavić baryton, partie altowe wykona dobrze znany we Wrocławiu Tim Mead.

Marc Minkowski, fot. Benjamin, Chelly les-Echos

Pasję wg św. Jana Bach napisał podczas pobytu w Lipsku, gdy pełnił zaszczytną funkcję kantora przy kościele św. Tomasza. Nie bez powodu proces twórczy odbywał się właśnie tam, dzieło bowiem miało powstać na specjalne zamówienie radnych owego miasta. Fundamentem Pasji kompozytor uczynił dwa poszczególne rozdziały Ewangelii św. Jana – od pojmania Jezusa aż do złożenia Jego ciała do grobu po ukrzyżowaniu. Poruszający tekst biblijny wzbogacił także fragmentami z Ewangelii św. Mateusza. Ta struktura odzwierciedla się również w warstwie muzycznej utworu, który Bach podzielił na dwie części – pierwotnie oddzielone zostały homilią. Nadrzędne role w jego przebiegu należą do Ewangelisty, Piotra, Jezusa oraz Piłata, choć podkreślić należy także niebagatelny głos Chóru komentującego obrazy związane z ostatnimi momentami Chrystusowego żywota. Ich muzyczne opracowanie zachwyca z jednej strony szlachetną prostotą, z drugiej zaś bogactwem duchowej głębi płynącej z mistrzowsko skonstruowanych partii tak wokalnych, jak i instrumentalnych. Nastrój Pasji Janowej ukazuje już wprowadzające, doskonale wyważone, choć niemniej przejmujące zawołanie chóru: Herr, unser Herrscher (pol. Panie, nasz Władco). Wartość dzieła wzbogacają także liczne kunsztownie wplecione w całość dialogi oraz wypowiedzi uczestników, co dodaje pasji teatralności dynamizującej narrację. 

Prawykonanie kompozycji odbyło się w Wielki Piątek 7 kwietnia 1724 roku w lipskim kościele św. Mikołaja. Ponad trzysta lat później Pasja wg św. Jana wciąż jest jednym z niezwykłych, a zarazem refleksyjnych utworów, który pomimo upływu czasu nie traci niczego ze swej niekwestionowanej wartości kulturowej. 

Program:
J.S. Bach Pasja wg św. Jana BWV 245

Koncert będzie transmitowany w Programie II Polskiego Radia. Osoby spóźnione mogą nie zostać wpuszczone na wydarzenie. 

Wykonawcy:

Marc Minkowski – dyrygent

Hannah De Priest – sopran 

Maïlys de Villoutreys – sopran   

Nina van Essen – mezzosopran

Tim Mead – alt 

Sebastian Kohlhepp – tenor (Ewangelista) 

Bastien Rimondi – tenor 

Clément Pottier – tenor

Leon Košavić – baryton (Jezus)  

James Platt – bas 

Wrocławska Orkiestra Barokowa 

Rachel Podger – koncertmistrzyni, viola d’amore

Mikołaj Zgółka – viola d’amore  

Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej

Czas trwania:

140 minut

informacja prasowa

„Józef Elsner – Chamber Works” – premiera nowego albumu wydanego przez Narodowe Forum Muzyki

24 stycznia 2025 roku swoją premierę miał nowy album Narodowego Forum Muzyki: "Józef Elsner – Chamber Works", nagrany na historycznych instrumentach przez Piotra Pawlaka (fortepian), Mikołaja Zgółkę (skrzypce), Jane Rogers (altówka) i Jarosława Thiela (wiolonczela).

Znacząca większość utworów kameralnych Józefa Elsnera powstała w czasie jego pracy we Lwowie (1792–1799) bądź w pierwszych latach warszawskich (1799–1805) – są to dzieła młodego kompozytora, pomimo ciekawych nawiązań do „stylu polskiego”, czytelnie i jednoznacznie zakorzenione w stylu wiedeńskim czasów Mozarta. (…)

Utwory Józefa Elsnera na niniejszej płycie nagrano na instrumentach historycznych w stroju a1=430 Hz. Wykorzystano m.in. fortepian Érarda z 1858 roku oraz skrzypce Charles'’a François Ganda z 1846 roku „ex-Wieniawski”, które były nagrodą dla polskiego wirtuoza za ukończenie Konserwatorium Paryskiego z wybitnymi osiągnięciami. Paryski kontekst, na jaki symbolicznie wskazuje to instrumentarium, silnie wiąże się z końcem okresu największej aktywności Elsnera jako twórcy muzyki kameralnej, podobnie jak Wiedeń łączył się z jego początkiem. W 1805 roku kompozytor wybrał się w podróż do stolicy Francji, gdzie nawiązał bliskie kontakty z Jeanem-François Le Sueurem, napisał (ostatecznie niewystawioną) francuską operę Chimère et réalité i doprowadził do koncertowego wykonania swoich utworów fortepianowych i kameralnych, jak też wydał (…) Kwartet fortepianowy. Le Sueur ponoć gorąco namawiał Elsnera do osiedlenia się w Paryżu, a dwa lata później Ferdinando Paer, przebywając w Warszawie wraz z dworem Napoleona, składał mu propozycje wstąpienia do cesarskiej orkiestry. (…)

Zarejestrowany na płycie repertuar pozwala nam dostrzec różne oblicza kompozytora. Dwa utwory ukazują Elsnera jako adepta kameralistyki wiedeńskiej doby Mozarta, polonezowy dyptyk stanowi podsumowanie ponad dwóch dekad działalności jako twórcy „stylu polskiego”, na koniec zaś objawia się nam jako kompozytor zagadkowej Chaconne. Dodajmy, że większość prezentowanych dzieł przypomina nam o Elsnerze jako biegłym skrzypku, dla którego ten właśnie instrument był niewątpliwie najbliższym. 

Czego jednak z pewnością trudno się tu dosłuchać, to zaczątków romantyzmu, rodzącego się już przecież w twórczości kompozytorów niemieckich czy nawet uczniów samego Elsnera. Nie jest to wszakże skutek takiego, a nie innego doboru repertuaru. Rzeczywiście, poszukiwania Elsnera –romantyka niejednokrotnie prowadzą do bolesnych i krzywdzących dla kompozytora nieporozumień. A przecież najlepiej prezentuje się on w swojej prawdziwej roli: zdolnego epigona klasycyzmu i kodyfikatora przedchopinowskiego poloneza.

Jakub Chachulski, fragment eseju zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty

TYTUŁ: Józef Elsner – Chamber Works

Wykonawcy:

Piotr Pawlak – fortepian

(Érard, Paryż, 1858)

Mikołaj Zgółka – skrzypce

(Charles François Gand, Paryż, 1846, „ex-Wieniawski”; skrzypce obecnie znajdują się w zbiorach kolekcji Muzeum Narodowego w Poznaniu)

Jane Rogers – altówka

(Jan Pawlikowski, Kraków, 2008)

Jarosław Thiel – wiolonczela

(Bastian Muthesius, Berlin, 2023, według Pietro Guarneri, Wenecja, c. 1725)

Program:

Józef Elsner (1769–1854)

[1]          Polonaise in D major for violin and piano (?)                   2'39

[2]          Chaconne in G major for violin and piano* (1836?)         4'37

Piano Trio in B flat major, Op. 2 (1798)                                     [17'48]

[3]          Allegro                                                                               8'27

[4]          Larghetto                                                                           4'58

[5]          Rondo: Allegro                                                                  4'22

[6]          Polonaise in C major for solo piano* (c. 1821)             6'18

[7]          Polonaise in E flat major for piano and violin (1820)  7'06

Piano Quartet in E flat major, Op. 15 (c. 1805)                          [22'15]

[8]          Moderato                                                                           11'53

[9]          Romance: Andantino                                                           5'40

[10]       Rondo: Allegro assai                                                           4'40

[11]       Polonaise in D major for piano and violin (1820)              5'35

Total time           66'20

* Światowa premiera nagrania

Nagrano w Studiu S2 Polskiego Radia w Warszawie w dniach 11–13 września 2024 roku.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Wojciech Marzec, Agnieszka Szczepańczyk

NFM 95, VCD01, ACD 343

Premiera płyty: 24 stycznia 2025

Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

Partnerzy:

Muzeum Narodowe w Poznaniu – Muzeum Instrumentów Muzycznych

Narodowy Instytut Fryderyka Chopina

informacja prasowa

Forum Musicum 2015: Na początku było słowo /relacja/

Olga Pasiecznik i  "Służąca panią" - najciekawsze koncerty tegorocznego festiwalu muzyki dawnej Forum Musicum.

Wrocławski festiwal muzyki dawnej Forum Musicum koncentrował się tym razem na słowie, a jego motywem przewodnim było hasło musica recitata, sformułowane przez Nicolo Vicentino. W programie znalazło się pięć koncertów, podczas których mieliśmy się przekonać, że "na początku było słowo", muzyka zaś od niego uczyła się przekazywania treści i uczuć. Spośród zaprezentowanych koncertów dwa były bez wątpienia znakomite, choć nieporównywalne gatunkowo i stylistycznie.

Olga Pasiecznik - mistrzyni interpretacji

Olga Pasiecznik z Wrocławską Orkiestrą Barokową, fot. B. Beszlej

Prawdziwą mistrzynią interpretacji okazała się Olga Pasiecznik - wybitna śpiewaczka (sopran) Warszawskiej Opery Kameralnej, a także znakomity pedagog. Prowadziła m.in. klasę mistrzowską śpiewu podczas Międzynarodowej Letniej Akademii Muzyki Dawnej w Wilanowie oraz kursy interpretacyjne dla studentów Akademii muzycznych. Prawdziwa mistrzyni!

Jej wykonawstwo charakteryzuje przede wszystkim bogactwo interpretacyjne. Posługując się słowem, potrafi jednocześnie wydobyć takie muzyczne niuanse, których przeciętne ucho nawet nie przeczuwa pochylając się nad partyturą. Podczas występu na Forum Musicum zaprezentowała przede wszystkim swój talent dramatyczny w ariach ze Scena di Berenice Hob. Josepha Haydna, a także ariach Ah! Perfido... Per pieta, non dirmi addio... Ludwika van Beethovena.

Oldze Pasiecznik towarzyszyła dyskretnie Wrocławska Orkiestra Barokowa pod dyrekcją Jarosława Thiela. Ale nawet w duecie ze skrzypcami (Zbigniew Pilch), to jej głos i jej interpretacja dominowały nad resztą. W najlepszym tego słowa znaczeniu. 

Jarosław Thiel dziękuje artystce za fenomenalny występ/fot. Bogusław Beszłej

"Służąca panią" Pergolesiego, czyli kobiety górą

Na antypodach występu Pasiecznik sytuuje się natomiast różna, gdy chodzi o konwencję, ale nie mniej znakomita interpretacyjnie opera buffo Giovanni Pergolesiego:  "La serva padrona"("Służąca panią"). To znakomity przykład na to, że nawet z błahego tematu można uczynić prawdziwą perełkę. Treścią tego Intermezza w dwóch częściach są perypetie szlachcica, starego kawalera, którego służąca kompletnie zdominowała, a następnie, wymyślając nieskomplikowaną intrygę, zmusiła do małżeństwa ... z miłości. Postaci  tej opery: Serpina (sopran), Uberto (bas) oraz Vespone (rola niema)  pochodzą w prostej linii z komedii dell`arte. To Pantalone i jego chytra subretka. 

"Służąca panią", fot. Bogusław Beszlej

A jednak słuchanie tej muzyki - znakomitych recytatywów i arii było czystą przyjemnością. Zapewne jest to zasługa samego kompozytora, którego geniusz teatralny i psychologiczny błyszczy tu na każdym kroku, począwszy od pierwszej arii Umberta, gdzie każde słowo i każdy aspekt sytuacji przełożone zostały na język muzyki. Już samo niecierpliwe czekanie na filiżankę czekolady tego egocentrycznego nudziarza zostało przełożone na powtarzalny w kółko motyw orkiestrowy, który odmierza upływający czas, zaś kończy go krótkie i zirytowane: Nikt nie przychodzi. Innymi słowy desperacja bohatera znajduje właściwe formuły rytmiczne i melodyczne, niesłychanie sugestywne i prawdziwe,  a przy tym nieodparcie komiczne.

Małgorzata Trojanowska (Serpina), Roman Ciumakin (Umberto), fot. B. Beszlej

Przepiękne są także duety, począwszy od pierwszego, w którym Umberto bezskutecznie próbuje stawiać opór, ale my już wiemy, że jego los jest przesądzony, a skończywszy na ostatnim, który wyraża już tylko radość ze wzajemnie korzystnej transakcji. Małgorzata Trojanowska jako Serpina była wprost znakomita: skromnie ubrana w czarno-biały strój służącej, była zarazem mocną kobiecą osobowością, która ani przez chwilę nie zapomina, że to ona rozdaje karty. Sprytna, prawdziwa, zdeterminowana - rozumiemy, że wyjście za mąż to jej być albo nie być i że nie cofnie się przed niczym.

Roman Ciumakin  jako Umberto śmieszy nas swoją vis comica od pierwszej sceny, a zachwyca interpretacją tej roli od początku do końca. Warto także zauważyć przekomiczną postać niewydarzonego służącego Vespone (Bartosz Budny), który jest postacią niezwykle plastyczną - stara się uniknąć kary i zazwyczaj staje po stronie silniejszego, czyli ostatecznie po stronie kobiety. W pewnym momencie jest nią nawet pani dyrygent (Anna Moniuszko)...

Bartosz Budny (Vespone), foto B. Beszlej

Festiwal Forum Musicum odbył się w dniach 20- 22 sierpnia 2015. 

Artykuł ukazał się na portalu Kulturaonline 28 sierpnia 2015 roku.