Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Kutz, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty
Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Kutz, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 4 lutego 2019

Paciorki śląskiego różańca | Filmy Kazimierza Kutza w kinie Iluzjon

Kazimierz Kutz – jeden z najważniejszych polskich reżyserów, wizjoner kina, działacz społeczny. Twórca wybitny, którego styl filmowy stale ewoluował. 16 lutego 2019 roku Kazimierz Kutz obchodziłby 90. urodziny.


Kazimierz Kutz

W lutym w kinie Iluzjon wspominamy najważniejsze dzieła tego wybitnego reżysera, zarówno filmowe jak i Teatru Telewizji. Zaczniemy od kryminału Ktokolwiek wie…, prawdopodobnie najbardziej niedocenionego dzieła reżysera. Nikt nie potrafi opowiadać o Śląsku z taką miłością, nostalgią i znawstwem jak Kazimierz Kutz, dlatego podczas przeglądu w kinie Iluzjon nie zabraknie Śląskiej trylogii, czyli filmów: Sól ziemi czarnej, Perła w koronie i Paciorki jednego różańca. Pokażemy również debiut reżysera – Krzyż walecznych, będący adaptacją trzech opowiadań Józefa Hena, konfrontujących ze sobą ostatnie dni wojny i nastające dni pokoju.


Kazimierz Kutz reżyserował również spektakle Teatru Telewizji. Z bogatego dorobku twórcy wybraliśmy trzy pozycje: Do piachu…, Kolację na cztery ręce oraz Opowieści Holywoodu. Niewiele polskich sztuk współczesnych wywołało taką dyskusję jak Do piachu… Tadeusza Różewicza i jej telewizyjna realizacja w reżyserii Kazimierza Kutza. „Trzeba wtykać palec w bolące miejsca” – mówił reżyser. Kolacja na cztery ręce opowiadająca o wspólnym posiłku Bacha i Haendla, znalazła się w Złotej Setce Teatru Telewizji.

Wszystkim projekcjom będzie towarzyszyć prelekcja kuratora cyklu, Tomasza Kolankiewicza. Pełny program przeglądu, wraz z datami i godzinami seansów, znajduje się tutaj.


Olgierd Łukaszewicz w Paciorkach jednego różańca

Głównym punktem przeglądu będzie uroczyste spotkanie ze współpracownikami reżysera: aktorami Olgierdem Łukaszewiczem i Janem Englertem oraz jego biografką, Elżbietą Baniewicz. W trakcie spotkania przypomnimy najważniejsze filmy Kazimierza Kutza, nie zabraknie anegdot i wspomnień. Po spotkaniu, które poprowadzi Tomasz Kolankiewicz, odbędzie się projekcja odnowionego cyfrowo filmu Nikt nie woła z 1960 roku – jednego z arcydzieł reżysera. Spotkanie odbędzie się 16 lutego o godz. 20:00.

Dramat psychologiczny Nikt nie woła rozgrywa się krótko po zakończeniu II wojny światowej. Młody chłopak przyjeżdża wraz z przesiedleńcami na tzw. Ziemie Odzyskane. W małym miasteczku poznaje dziewczynę, w której zakochuje się z wzajemnością. Konspiracyjna przeszłość, przed którą próbował uciec, nie daje jednak o sobie zapomnieć i zmusza bohatera do opuszczenia nowego domu. Jeden z najpiękniejszych plastycznie obrazów polskiej kinematografii, który został zrealizowany na podstawie opowiadania Józefa Hena. Poetycka i minimalistyczna forma filmu, współgrająca z nielinearnie prowadzoną narracją, plasuje go w kręgu największych osiągnięć estetyki nowofalowej.

Adres: ul. Narbutta 50A

informacja prasowa

czwartek, 14 lutego 2019

"Kazimierz Kutz. Życie między kadrami" - wystawa w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu

Kazimierz Kutz to niewątpliwie jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów filmowych, teatralnych i telewizyjnych, scenarzysta, publicysta i pisarz, związany i nieodłącznie kojarzony ze Śląskiem. Zmarły 18 grudnia 2018 roku reżyser obchodzić miał w 2019 roku swoje 90. urodziny. Muzeum Górnośląskie podsumowującą jego dorobek.


Kazimierz Kutz podczas kręcenia Paciorków jednego różańca
Wystawa podsumowuje jego bogaty dorobek filmowy. Kreśli obraz Mistrza na różnych etapach jego kariery, począwszy od współpracy z Andrzejem Wajdą i Jerzym Kawalerowiczem, przez filmy określane mianem śląskiej trylogii, po produkcje powstałe w późnych latach 90. W uznaniu dokonań, w grudniu 2018 roku, otrzymał tytuł doktora honoris causa swojej Alma Mater – Szkoły Filmowej w Łodzi. Na wystawie przedstawione zostaną unikatowe fotografie, dokumentujące pracę reżysera na kilkunastu planach filmowych. Bohaterem zdjęć jest właśnie on – sam Kazimierz Kutz. Ekspozycję dopełnią fragmenty wywiadu rzeki z Mistrzem, filmu „I blisko i daleko” (2018) w reżyserii Wojciecha Sarnowicza.


Doskonałym uzupełnieniem wystawy „Kazimierz Kutz. Życie między kadrami” będzie wizyta w Kinie Kosmos w Katowicach. Muzeum Górnośląskie poleca „Rok z Kazimierzem Kutzem” – pełną retrospektywę filmów reżysera, którym towarzyszyć będą spotkania, prelekcje filmoznawców oraz pokazy filmów dokumentalnych prezentujących sylwetkę reżysera.

Pełny program znajdziecie TUTAJ.

czas trwania: 14 lutego–28 kwietnia 2019
miejsce: pl. J. III Sobieskiego 2
kurator: dr Joanna Lusek



wtorek, 5 lutego 2019

Wspomnienie Kazimierza Kutza w TVP Kultura w 90. rocznicę urodzin

W ramach przypadającej 16 lutego 90. rocznicy urodzin Kazimierza Kutza, wybitnego reżysera, scenarzysty i pisarza, TVP Kultura przypomni poświęcony artyście dokument „I blisko i daleko”, wybrane filmy, spektakl Teatru Telewizji „Opowieści Hollywoodu” oraz zarejestrowany w 2014 roku program „Niedziela  z… Kazimierzem Kutzem”.


Kazimierz Kutz, zdjęcie zostało zrobione podczas mojej rozmowy z reżyserem w Kinie Nowe Horyzonty,
nie wiem, kto jest autorem.
Odejście Kazimierza Kutza – twórcy zmuszającego do myślenia, człowieka odważnego i niepokornego – było bolesnym ciosem dla polskiej kultury w 2018 roku. Dzięki jego kilkudziesięcioletniej pracy i zaangażowaniu, obraz Śląska oraz górniczego etosu trafił do szerokiej publiczności, uwrażliwiając ją na ludzką krzywdę i niewidoczny na co dzień wymiar poświęcenia prostego człowieka. Dzieła przedstawiające XX-wieczną historię Polski ze śląskiej perspektywy, takie jak „Sól ziemi czarnej”, „Perła w koronie”, „Paciorki jednego różańca” czy „Śmierć jak kromka chleba”, trafiły do kanonu polskiej kinematografii.

W sobotę 16 lutego widzowie TVP Kultura będą mogli obejrzeć powstały na krótko przed śmiercią Kazimierza Kutza, pełen osobistych wspomnień, dokumentalny portret artysty „I blisko i daleko” (godz. 14:35).

– Film powstał na podstawie moich trzech filmów o wielkim reżyserze i człowieku, którego miałem zaszczyt znać. Kazimierz Kutz oglądał go i po obejrzeniu, gdy był już schorowany, podarował mi swój portret ze słowami: panie Wojciechu ostatnia łza będzie dla pana - powiedział w jednym z wywiadów reżyser dokumentu Wojciech Sarnowicz.

W 2014 roku Kazimierz Kutz był gościem TVP Kultura w programie „Niedziela z…”, w którym obok niego udział wzięli m.in. wybitni aktorzy grający w filmach i spektaklach teatralnych reżysera: Janusz Gajos („Opowieści Hollywoodu”), Marek Kondrat („Pułkownik Kwiatkowski”) i Zbigniew Zamachowski („Zawrócony”). 17 lutego TVP Kultura przypomni zarejestrowaną wtedy rozmowę z bohaterem i gośćmi w studiu (godz. 17:15), a zaraz po niej komediodramat historyczny „Pułkownik Kwiatkowski” z 1995 roku (godz. 18:15) oraz drugą część śląskiej epopei „Perła w koronie” z 1971 roku (godz. 20:30).

Kazimierz Kutz był reżyserem ponad 20 filmów fabularnych, ale również wielu spektakli telewizyjnych. We wtorek, 19 lutego TVP Kultura przypomni należące do „Złotej Setki Teatru Telewizji” przedstawienie „Opowieści Hollywoodu” (godz. 20:20). Sztuka Christophera Hamptona to portret niemieckiej emigracji artystycznej w USA w czasie II wojny światowej, ale również pełne gorzkich konkluzji studium konfliktu między europejską i amerykańską kulturą oraz próba określenia się autora wobec świata. Premiera spektaklu stała się w 1987 roku głośnym, żywo komentowanym wydarzeniem kulturalnym, również dzięki znakomitym kreacjom m.in. Janusza Gajosa, Henryka Bisty i Jerzego Bińczyckiego.

„I blisko i daleko”, film dokumentalny (2018), 16 lutego, godz. 14:35

„Niedziela z… Kazimierzem Kutzem”, magazyn (2014), 17 lutego, godz. 17:15

„Pułkownik Kwiatkowski”, film fabularny (1995), 17 lutego, godz. 18:15

„Perła w koronie”, film fabularny (1971), 17 lutego, godz. 20:30


„Opowieści Hollywoodu”, spektakl Teatru Telewizji (1987), 19 lutego, godz. 20:20

informacja prasowa

niedziela, 20 grudnia 2020

Kilar w bliskim planie. Rozmowy o kompozytorze /recenzja książki/

Z końcem października 2020 roku ukazała się w Polskim Wydawnictwie Muzycznym książka Violetty Rotter-Kozery "Kilar. W bliskim planie". Wśród dziesięciu rozmówców znajdują się nazwiska znane, jak Kazimierz Kutz, Sławomir Idziak, Roman Polański czy Krzysztof Zanussi, jak też mniej znane: Peter Jabłonski, ks. Jerzy Szymik czy Marek Woś. Czy wnoszą coś nowego do znanych z publikacji portretów kompozytora?


Rozmowy o Wojciechu Kilarze nie są bynajmniej pierwszą książką poświęconą kompozytorowi. Pięć lat temu ukazała się kompletna biografia Marii Wilczek-Krupy pod nieco wydumanym (zapewne dla względów komercyjnych) tytułem "Wojciech Kilar. Geniusz o dwóch twarzach". O wiele bardziej podobała mi się inna biografia autora "Krzesanego" pióra Barbary Gruszki-Zych: "Takie piękne życie", napisana nie tylko z większym talentem, ale i wrażliwością. Obecnie, dzięki Polskiemu Wydawnictwu Muzycznemu, otrzymujemy słowem malowane portrety Wojciecha Kilara, wyłaniające się z rozmów z jego znajomymi i współpracownikami. Jak pisze we wstępie autorka, Violetta Rotter-Kozera:

"Historia powstania tej książki jest nierozerwalnie związana z realizacją filmu dokumentalnego Wojciech Kilar. Między awangardą a Hollywood. (...) jest pełnym zapisem przeprowadzonych przeze mnie wywiadów i w tym sensie uzupełnia film".

Wśród dziesięciu rozmówców znajdują się zarówno nazwiska znane: Roman Polański, Antoni Wit, Kazimierz Kutz, Sławomir Idziak czy Krzysztof Zanussi, a także mniej znane, jak pianista polskiego pochodzenia Peter Jabłonski, teolog i poeta ks. Jerzy Szymik czy dyrygent i skrzypek Marek Woś.

Wyznam, że sięgnęłam po tę niedużą książkę z wielką ciekawością. Wyobrażałam sobie, że taki portret polifoniczny ukaże Wojciecha Kilara w relacjach, z nowej perspektywy. Przeżyłam jednak rozczarowanie. Po pierwsze dlatego, że  Violetta Rotter-Kozera nie potrafi rozmawiać i albo zadaje banalne pytania, a czasami w ogóle nie są to pytania, lecz stwierdzenia, albo w ogóle nie potrafi być partnerem w rozmowie i tylko pasywnie notuje. Aby nie być gołosłowną podam przykłady. W rozmowie z Romanem Polańskim zadaje pytania od Sasa do Lasa i nie widać w nich jakiegoś zamysłu. Zaczyna rozmowę od roli Papkina w "Zemście" (sic!) A. Wajdy, potem pada pytanie o Komedę, jest też wątek Gomułki rzucającego popielniczką w ekran, aby wreszcie dotrzeć do tematu znajomości z Kilarem od czasów studenckich. Po czym sama o nich opowiada, zadając na końcu krótkie i bezradne: "Dlaczego?" (...Polański zamówił muzykę u kompozytora po trzydziestu latach). Na koniec autorka pyta Polańskiego o "Pianistę", stwierdzając z niejakim wyrzutem: "Niewiele tam miejsca na muzykę". "No niewiele, ale to kwestia jakości, a nie ilości" - odpowiada przytomnie reżyser...

Z kolei Kazimierz Kutz prawie zupełnie nie dopuszcza pani Violetty do głosu, więc jak sądzę, pytania dopisała post factum. Brzmią one np. tak: "W jakich okolicznościach miało miejsce panów spotkanie?", "Jak w praktyce wyglądała panów współpraca?". No, szkółka! Szczęśliwie Kutz jest (był) gawędziarzem, opowiada rozliczne anegdoty, ale koniec końców przede wszystkim mówi o ... sobie. Podobnie rzecz ma się w przypadku Krzysztofa Zanussiego, który również zdominował wywiad, ale jednak mówił mniej o sobie, a więcej o Kilarze.

Spośród przeprowadzonych wywiadów najbardziej interesujące są dwa: z Krzysztofem Zanussim i z ks. prof. Jerzym Szymikiem, ale wyłącznie dlatego, że ten ostatni jest wrażliwym rozmówcą, który patrzy na Kilara przez pryzmat wiary i uważa, że "Dotknął go Bóg". To, o czym mówi, jest pełne mądrości, niezależnie od "pytań", które w tym przypadku przybierają (przeciwnie niż w przypadku rozmowy z Kutzem) rozmiary elaboratu. 

Do książki "Kilar w bliskim planie" mam stosunek ambiwalentny. Z jednej strony uważam, że dobrze się dzieje, gdy podobne publikacje powstają. Dobrym tego przykładem jest inna pozycja wydawnictwa: „Górecki. Portret w pamięci” Beaty Bolesławskiej-Lewandowskiej, z której wyłania się wiele portretów kompozytowa,  a każdy z nich jest fascynujący i wnosi coś nowego do naszej wiedzy o tym niezwykłym człowieku. Jednakże o książce Wioletty Rotter-Kozera tego powiedzieć nie sposób.


Książka "Kilar. W bliskim planie" Rozmowy o kompozytorze przeprowadziła Violetta Rotter-Kozera, ukazała się 28 października 2020 roku w Polskim Wydawnictwie Muzycznym.


piątek, 28 stycznia 2022

Dziś są twoje urodziny | KALINA JĘDRUSIK - przegląd filmów online na NINATEKA

Premiera nowego cyklu filmowego, który na stałe zagości na Ninatece już 5 lutego! Co miesiąc będziemy prezentować twórczość najciekawszych osobowości polskiej kinematografii. Udostępnimy specjalnie wyselekcjonowane filmy, które łączy bohater miesiąca. A pierwszą bohaterką miesiąca będzie... najsłynniejsza uwodzicielka wielkiego ekranu KALINA JĘDRUSIK!

Cykl pozwoli przypomnieć i uhonorować artystów, pełniących różne role przy produkcji filmu. W programie znajdą się filmy związane z postaciami różnorodnych twórców filmowych, m.in reżyserów, aktorów, scenografów czy kompozytorów.

Kalina Jędrusik (1930-1991) – aktorka filmowa i teatralna a także piosenkarka i artystka kabaretowa, nazywana polską Marilyn Monroe. Zanim zadebiutowała na wielkim ekranie, wielokrotnie grywała na scenach warszawskich teatrów. Zasłynęła występami telewizyjnymi – w spektaklach Teatru Telewizji i Kabarecie Starszych Panów. Pierwsze kroki w filmie zaczęła stawiać w drugiej połowie lat 50. Od tego czasu wystąpiła w ponad trzydziestu filmach. Gównie pojawiała się w rolach drugoplanowych lub epizodycznych. 

W ramach cyklu "Dziś są twoje urodziny" | KALINA JĘDRUSIK pokażemy:

Lekarstwo na miłość, reż. Jan Batory, 95 min., 1966, Polska

Jutro premiera, reż. Janusz Morgenstern, 81 min., 1962, Polska

Upał, reż. Kazimierz Kutz, 81 min., 1964, Polska

Lekarstwo na miłość, reż. Jan Batory, 95 min., 1966, Polska

WFDIF /po Studiu Filmowym "Kadr"

Adaptacja powieści Klin Joanny Chmielewskiej z Kaliną Jędrusik w roli głównej. Film nie został poddany rekonstrukcji cyfrowej.

Nieprawdopodobna seria pomyłek telefonicznych sprawia, że smutna pani architekt, czekająca na telefon od narzeczonego, zostaje wciągnięta w gangsterską aferę z napadami na banki, produkcją fałszywych pieniędzy i ich wymianą na prawdziwe banknoty. Pomyłki telefoniczne sprawiają też, że rozpoczyna romans z uroczym nieznajomym, którego jednak podejrzewa o przewodzenie szajce gangsterów.

To komedia z intrygą, w której Jędrusik daje popis swoich możliwości aktorskich. Wystawia przy tym na próbę ówczesnych cenzorów, kiedy w jednej ze scen wychodzi nago z kąpieli i pośpiesznie chwytając ręcznik biegnie odebrać telefon. Odważna scena nie umknęła uwadze cenzury, jednak ostatecznie nie została usunięta z filmu.

Jutro premiera, reż. Janusz Morgenstern, 81 min., 1962, Polska

Mazepa, reż. Gustaw Holoubek, 110 min., 1975, Polska

Gdzie jest trzeci król?, reż. Ryszard Ber, 79 min., 1966, Polska

FILMY DOSTĘPNE OD 5 DO 28 LUTEGO NA DARMOWEJ PLATFORMIE VOD http://www.ninateka.pl

WFDIF /po Studiu Filmowym "Kadr"

Początkujący pisarz Zenon Wiewiórski, autor sztuki Trzeci dzwonek, dowiaduje się, że gwiazda Teatru Studio Janina Radwańska chce zagrać główną rolę w jego spektaklu. Rozpoczynają się próby, a wraz z nimi – problemy… i romanse. Tekst sztuki zaczyna coraz bardziej przypominać rzeczywistość.

W filmie Kalina Jędrusik daje się poznać nie tylko jako znakomita aktorka, ale i piosenkarka, śpiewając w jednej ze scen piosenkę I wciąż się na coś czeka. Od lat łączyła karierę filmową z muzyczną. Jak pisał o niej jeden z redaktorów słynnego miesięcznika Jazz – „Dla wszystkich, którzy mieli cokolwiek wspólnego z piosenką, nie ulegało wątpliwości, że zyskaliśmy wokalistkę wielkiego formatu, choć niewielkiego wzrostu, za to o urzekającej urodzie”.

Upał, reż. Kazimierz Kutz, 81 min., 1964, Polska

WFDIF /po Studiu Filmowym "Kadr"

Podczas fali nieznośnych upałów premier powierza Starszym Panom misję utrzymania porządku w stolicy. Bohaterowie starają się jak najlepiej wypełnić to zadanie, jednak nie mają pojęcia, na czym polegają ich obowiązki. Na szczęście mogą liczyć na pomoc ze strony ochotniczej Brygady Przeciwudarowej im. Kupały oraz Grzanki, pięknej Miss Upału. Ponadto do miasta przybywa zamorski ambasador. Zaczyna on interesować się śliczną Barbarką, o której względy starają się także robotnik drogowy Albin oraz pracujący w Domu Mody Kornel.

Upał jest debiutem komediowym Kutza i zarazem filmową kontynuacją Kabaretu Starszych Panów. Występy Kaliny Jędrusik w kabarecie dały początek jej wizerunkowi – z aktorki przemieniła się w gwiazdę małego i wielkiego ekranu. Sam Kutz, nazywał ją Pierwszą Madonną PRL.

Mazepa, reż. Gustaw Holoubek, 110 min., 1975, Polska

WFDIF /po Studiu Filmowym "Kadr"

W Amelii, młodej i pięknej żonie wojewody, zakochuje się trzech mężczyzn: jego syn z pierwszego małżeństwa Zbigniew, goszczący u niego król Jan Kazimierz i jego dworzanin, Jan Mazepa, odważny i przebiegły Kozak. Walka o kobietę prowadzi do tragicznych wydarzeń.

W tym dramacie kostiumowym na podstawie sztuki Juliusza Słowackiego, Kalina Jędrusik wcieliła się w rolę kasztelanowej Robronckiej ze Spiży. To nie pierwszy raz, kiedy Gustaw Holoubek powierzył jej rolę w swoim filmie lub spektaklu. Wcześniej zaprosił ją do współpracy między innymi przy filmowej noweli Czas przybliża, czas oddala i przedstawieniu Cezar i Kleopatra Teatru Telewizji. Jędrusik zrobiła na Holoubku duże wrażenie. Jak mówił – „od pierwszej chwili pobytu w szkole wiadomo było, że zetknęliśmy się ze zjawiskiem. Szczególnym”.

Gdzie jest trzeci król?, reż. Ryszard Ber, 79 min., 1966, Polska

WFDIF /po Studiu Filmowym "Kadr"

Milicja otrzymuje sygnał, że z mieszczącego się w starym pałacu muzeum może zostać skradziony cenny obraz. Na miejsce zostają wysłani kapitan Stefan Berent i porucznik Katarzyna Rogalska. Uchodząca za małżeństwo para ma podmienić arcydzieło na zawierającą nadajnik kopię. To z pozoru proste zadanie komplikuje się, gdy ginie kustosz muzeum, a po budynku zaczyna krążyć kilka kopii obrazu. Śledztwo dowodzi, że wszyscy mieszkańcy pałacu mają coś do ukrycia.

Gdzie jest trzeci król? to kryminał z elementami komedii na podstawie powieści Macieja Słomczyńskiego, tłumacza i mistrza kryminału, znanego pod pseudonimem Joe Alex. Kalina Jędrusik wcieliła się w nim rolę konserwatorki obrazów, której bardzo niepozorna postać z czasem nabiera na znaczeniu…

informacja prasowa



poniedziałek, 19 listopada 2018

Doktorat honoris causa dla Kazimierza Kutza i Jerzego Wójcika!

Senat Szkoły Filmowej w Łodzi zdecydował o przyznaniu tytułów doktora honoris causa Wielkim Polskiego Kina. Wręczenie tytułów odbędzie się 13 grudnia o godz. 12.00.


To będzie dla Szkoły bardzo ważny moment – honorowy tytuł wręczony zostanie jednym z pierwszych absolwentów naszej Szkoły; ludziom, których twórcza droga jest dla nas godna najwyższego uznania. Poznali się w Szkole. Kazimierz Kutz – student Wydziału Reżyserii Filmowej, Jerzy Wójcik - Wydziału Operatorskiego.

Na planie filmu pełnometrażowego spotkali się dzięki Andrzejowi Wajdzie – Kazimierz Kutz był tam drugim reżyserem, Jerzy Wójcik – drugim operatorem. W 1958 jako reżyser i autor zdjęć pracowali już razem na planie filmu "Krzyż walecznych", dwa lata później wspólnie zrealizują "Nikt nie woła" – dziś uważany za jeden z najbardziej oryginalnych i plastycznie wysublimowanych polskich filmów, który artystyczną wizją wyprzedził czas swojej premiery.

"(…) ów cudowny estetyczny eksces, którym w 1960 roku wprowadzał polską kinematografię do światowego kanonu nowego kina (za co w Polsce nabawił się (Kutz – przyp. red.) godnego ubolewania ostracyzmu środowiska (…) – pisze w recenzji dorobku Kazimierza Kutza prof. zw. dr hab. Andrzej Gwóźdź. Właśnie ten wspólny film Kutza i Wójcika pokażemy w Szkole w dniu nadania honorowego tytułu.

informacja prasowa

poniedziałek, 11 września 2017

Kazimierz Kutz: Krystalizacja uczuć /wywiad/

Znany reżyser opowiada o początkach swojej pracy we Wrocławiu i o burzliwych losach filmu ”Nikt nie woła”.

Kazimierz Kutz, fot. KNH

26 listopada 2015 r. gościem cyklu ”Polish Cinema for Beginners” w Kinie Nowe Horyzonty, promującego polskie kino wśród obcokrajowców, był Kazimierz Kutz. Spotkanie z reżyserem odbyło się po projekcji odnowionej cyfrowo kopii filmu ”Nikt nie woła”. Dzięki organizatorom, udało mi się przeprowadzić wywiad z tym wybitnym twórcą.

Barbara Lekarczyk-Cisek: Spotykamy się z powodu szczególnej okazji, a mianowicie premiery odnowionego cyfrowo Pańskiego filmu ”Nikt nie woła”, który zrealizował Pan we Wrocławskiej Wytwórni Filmów Fabularnych w 1960 roku.  Jak Pan zapamiętał tamte czasy i ówczesny Wrocław?

Kazimierz Kutz: Moje związki z Wrocławiem – i jako filmowca, i jako człowieka – są  dość istotne, a także dramatyczne. Zrobiłem tutaj trzy swoje pierwsze filmy i właściwie czułem się obywatelem tego miasta. Z czasem nawet otrzymałem tu mieszkanie i ożeniłem się…  Mieszkałem we Wrocławiu dwa lata i niemal nie wychodziliśmy z wytwórni, bo było to miejsce, gdzie walczyliśmy o inne, artystyczne kino.

Henryk Boukołowski. Bożek i Zofia Marcinkowska jako Lucyna
w filmie "Nikt nie woła" w reż. Kazimierza Kutza
Wytwórnia Filmów Fabularnych powstała z powodów politycznych. Władzom zależało na tym, aby stworzyć coś nowego, oryginalnego, czego nie zrobili Niemcy. W tym czasie istniała już generacja młodych twórców, do której i ja należałem. W rezultacie ta prymitywnie wyposażona wytwórnia stała się inkubatorem polskiej szkoły filmowej, bo do niej właśnie wysyłano wszystkich debiutantów i młodych reżyserów. Miało to swoje zalety, bo znaleźliśmy się z dala od Łodzi i Warszawy, gdzie istniała już uporządkowana administracja i co za tym idzie – ścisła  kontrola. Natomiast myśmy się znaleźli w nieco poszerzonej sferze wolności. Mieszkaliśmy zazwyczaj w Wytwórni Filmowej, a dyrektor, który tę wytwórnię założył, był fantastycznym człowiekiem i lubił artystów. Miał misję stworzenia nam dobrych warunków do pracy. Można by napisać książkę o tym, że szkoła polska to właśnie Wrocław.

Swój pierwszy film: „Krzyż walecznych nakręcił Pan we Wrocławiu i to z wielkim sukcesem… A jak to było z „Nikt nie woła”?

Pisano, że jest to zupełnie nowy głos w kinie polskim, że pojawił się nurt plebejski, opowiedziany w formule estetycznej odległej od filmów związanych z wojną.

Po tak udanym debiucie myślałem o zrealizowaniu filmu, jakiego jeszcze nikt nie zrobił. Sięgnąłem ponownie do prozy Józefa Hena. Tym razem była to książka, która miała wielkie kłopoty z cenzurą, ponieważ opisywała los polskich Żydów w Rosji, ich gehennę wojenną, łącznie z tym, że nie przyjmowano ich do Armii Andersa. Przede wszystkim zaś Hen opisał własne życie i swoją pierwszą miłość. A myśmy z Jerzym Wójcikiem, w tajemnicy, niejako oszukując wszystkich, wykorzystali tylko ów wątek miłosny i przenieśli akcję na Ziemie Zachodnie. Pokazaliśmy, jak puste poniemieckie miasta zalewa polski żywioł, przeważnie plebejusze. I na tym tle spotykają się moi bohaterowie przeżywający pierwszą miłość.

Od lewej: Barbara Kraftówna, Henryk Bukołowski, Zofia Marcinkowska 
Przesłanie filmu miało być takie, że oto na tych ziemiach rodzi się nowe życie. Jednocześnie jest to film o trudnej miłości, ponieważ główny bohater był pokiereszowany przez wojnę: był człowiekiem, który strzelał i zabijał. Natomiast dziewczyna miała w sobie niewinność. Tak więc młodzi ludzie spotykają się w tej obcej cywilizacji, wśród obcych ludzi.

Filmem tym nawiązywałem też do mojego ulubionego pisarza Stendhala, który był bardzo wnikliwym psychologiem miłości. Uważał, że miłość trzeba przeżyć do końca, a kto tego nie uczyni, pozostanie w pewnym sensie kaleką. Miłość jest najważniejsza i trzeba jej poświęcić wszystko. Pisarz nazywał to krystalizacją uczuć. I to jest właśnie film o krystalizacji uczuć, czyli o tym, jak bohaterowie męczą się z tą swoją pierwszą miłością. To bardzo trudne stworzyć drugiego człowieka, a także „być dla niego”...

Najistotniejsze było jednak to, że opowiadaliśmy o tym zupełnie innym filmowym językiem. Uważałem wówczas, że nadeszła pora, aby znaleźć własny, oryginalny język, który różniłby się od języka dotychczas zrealizowanych polskich filmów. Nasze kino było wówczas kinem literackim, adaptacyjnym i stosowało techniki opowiadania właściwe literaturze. My natomiast postawiliśmy na obraz i dźwięk. Zależało nam, aby odmienić sposób opowiadania – wrócić do obrazu.

Obraz to niezwykle  piękny, wysmakowany formalnie i nowoczesny w sposobie narracji. Kojarzył mi się z filmami Roberta Bressona.  A jednak został bardzo źle potraktowany przez komunistyczne władze…

Film wstrząsnął wszystkimi, również politykami, do tego stopnia, że napiętnowano go za tzw. formalizm. A to była po prostu nowa fala, którą już się czuło w powietrzu. W moim odczuciu jest to pierwszy film egzystencjalny. Ale wówczas nikt nie był na to przygotowany. Wszyscy żyli polskim kinem wojennym oraz problematyką akowsko – rozliczeniową. Atakując mnie podnoszono, że co innego zatwierdziła komisja, która zezwoliła na realizację filmu. Nawet moi zwierzchnicy w Zespole – Andrzej Wajda, Jerzy Kawalerowicz, Tadeusz Konwicki - także byli zaskoczeni.

 Jak Pan sobie poradził z tymi wszystkimi konsekwencjami?

Miałem wówczas  niespełna trzydzieści lat i uważałem, że mam obowiązek się zbuntować. Przede wszystkim przeciwko sobie samemu, by poznać własne granice. Cierpienie, które przeżyłem w związku z tym filmem, pozwoliło mi poznać własną miarę. Oceniając to z perspektywy czasu, sądzę, że chodziło o to, aby zniszczyć tę falę `56 roku – ukrócić wolność i rozpasanie artystów. A ponieważ byłem młodym człowiekiem, za którym nikt nie stał, który nie miał swego środowiska i nie należał do partii komunistycznej, toteż stałem się łatwym celem ataków. Chciano mi nawet odebrać prawo do wykonywania zawodu albo przesunąć na kilka lat do roli asystenta. Ponadto partia wydała zakaz mojej współpracy z Jerzym Wójcikiem. Dzięki temu filmowi jednak powstało potem wiele polskich filmów, w których był operatorem. Więc praca nad „Nikt nie woła” również jemu wyszła na dobre.

Poza tym wyrażano się o mnie bardzo źle i wynajmowano wielu mądrych ludzi, aby ten film krytykowali. Jednak krytyka nie dysponowała odpowiednim językiem na opisanie tego zjawiska. Zresztą krytycy także byli przestraszeni, bo byli karierowiczami i obawiali się kłopotów. Film miał zakaz wywozu za granicę, a w Polsce prawie nikt go nie widział. Dopiero po roku, po skrótach i poprawkach, powstały dwie kopie, które i tak nie znalazły się w szerszym rozpowszechnianiu. A jednak gdybym tego filmu nie zrobił, to nie powstałyby również inne moje filmy, bo właśnie wtedy wypracowałem własny język.

Na tym filmie uczono się w szkole filmowej. Teraz, kiedy został odnowiony cyfrowo, odzyskał swoją urodę i święci ponowne narodziny.

Nikt nie woła - scena zbiorowa, pierwsze ujęcie filmu
Film ma nie tylko nowoczesną narrację, ale również oryginalną muzykę, której kompozytorem jest nie kto inny, tylko Wojciech Kilar…

Kilar był wtedy nikomu nieznanym kompozytorem, który właśnie wrócił ze stypendium w Paryżu. Poleciła mi go moja znajoma muzykolog, która go znała i ceniła. Wojtek był wtedy bardzo zbuntowanym i nowoczesnym kompozytorem, tworzącym dzieła atonalne, ale zarazem był też kinomanem, toteż świetnie się nadawał. Był to początek naszej współpracy, która trwała bardzo długo.

Teraz atmosfera wokół Pańskiego filmu jest zupełnie inna. Podobno Bystrzyca Kłodzka, w której kręcone były zdjęcia, chciałaby wręcz Pana i film promować.

Kiedy pojechałem do Bystrzycy Kłodzkiej, aby pokazać ten film, pani burmistrz przyznała mi honorowe obywatelstwo, bo uznano mnie za promotora tego miasta. Utrwalono nawet moją podobiznę, która zawiśnie w Ratuszu. Mało tego, padła propozycja, aby raz do roku organizować specjalną uroczystość pod hasłem ”Przyjaciele Bystrzycy Kłodzkiej”. Będę patronował jednoosobowej kapitule i mam prawo zaprosić w przyszłym roku znanego artystę (prawdopodobnie będzie to Janusz Gajos), któremu poświęcone będzie całodzienne spotkanie. Z  kolei on przywiezie ze sobą coś, co uzna w swoim dorobku za najważniejsze, niezwykłe, czym zechce się podzielić z uczestnikami. A w kolejnym roku to on zaprosi kogoś nie mniej wybitnego, kto będzie związany z polską szkołą filmową.

W tym wszystkim chodzi o to, aby wokół miasta tworzyć pozytywną atmosferę, by młodzi ludzie, którzy stamtąd uciekają, dostrzegli wartości i zaczęli się z miastem utożsamiać.

Tak więc owoce ponownych narodzin mojego filmu będą obfite. Dla mnie jest to zwycięstwo po latach i powrót na stare śmieci.

Jakie to uczucie – przyjechać po latach do Wrocławia na premierę swojego ważnego, zrealizowanego tutaj filmu?

Wspaniałe! Teraz to jest inne miasto. Ale i wtedy, w latach sześćdziesiątych, było cudowne – rozpustne i dzikie. Fantastyczne! Przeżyłem tu dużo niesłychanie dobrych rzeczy. Przede wszystkim jednak dzięki temu, że znalazłem się we wrocławskiej Wytwórni Filmów Fabularnych, stałem się tym, kim jestem.

Dziękuję za rozmowę.

 Wywiad ukazał się na portalu Kulturaonline 7 grudnia 2015 r.


wtorek, 20 sierpnia 2019

Scenarzysta Józef Hen – pokazy i spotkania podczas Warszawy Singera

Józef Hen – pisarz, scenarzysta, reżyser, dramaturg i publicysta, rocznik 1923, będzie bohaterem filmowego programu tegorocznego, XVI Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera.  Na pokazy i rozmowy z autorem scenariusza do filmów i seriali takich jak: „Krzyż Walecznych”, „Kwiecień”, „Ja, Michał z Montaigne”, „Życie Kamila Kuranta” czy „Don Gabriel” między 24 sierpnia a 1 września zaprasza kino Iluzjon. 


Józef Hen, fot. Jerzy Troszczyński ǀ Fototeka FINA

Józef Hen urodził się 8 listopada 1923 roku w rodzinie żydowskiej w Warszawie, a pierwotne nazwisko – Józef Henryk Cukier, zmienił w 1944 roku. Debiutował w „Małym Przeglądzie” Janusza Korczaka, a wspomnienia z dzieciństwa spędzonego na warszawskim Muranowie opisał w adresowanej do wnuków opowieści „Nowolipie”. W późniejszym czasie wielokrotnie wykorzystywał wątki autobiograficzne w pisanych przez siebie dziełach. W swoim bogatym literackim dorobku Hen porusza głównie tematykę wojenną, biograficzną i historyczną, wykazując się niezwykłą zdolnością do barwnego ujęcia fabuły i przykładając wagę do realizmu psychologicznego. W latach 50. zaczął pisać scenariusze według własnej prozy, później także do ekranizacji polskiej prozy obyczajowej oraz seriali telewizyjnych i spektakli teatralnych.

Przegląd w kinie Iluzjon, towarzyszący XVI edycji Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera obejmie sześć projekcji, a wszystkie filmy zostaną wyświetlone z taśmy 35 mm.

Każdy z pokazów będzie też niezwykłą szansą spotkania Józefa Hena. Rozmowy z tym wyjątkowym gościem kina Iluzjon poprowadzi Monika Wasowska. Będzie to też okazja do zakupu aż ośmiu tytułów autorstwa Józefa Hena, które ukazały się nakładem wydawnictwa Sonia Draga, wśród nich wznowione niedawno „Nowolipie. Najpiękniejsze lata”, a także „Królewskie sny”, „Powrót do bezsennych nocy”, „Bruliony Profesora T.”, „Mój przyjaciel król”, „Błazen-wielki mąż. Opowieść o Tadeuszu Boyu-Żeleńskim”, „Oko Dajana. Pingpongista”, „Ja, deprawator”.

Kadr z filmu "Krzyż Walecznych" Kazimierza Kutza

W programie przeglądu w kinie Iluzjon znalazł się „Krzyż Walecznych” (1958), debiutancki film Kazimierza Kutza będący adaptacją opowiadań Hena o II wojnie światowej i jej następstwach, ukazanych jednak zupełnie odmiennie od romantycznej maniery polskiej szkoły filmowej spod znaku „Popiołu i diamentu”. Hen i Kutz w głównych rolach obsadzają everymanów z klasy robotniczej, dla których wojna jest wyzwaniem egzystencjalnym, a nie historycznym czy tożsamościowym.

Kadr z filmu "Kwiecień" Witolda Lesiewicza

Kolejny prezentowany w Iluzjonie film to „Kwiecień” w reż. Witolda Lesiewicza (1961). To filmowa adaptacja powieści wojennej Józefa Hena opowiadającej o dylematach dowódców II Armii WP podczas ostatnich dni wojny. Przegląd będzie też okazją do przypomnienia pierwszych odcinków seriali: „Życie Kamila Kuranta” (1983) oraz „Królewskich snów” (1988) w reż. Grzegorza Warchoła. Akcja pierwszego rozpoczyna się w roku odzyskania przez Polskę niepodległości, prezentując losy młodego bohatera (w tej roli debiutujący na ekranie czternastoletni Olaf Lubaszenko) na tle wstydliwego oblicza epoki: biedy, która prowadzi do chorób i niemoralnych wyborów.


Kadr z serialu "Królewskie sny"
Z kolei w „Królewskich snach” Hen portretując pierwszego władcę z dynastii Jagiellonów nie tylko prowadzi nas przez świat politycznych intryg i militarnych zmagań, ale także pokazuje ludzką, przyziemną twarz królewskiego dworu. Właśnie ta, uciekająca od koturnowości i patosu wielowymiarowość postaci, miała przekonać Gustawa Holoubka do wcielenia się w rolę Władysława Jagiełły.

Gustaw Holoubek w spektaklu "Ja, Michał z Montaigne"

Wreszcie uczestnicy przeglądu będą mogli zobaczyć telewizyjną inscenizację sztuki zrealizowanej na podstawie biografii Michela de Montaigne’a („Ja, Michał z Montaigne”, reż. Grzegorz Warchoł, 1993) autorstwa Hena z 1978 roku. W roli tytułowej wystąpił Gustaw Holoubek, w roli Margaryty Joanna Trzepiecińska.

Kadr z filmu "Don Gabriel"

Na koniec – „Don Gabriel” w reż. Ewy i Czesława Petelskich (1966). Pierwowzorami scenariusza do filmu były opowiadania „Czyn” Gabriela Karskiego oraz „Ten i tamten brzeg” Jerzego Putramenta. W przededniu II Wojny Światowej miłośnik kultury niemieckiej, profesor Gabriel Tomicki, nazywany „don Gabrielem” (Bronisław Pawlik), inicjuje zacięty spór ze znawcą kultury francuskiej, profesorem Dogiem-Leśniewskim. Tomicki podważa możliwość niemieckiej okupacji.


Szczegółowy program przeglądu:


24.08 ǀ godz. 19:00 „Krzyż Walecznych”, reż. Kazimierz Kutz, 1958, 84 minuty

26.08 ǀ godz. 19:00 „Kwiecień”, reż. Witold Lesiewicz, 1961, 92 minuty

28.08 ǀ godz. 19:00 „Życie Kamila Kuranta” (odc. 1), reż. Grzegorz Warchoł, 1982, 58 minut; „Królewskie sny” (odc. 1), reż. Grzegorz Warchoł, 1988, ok. 70 minut

30.08 ǀ godz. 19:00 „Ja, Michał z Montaigne”, reż. Grzegorz Warchoł, 1993, 82 minuty

01.09 ǀ godz. 19:00 „Don Gabriel”, reż. Ewa Petelska, Czesław Petelski, 1966, 92 minuty

Każdej z projekcji towarzyszyć będzie spotkanie z Józefem Henem, które poprowadzi Monika Wasowska. Przegląd jest wydarzeniem towarzyszącym XVI edycji Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera, który w tym roku odbędzie się w dniach 24.08-1.09.

Więcej o przeglądzie na: www.iluzjon.fn.org.pl

informacja prasowa

piątek, 24 lipca 2020

Legendarni Molesta Ewenement, Krystian Lupa i gorzka lekcja miłości - prezentujemy filmy z Konkursu Polskich Filmów Dokumentalnych

Każdego roku w programie Millennium Docs Against Gravity pojawiają się doskonałe filmy polskie, często biorące także udział w Konkursie Głównym.  Najwyższa jakość polskiego kina dokumentalnego i różnorodność tematów poruszanych przez reżyserki i reżyserów zasługują na szczególne uznanie. Dlatego po raz pierwszy w historii festiwalu Millennium Docs Against Gravity pojawi się Konkurs Polskich Filmów Dokumentalnych. Do rywalizacji o tytuł Najlepszego Filmu Polskiego zostało zakwalifikowanych 11 tytułów.


Historia kultowego składu hip-hopowego, opowieść o Krystianie Lupie czy ucieczka z toksycznego małżeństwa – to jedynie wybrane tematy poruszane przez polskich twórców w filmach, które zostaną pokazane w tym roku na festiwalu.

Artystyczna podróż przez pokolenia


Skandal Ewenement Molesty, fot. Krzysztof Kowalski

W podróż na ursynowskie blokowisko z lat 90. zabiera widzów Bartosz Paduch w filmie „Skandal. Ewenement Molesty” („Scandal”), który będzie miał na festiwalu swoją światową premierę. Członkowie kultowego dla polskiej sceny muzycznej składu opowiadają o miłości do tworzenia muzyki, która była powiewem świeżości w Polsce tamtego okresu, oraz o późniejszym sukcesie i rozpadzie składu.

Tego nie da się wyreżyserować, kadr z filmu

Do świata innego wybitnego artysty zapraszają Dorota Wardęszkiewicz i Piotr Stasik (reżyser „21 x Nowy Jork”) w filmie „Tego nie da się wyreżyserować” („This Cannot Be Directed”). Przyglądają się uważnie próbom do spektaklu Krystiana Lupy, powoli odkrywając budzącą kontrowersje metodę pracy wybitnego reżysera z aktorami. Film także będzie miał swoją światową premierę podczas Millennium Docs Against Gravity.

Kadr z filmu Wnętrza

Kolejnym fascynującym portretem artysty  jest „Z wnętrza” („From Within”) w reżyserii Cezarego Grzesiuka, Tomasza Szwana i Krystiana Kamińskiego. O historii Beksińskich wiele już powiedziano. Dążąc do odkrycia prawdziwego oblicza tej rodziny, reżyserzy postanowili oddać w całości głos samym zainteresowanym. Wracają do bogatej kolekcji archiwalnych filmów nagranych przez Zdzisława Beksińskiego i odkrywają zupełnie nową, świeżą perspektywę. Film miał światową premierę podczas festiwalu Nowe Horyzonty.

Skomplikowany świat relacji 


Kadr z filmu Lekcja miłości

O relacjach między ludźmi opowiadają dwa niezwykle polskie filmy, które widzowie będą mieli okazję zobaczyć podczas Millennium Docs Against Gravity. Nowe życie pragnie rozpocząć 69-letnia Jola, bohaterka „Lekcji miłości” („Lessons of Love”) Małgorzaty Goliszewskiej i Katarzyny Matei. Uwalnia się z wieloletniego toksycznego związku i wraca do rodzinnego Szczecina. Tam poznaje nową miłość i postanawia spełnić swoje marzenia. Światowa premiera filmu odbyła się na prestiżowym festiwalu IDFA w Amsterdamie.

Kadr z filmu Między nami

Za to z parami o różnym stażu postanowiła porozmawiać Dorota Proba w filmie „Między nami” („Between Us”). Bohaterowie odkrywają przed nią największe lęki, ale też radość płynącą z bycia razem. Historie przepełnione poczuciem humoru składają się na intymny obraz codzienności związków. Ciekawostka: Dorota Proba jest od wielu lat autorką niepowtarzalnych zwiastunów naszego festiwalu.

Na krawędzi


W zupełnie innym miejscu świata zespół himalaistów wyrusza, żeby wejść na niezdobytą dotąd ścianę wschodnią Góry Jannu, zwaną Khumbakarną. Dołącza do nich Eliza Kubarska (reżyserka „K2. Dotknąć nieba”) w „Ścianie cieni” („The Wall of Shadows”). Razem stawiają czoła trudnościom, jakie przygotowała dla nich święta góra Szerpów. Film będzie miał swoją europejską premierę na festiwalu. 

Kadr z filmu Wieloryb z Lorino

W ekstremalną podróż wybrał się także Maciej Cuske, który w filmie „Wieloryb z Lorino” („The Whale from Lorino”) pokazuje Rosjan, Czukczów i Eskimosów żyjących wspólnie na Półwyspie Czukockim. Jednym z rytuałów, które łączą tę wspólnotę, są krwawe polowania na zagrożone wyginięciem wieloryby. Film miał swoją premierę na festiwalu IDFA. 


Kadr z filmu Tony Halik

Niewykluczone, że do równie odległego miejsca mógłby dotrzeć także bohater filmu Marcina Borchardta „Tony Halik” („Tony Halik”). To opowieść o podróżniku i dziennikarzu, którego życie stało się legendą i nikt nie wie, w ilu procentach prawdziwą. Znał wszystkich, wszystkich filmował, wszyscy chcieli z nim rozmawiać: Fidel Castro, królowa Elżbieta, Evita Peron, Richard Nixon. Za swoją pasję i pogoń za marzeniami musiał jednak zapłacić. Film będzie miał na festiwalu swoją światową premierę. 

Kadr z filmu Blizny

Z kolei Agnieszka Zwiefka w „Bliznach” („Scars”) poznaje historię Vetrichelvi, która miała zaledwie 17 lat, gdy wstąpiła do terrorystycznej organizacji Tamilskich Tygrysów podczas wojny domowej na Sri Lance. Razem ze swoją bohaterką reżyserka szuka odpowiedzi na pytanie, jak zacząć nowe życie po opuszczeniu organizacji terrorystycznej? Film miał swoją światową premierę na One World – International Human Rights Documentary Film Festival w Pradze.

W obliczu choroby 


Kadr z filmu Powiedz tak lub nie

Polscy twórcy pokazują także w swoich filmach różne oblicza choroby i zmagania bohaterów z odchodzeniem oraz z cierpieniem najbliższych. „Powiedz tak lub nie” („Say Yes / No”) Pawła Hejbudzkiego to z jednej strony historia Eweliny i jej przyjaciółki Grażyny, które wspierają się w codziennej walce o kontakt z synami przebywającymi w jedynej w Polsce warszawskiej Klinice Budzik, znanej z cudownych wybudzeń ze śpiączki pourazowej. Z drugiej strony to opowieść o sytuacji kobiet, na których barkach często leży wychowanie i opieka nad dziećmi, bez względu na ich możliwości psychiczne czy chęć realizowania także swoich pragnień. Film będzie miał swoją światową premierę na festiwalu.

Kadr z filmu Jeszcze zdążę

Równie intymny portret ludzkich emocji, które pojawiają się w sytuacji choroby, pokazuje Aleksandra Kutz w filmie „Jeszcze zdążę” („The Time Busters”). To opowieść o osobach, które mieszkają w hospicjum i muszą w obliczu zbliżającego się końca życia przemyśleć, jakie wartości mają dla nich największe znaczenie. Film będzie miał swoją światową premierę na festiwalu.

Pełna lista tytułów w Konkursie Polskich Filmów Dokumentalnych:

„Skandal. Ewenement Molesty”
Scandal
reż. Bartosz Paduch
Polska 2020

„Tego nie da się wyreżyserować”
This Cannot Be Directed
reż. Dorota Wardęszkiewicz, Piotr Stasik
Polska 2020

„Lekcja miłości”
Lessons of Love
reż. Małgorzata Goliszewska, Katarzyna Mateja
Polska 2019

„Ściana cieni”
The Wall of Shadows
reż, Eliza Kubarska
Polska, Niemcy, Szwajcaria 2020

„Blizny”
Scars
reż. Agnieszka Zwiefka
Polska, Niderlandy, Niemcy 2019

„Powiedz tak lub nie”
Say Yes/No
reż. Paweł Hejbudzki
Polska 2020

„Jeszcze zdążę”
The Time Busters
reż. Aleksandra Kutz
Polska 2020

„Tony Halik”
Tony Halik
reż. Marcin Borchardt
Polska 2020

„Wieloryb z Lorino”
The Whale from Lorino
reż. Maciej Cuske
Polska 2019

„Między nami”
Between Us
reż. Dorota Proba
Polska 2020

„Z wnętrza”
From Within
reż. Cezary Grzesiuk, Tomasz Szwan, Krystian Kamiński
Polska 2019

Filmy w Konkursie Polskich Filmów Dokumentalnych mają szansę na Nagrodę dla Najlepszego Filmu Polskiego oraz na Nagrodę za Najlepszą Produkcję w Konkursie Polskim od studia Smakjam. Smakjam to studio postprodukcyjne z siedzibami w Warszawie i Londynie, które od ponad 13 lat zajmuje się opowiadaniem najróżniejszych historii. Specjalizuje się w postprodukcji obrazu i dźwięku produkcji telewizyjnych, filmowych i reklamowych w ramach współpracy zarówno z międzynarodowymi koncernami medialnymi, organizatorami kampanii społecznych, jak i obiecującymi niezależnymi twórcami, którzy są na początku swojej kariery. Smakjam to kilkudziesięciu pasjonatów, którzy znają wszelkie tajniki korekcji barwnej, conformingu, montażu, tworzenia scenariuszy i oprawy audiowizualnej kampanii promocyjnych oraz na co dzień pracują z ponad 20 językami.

informacja prasowa

czwartek, 23 lipca 2020

Co zobaczymy podczas 17. edycji Festiwalu Filmowego Millennium Docs Against Gravity?

Podczas konferencji prasowej 17. edycji Festiwalu Filmowego Millennium Docs Against Gravity poznaliśmy największe hity festiwalu, pierwsze filmy zakwalifikowane do Konkursu Głównego o Nagrodę Banku Millennium (Grand Prix) oraz tytuły, które powalczą o nagrody w organizowanym po raz pierwszy Konkursie Polskich Filmów Dokumentalnych. W tym roku festiwal odbędzie się w aż siedmiu miastach! Dzięki współpracy z Kinem Muza do festiwalowych miast dołączył Poznań.



Festiwal hybrydowy

17. edycja festiwalu Millennium Docs Against Gravity odbędzie się po raz pierwszy w formie hybrydowej. Na początku września ruszy edycja kinowa w siedmiu miastach. W Warszawie, Wrocławiu, Katowicach, Poznaniu, Lublinie i Bydgoszczy festiwal potrwa od 4 do 13 września, zaś w Gdyni od 9 do 18 września. Następnie od 19 września do 4 października część filmów z tegorocznego programu widzowie będą mogli zobaczyć online. Zwieńczeniem festiwalowego szaleństwa będzie projekt edukacyjny „Podłącz się. Kino dokumentalne online” obejmujący bezpłatną prezentację kilkunastu filmów, który został dofinansowany przez Narodowe Centrum Kultury w ramach projektu "Kultura w sieci", i który zostanie zaprezentowany w październiku. Organizując festiwal hybrydowy, zapewniamy dotarcie kultury filmowej do wszystkich zainteresowanych, bez ograniczeń wynikających z miejsca zamieszkania czy niepełnosprawności.

Konkurs Główny o Nagrodę Banku Millennium (Grand Prix)

W tegorocznym Konkursie Głównym zostanie zaprezentowanych 13 filmów z całego świata, prezentujących najwyższy poziom sztuki filmowej. Wśród ogłoszonych do tej pory tytułów znalazły się: nominowany do Oscara film opowiadający o sytuacji ludności w Aleppo, czyli „Dla Samy” (For Sama) w reżyserii Wada Al-Kateab i Edwarda Wattsa. Wzruszająca historia pani Joli, która po latach uwolniła się z toksycznego związku i chce rozpocząć życie na nowo w „Lekcji miłości” (Lessons of Love) w reżyserii Małgorzaty Goliszewskiej i Katarzyny Matei. Zmontowany wyłącznie z materiałów archiwalnych film „Pogrzeb Stalina” (State Funeral) w reżyserii wybitnego twórcy współczesnego kina Siergieja Łoźnicy, który odkrywa przed widzami absurdy totalitaryzmu.

Z kolei w „Bliznach” (Scars) reżyserka Agnieszka Zwiefka pokazuje życie dziewczyny, która kiedyś walczyła w Tamilskich Tygrysach, a teraz stara się odnaleźć po odejściu z organizacji terrorystycznej. O życiu Kubańczyków opowiada w swoim najnowszym filmie „Epicentrum” (Epicentro) wybitny twórca kina dokumentalnego Hubert Sauper. Eliza Kubarska pokazuje z kolei w „Ścianie cieni” (The Wall of Shadows) wyprawę najlepszych himalaistów na niezdobytą do tej pory wschodnią ścianę jednej z ostatnich świętych gór Szerpów, Kumbhakarny.

Sponsorem Nagrody Banku Millennium w Konkursie Głównym od 2006 roku jest Bank Millennium. W 2016 roku Bank Millennium objął patronat tytularny nad wydarzeniem.

Po raz pierwszy w tym roku: Konkurs Polskich Filmów Dokumentalnych i Konkurs dla Najlepszego Debiutu

Każdego roku w programie Millennium Docs Against Gravity pojawiają się doskonałe filmy polskie, które często zostają również zakwalifikowane do Konkursu Głównego. W tym roku chcemy zwrócić uwagę na niezwykłą jakość kina polskiego i różnorodność tematów, których dotykają twórcy filmowi. Dlatego organizujemy po raz pierwszy w historii Konkurs Polskich Filmów Dokumentalnych. Do konkursu zostało zakwalifikowanych 11 tytułów, które mają szansę na dwie nagrody - Nagrodę dla Najlepszego Polskiego Filmu oraz Nagrodę za Najlepszą Produkcję w Konkursie Polskim od studia postprodukcyjnego Smakjam. W tym roku tytułami w konkursie są (opisy filmów znajdują się w dossier prasowym): „Skandal. Ewenement Molesty”, reż. Bartosz Paduch; „Tego nie da się wyreżyserować”, reż. Dorota Wardęszkiewicz, Piotr Stasik; „Lekcja miłości”, reż. Małgorzata Goliszewska, Katarzyna Mateja; „Ściana cieni”, reż. Eliza Kubarsk;, „Blizny”, reż. Agnieszka Zwiefka; „Powiedz tak lub nie”, reż. Paweł Hejbudzki; „Jeszcze zdążę”, reż. Aleksandra Kutz; „Tony Halik”, reż. Marcin Borchardt; „Wieloryb z Lorino”, reż. Maciej Cuske; „Między nami”, reż. Dorota Proba oraz „Z wnętrza”, reż. Cezary Grzesiuk, Tomasz Szwan, Krystian Kamiński.

Nowością na naszym festiwalu jest także Konkurs dla Najlepszego Debiutu. spierając rodzące się talenty. Oto wybrane filmy, które wezmą udział w Konkursie: „Ziemia jest niebieska jak pomarańcza” (Earth is Blue as an Orange), reż. Iryna Tsilyk, „Lekcja miłości” (Lessons of Love), reż. Małgorzata Goliszewska, Katarzyna Mateja, „Poza ringiem” (Ringside), reż. Andre Hormann, „Influencer. W pogoni za lajkami” (Jawline), reż. Liza Mandelup.

Ekologiczna i piękna - nowa statuetka Millennium Docs Against Gravity

W tym roku mamy przyjemność zaprezentować nowy wzór festiwalowej statuetki. Za ten niepowtarzalny projekt odpowiada Ola Mirecka, polska artystka mieszkająca na stałe w Aarhus w Danii. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie oraz Royal College of Art w Londynie. Od ponad trzech lat projektuje dla firmy LEGO, a jej eksperymentalna metoda pracy skupia się na możliwościach kreatywnego uczenia się poprzez zabawę. W statuetce dla naszego festiwalu wykorzystała plastik w 100% pochodzący z recyklingu. W procesie jej tworzenia  zależało nam na podkreśleniu ekologicznego zaangażowania festiwalu, który od lat przyznaje Green Warsaw Award w Konkursie na Najlepszy Film o Tematyce Ekologicznej.

informacja prasowa

czwartek, 26 września 2019

Włącz Teatr! w Ninatece

W październiku Ninateka inauguruje sezon teatralny – w ramach akcji Włącz teatr! W każdy czwartek będą odbywać się transmisje online spektakli, które cieszyły się ogromnym powodzeniem widzów. W repertuarze znalazły się m.in. Nasza klasa Ondreja Spišáka, Narty Ojca Świętego Piotra Cieplaka oraz Małe zbrodnie małżeńskie Krystyny Jandy.


Scena ze spektaklu Nasza klasa (fot. TVP)

Październik w Ninatece upłynie pod znakiem teatru – poświęcony zostanie najlepszym spektaklom, słuchowiskom, dokumentom oraz rozmowom z ludźmi sceny. W każdy czwartek o godz. 20.00 na stronie www.ninateka.pl będzie można bezpłatnie oglądać głośne spektakle: Nasza klasa w reżyserii Ondrej Spišáka (na podstawie dramatu Tadeusza Słobodzianka)  Narty Ojca Świętego Piotra Cieplaka (na podstawie prozy Jerzego Pilcha) oraz Małe zbrodnie małżeńskie w reżyserii Krystyny Jandy. Reszta tytułów została wybrana przez użytkowników Ninateki w ramach głosowania i będą to: Zapomniany diabeł Tadeusza Lisa oraz Antygona w Nowym Jorku Kazimierza Kutza.

Chociaż akcja Włącz teatr! potrwa miesiąc, nie można jednak zapominać, że teatr jest w Ninatece dostępny na co dzień – aktualnie platforma może pochwalić bazą kilkudziesięciu słuchowisk oraz 70 spektakli najważniejszych polskich reżyserów, m.in. Krzysztofa Warlikowskiego, Grzegorza Jarzyny, Jana Klaty, Adama Hanuszkiewicza, Krystiana Lupy, Zygmunta Hübnera, Tadeusza Kantora, Jerzego Jarockiego, Krystyny Jandy, Izabelli Cywińskiej i Erwina Axera.


Dla tych, którzy chcą pogłębić swoja wiedzę na temat polskiego teatru, stworzona została Kolekcja teatralna, w której bogaty zbiór rejestracji uzupełniony został opisami, komentarzami, a także materiałami audiowizualnymi, wskazującymi na różnorakie konteksty i interpretacyjne tropy.

Akcja Włącz teatr! obejmie również profil Ninateki na facebooku – przez cały miesiąc będą publikowane informacje o ważnych wydarzeniach polskiej sceny teatralnej, ciekawostki, nie zabraknie również sylwetek aktorów, reżyserów, scenografów i haseł związanych z teatrem.

Czym właściwie jest Ninateka? Serwisem VOD działającym w ramach Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego, który wypada znać! Bo tylko tutaj można za darmo i bez reklam, nie wychodząc z domu obejrzeć to, co w polskiej kulturze audiowizualnej najważniejsze. W Ninatece udostępnionych jest ponad 7000 materiałów – filmów fabularnych i dokumentalnych, rejestracji spektakli i koncertów, animacji, słuchowisk i publicystyki.

Harmonogram transmisji online:


3 października | g. 20:00 |  Nasza klasa, reż. Ondrej Spišák

10 października | g. 20:00 |  Zapomniany diabeł, reż. Tadeusz Lis

17 października | g. 20:00 |  Narty Ojca Świętego, reż. Piotr Cieplak

24 października | g. 20:00 |  Antygona w Nowym Jorku, reż. Kazimierz Kutz

31 października | g. 20:00 | Małe zbrodnie małżeńskie, reż. Krystyna Janda

informacja prasowa

piątek, 14 lutego 2020

„Bo we mnie jest seks” – Maria Dębska jako Kalina Jędrusik

„Bo we mnie jest seks” w reżyserii Katarzyny Klimkiewicz to historia artystki, która stała się symbolem niezależności nie tylko dla kobiet. W tym roku przypada 90. rocznica urodzin Kaliny Jędrusik. W Warszawie zakończyły się właśnie zdjęcia do filmu, w którym w roli głównej wystąpi Maria Dębska. Prezentujemy pierwsze zdjęcia z planu. 

Maria Dębska, Bo we mnie jest seks, fot. Bartosz Mrozowski

Kalina Jędrusik, czyli polska Marylin Monroe – te dwa nazwiska zestawiano ze sobą nie bez powodu. Skandale obyczajowe, elektryzujący seksapil, kultowe anegdoty. W rolę tej niezwykłej gwiazdy polskiego kina wcieliła się Maria Dębska.
W filmie pojawią się postaci z otoczenia Jędrusik, w tym Stanisław Dygat, Jeremi Przybora, Barbara Krafftówna, Kazimierz Kutz, Tadeusz Konwicki. Pojawi się również Wiesław Gomułka.

Maria Dębska, Bo we mnie jest seks, fot. Bartosz Mrozowski

Zdjęcia realizowano w Warszawie, m.in. w Parku Rydza-Śmigłego, na ul. Czackiego i Smoczej, Pl. Konstytucji, na terenie kina „Tęcza”, w przestrzeni basenu w Pałacu Młodzieży (PKiN), w Teatrze Polskim, Teatrze Wielkim – sali im. Młynarskiego, na Torze Służewiec.
Premiera kinowa zaplanowana jest na 2021 rok.

***
„Bo we mnie jest seks”

reżyseria: Katarzyna Klimkiewicz
scenariusz: Patrycja Mnich, Katarzyna Klimkiewicz
produkcja: RE Studio, Renata Czarnkowska-Listoś, Maria Gołoś
koproducenci: Telewizja Polska, Next Film, Mazowiecki i Warszawski Fundusz Filmowy, Chimney Poland, DI Factory, Spot - Muzyczne Studio Produkcyjne
współfinansowanie: Polski Instytut Sztuki Filmowej
zdjęcia: Weronika Bilska
scenografia: Wojciech Żogała
kostiumy: Anna Imiela-Szcześniak
charakteryzacja: Ewa Kowalewska, Janusz Kaleja
reżyseria obsady: Marta Kownacka
dźwięk: Robert Czyżewicz, Maciej Pawłowski
muzyka: Radek Luka
montaż: Ireneusz Grzyb
kierownictwo produkcji: Ewa Jastrzębska, Sylwia Rajdaszka
postprodukcja obrazu: DI Factory
VFX: Chimney Poland
postprodukcja dźwięku: Spot - Muzyczne Studio Produkcyjne

Dystrybucja: NEXT FILM

informacja prasowa

wtorek, 19 marca 2019

11 kwietnia rusza w Warszawie 11. Festiwal Muzyki Filmowej

Od 11 do 13 kwietnia w Studiu Koncertowym PR im. W. Lutosławskiego oraz w Novym Kinie Wisła  odbędzie się 11. edycja  FESTIWALU  MUZYKI  FILMOWEJ  KRZYSZTOFA  KOMEDY. Ten  rok jest wyjątkowy , obchodzimy bowiem 50. rocznicę śmierci Krzysztofa Komedy pod patronatem Polskiego Komitetu  ds. UNESCO.



W ciekawy i różnorodny sposób  pokazujemy  twórczość Krzysztofa Komedy z różnych muzycznych perspektyw. Festiwal jest miejscem konfrontacji  twórczości „Chopina polskiego jazzu”  oraz  spotkań polskich i europejskich artystów których inspiruje twórczość polskiej ikony jazzu. Koncerty i premiery z udziałem polskich i europejskich gwiazd jazzu i  jazzowych odkryć, różnorodne wystawy, pokazy filmów z muzyką Komedy, to atrakcje festiwalu.


Festiwal ma piękny dorobek. Wystąpiły na nim polskie i europejskie gwiazdy jazzu, wybitni  artyści  i jazzowe odkrycia w specjalnych, premierowych projektach,  m.in.: Tomasz Stańko, Michał Urbaniak, Urszula Dudziak, Zbigniew Namysłowski, Jerzy Milian, Leszek Możdżer, Andrzej Jagodziński, Kattorna, Paweł Kaczmarczyk, Adam Bałdych, Marcin Wasilewski, Vladislav Adzik Sendecki, Krzesimir Dębski,  Andrzej Olejniczak, Joachim Mencel, Motion Trio, Atom String Quartet, Oleś Brothers & Christopher Dell , Janusz Olejniczak, Pianohooligan. Piotr Orzechowski & Marcin Masecki, Eabs & Michał Urbaniak.

Gośćmi festiwalu były także gwiazdy prestiżowych wytwórni europejskich  z ACT  Music oraz ECM Records  –  Radio String Quartet Vienna, Ketil Bjørnstad, Tore Brunborg, Bobo Stenson, Tord Gustavsen, Enrico Pieranunzi.

Festiwal gościł wybitnych reżyserów, aktorów , krytyków filmowych jak : Jerzy Kawalerowicz, Janusz Morgenstern, Kazimierz Kutz, Lucyna Winnicka, Leon Niemczyk, Andrzej Bukowiecki, Jerzy Płażewski.

Tegoroczny program festiwalu również zapowiada się bardzo ciekawie.


PROGRAM

DANILO REA TRIO Cinema Music Films  - Włochy


11 kwietnia - Studio Koncertowe PR im. W. Lutosławskiego, godz. 19.00


DANILO REA TRIO Cinema Music Films  - Włochy

Jeden z najwybitniejszych włoskich pianistów jazzowych o międzynarodowej renomie zagra włoskie kompozycje mistrzów muzyki filmowej oraz utwory K. Komedy w swojej aranżacji. Danilo Rea, jeden z największych włoskich muzyków  pianista wszechstronny, gra jazz, muzykę klasyczną i muzykę popularną. Wśród artystów, z którymi współpracował na scenie i podczas nagrań są największe nazwiska jazzu: Chet Baker,  Phil Woods , Michael Brecker, Billy Cobham, Joe Lovano.

Jest  poszukiwanym wykonawcą muzyki klasycznej. To pianista - wirtuoz. Jego gra jest pełna zaskakujących momentów wielkiej lirycznej, improwizacji, które spowodowały, że porównywany jest do Keitha Jarretta, jednak w przeciwieństwie do amerykańskiej gwiazdy, Rea czerpie inspirację z włoskiej tradycji muzycznej - jazzu i  muzyki klasycznej.  We Włoszech jest uważany za „największego poetę wśród muzyków jazzowych”, dlatego nazywany  jest ”poetą fortepianu”.

WYSTAWA  "KOMEDA -  kalendarium życia"

Wystawa  jest szkicem życiorysu artysty, wykonanym na podstawie: listów, fotografii, wycinków prasowych i publikacji o Krzysztofie Komedzie. Całość uzupełniają plakaty i afisze. Ekspozycja obejmuje  etap europejski i amerykański jego kariery. Wystawa pochodzi  z  kolekcji Muzeum Jazzu  w Warszawie.

WYSTAWA "POLSKI PLAKAT JAZZOWY"

Na wystawie zostaną zaprezentowane  w zdecydowanej  większości  plakaty z lat 60., 70. i 80., czyli złotego okresu polskiej szkoły plakatu.  Plakaty pochodzą z kolekcji Galerii The Art. of  Poster Piotra Dąbrowskiego, współzałożyciela International Vintage Poster Dealers Association w Nowym Jorku.

12 kwietnia - Nove KINO Wisła , godz. 20.15.

Projekcja  filmu "Do widzenia, do jutra" Janusza Morgensterna z muzyką K. Komedy

Pokaz poprzedzi spotkanie z krytykiem filmowym, publicystą tygodnika Polityka, Januszem Wróblewskim


13 kwietnia - Studio Koncertowe PR im. W. Lutosławskiego, start o godz. 19.00

 
SŁAWEK JASKUŁKE SEXTET KOMEDA RECOMPOSED


Projekt "Komeda Recomposed| napisany przez Jaskułke na sextet jazzowy,  jest interpretacją i odniesieniem do twórczości Krzysztofa Komedy,  ikonicznej płyty "Astigmatic", najważniejszego albumu w historii polskiej szkoły jazzowej.

Sławek Jaskułke. Należy do czołowych polskich pianistów jazzowych o międzynarodowej renomie. Jest jednym z najoryginalniejszych talentów polskiego jazzu ostatniego dziesięciolecia. Improwizator, kompozytor muzyki fortepianowej, orkiestrowej, teatralnej i filmowej.  Jest doktorem sztuk muzycznych, wykładowca Katedry Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Gdańsku. Ma za sobą występy na największych scenach muzycznych i festiwalach jazzowych, m.in.: Berlin Jazz Fest, North Sea Jazz Rotterdam, Symphony Hall Chicago, Carnegie Hall Nowy Jork, International Performing Arts Center Moskwa.



WOJTEK MAZOLEWSKI QUINTET KOMEDA


To najnowszy projekt zespołu stworzony w hołdzie dla Krzysztofa Komedy.  Zespół ciekawie i energetycznie łączą tradycję z nowoczesnością. Analogowe brzmienie kwintetu  nawiązujące do mistrzów jazzu, łączą elektronikę i współczesne brzmienia.

Wojtek Mazolewki. Basista i kompozytor, jeden z współtwórców yassu,  lider zespołów Pink Freud i Wojtek Mazolewski Quintet . Autor muzyki filmowej i teatralnej. To jeden z najpopularniejszych muzyków jazzowych ,  który prezentuje nowe oblicze polskiego jazzu. Laureat  wielu prestiżowych nagród , muzyczny partner m.in.  Tomasza Stańki, Johna Zorna, Tima Berne, Marcina Maseckiego, Wojtka Waglewskiego .

Jego studyjny album zespołu  „Polka” uzyskał w Polsce status Platynowej Płyty. Amerykański magazyn DownBeat  przyznał płycie Worldwide Deluxe Edition  pięć gwiazdek .

O fenomenie WMQ piszą polskie i zagraniczne media.


informacja prasowa

Cyfrowa premiera "Partity" Witolda Lutosławskiego I NFM Orkiestra Kameralna Leopoldinum pod dyrekcją Richarda Tognettiego

13 listopada 2026 roku miała miejsce cyfrowa premiera "Partity" Witolda Lutosławskiego, nagranej przez NFM Orkiestrę Kameralną Leo...

Popularne posty