Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania henry moore, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty
Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania henry moore, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

środa, 14 listopada 2018

Barbara Banaś oprowadza po wystawie wybitnego angielskiego artysty Henry Moore`a /wywiad/

Z rozmowy z kuratorką wystawy, Barbarą Banaś, dowiadujemy się m.in. o drodze artystycznej Moore`a, o wpływie rzeźby greckiej i prekolumbijskiej na jego sztukę, a także jak pojmował rzeźbę w relacji z naturą. Wystawę można oglądać do 20 stycznia 2019 roku w Pawilonie Czterech Kopuł we Wrocławiu.

dr Barbara Banaś, fot. z archiwum kuratorki wystawy

Barbara Lekarczyk-Cisek: Jakie były okoliczności towarzyszące powstaniu wystawy rzeźb Henry Moore`a we wrocławskim Muzeum Narodowym? Czy ma ona podobną koncepcję do tej, którą pokazano w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku?

Barbara Banaś: Inicjatywę sprowadzenia tej wystawy do Polski podjęło Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, które zaproponowało współpracę Muzeum Narodowemu we Wrocławiu oraz w Krakowie. Wspólnie z Fundacją Henry Moore`a dokonaliśmy wyboru obiektów. Tworząc naszą wystawę chcieliśmy pokazać widzom możliwie szerokie spektrum działalności artystycznej tego -  jednego z najwybitniejszych - artysty XX wieku. Wrocławska edycja wystawy różni się od prezentowanej od kwietnia tego roku w Orońsku, mamy bowiem do czynienia z zupełnie inną przestrzenią. Gości we Wrocławiu w olśniewająco białych pomieszczeniach Pawilonu Czterech Kopuł, w których prace te zyskują niezwykłą świetlistość. Nasza wystawa zawiera dwadzieścia trzy prace, z czego cztery są prezentowane przed wejściem do Pawilonu, w plenerze.


Moc natury, wystawa w Pawilonie Czterech Kopuł, fot. MN

Czy prace Moore`a pokazano w układzie chronologicznym, czy też koncepcja była inna?

Zrezygnowaliśmy z układu chronologicznego, koncentrując się na tematach, które fascynowały artystę. Możemy zatem oglądać „Postaci leżące” – sylwetki kobiece w różnych konfiguracjach. Cała wystawa ma przemyślaną koncepcję plastyczną. Zależało nam, aby widzowie mogli w sposób swobodny kontemplować rzeźby Henry`go Moore`a – zgodnie z jego życzeniem. Artysta uważał, że rzeźbę należy oglądać ze wszystkich stron, toteż każdy obiekt jest tak wyeksponowany, aby było to możliwe. Natomiast scenografia wystawy ogranicza się do dyskretnie pojawiających się przy ścianach białych paneli z opisami dzieł, informacjami, reprodukcjami zdjęć i szkicami artysty. Pomysł ten zrodził się w trakcie przygotowań do wystawy, kiedy to przeglądaliśmy zdjęcia ukazujące pracownie Moore`a. Artysta na terenie swojej posiadłości w Perry Green miał ich kilka. Swoje notatki i przemyślenia przypinał do tablic znajdujących się przy ścianie.

Henry Moore podczas pracy w Studio Maquette, Perry Green (ok. 1960)© Photo: John Hedgecoe. Reproduced za zgodą Henry Moore Foundation

Uważa się tego rzeźbiarza za prekursora nowoczesnej rzeźby…

Tak. Niewątpliwie jest to postać, która odegrała olbrzymią rolę, jeśli chodzi o ukształtowanie się świadomości tego, czym może być w języku współczesnej sztuki rzeźba. Miał także ogromny wpływ na polskich artystów.

Podobno prace tego artysty pojawiły się we Wrocławiu już w 1960 roku?

Moore`a był pierwszym zagranicznym artystą tej klasy, którego indywidualna wystawa prezentowana była w Polsce w czasie tzw. „odwilży”, czyli dekadzie po śmierci Stalina, która przyniosła rozluźnienie cenzury i odstąpienie do narzucanego przez komunistyczne władze stylu socrealizmu. Wystawę zorganizowało British Council i pokazywano ją w różnych miastach w Polsce, m.in. we Wrocławiu, gdzie zaprezentowano ją w salach Ratusza.  W Pawilonie pokazujemy dokumentację tej wystawy wykonaną przez znakomitych fotografików: Henryka Derczyńskiego, Zdzisława Holukę, Tomasza Olszewskiego i Tadeusza Ciałowicza.  Z punktu widzenia historii naszego Muzeum  ważnej, bowiem w tym czasie wrocławski Ratusz był jednym z oddziałów Muzeum Śląskiego, dziś Narodowego. Pokazujemy na obecnej ekspozycji mamy także jedną z prac – „Głowę zwierzęcia”, która była wówczas prezentowana.

Wystawa Henry Moore we Wrocławiu, w 1960 r., Archiwum Fundacji H. Moore`a

Na co szczególnie warto by było zwrócić szczególną uwagę podczas zwiedzania wystawy w Pawilonie Czterech Kopuł?

Warto zacząć zwiedzanie od najstarszych rzeźb z lat 30. – „Postaci leżących” i przyjrzeć się, w jaki sposób artysta pracował nad postacią.

Te rzeźby właśnie przyniosły mu sławę. Skąd wzięła się idea takiego układu postaci?

Źródeł takiego sposobu traktowania rzeźby należałoby szukać w jego fascynacji rzeźbą grecką, a także prekolumbijską. gdzie pojawiały podobne figury – choć funkcjonujące w innych kontekstach symbolicznych. Moore oglądał je w British Museum i ten układ postaci – na wpół dynamiczny – wydał mu się szczególnie interesujący. To, co charakteryzuje wszystkie jego prace, jest balansowaniem pomiędzy abstrakcyjną formą dzieła a rzeźbą figuratywną. Wydaje się subtelnie łączyć te dwie, wydawałoby się przeciwstawne, koncepcje widzenia rzeźby. Staraliśmy się także dobrać prace w taki sposób, aby pokazać, jak artysta radził sobie z wielkością obiektu, w jaki sposób mógł każdą formę monumentalizować, jak pracował z kształtem. Miał swoją metodę, o której opowiedziała kuratorka z Fundacji Henry Moore`a, a mianowicie posiłkował się aparatem fotograficznym. Przygotowane w pracowni małe bozetta ustawiał przed obiektywem aparatu, pozostawiając bardzo szerokie tło i w ten sposób monumentalizował formę, co pozwalało mu zobaczyć, jak będzie funkcjonowała w przestrzeni. Najbardziej zależało mu, aby jego rzeźby znajdowały się w krajobrazie, ponieważ uważał, że znajdują w nim dopełnienie.

Henry Moore, Reclining Figure, 1984, Henry Moore Fundation

Podobno Moore był szalenie pracowity, ale uważał, że przede wszystkim jest szczęściarzem, który – jak sam powiadał – spotkał właściwych ludzi we właściwym czasie. Kim byli ci ludzie?

Można rzeczywiście powiedzieć, że był urodzony pod szczęśliwą gwiazdą. Na wystawie prezentujemy także oś życia artysty, dzięki czemu można prześledzić koleje jego życia. Urodził się w 1898 roku i pochodził z niezamożnej rodziny robotniczej – ojciec był górnikiem, a Henry siódmym z ośmiorga rodzeństwa. Miał zostać nauczycielem, ponieważ rodzice uznali, że jest to solidny i bezpieczny zawód, dający pewną pozycję społeczną. Jednak chłopiec od dzieciństwa przejawiał artystyczne zainteresowania, a postacią, która w pewnym momencie zupełnie zawładnęła jego wyobraźnią, był Michał Anioł. Do zmiany planów życiowych przyczyniła się… historia, a mianowicie wybuch I wojny światowej. Będąc żołnierzem Moore uległ zatruciu gazem musztardowym, skutkiem czego – jako kombatant – dostał od rządu brytyjskiego stypendium i mógł rozpocząć studia, najpierw w School of Art w Leeds, a następnie w Royalw College of ArtArt w Londynie.
Bardzo ważną rolę w życiu i rozwoju kariery Henry`go Moore`a odegrała jego żona, Irina Radetsky, imigrantka z Rosji. Poświęciła swoją karierę artystyczną, zajmując się domem i prowadząc administracyjne dossier swego męża.

Kiedy Henry Moore stał się artystą światowej sławy?

Stało się to podczas II wojny światowej i tuż po niej. Sławę i popularność zyskał dzięki rysunkom, które wykonywał podczas nalotów na Londyn. W ten sposób dokumentował swoje doświadczenia, utrwalając ludzi chroniących się przed hitlerowskimi bombardowaniami w londyńskim metrze. I te właśnie wstrząsające prace przyniosły mu rozgłos. A potem nastąpiło całe pasmo sukcesów: w 1948 roku otrzymał nagrodę na Biennale w Wenecji, a potem zamówienie na udekorowanie dziedzińca przed siedzibą UNESCO w Paryżu, po czym rozwiązał się istny worek z zaproszeniami do współpracy.

Sceny w  Tilbury Shelter , 1941, Tate Gallery

Zdumiewa fakt, że już w 1947 roku jego prace były prezentowane w Polsce. Jak to się stało, skoro znajdowaliśmy się za „żelazną kurtyną”?

W tym czasie, również dzięki British Council, zorganizowano wystawę w Muzeum Narodowym w Warszawie, prezentującą młodych brytyjskich artystów, wśród których znalazł się Henry Moore. Jednak pokazywał on nie prace rzeźbiarskie, ale właśnie owe rysunki z londyńskiego metra. Temat tych prac znakomicie wpisywał się także w doświadczenia wojenne Polaków. W roku 1958 artysta przyjechał do Polski, by wziąć udział w obradach jury konkursu na monument upamiętniający ofiary obozu Auschwitz-Birkenau. Wkrótce potem udało się zorganizować wystawę jego prac, prezentowaną w pięciu miastach. Po warszawskim pokazie w Zachęcie wystawa powędrowała do Krakowa i Poznania. Kolejnym miejscem był Wrocław, gdzie uroczyście otwarto ją 13 stycznia 1960 roku w Starym Ratuszu, ówczesnym Oddziale Muzeum Śląskiego.

Sam Henry Moore bardzo interesująco wypowiadał się na temat rzeźby. Stwierdził m.in., że jest ona sztuką otwartej przestrzeni, pisał też o niej bardziej poetycko: „Rzeźba jest jak podróż. Po powrocie inaczej widzicie rzeczywistość”. W jego myśleniu o rzeźbie widać, jak wielki ma wpływ na rzeczywistość…

Rzeczywiście, można mówić o pewnej poetyckości widzenia i o tym, że fascynowało go przenikanie się powietrza, światła i przestrzeni, którą kreował. Myślę, że nie bez znaczenia było dochodzenie do kształtu, nad którym pracował. Jedną z metod jego działania były… spacery, podczas których zbierał różne fragmenty świata organicznego: kamienie, kości. Jednocześnie przyglądał się, co robi z nimi natura – jak je kształtuje poprzez wodę, wiatr i czerpał stąd inspirację do budowania swoich form. Stąd też tytuł wystawy: „Moc natury”.

H. Moore, Warking Model for Seated Figure. Arms Outstretched, 1960, fot. Anita Feldman

W 1941 roku Moore`a przeniósł się z Londynu do urokliwej miejscowości Perry Green, gdzie osiadł na stałe. Przez lata, kiedy już stał się właścicielem posiadłości, dokupywał otaczające ją tereny zielone, by móc w rozległych plenerach umieszczać swoje monumentalne rzeźby. Będąc mieszkańcem Perry Green, dostrzegł, że dobra rzeźba nie może powstać w zamkniętej przestrzeni.
Dlatego też budował plenerowe studia, gdzie przygotowywał swoje wielkoformatowe prace w ciągłym kontakcie z naturą.

Prace Moore`a, które widzimy na wystawie mają także rozmaite kolory…

Każda z nich jest właściwie w innym kolorze. Moore eksperymentował na małych formach, jakiego rodzaju patyna będzie z daną formą współgrała. Obok zieleni grynszpanowej pojawiają się wyzłocone brązy, ciemne brązy itd.

Moore miał swoje ulubione tematy, co również można zauważyć oglądając tę wystawę.

Tak. Powiedzieliśmy już o postaci leżącej, a drugim tematem, do którego całe życie powracał, jest matka z dzieckiem. To bardzo mocno zakorzeniony w europejskiej tradycji ikonograficznej wątek, wywodzący się ze sztuki chrześcijańskiej. Jedna z prezentowanych na wystawie rzeźb łączy te dwa tematy: postać leżąca to jednocześnie matka z dzieckiem. Niektóre rzeźby powstały pod wpływem obserwacji animalistycznych i są w pewnym sensie „portretami” zwierząt z jego otoczenia. Z wielką subtelnością oddawał w rzeźbie gesty charakterystyczne dla zwierząt.

Henry Moore, Animal Turned Head, 1983, fot. Menor

Czy artysta pracował sam, czy też pomagali mu uczniowie?

Początkowo pracował sam, ale kiedy po wojnie zaczął otrzymywać zamówienia na wielkie prace, nie mógłby ich zrealizować bez pomocy. Przez jego pracownię w Perry Green przewinęło się mnóstwo osób, a niektórzy z nich zostawali tu na dłużej. Byli wśród nich także młodzi rzeźbiarze, którzy jednak w pewnym momencie wyzwolili się spod wpływu mistrza. To dowodzi, że mimo iż był silną osobowością artystyczną, to jednak pozwalał swoim uczniom kroczyć własną drogą. Jeszcze za życia artysty i z jego inicjatywy powołana została Fundacja Henry`ego Moore`a (Henry Moore Foundation), która miała na celu zabezpieczenie tej olbrzymiej spuścizny, ale nie tylko to. Otóż celem fundacji było stworzenie przyjaznego miejsca dla działań badaczy współczesnej rzeźby i innych artystów oraz promowania ich. W Perry Green odbywają się dziś wystawy, konferencje i jest to miejsce ciągle tętniące życiem.

Kiedy ogląda się rzeźby na wystawie, ma się odczucie harmonii – są doskonałym impulsem do kontemplacji, nie sądzi Pani?

Myślę, że jest to po prostu dobra rzeźba, która przetrwała próbę czasu. Zmieniają się nasze preferencje estetyczne, a niektóre dzieła się starzeją. Moore`owi udało się przetrwać.

Moc natury, wystawa w Pawilonie Czterech Kopuł, fot. MN
Dziękuję za rozmowę. 

poniedziałek, 15 października 2018

Moc natury. Henry Moore w Polsce - wystawa w Muzeum Narodowym we Wrocławiu

Po prawie sześćdziesięciu latach prace jednego z najwybitniejszych XX-wiecznych artystów europejskich Henry’ego Moore’a ponownie zawitały do Wrocławia. Wystawę można oglądać od 30 września 2018 r. do 20 stycznia 2019 r. w Muzeum Narodowym we Wrocławiu.

Henry Moore w swoim studiu z rzeźbą „Upright Internal  External Form”, 1954

Henry Moore – czołowy reprezentant abstrakcji organicznej – uchodzi za rzeźbiarza, który odegrał ogromną rolę w sztuce europejskiej, a jego twórczość miała istotny wpływ na liczne pokolenia rzeźbiarzy, w tym także polskich. Jego dzieła, których tematem była pojedyncza postać ludzka lub grupa, traktowana w sposób monumentalny i w syntetycznej formie, uchodzą dziś za klasykę rzeźby XX w.

Henry Moore, Animal Turned Head, 1983, fot. Menor

Na początku 1960 r. w Starym Ratuszu we Wrocławiu, ówczesnym Oddziale Muzeum Śląskiego (ob. Muzeum Narodowego we Wrocławiu) wrocławianie po raz pierwszy mieli okazję zobaczyć prace już wtedy rzeźbiarza światowej sławy. Pokaz ten był jednym z najważniejszych wydarzeń kulturalnych czasów, które historia zapamiętała jako okres izolacji Polski w Europie i tzw. żelaznej kurtyny porządku pojałtańskiego. Mieszkańcy powojennej Polski nie mieli bowiem zbyt licznych okazji poznania tego, co w światowej sztuce współczesnej najważniejsze, co kształtuje jej charakter i kto ją tworzy. Wystawa Moore’a dała ku temu okazję i cieszyła się wtedy ogromnym zainteresowaniem.

Henry Moore, Knife Edge Two Piece 1962-65, fot. Jonty Wolde
Na wystawie w Pawilonie Czterech Kopuł prezentowane są 23 prace powstałe w okresie pięćdziesięciu lat twórczości Moore’a, wśród których znajdują się wielkoformatowe rzeźby plenerowe wykonane z brązu.

Ilustrują one najważniejsze tematy twórczości artysty, takie jak: postaci leżące, formy wewnętrzne/zewnętrzne, macierzyństwo czy zwierzęta. Wybrane eksponaty ukazują nie tylko ulubione motywy artysty, ale dokumentują różnorodne formaty, w których pracował – zarówno miniaturowe przedstawienia (m.in. o wys. 15 cm), jak i monumentalne, np. mierzący ponad cztery metry Knife Edge Two Piece i Oval with Points, które ustawiono przed Pawilonem Czterech Kopuł.

Henry Moore, Working Model for Seated Figure, Arms Outstreched, 1960,
fot. Anita Feldman

„Publiczność odwiedzająca Pawilon nie tylko może się przekonać o kunszcie wielkiego artysty, który świetnie operuje bryłą, zarówno w kameralnej, miniaturowej, jak i pomnikowej formie, ale również zapoznać się z najistotniejszymi przełomowymi aspektami rozwoju angielskiej rzeźby XX wieku” – mówi dr Barbara Banaś, kuratorka wystawy. „Ilustrują je liczne warianty postaci leżącej, która ucieleśniała zainteresowania Moore’a relacjami między figurą a pejzażem i była dla artysty polem do eksperymentowania ze skalą, materiałem i formą. Poszukiwania formalne Moore’a brały swój początek w uważnej obserwacji świata przyrody – jedna z metod jego pracy polegała na komponowaniu układów modeli rzeźb z fragmentów znalezionych kości, konarów czy też ułamków skał”.

Tegoroczna ekspozycja organizowana jest we współpracy z Fundacją Henry’ego Moore’a w Hertfordshire (Wielka Brytania), była już pokazywana w innej formie w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, natomiast z Wrocławia pojedzie do Muzeum Narodowego w Krakowie (od 21 lutego do końca czerwca 2019).

Wyjątkowość wystawy wrocławskiej to z pewnością jej prezentacja we wspaniałych wnętrzach przepełnionego światłem Pawilonu Czterech Kopuł oraz w bezpośrednim sąsiedztwie i dialogu z najlepszymi pracami z kolekcji polskiej sztuki współczesnej.

Wystawie towarzyszy katalog Henry Moore. Moc natury, wydany przez Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku.

Program wydarzeń towarzyszących wystawie znajdziecie tutaj.


Wywiad z kuratorką wystawy - Barbarą Banaś - tutaj.


informacja prasowa

poniedziałek, 11 lutego 2019

Teatr Czterech w Pawilonie Czterech Kopuł we Wrocławiu

Muzeum Narodowe proponowało już wcześniej udane mariaże sztuk plastycznych i teatru (Muzeum Marzeń), ale tym razem powstała stała grupa teatralna - Teatr Czterech, której rolą będzie przygotowywanie perfomensów do wystaw. Jako pierwszy powstał performance do wystawy rzeźb Henry Moore`a.


Teatr Czterech, fot. MN Wrocław

Teatr Czterech to międzypokoleniowy zespół wyłoniony w wyniku intensywnych przesłuchań. Zadanie castingowe zostało tak pomyślane, by jego efekt mógł być częścią finałowego widowiska, bowiem od powołania Teatru do pierwszego wystąpienia twórcy mieli tylko 17 dni. Wieczorne próby w Muzeum, intymna atmosfera obcowania z rzeźbami Henry’ego Moore’a, energie wydobyte z poszczególnych brył i ich współistnienia w przestrzeni wystawy.


Justyna Oleksy, fot. Lucek

Teatr Czterech powołała i prowadzi Justyna Oleksy, edukatorka Pawilonu Czterech Kopuł. Formuła Teatru zakłada performatywne zamknięcia wystaw czasowych.

Performance na zamknięcie wystawy Moc natury. Henry Moore w Polsce, fot. Lucek

Pomysł na powołanie teatralnego zespołu w Muzeum wynikł z potrzeby wielopoziomowego odbioru dzieła plastycznego. Zamknięcie wystawy  „Moc natury. Henry Moore w Polsce”, które miało miejsce 27 stycznia 2019, zostało poprzedzone oprowadzaniem, w czasie którego wypunktowane zostały wątki poruszone potem w teatralnej akcji. Widzowie, prowadzeni głosem i performatywnym dzianiem się między rzeźbami, wraz z aktorami po raz ostatni zobaczyli wystawę w przestrzeni Pawilonu Czterech Kopuł. A potem zgasły światła.

Performance na zamknięcie wystawy Moc natury. Henry Moore w Polsce, fot. Lucek


Kolejne wyzwanie: „Grupa Krakowska 1932–1937” – zamknięcie wystawy nastąpi 31 marca 2019. Już dziś zapraszamy na to wyjątkowe wydarzenie!

Performance na zamknięcie wystawy Moc natury. Henry Moore w Polsce, fot. Lucek

27 stycznia wystąpili:

Róża Gołubowska, Dominika Wesołowska, Gustaw Małecki, Aleksandra Urbanek, Karolina Kowalska, Agnieszka Przyborowska-Mitrosz, Anna Lorenc, Ariel Osiak, Łukasz Kwiliński, Agata Iżykowska-Uszczyk, Lesław Zamaro, Elżbieta Dudź, Barbara Przerwa, Michał Sękowski, Katarzyna Mazurkiewicz, Anna Komsta
zamysł: Justyna Oleksy, kreacja zbiorowa

W przestrzeni wystawy wybrzmiały:
monolog oddzielonego fragmentu, monologi pępka, monolog grzeszny, monolog z (krótkiego) dystansu, monolog gabloty, monolog zwierzęcej siły, monolog psi, monolog kąsający, monolog ba!, monolog kopuły, monolog „jeno wyjmij”, monolog torsu drzewa, monolog z wnętrza, monolog profilu, monolog słonia, monolog kobiety-krajobrazu, dialog zewnętrznego z wewnętrznym, monolog czujnego oka, monolog żądny spojrzenia, monolog otworu, monolog dionizyjski, monologi szczelin

informacja prasowa

poniedziałek, 15 lutego 2021

Wydarzenia w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i oddziałach 19-21 lutego 2021

W najbliższy weekend Muzeum Narodowe wraz z oddziałami zaprasza na wydarzenia na żywo oraz online. W planie zajęcia plastyczne dla najmłodszych, zajęcia taneczne oraz oprowadzanie po wystawie „Czas nasz” i wykłady: o ozdobach strojów we wczesnym średniowieczu oraz rzeźbie współczesnej na podstawie pary kochanków w wydaniu Henry’ego Moore’a, Brancusiego czy Jacques’a Lipchitza.

Magdalena Abakanowicz, Stojący tłum, fot. Barbara Lekarczyk-Cisek


W piątek o piątej / „Czas nasz”

19.02, g. 17:00 ➸ oprowadzanie po wystawie

Oprowadzanie w Pawilonie Czterech Kopuł po wystawie czasowej „CZAS NASZ | UNSERE ZEIT | OUR TIME – Günther Uecker / Magdalena Abakanowicz”.

Bilety w cenie 25 zł (20 zł ulgowy) należy wcześniej zakupić przez Internet lub w kasie Pawilonu Czterech Kopuł, liczba miejsc ograniczona (5 osób). 

Ozdoby a życie społeczne w państwie wielkomorawskim

20.02, g. 12:00 ➸ streaming FB

Wykład Sylwii Błachowicz w ramach cyklu „Piękne i użyteczne”.

Wyroby złotnicze, nawet te najbardziej prymitywne, w świetle badań archeologicznych odgrywają bardzo istotną rolę. Na ich podstawie możemy wyciągać wnioski dotyczące statusu społecznego ich posiadacza, przynależności do określonego kręgu kulturowego, systemie wierzeń czy wyznawanych idei, które objawiały się w magicznym sposobie pojmowania świata.

Bazując na wybranych przykładach odkrytych na terenach dawnego państwa wielkomorawskiego, prelegentka opowie o roli, jaką pełniły ozdoby i metalowe akcesoria stroju we wczesnym średniowieczu.

Bezpłatne spotkanie online transmitowane będzie na profilu FB ➸

https://www.facebook.com/Muzeum.Narodowe.Wroclaw

Kolory zimy

21.02, g. 10:00 ➸ platforma Zoom

Warsztaty taneczno-plastyczne Barbary Przerwy dla rodziców i dzieci w wieku 3–8 lat, w ramach cyklu „Muzealne poruszenie”.

Jakimi barwami można narysować zimę? Czy aby śnieg zawsze jest namalowany białym kolorem? A jak zatańczyć wirujące płatki śniegu i mróz, co szczypie w nosy i uszy? Wszystkiego można spróbować! Uczestnicy warsztatów poszukają kolorów zimy na obrazach w muzealnych galeriach i spróbują stworzyć własne pejzaże zimowe. Będzie też okazja do zatańczenia szalonych śnieżyc, radosnych zawiei i groźnych zamieci. Na spotkanie warto przygotować sporo białego papieru i kredki – oraz miejsce, gdzie będzie można zatańczyć zimowy taniec!

Wydarzenie płatne – bilet w cenie 3 zł do nabycia online ➸


Henry Moore, Reclining Figure, 1984, Henry Moore Fundation


Rzeźba współczesna

21.02, g. 11:00 ➸ platforma Teams

Wykład Iwony Gołaj w ramach cyklu „Kurs historii sztuki. Klasycy nowoczesności”.

Wykład będzie próbą przedstawienia obiektu w przestrzeni, w kalejdoskopie zmian stylowych w sztuce XX i XXI wieku. Podążając za wybranym motywem (np. pary kochanków w wydaniu Henry’ego Moore’a, Brancusiego czy Jacques’a Lipchitza), prelegentka przedstawi różnice w traktowaniu formy przez poszczególnych artystów.

Wydarzenie płatne – bilet w cenie 8 zł do nabycia online ➸

Zróbmy sobie śnieg!

21.02, g. 12:00 ➸ platforma Zoom

Warsztaty plastyczne Olgi Budzan dla dzieci w wieku 5–12 lat.

Wydarzenie w ramach cyklu „ETNO w południe”.

Uczestnicy niedzielnego spotkania będą mogli wykonać samodzielnie dwu- i trójwymiarowe modele płatków śniegu. Stworzą zarówno małe śnieżynki, jak i duże lampiony, którymi będzie można przyozdobić okna. Dzięki nim śnieg, tak bardzo lubiany przez dzieci, zostanie z nami na dłużej. Dla miłośników papieru, kleju i nożyczek!

Do udziału w warsztatach potrzebne będą: ołówek, ostre nożyczki, klej, igła i nitka oraz blok rysunkowy w formacie A3.
Uwaga: papier musi być dość cienki, w przeciwnym razie po wielokrotnym złożeniu trudno będzie go ciąć.
Młodsze dzieci będą potrzebowały asysty dorosłych podczas cięcia oraz operowania igłą i nitką.
Wydarzenie płatne – bilet w cenie 3 zł do nabycia online ➸

Wystawa "Marek Oberländer i Jan Lebenstein. Totemiczny znak figury ludzkiej",
fot. Barbara Lekarczyk-Cisek


Znak ciała

21.02, g. 16:00 
Warsztaty taneczno-plastyczne Barbary Przerwy dla dorosłych, w ramach cyklu „Plastyka tańca”.
W malarstwie Marka Oberländera i Jana Lebensteina figura ludzka przechodzi niewiarygodne przemiany. Można odnieść wrażenie, że postaci – wirując wokół własnej osi – tracą szczegóły ludzkiego ciała, a artyści za pomocą farb potrafią zatrzymać pulsujące w nich życie. Pod ostrą kreską, rozlaną plamą, mocnym kolorem, chropowatą fakturą ukryty jest człowiek, który kocha, cierpi, przeżywa wzloty i upadki.


W trakcie spotkania uczestnicy warsztatów zostaną zapoznani z twórczością artystów, zwiedzą wystawę „Marek Oberländer i Jan Lebenstein. Totemiczny znak figury ludzkiej” i zostaną zaproszeni do ruchu autentycznego, inspirowanego obejrzanymi dziełami sztuki.
Spróbujemy odnaleźć połączenia pomiędzy totemicznym znakiem ludzkiej figury a swoimi ciałami. Poruszymy pulsującą w nas energię, zatańczymy nasze znaki i nasze totemy…
Kameralne spotkanie dla 10 osób (z zachowaniem reżimu sanitarnego) w holu Gmachu Głównego oraz na wystawie czasowej.
Wydarzenie płatne – bilet w cenie 7 zł do nabycia w kasie muzeum. 
Obowiązują zapisy: edukacja@mnwr.pl lub 71 372 51 48.

informacja prasowa

poniedziałek, 4 marca 2019

Justyna Oleksy o Teatrze Czterech /wywiad/

„Teatr Czterech nie należy do tych, w których dostaje się gotowy scenariusz. To teatr współ-tworzony” – opowiada Justyna Oleksy, twórczyni  grupy teatralnej w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Posłuchajcie (poczytajcie), jak widzi swój „teatr … performatywny”.


Justyna Oleksy w otoczeniu publiczności na finisażu wystawy Henry Moore`a, fot. Lucek

Barbara Lekarczyk-Cisek: Od niedawna w Pawilonie Czterech Kopuł działa Teatr Czterech, którego jest Pani pomysłodawczynią i twórczynią. To bardzo interesująca inicjatywa służąca interaktywnemu obcowaniu ze sztuką, której pierwszą odsłonę mieliśmy przy okazji finisażu wystawy Henry'ego Moore'a. Jakie były okoliczności powstania zespołu teatralnego?

Justyna Oleksy:  Moja pasja do sztuki wywodzi się z pasji do teatru, ta zaś ma swoje źródło w zamiłowaniu do słowa. Jestem absolwentką filologii polskiej (na specjalizacji Sztuki widowiskowe) i to od słowa zaczęło się drążenie światów, które mnie interesują. Studiowałam też przez pewien czas teatrologię i to, co szczególnie zapamiętałam, co mnie najbardziej zafascynowało, to wykłady o performatywności przestrzeni – miejskich, muzealnych… Połączenie teatru z przestrzenią muzeum jest dla mnie czymś naturalnym.

Przypuszczam jednak, że kiedy zaczynała Pani swoją pracę, oczekiwano, że będzie ona polegała na oprowadzaniu wycieczek. Czy Pani propozycja stworzenia teatru spotkała się od początku z entuzjazmem, czy też trzeba było do niej przekonywać?

Największą orędowniczką mojego pomysłu okazała się pani Iwona Bigos – kierowniczka Pawilonu, która od samego początku okazywała entuzjazm dla tego przedsięwzięcia. Towarzyszy nam od przesłuchań i wspiera wszelkie nasze związane z Teatrem starania. Poza tym obecnie Muzeum odchodzi od tradycyjnej formy edukacji, jest otwarte na różne nowości. Pani Barbara Przerwa – edukatorka Działu Oświatowego Muzeum Narodowego – od lat tańczy do obrazów i rzeźb. To także dało mi odwagę do kolejnego kroku. Basia jest również w składzie mojego zespołu, co bardzo sobie cenię.


Teatr Czterech, fot. Małgorzata Kęsik

Czy miała Pani za sobą jakieś doświadczenia związane z praktyką teatralną?

Praktykę teatralną rozpoczynałam w teatrze wędrownym, a ponadto mam na swoim twórczym koncie także kilka autorskich realizacji teatralnych. We współpracy z Fundacją In Situ w Sokołowsku powstał spektakl „Mówi się!” na podstawie dramatów Krystyny Miłobędzkiej, w którym zagrały dzieci. Również w Sokołowsku stworzyliśmy i zagraliśmy bardzo związany z tym miejscem spektakl „Nysko-polo”. Powstał na podstawie mojej literacko-reportażowej „wariacji” na temat „baby” i był refleksją na temat kondycji kobiety w realiach prowincji, ukrytą pod pretekstem dzielenia się przepisem na babę... wielkanocną. Wystąpiły w nim mieszkanki Sokołowska i okolic.

Połączenie teatru i muzeum wypróbowałam także tworząc międzypokoleniowy spektakl „Są dzieci skórzane, są dzieci wełniane” w gliwickim Domu Pamięci Żydów Górnośląskich. Poza realizacjami na tradycyjnej scenie, chętnie podejmuję wyzwania tworzenia teatru w nietypowych przestrzeniach. Tak powstał w ramach projektu „Foniatryk”performance „PSYCHOlas”, grany na leśnej polanie, czy też międzypokoleniowy spektakl „Strzępy”, zrealizowany w Dawnej Papierni - poprzemysłowej hali fabryki papieru w Jeleniej Górze. Takie przestrzenie mnie „kręcą”. Mimo że nie są teatrem, także i one mają swoje kulisy. Kiedy więc zaczęłam się przechadzać po zakątkach Pawilonu Czterech Kopuł i pić kawę z Witkacym (śmiech), dostrzegłam i tutaj te zakulisowe okoliczności. Fantastyczne jest dla mnie to, że mogę się tym dzielić z ludźmi, których tu spotykam.

Teatr Czterech, fot. Małgorzata Kęsik


Co takiego dostrzegła Pani w przestrzeni  Pawilonu Czterech Kopuł?

Mam świadomość, że może to być przestrzeń onieśmielająca, zimna. Na mnie samą początkowo tak zadziałała ta ogromna ściana bieli. Stąd też moja radość, kiedy podczas przesłuchań, późnym styczniowym popołudniem, w czasie gdy zazwyczaj muzeum jest puste i przemawiają w nim tylko postacie z obrazów, hol nagle się zaludnił, ożył, wypełnił; odezwały się dźwięki saksofonu, ludzkie głosy… To było wspaniałe! Później zaprosiłam uczestników przesłuchań na wystawę Henry'ego Moore'a, opowiedziałam o niej, jak ja ją widziałam – w kontekście performatywnym, po czym uczestnicy wybrali sobie jeden z monologów, które im zaproponowałam. Był to np. „monolog (nie)dotknięcia”, „monolog dionizyjski”, „monolog kubistycznego profilu”, „dialog wewnętrznego z zewnętrznym”, „sen oddzielonego fragmentu”, „monolog zwierzęcej siły”, czyli teksty łączące motywy występujące w rzeźbach Moore'a. To była intensywna, magiczna noc w muzeum, podczas której wyłonił się mocny 17-osobowy skład.

Teatr Czterech, fot. Małgorzata Kęsik

Jacy ludzie pojawili się na przesłuchaniach?

Wymykający się wszelkim określeniom (śmiech). Ale w najprostszym ujęciu: przedstawiciele kilku pokoleń, zarówno studenci, głównie kierunków artystycznych, bardzo mocna reprezentacja SKIBY;  czterdziestolatkowie oraz – jak sami się określili – „seniorzy” naszej ekipy. Jakoś się te różne światy dobrze ze sobą połączyły.

Aktualnie przygotowuje Pani performance do wystawy „Grupa Krakowska”. W jaki sposób pracujecie nad nim?

Mamy za sobą pierwsze spotkania na tej wystawie. Nazwaliśmy je „obwąchiwaniem”. W przypadku pierwszego, „Moore'owego” finisażu narzuciłam własną formę ze względu na mocno ograniczony czas – od przesłuchań mieliśmy zaledwie siedemnaście dni. Ale tę wymyśloną przeze mnie formułę wypełnili treścią  sami aktorzy. Teatr Czterech nie należy do tych, w których dostaje się gotowy scenariusz. To teatr współ-tworzony.

Teatr Czterech, fot. Małgorzata Kęsik

Pracę na wystawie zaczynamy od rytuałów iście muzealnych: od oprowadzania. Dzielę się z Zespołem swoimi sugestiami i intuicjami. Często okazują się one zbieżne, bo wszyscy mamy jakiś rodzaj estetycznego połączenia. Na wystawie „Grupa Krakowska” zatrzymaliśmy się na dłużej przy synestezyjnej rzeźbie Leopolda Lewickiego „Kompozycja muzyczna”. Mamy też tak ważny punkt zaczepienia jak Teatr Artystów Cricot, który działał w Krakowie od roku 1933, a który może wyznaczyć nam linię działania. Tym, co nas szczególnie urzekło, jest muzyczna droga Cricotu. Wprawdzie nie zachowały się nagrania spektakli, ale przetrwały notatki. Wiemy na przykład, że używano muzyki dadaistów, jak „Ursonate” Kurta Schwittersa. Być może tym tropem pójdziemy.

Justyna Oleksy, fot. Małgorzata Kęsik


Jak będzie wyglądał ten finisaż od strony organizacyjnej?

Nieco inaczej niż w przypadku „odMOOREowywania”. Nie chcemy się powtarzać, a poza tym charakter wystawy wymusza zupełnie inny rodzaj działań. Będą one na pewno, w przeciwieństwie do Moore'owych monologów, dużo bardziej grupowe, zbiorowe. Chcemy jednak stworzyć pewną tradycję naszych wystąpień, rozpoznawalną formułę. Na finisażu wystawy Henry'ego Moore'a, kiedy skończyło się moje oprowadzanie, zgasło światło, odezwał się saksofon i widzowie byli prowadzeni trasą kolejnych monologów słowem, dźwiękiem i ruchem. Raz po raz gasiliśmy światła i razem z widzami zamykaliśmy kolejne przestrzenie gry i samej wystawy. Chciałabym, aby w przypadku „Grupy Krakowskiej” było podobnie. Teatr Czterech ma ze swej istoty teatralnie finalizować wystawy czasowe.


A zatem powodzenia!

poniedziałek, 22 czerwca 2026

Pawilon Czterech Kopuł Sztuki Współczesnej świętuje jubileusz 10-lecia istnienia

 Ponad 650 tysięcy zwiedzających, 39 zorganizowanych wystaw czasowych, blisko 30 tysięcy wydarzeń i 2064 pozyskanych do zbiorów dzieł sztuki, a także własny teatr – tak w skrócie można podsumować 10-lecie działalności Pawilonu Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej, najmłodszego oddziału Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Instytucja przygotowała m.in. wielkie przekrojowe wystawy twórczości Magdaleny Abakanowicz, Ewy Kuryluk, Henry’ego Moore’a i Marii Pinińskiej-Bereś. A wśród pokazywanych prac zagranicznych artystów znalazły się dzieła tak znanych twórców jak m.in. Andy Warhol, Cindy Sherman, Otto Piene, Günther Uecker czy Robert Rauschenberg.

Podczas dzisiejszej konferencji prasowej podsumowaliśmy 10 lat działalności najmłodszego oddziału Muzeum Narodowego we Wrocławiu, zdradziliśmy też plany na kolejny rok.

W przyszłym roku w Pawilon zaprezentuje dwie wielkie ekspozycje Niki de Saint Phalle i Aliny Szapocznikow.

Na wystawie „Niki de Saint Phalle. Dream Machine” [21.03-9.08.2027] zobaczymy ikoniczne „Nany” i inne wielkoformatowe figury, słynne „zastrzelone” obrazy, które artystka wykonywała przy pomocy strzelby. Pokazane też zostaną modele rzeźb plenerowych i dokumentacja happeningów. Będzie to pierwsza w Polsce tak szeroka prezentacja prac Niki de Saint Phalle.

Niki de Saint Phalle, 1985

Retrospektywną wystawę Aliny Szapocznikow, jednej z najoryginalniejszych polskich artystek, można będzie oglądać od października 2027 do lutego 2028. Będzie to pierwsza od 25 lat tak duża wystawa jej prac w Polsce. Ekspozycja będzie kolejną odsłoną realizowanego od kilku lat w Pawilonie projektu wystawienniczego poświęconego wybitnym polskim rzeźbiarkom.

Krótka historia Pawilonu

Muzeum Sztuki Współczesnej Oddział Muzeum Narodowego we Wrocławiu oficjalnie rozpoczęło swoją działalność 25 czerwca 2016 r. Miejsce, które zostało obrane za jego siedzibę, to wzniesiony w latach 1912–1913 według projektu wybitnego architekta Hansa Poelziga Pawilon Czterech Kopuł. Jest on częścią kompleksu wystawienniczego wokół Hali Stulecia, od 2006 r. wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO. 

Do 1945 r. budynek pawilonu służył celom wystawienniczym, po II wojnie światowej w 1948 r. był jednym z miejsc ekspozycyjnych Wystawy Ziem Odzyskanych, a od 1953 r. stał się częścią wrocławskiej Wytwórni Filmów Fabularnych. Tu powstawały znane polskie filmy, m.in. „Rękopis znaleziony w Saragossie” Wojciecha Jerzego Hasa, „Popiół i diament” Andrzeja Wajdy, kultowa komedia Sylwestra Chęcińskiego „Sami swoi”. W 2009 r. budynek przekazano Muzeum Narodowemu we Wrocławiu, w latach 2013–2015 został on odrestaurowany, odzyskując jednocześnie swą pierwotną funkcję wystawienniczą.

Pierwszą wystawą Pawilonu była zorganizowana w 2016 r. we współpracy z Nationalgalerie w Berlinie i jej oddziałem Hamburger Bahnhof ekspozycja „Letnia rezydencja. Kolekcja Marxa gościnnie we Wrocławiu” z pracami m.in. Anzelma Kiefera, Joespha Beuysa czy Cy Twombly’ego.

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej oddział Muzeum Narodowego we Wrocławiu, fot  Arkadiusz Podstawka


dr hab. Piotr Oszczanowski, dyrektor Muzeum Narodowego we Wrocławiu:

Tu, gdzie bezwzględnie panuje sztuka, gdzie świadomość komu to zawdzięczamy i odpowiedzialność za tę fantastyczną kolekcję są przeogromne – od 10 lat jesteśmy my. W miejscu, gdzie czas płynie inaczej, jest dobrostanem naszych dni powszechnych. W chaosie świata oraz bezmiaru obaw i zwątpienia stworzona została wyspa – Mauritius wrażliwości i Seszele głębi doznań. Codziennie dopływają tu cudowni ludzie, którzy tu pracują i cumują pełne statki tych, którzy są żądni wrażeń najpiękniejszych z możliwych. Wyspa na Wielkiej Wyspie, enklawa i azyl dla rozbitków codzienności i Robinsonów ucieczki do innego świata. Wyspa gościnna, pełna kwiatów paproci i ostatnich nosorożców północnych. A przy tym jakże swojska, nasza. Jej bogactwem jest to, co pozostawili po sobie najwspanialsi artyści. Ci, którzy się buntowali, którzy nieraz ledwo wiązali koniec z końcem, często zagubieni i bezradni, czujący jednak to, czego zwykły śmiertelnik nie dostrzegał, nie ogarniał. Na zawsze będę miał w oczach widok obecnego tu – stojącego na schodach i patrzącego na dziedziniec Pawilonu Czterech Kopuł z pewnej wysokości, jak sternik – Pawła Jarodzkiego. I będę słyszał to, co głosił, w co bardzo wierzył – „Tylko sztuka Cię nie oszuka”. 


dr Barbara Banaś, zastępczyni dyrektora Muzeum Narodowego we Wrocławiu:

10 lat! Dekada, a momentami wydaje nam się, że to dopiero co się wydarzyło. Jeszcze pamiętamy, kiedy na środku pawilonowego dziedzińca trwała budowa, a my w żółtych kaskach, przechodząc przez amfilady sal, snuliśmy plany na najbliższe dziesięć lat. 

Mamy nadzieję, że Pawilon Czterech Kopuł stał się dla Wrocławia, dla naszych gości z różnych zakątków kraju i z zagranicy, miejscem, które pozostawia swój powidok w pamięci, i do którego wraca się z przekonaniem, że zawsze znajdzie się tu sztukę poruszającą emocje i umysł, dobrą atmosferę i uśmiechnięty życzliwy zespół. 

Chcieliśmy pokazać w tych wnętrzach niezwykle bogatą kolekcję sztuki współczesnej naszego muzeum, ale jednocześnie iść z pulsem współczesności, otwierać się na to, co tu i teraz ważne jest dla artystów i wrażliwej publiczności. Stał się Pawilon przestrzenią wielkich monograficznych prezentacji wyjątkowych polskich artystek: Magdaleny Abakanowicz, Marii Pinińskiej-Bereś, Ewy Kuryluk, Bożenny Biskupskiej. Gościł niezwykłe kolekcje światowej klasy – kolekcję Ericha Marxa z Hamburger Bahnhof prezentowaną w roku Europejskiej Stolicy Kultury w 2016, dzieła Henry’ego Moore’a ze zbiorów Henry Moore Foundation, ale i bliskie nam, i historycznie powiązane z duchem tego miejsca jak zbiór kostiumów filmowych z zasobów Wrocławskiej Wytwórni Filmów Fabularnych. 

W białych przestrzeniach Pawilonu pozwoliliśmy sobie oddać też głos sztuce sprzed epok, dziełom wielkich śląskich mistrzów – Michaela Willmanna, artystów doby rokoka, a zaraz podziwiać będziemy spuściznę anonimowych w większości twórców średniowiecza. Tak, właśnie na takiej różnorodności nam zależało, na uruchamianiu różnych wątków i opowieści. I na tym, aby te białe przestrzenie były otwarte i czekały na Was, naszą publiczność. Tylko na styku tej wymiany rodzą się nowe pomysły, nowe projekty. Dziękujemy, że jesteście z nami.


Iwona D. Bigos, kierowniczka Pawilonu Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

Pawilon Czterech Kopuł to niezwykłe miejsce – chyba nie przesadzę, twierdząc – na mapie Europy. Przez ostatnie 10 lat odwiedziło nas tysiące miłośników sztuki z całego świata. Codziennie doświadczamy ich zachwytów, a w księgach pamiątkowych możemy przeczytać pochwały w różnorakich językach. Myślę, że bez zbytniej przesady możemy stwierdzić, że udało nam się stworzyć miejsce żywe, gdzie dobrze się czują zarówno raczkujące oseski, jak i odkrywający na nowo sztukę współczesną seniorzy. Bogaty program naszego prężnie działającego zespołu edukacyjnego w bardzo kreatywny sposób towarzyszy wszystkim wystawom, „tłumacząc” i uzupełniając często trudne, abstrakcyjne i nie pozbawione kontrowersji wybrane przez kuratorów tematy. Jak choćby w przypadku wystawy „po/wy/miary” czy „Twarzą w twarz”. Warto też podkreślić, że na naszej bardzo przejrzyście wykoncypowanej wystawie stałej pokazujemy tylko kilka procent tego, co znajduje się w kolekcji Muzeum Sztuki Współczesnej, i wiele z tych zabytków reprezentuje nasze muzeum, biorąc udział w różnorodnych wystawach prezentowanych w Polsce i za granicą. To też przykład naszej otwartości. Potrafimy się dzielić tym, co mamy, tak aby wypełniać misję dotarcia sztuki współczesnej do największej liczby odbiorców.

Alina Szapocznikow, Ekshumowany, 1954-1955, Muzeum Narodowe we Wrocławiu


„Kolekcja sztuki polskiej II poł. XX i XXI w.” – wystawa stała:

Muzeum Narodowe we Wrocławiu jest właścicielem jednej z największych i najciekawszych w kraju kolekcji polskiej sztuki współczesnej, której historia sięga lat 60. XX w. 

Liczy ona ponad trzydzieści tysięcy eksponatów i obejmuje wszystkie dyscypliny artystyczne, począwszy od malarstwa, grafiki, rysunku, rzeźby, szkła, ceramiki i fotografii, aż po environment, projekty konceptualne, dokumentacje happeningów oraz sztukę wideo.

Trzon zbioru stanowią prace wybitnych polskich artystów takich jak Magdalena Abakanowicz, Paweł Althamer, Mirosław Bałka, Stanisław Fijałkowski, Władysław Hasior, Maria Jarema, Tadeusz Kantor, Katarzyna Kozyra, Jan Lebenstein, Jerzy Nowosielski, Alina Szapocznikow.

Kolekcję uzupełniają prace przedstawicieli młodszych generacji, m.in. Piotra Janasa, Anety Grzeszykowskiej, Roberta Kuśmirowskiego, Olafa Brzeskiego, Jakuba Juliana Ziółkowskiego, Tymka Borowskiego czy Weroniki Gęsickiej.

W zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu znajduje się największa i najbardziej reprezentatywna na świecie kolekcja prac jednej z najwybitniejszych polskich artystek Magdaleny Abakanowicz (1930–2017), która w latach 60. XX w. zrewolucjonizowała sztukę tkaniny, tworząc „miękkie rzeźby”, nazwane od jej nazwiska abakanami.


Teatr Czterech:

W Pawilonie Czterech Kopuł działa jedyny na świecie teatr w muzeum. Założony w 2019 r. przez edukatorkę Justynę Oleksy Teatr Czterech to międzypokoleniowy kolektyw artystyczny, który łączy teatr i sztuki wizualne.


Seans Multimedialny:

Jednym z innowacyjnych działań przeprowadzonych w Pawilonie Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej było opracowanie przy użyciu najnowocześniejszych technologii dodatkowej ścieżki zwiedzania wystawy stałej, która wprowadza widza w zupełnie inny wymiar odbioru dzieł sztuki i poszerza pole ich interpretacji. Światło, dźwięk, obraz i słowo są przewodnikami po świecie sztuki współczesnej.


Dostępność:

Pawilon Czterech Kopuł jest instytucją szczególnie wrażliwą na potrzeby osób z niepełnosprawnościami. Muzeum jest wyposażone między innymi w system YouWay, audioprzewodnik, tyflomapy oraz materiały dotykowe wykorzystywane w czasie spotkań. 


informacja prasowa



środa, 20 lutego 2019

Piotr Oszczanowki: Zależy nam na świadomym odbiorcy /wywiad/

Dyrektor Muzeum Narodowego we Wrocławiu opowiada o okolicznościach powstania i celach  Stowarzyszenia Przyjaciół Muzeum oraz przedstawia jego atrakcyjny program.


Piotr Oszczanowski, dyrektor Muzeum Narodowego we Wrocławiu, fot. Arkadiusz Podstawka

Barbara Lekarczyk-Cisek: Panie Dyrektorze, stosunkowo niedawno powołał Pan do istnienia Stowarzyszenie Przyjaciół Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Czy fakt ten ma związek z obchodzonym z końcem ubiegłego roku 70-leciem istnienia tej placówki, czy też geneza jest bardziej złożona?

Piotr Oszczanowski: Idea powstania Stowarzyszenia Przyjaciół istotnie miała związek z rocznicą 70-lecia powstania Muzeum Narodowego. Nie mniej potrzeba istnienia takiego gremium ludzi z nami zaprzyjaźnionych istniała od dawna, w przeszłości takie stowarzyszenie już funkcjonowało. Grono wiernych nam gości – uczestników różnych przedsięwzięć realizowanych w muzeum – mamy od wielu lat. Nie tylko bywają na naszych wystawach czasowych i stałych, ale również uczestniczą w innych naszych działaniach. Od początku mojej działalności realizuję ideę muzeum przyjaznego i otwartego. To właśnie to określiłem u początku swej kadencji mianem „mody na muzeum”. Wynika  stąd, że w dzisiejszej rzeczywistości, z jej „zagonieniem” i licznymi problemami dnia codziennego, muzeum powinno pełnić rolę swoistej enklawy – miejsca dającego szansę zdobycia dystansu do tej rzeczywistości, ba, odnalezienia tego, co nazywam apetytem na życie. Z jednej strony muzeum musi pozostać klasyczną „świątynią sztuki”, ale jednocześnie miejscem, do którego może wejść każdy i każdy znajdzie tu coś, czego szuka lub jest mu w danej chwili potrzebne – wyjątkowe przeżycie estetyczne, świadomość obcowania z pięknem jednostkowego oryginału, szeroką wiedzę humanistyczną, ale też przyjemność, rozrywkę, relaks, ciekawą rozmowę, intrygującą lekturę, a nawet smaczny posiłek i wyborną kawę.

Członkowie Stowarzyszenia Przyjaciół MN podczas oprowadzania kuratorskiego
przez Barbarę Ilkosz po wystawie "Grupa Krakowska", fot. Małgorzata Matuszewska

Oczywiście mam świadomość, że jest to proces, którego zadaniem jest uczynić z muzeum nie tylko miejsce obcowania ze sztuką, poznając ją, ale również kontemplując i odpoczywając w jej towarzystwie. Staramy się od dawna, aby parter naszego muzeum uczynić strefą rekreacyjną, stąd obecność tutaj kawiarni, a także zmieniającej w najbliższym czasie swój kształt i charakter księgarni, które to przestrzenie w naturalny sposób się „połączą”. W holu pomiędzy nimi będzie można wypoczywać, czytać, rozmawiać. Dziś muzeum ma obowiązek spełniać różne zadania, wśród których znajdują się także te szczególne dla naszych sprawdzonych przyjaciół. Dla nich też stworzyliśmy Stowarzyszenie Przyjaciół Muzeum Narodowego, gdyż chcemy ich w pierwszej kolejności informować o najważniejszych naszych działaniach. A jest ich niemało i są coraz bardziej spektakularne oraz różnorodne. Próbujemy w ten sposób nadać naszej przyjaźni bardziej formalny charakter, by członkowie stowarzyszenia czuli się szczególnie wyróżnieni.

Członkowie Stowarzyszenia Przyjaciół MN podczas oprowadzania kuratorskiego
przez Agnieszkę Patałę po wystawie "Migracje", fot. Anna Kowalów


Na czym polega to wyróżnianie?

Już od pewnego czasu nasze działania poprzedza preview, czyli możliwość obejrzenia wystawy w towarzystwie kuratora, jeszcze przed jej oficjalnym otwarciem. Będziemy też chcieli zabierać naszych przyjaciół na wystawy organizowane poza Wrocławiem. Nie wszędzie się oczywiście nam to uda - proszę bowiem zwrócić uwagę, że na dzisiejszą działalność Muzeum Narodowego we Wrocławiu składają się także jego ważne wystawy, które organizujemy lub współtworzymy poza naszą siedzibą. I to zarówno na przysłowiowym końcu świata (np. wystawa śląskiej sztuki barokowej pt. „Silesia rediviva” w Pekinie), czy też u naszych sąsiadów (wystawa genialnego wrocławskiego ekspresjonisty Otto Muellera w Berlinie). Ta ostatnia za chwilę zagości we Wrocławiu, w naszym gmachu głównym. Ale członkowie naszego stowarzyszenia już mogą czuć się zaproszeni i powoli szykować się do wycieczek do miejsc, w których Muzeum Narodowe we Wrocławiu posiada swoiste „ekspozytury”. Takim miejscem wartym zobaczenia i doprawdy wyjątkowym jest zmodernizowana ostatnimi czasy prezentacja śląskiej sztuki średniowiecznej i nowożytnej z naszej kolekcji prezentowana w Muzeum Piastów Śląskich na Zamku w Brzegu. Przy okazji będziemy oczywiście podziwiać tę znakomitą perłę renesansu śląskiego. Miejscem, w którym chętnie przebywamy od blisko już czterech lat, stał się dla nas także Zamek Książ, ponieważ i tam eksponowane są nasze dzieła sztuki pochodzące z dawnej kolekcji Hochbergów.

Oprowadzanie po wystawie "Migracje" przez kuratorkę, Agnieszkę Ptałę,
 fot. Anna Kowalów


Czy członkowie Stowarzyszenia mają również wpływ na proponowany im program?

U początków istnienia stowarzyszenia to my poczuwamy się w obowiązku, by docenić, nagrodzić, podziękować jego członkom. Jednocześnie pragniemy zachęcić do wstępowania w szeregi tej organizacji. Mamy jednak nadzieję, że z czasem będzie ono również nas wspierało w rozmaitych naszych działaniach. Zależy nam na dialogu – chętnie wysłuchamy, czego oczekują od nas nasi przyjaciele Współcześnie kultura jest marginalizowana, lecz tym bardziej ważne staje się istnienie tych, którzy rozumieją, jak jest ważna i wielokrotnie dawali nam tego dowody. Teraz, dzięki stowarzyszeniu, jego członkowie również będą mieli wpływ na nasze działania.

Obecnie Stowarzyszenie Przyjaciół jest jeszcze w rozwoju i liczy kilkanaście osób. Czy członkowie się z Państwem spotykają?

Naturalnie, ostatnie spotkanie odbyło się z okazji Nowego Roku. Daliśmy im wówczas sposobność zwiedzenia niezwykłej wystawy „Migracje” w towarzystwie pomysłodawczyni i kuratorki, dr Agnieszki Patały. Zorganizowaliśmy także koncert. A zatem chcemy, aby nasze spotkania miały z jednej strony wymiar kulturalny, ale także by stały się pretekstem do rozmowy. Za chwilę, jak już wspomniałem, zobaczymy nieco zapomnianego, a przecież znakomitego malarza związanego z Wrocławiem – Ottona Muellera. Niedługo pokażemy także piękne prace Jerzego Słuczana-Orkusza, wybitnego projektanta szkła. Ale jakiego szkła! To trzeba zobaczyć i ulec tej magii i feerii kolorów. A jesienią zaprosimy na niezwykłe wystawy rzeźby wrocławskiej pierwszej połowy XX wieku oraz na pokaz talentu najwybitniejszego artysty śląskiego baroku – Michaela Willmanna. Doprawdy, będzie się działo w tym roku jeszcze bardzo wiele! W sumie czeka nas jeszcze blisko dwadzieścia wystaw we wszystkich naszych czterech oddziałach.


Koncert podczas spotkania Stowarzyszenia Przyjaciół, fot. Jacek Witecki

Pokażemy również sztukę europejską, światową – we współpracy z Centrum Sztuki WRO, które w tym roku świętuje 30-lecie. To już stało się tradycją, szczególnie w Pawilonie Czterech Kopuł, gdzie pokazaliśmy do tej pory m. in. kolekcję Marxa z Berlina, ciekawą prezentację z Muzeum Sztuki Współczesnej (MOCA) w Londynie, a ostatnio rzeźby Henry Moore`a. A zatem dajemy również pretekst do obcowania z tym, co najwartościowsze w sztuce współczesnej.

Staramy się także, by nasza strona internetowa była interesująca i różnorodna, by docierała do ludzi o różnych potrzebach i wrażliwościach. Prowadzimy blog pt. "Intrygujące", gdzie publikujemy informacje, które nam samym sprawiają radość. Już uruchomiliśmy zakładkę, na której polecamy nasze publikacje muzealne, a niedługo też znajdą Państwo na naszej stronie specjalne wywiady z interesującymi artystami, kuratorami czy krytykami sztuki. Jednym słowem – staramy się, aby ta nasza nowa strona internetowa była jak najatrakcyjniejsza i trafiała do szerokiego kręgu odbiorców.

A czy powstanie również strona Stowarzyszenia, gdzie swoimi wrażeniami będą się dzielić jego członkowie?

Ależ oczywiście! Nasze działania mają na celu wzmożenie ich aktywności.

W Muzeum Narodowym we Wrocławiu, w Pawilonie Czterech Kopuł powstał Teatr Czterech, który może stać się przestrzenią aktywności także dla członków Stowarzyszenia, jak mniemam.

Teatr Czterech jest dobrym przykładem działalności, która wynikła z potrzeby chwili. Uczestnicząc w jego działaniach można było doświadczyć uniwersalności dzieł Henry Moore`a. Odchodzimy od stereotypu interakcji pomiędzy dziełem a widzem. Zależy nam na budowaniu bardzo szerokiej oferty, zmierzając w kierunku pomysłowości i oryginalności obcowania ze sztuką. Codziennie edukujemy dzieci i młodzież – to są nasi przyszli dojrzali odbiorcy i być może także przyjaciele Muzeum Narodowego. Trzeba się pozbyć koturnowości w odbiorze dzieła sztuki. Ma ono wyzwalać w nas pomysłowość, dawać siłę, a wszystko to daje o sobie znać w tej inicjatywie, którą jest Stowarzyszenie Przyjaciół. Na takim świadomym, życzliwym, ale też i krytycznym względem nas oraz gotowym do współpracy i ponoszenia współodpowiedzialności za nasz muzealny program odbiorcy szczególnie nam zależy.

Dziękuję za rozmowę.



Małgorzata Matuszewska, fot. Paulina Popiół
O Stowarzyszeniu Przyjaciół Muzeum Narodowego mówi Małgorzata Matuszewska, zajmująca się promocją wydarzeń.

Stowarzyszenie Przyjaciół Muzeum Narodowego powstało z inicjatywy dyrektora Piotra Oszczanowskiego w grudniu ubiegłego roku – wyjaśnia Małgorzata Matuszewska. Jego celem jest stworzenie społeczności fanów muzealnych, którzy wspieraliby jego działalność. Takie stowarzyszenia działają od wielu lat  przy innych muzeach w Polsce, m. in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, gdzie podobna organizacja fantastycznie się rozwija.

Pierwsze spotkanie o charakterze założycielskim odbyło się w grudniu 2018 roku, przy okazji wystawy „Grupa Krakowska”, w Pawilonie Czterech Kopuł. Potem mieliśmy spotkanie noworoczne oraz oprowadzanie kuratorskie po wystawie „Migracje”, a ostatnio – w związku z wystawą "Jan Koloczek – malowane marzenia" w Muzeum Etnograficznym. To jest właśnie istotą funkcjonowania Stowarzyszenia Przyjaciół: przed oficjalnym otwarciem wystawy jego członkowie spotykają się z kuratorem i w kameralnym gronie oglądają wystawę w jego towarzystwie.

Mamy w planach także spotkania z konserwatorami dzieł sztuki. Pracownie konserwatorskie są dla zwykłego zjadacza chleba zupełnie niedostępne, ale dla członków Stowarzyszenia otworzą swoje podwoje i będą nas wtajemniczać w swoje pasjonujące tajemnice. Obecnie trwa restauracja słynnego srebrnego ołtarza z Archikatedry wrocławskiej i członkowie Stowarzyszenia będą mieli możliwość przyjrzenia się temu procesowi, wysłuchania opowieści konserwatorów.

Mamy także w planach wyjazdy, które rozpoczniemy od zaprzyjaźnionych muzeów, na początek do Książa, gdzie znajduje się część zbiorów Muzeum Narodowego. W marcu pojedziemy do Zamku w Brzegu, gdzie nastąpi otwarcie wystawy poświęconej kobietom w secesji.

Aby zostać przyjacielem Muzeum Narodowego, należy złożyć deklarację i opłacić roczną składkę w wysokości 150 złotych. W przypadku statusu miłośnika koszt rocznej składki wynosi 1500 złotych. Można też zostać tytularnym przyjacielem – jeśli ktoś zdecyduje się pokryć koszt odnowienia dzieła sztuki. Członkostwo oznacza także wstęp wolny na niektóre wystawy i wydarzenia, a ponadto duże upusty na ekskluzywne wystawy. Będziemy także organizować rozmaite warsztaty, nie tylko muzealne, np. warsztat parzenia kawy.  Serdecznie zapraszamy!

poniedziałek, 16 grudnia 2019

MIRAŻE Mateusza Dworskiego w Galerii Miejskiej we Wrocławiu

Od 20 grudnia 2019 roku przestrzenie Galerii Miejskiej wypełnią się rysunkiem, grafiką, malarstwem, rzeźbą oraz plakietą Mateusza Dworskiego, artysty związanego z wrocławską Akademią Sztuk Pięknych.



Tytułowe „Miraże” czytać możemy na różne sposoby – po pierwsze, w kontekście zmagań Dworskiego pomiędzy tym, co rzeczywiste, materialne, wykreowane ręką artysty, a tym, co nierzeczywiste, rozgrywające się na poziomie wyobrażeń i przeczuć; po drugie, w odniesieniu do podejmowanej przez artystę za pośrednictwem swojej twórczości gry z czasem, dialogu ze sztuką przeszłości; po trzecie, w końcu, w kontekście kontynuowanych przez autora od kilku dekad poszukiwań idealnej figury o charakterze egzystencjalnym. Tytuł wystawy w swojej wieloznaczności odnosi się więc do różnych obszarów artystycznego działania Dworskiego.

Mateusz Dworski, Letarg, ceramika, 47x50x80 cm, 2019

W swojej artystycznej działalności artysta obsesyjnie wręcz sięga po motywy głowy i figury, poddając je licznym przekształceniom i deformacjom. Uplastycznia je, udelikatnia płynnymi liniami, to znów syntetyzuje, poddaje geometryzacji czy też naznacza pierwiastkiem abstrakcji, formując w niemal organiczne kształty. Krążąc wokół tematów głowy i figury, artysta zręcznie je ogrywa, prezentując tym samym mnogość malarskich i rzeźbiarskich rozwiązań, które można zastosować wobec tych, klasycznych przecież, motywów.

Mateusz Dworski, Figuracje, tusz, 70x100 cm, 2019

Dworski swoje obiekty świadomie naznacza śladami minionych epok i nurtów, począwszy od sztuki antycznej, poprzez twórczość dawnych mistrzów, na realizacjach XX-wiecznych malarzy i rzeźbiarzy skończywszy. Jak sam podkreśla:
Moje prace to jakby przetworzone obrazy, w których staram się nie zaniedbywać niczego ze spuścizny artystycznej wielkich malarzy, rzeźbiarzy i grafików. 

Mateusz Dworski, Pięć elementów, żeliwo, 14,5×8×44 cm, 2018

Dlatego też w obiektach wrocławskiego artysty odnaleźć można nie tylko wpływy antycznych twórców i renesansowych mistrzów, ale również takich klasyków współczesności, jak Marino Marini, Henry Moore, Constantin Brâncuşi, Francis Bacon czy Jan Lebenstein.

Oficjalne otwarcie ekspozycji odbędzie się 19 grudnia (czwartek) o godzinie 18:00. Dopełnieniem wernisażu będzie koncert. 

Wystawa potrwa do 15 stycznia 2020 roku.
Kuratorem ekspozycji jest Mirosław Jasiński. 

zapowiedź wystawy

Autorka tekstu: Katarzyna Zahorska

BIOGRAM

Mateusz Dworski, fot. ze strony ASP we Wrocławiu



Mateusz Dworski (1969) jest wrocławskim rysownikiem, grafikiem, malarzem, rzeźbiarzem i medalierem. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby. Uzyskał dyplom z wyróżnieniem z grafiki warsztatowej w pracowni prof. Haliny Pawlikowskiej. Od 2002 roku pracował jako asystent w pracowni Małej Formy i Medalu prowadzonej przez prof. Jacka Dworskiego w Katedrze Rzeźby na Akademii sztuk Pięknych we Wrocławiu. Od 2016 roku prowadzi pracownię Małej Formy i Medalu jako profesor Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu.





informacja prasowa


Cyfrowa premiera "Partity" Witolda Lutosławskiego I NFM Orkiestra Kameralna Leopoldinum pod dyrekcją Richarda Tognettiego

13 listopada 2026 roku miała miejsce cyfrowa premiera "Partity" Witolda Lutosławskiego, nagranej przez NFM Orkiestrę Kameralną Leo...

Popularne posty